Γιγαντοοθόνες, κραυγές και ψίθυροι

Οι χειρότερες μορφές φασισμού αρχίζουν να στραγγαλίζουν ότι απέμεινε από την Δύση

Ο πανικόβλητος αλλά και αμετανόητος εχθρός της κοινωνίας David Cameron εμφανίζει πρόσωπα διαδηλωτών, που δεν έχουν δικαστεί ούτε καταδικαστεί για κάτι, σε γιγαντοοθόνες με στόχο να μετατρέψει το Βρετανικό κοινό σε μια άμορφη μάζα χαφιέδων που καταφέρονται ο ένας εναντίον του άλλου. Ήδη μια ευαίσθητη «μητέρα» κατέδωσε τον δεκαπεντάχρονο γιό της διότι τον αναγνώρισε σε κάποια από τις γιγαντοοθόνες του David. Στο βιβλίο τους «The Fall of Berlin» οι A. Read και D. Fisher περιγράφουν την εκτέλεση ενός ζευγαριού από τους ναζί το 1942, αφού τους είχε καταδώσει ο ίδιος ο γιός τους ως ανντικαθεστωτικούς. Βλέπετε μήπως κάποια αναλογία;

Την ίδια στιγμή αναφέρεται (CBS News), πως οι αρχές του φασιστικού Ισραηλινού ψευτοκράτους θα χρησιμοποιήσουν ως κατασταλτικό μέσο ένα μηχάνημα το οποίο ονομάζεται The Scream (κραυγή) και παράγει υπερήχους που προκαλούν ναυτία και καθιστούν τους ανθρώπους ανίκανους να αντιδράσουν.

Τα Δυτικά καθεστώτα αντιμετωπίζουν πλέον ανοικτά τους πολίτες ως εχθρικές αγέλες. Πρόκειται άραγε για την ολοκλήρωση μιας συντριπτικής παρακμής ή για την αρχή ενός αφάνταστου εφιάλτη;

.

Jacqueries – Οι παρέες των εξεγερμένων

απόσπασμα από το βιβλίο του Domenico Losurdo book Democracy or Bonapartism

Η εξέγερση του 1992 στο Los Angeles ήταν η αντίδραση για την αποδυνάμωση της αναλογικής εκπροσώπησης και για τον πολιτικό αποκεφαλισμό των ασθενέστερων τάξεων. Αποτέλεσε επίσης, σε μεγάλο βαθμό, αντίδραση ως προς τις φυλετικές διακρίσεις και την επακόλουθη μινιμαλιστική αντίληψη για την Δημοκρατία η οποία υποβαθμίστηκε σε «Αγορά». Οι λεγόμενες κατώτερες τάξεις βρέθηκαν απογυμνωμένες από τα κοινωνικά και οικονομικά τους δικαιώματα χωρίς να διαθέτουν οι ίδιες κανένα πολιτικό οργανισμό ή κόμμα το οποίο να μπορούν να εμπιστευθούν. Οι μαύροι, με περιορισμένη την πρόσβασή τους στην πληροφόρηση, εμποδιζόμενοι να εξασκήσουν τα εκλογικά τους δικαιώματα από τεχνητούς νομικίστικους φραγμούς στην διαδικασία εγγραφής ψηφοφόρων και έχοντας ολοκληρωτική αδυναμία να κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν στο κατάλληλο πολιτικό επίπεδο, μπορούσαν μόνο να διαμαρτυρηθούν σχηματίζοντας παρέες εξεγερμένων (jacqueries), δηλαδή οργισμένες και καταστροφικές ομάδες οι οποίες με κανένα τρόπο δεν μπορούσαν να μεταβάλλουν το πολιτικό και κοινωνικό status.

Όπως έχει ιδιαίτερα φανεί από το παράδειγμα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας και σε αυτόν τον αιώνα, η άνοδος του Βοναπαρτισμού έχει σημαδευτεί από την επιβολή τεχνητών εκλογικών διαδικασιών (σσ. παράδειγμα το πριμ 50 εδρών στο πρώτο κόμμα που ισχύει στην χώρα μας). Η εκλογική νομοθεσία εμπεριέχει τα χαρακτηριστικά που προκύπτουν από το μονοπώλιο των υπερβολικά πλούσιων στα πρωτοφανούς ισχύος ΜΜΕ τα οποία ισχυροποιούν και επιταχύνουν την διαδικασία πολιτικού αποκεφαλισμού των ασθενέστερων τάξεων.

Με τον συνεχιζόμενο θρίαμβο του Αμερικανικού μοντέλου το φαινόμενο των αστικών ομάδων εξεγερμένων (jacqueries) θα επαναληφθεί στην Ευρώπη ενισχυόμενο από μετανάστες, λούμπεν προλετάριους καθώς και από άλλα ασθενή και περιθωριοποιημένα στρώματα. Το φαινόμενο αυτό εκδηλώνεται ήδη στην Αγγλία. Η διαδικασία της χειραφέτησης κατά τους τελευταίους δύο αιώνες επέβαλε καθολική και ισότιμη ψηφοφορία (ένας άνθρωπος, μία ψήφος) και απαιτούσε αναλογική εκπροσώπηση, στο όνομα της «ισότιμης αξίας εκπροσώπησης», για κάθε ξεχωριστή ψήφο. Αυτό αμφισβήτησε και αποδυνάμωσε το, υπάρχον αν και καμουφλαρισμένο, μονοπώλιο των ισχυρών στα αντιπροσωπευτικά όργανα. Συνέδεσε τα πολιτικά με τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα εισάγοντας μια νέα αντίληψη για την Δημοκρατία ως χειραφέτηση των τάξεων, των φυλών και των λαών που μέχρι τότε βρίσκονταν σε υποδεέστερη και ανίσχυρη θέση.

Όμως αυτή η διαδικασία φαίνεται ότι βρίσκεται σήμερα σε υποχώρηση. Είμαστε μάρτυρες μιας φάσης από-χειραφέτησης, μιας από τις φάσεις που σημαδεύουν την μακρά και βασανιστική πορεία της Δημοκρατίας, της οποίας το τέλος δεν είναι προς το παρόν ορατό.

.

محمد – Μωάμεθ

Οι τελευταίες παράγραφοι από το εξαιρετικό βιβλίο της ευαίσθητης και πολύ συμπαθούς πρώην καλόγριας Karen Armstrong – «Μωάμεθ», βιβλίο που πραγματικά αξίζει να διαβαστεί:

[ … ] Εμείς οι Δυτικοί ποτέ δεν μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε δίκαια το Ισλάμ: οι αντιλήψεις για αυτό είναι χονδροειδείς και απορριπτικές και σήμερα μοιάζουμε να προδίδουμε την ίδια μας την διακηρυγμένη προσήλωση στην ανοχή και στην ευσπλαχνία με την περιφρόνηση που δείχνουμε απέναντι στον πόνο και τη δυστυχία που υπάρχουν στον Μουσουλμανικό κόσμο. Το Ισλάμ δεν πρόκειται να αφανιστεί ή να χαθεί. Θα ήταν καλύτερα αν παρέμενε ισχυρό και ακμαίο. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι δεν είναι πλέον αργά.

Οι άνθρωποι στον Ισλαμικό κόσμο αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στα τέλη του εικοστού αιώνα αλλά, όπως επεσήμαινε ο Wilfred Cantwell Smith το 1956, η Δύση αντιμετωπίζει επίσης ένα πρόβλημα. Τη «θεμελιώδη αδυναμία» τόσο του δυτικού πολιτισμού όσο και του Χριστιανισμού στον σύγχρονο κόσμο:

Πρόκειται για την ανικανότητά τους να αναγνωρίζουν ότι μοιράζονται τον πλανήτη όχι με κατώτερους αλλά με ίσους. Αν δεν μπορέσει ο δυτικός πολιτισμός από πνευματική και κοινωνική, πολιτική και οικονομική άποψη, καθώς και η χριστιανική εκκλησία από θρησκευτική άποψη, να μάθουν να φέρονται με στοιχειώδη σεβασμό στους υπόλοιπους ανθρώπους, θα έχουν με την σειρά τους αποτύχει στην προσπάθεια να ανταπεξέλθουν στις νέες πραγματικότητες του 20^ου αιώνα. Τα προβλήματα που εγείρονται σε σχέση μ’ αυτό είναι βέβαια τόσο βαθιά όσο και οτιδήποτε αναφέραμε σε σχέση με το Ισλάμ.

Η αλήθεια είναι ότι το Ισλάμ και η Δύση μοιράζονται μια κοινή παράδοση. Από την εποχή του προφήτη Μωάμεθ, οι Μουσουλμάνοι το αναγνωρίζουν αυτό, ενώ η Δύση δεν μπορεί να το αποδεχθεί. Κάποιοι Μουσουλμάνοι σήμερα αρχίζουν να στρέφονται ενάντια στους πολιτισμούς των λαών της Βίβλου, οι οποίοι τους έχουν φερθεί ταπεινωτικά και με περιφρόνηση. Έχουν αρχίσει ακόμη και να «εξισλαμίζουν» αυτό το νέο μίσος. Η προσφιλής φιγούρα του Μωάμεθ έγινε επίκεντρο μιας από τις πρόσφατες συρράξεις ανάμεσα στο Ισλάμ και στην Δύση, γύρω από την υπόθεση του Salman Rushdie. Αν οι Μουσουλμάνοι χρειάζεται να κατανοήσουν τις δικές μας παραδόσεις και τους θεσμούς με πιο ουσιαστικό τρόπο σήμερα, εμείς οι Δυτικοί οφείλουμε να απαλλαγούμε από κάποιες παλαιές μας προκαταλήψεις. Ένα θεμελιώδες σημείο για να ξεκινήσουμε είναι ίσως η προσωπικότητα του Μωάμεθ: ενός περίπλοκου παθιασμένου ανθρώπου ο οποίος κάποιες φορές έκανε πράγματα που εμείς σήμερα είναι δύσκολο να αποδεχτούμε, αλλά ο οποίος διέθετε έναν σπάνιο βαθμό ευφυΐας και ίδρυσε μια θρησκεία και μια πολιτιστική παράδοση που δεν βασιζόταν στο ξίφος –σε αντίθεση με τον μύθο που τρέφει η Δύση- και της οποίας το όνομα «Ισλάμ» υποδηλώνει την ειρήνη και την συμφιλίωση. [ … ]

Αν προσπαθήσεις να μου βάλεις μια ταμπέλα

και να με περιορίσεις

μέσα σε μια κάσα με λέξεις,

αυτή η κάσα θα γίνει το φέρετρό σου.

Διότι δεν ξέρω ποιος είμαι.

Είμαι μια εκπληκτική διαυγής σύγχυση.

Είμαι η δικιά σου φωνή

που κάνει αντίλαλο

στους τοίχους του Σύμπαντος.

(από το ποίημα ‘Ποιος είμαι’ του Τζελαλαντίν Ρούμι)

.

Οι αναρχικοί

του Γιώργου Σταματόπουλου (enet)

Σκοπίμως διαστρεβλώνουν την αλήθεια ή κάνουν λάθος όσοι διατυμπανίζουν ότι η αναρχία είναι μια πολιτική φιλοσοφία που ευαγγελίζεται ένα σύστημα χωρίς αρχές, ότι ο κάθε ένας κάνει ό,τι γουστάρει και λοιπά φαιδρά. Αποκρύπτουν ότι αναρχία σημαίνει ένα σύστημα χωρίς άρχοντες, χωρίς επιβαλλόμενη εξουσία.

ΑΠΟ ΤΑ φιλοσοφικά συστήματα (θεωρίες, αφηγήσεις) του Διαφωτισμού είναι το μόνο που πλησιάζει τη Δημοκρατία, την κατάσταση εκείνη στην οποία το μόνο κράτος είναι ο δήμος, ο λαός, για όσους έχουν ξεχάσει τις πολύτιμες έννοιες της παράδοσης. Ουδεμία σχέση με τη βία έχει η αναρχία· συνηγορεί όμως υπέρ του ξεσπάσματος αυτής, όταν είναι λαϊκή (όταν η καταπίεση των ελίτ κατά των λαϊκών στρωμάτων φτάνει στο απροχώρητο).

Σ' ΕΝΑ ενημερωτικό φυλλάδιο που εξέδωσε η λονδρέζικη αντιτρομοκρατική υπηρεσία προτρέπονται οι πολίτες να καταδίδουν στα αστυνομικά τμήματα τους αναρχικούς (!). Ακούγεται ίσως ανατριχιαστικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μια σύγχρονη δημοκρατία (σήμερα στο Λονδίνο, αύριο στο Παρίσι, τη Στοκχόλμη, μεθαύριο στο Σαράγιεβο, την Αθήνα και πάει λέγοντας...). Είναι εν τούτοις απορίας άξιον να εκδίδεται μια τέτοια απόφαση που ποινικοποιεί τις ιδέες, μιας και ο καπιταλισμός είναι μια τεράστια χοάνη που απορροφά και ευτελίζει τα πάντα, ακόμη κι εκείνα που επιβουλεύονται την ύπαρξή του. Ο καπιταλισμός γνωρίζει ότι είναι ανίκητος, διότι είναι γνωστή η μικρότητα (νωθρότητα) του ανθρώπου. Απλώς οι Λονδρέζοι καπιταλιστές προβαίνουν σε μια επίδειξη (γελοίας) αυταρχικότητας και ας γελοιοποιούν το πνεύμα, τις ιδέες, την ελευθερία. Ετσι κι αλλιώς, όσοι υπηρετούν πιστά το σύστημα, εκεί και παντού, έχουν χάσει κάθε επαφή με τις έννοιες αυτές.

ΘΑ ΗΤΑΝ εντούτοις ευχής έργον, εάν μπορούσαμε να εμβαπτισθούμε στα (ιαματικά) νάματα της Αναρχίας. Θα αντιλαμβανόμασταν αμέσως τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει γειτονιά, τι λαϊκή τέχνη, τι συνύπαρξη, τι χορός, τι έρωτας, τι έκσταση, τι συνεταιρισμός, τι φιλία. Θα έμπαινε ξαφνικά η ποίηση στη ζωή μας, θα αποπεζοποιείτο έστω η ανιαρή και δυσβάσταχτη καθημερινότητα. Πού τέτοια πράγματα. Εδώ η πόζα πάει σύννεφο από τον πιο ταπεινό ώς το μεγαλύτερο αλαζόνα, αρκεί να αποκτήσουν μια θεσούλα και να ασκούν εξουσία... Φτωχά «εγώ», αμόρφωτα, ράθυμα, άπονα, εθελόδουλα (για τούτο και παραμένουν «εγώ»...).

ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ από τους αναρχικούς η κοινωνία· οι αναρχικοί ζουν μέσα στην κοινωνία, φροντίζουν γι' αυτήν, υπερασπίζονται το ελάχιστον της αξιοπρέπειάς της. Η κοινωνία κινδυνεύει απ' αυτούς που τάχα θέλουν να την προστατεύσουν από κινδύνους· η εξουσία είναι ο κίνδυνος. Και δυστυχώς η εξουσία δεν είναι μόνο στους κυβερνητικούς θεσμούς-γρανάζια. Η εξουσία τρέχει απ' τα μπατζάκια του καθενός μας· και ας λέμε άλλα.

.

Ο Κύριος και οι Αγορές

Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που έχουν πληροφόρηση από τον μέσο όρο και πάνω γνωρίζουν ότι το κεντρικό μοντέλο των ανθρώπινων οικονομιών εδώ και χιλιάδες χρόνια είναι απαράλλαχτο. Το 1% κατέχει το 25% του πλούτου, το 20% κατέχει το 80% του πλούτου και το υπόλοιπο 80% των ανθρώπων ζουν με ψίχουλα δηλαδή με το υπόλοιπο 15%.

Τα ποσοστά μπορεί να ‘παίζουν’ λίγο πάνω – κάτω από εποχή σε εποχή και από χώρα σε χώρα αλλά η κεντρική ιδέα παραμένει απαράλλαχτη ως παγκόσμια σταθερά και ανθεκτική ως γρανίτης. Η κατάσταση αυτή δεν έχει μεταβληθεί ως τα σήμερα αρχίζοντας από την εποχή του κώδικα του Χαμουραμπί (-1900) ή και πιο παλιά αφού πολλοί υποπτεύονται ότι πηγάζει από τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των πρώιμων ανθρώπινων κοινωνιών.

Αυτό το περιβόητο 1% λοιπόν εννοούμε (κι ας μην το ξέρουμε) όταν λέμε «Αγορές».  Αυτό το περιβόητο 1% είναι ο Κύριος του παιχνιδιού.

Ο Κύριος λοιπόν, είναι αχόρταγος και ανηλεής. Δεν τον αγγίζουν οι κρίσεις και οι υφέσεις. Δεν τον αγγίζουν οι πόλεμοι. Αν καμιά φορά τύχει να χάσει παιδιά κι αδέλφια στους πολέμους είναι από ιδιοτέλεια ή από «υψηλή» σπορτίβικη διάθεση και όχι από πραγματική ανάγκη ή εμπλοκή. Ακουμπισμένος με νωχέλεια πάνω στην ιστορικά επιβεβαιωμένη α-μεταβλητότητά του βλέπει όλους εμάς τους υπόλοιπους ως ενοχλητικά παράσιτα ή – στην καλύτερη περίπτωση – ως πρόσκαιρα χρήσιμα εργαλεία.

Ο Κύριος σήμερα συγκεντρώνει το έχει Του επειδή (α) δεν υπάρχει αντίπαλο δέος (β) επειδή έτσι του είπε ο Φρήντμαν και (γ) επειδή φοβάται λίγο την απρόβλεπτη Κίνα.

Ο Κύριος δεν δίνει πεντάρα τσακιστή για το αν εμείς οι υπόλοιποι θα πεινάσουμε, θα διαδηλώσουμε ή θα τρελαθούμε από την απραξία της ανεργίας. Πεντάρα !

Βλέπετε εσείς κάπου την Λογική;

.

Αφιερωμένο στις αγορές

Orgasmatron, Motorhead - 1986

I am the one, Orgasmatron, the outstretched grasping hand

My image is of agony, my servants rape the land

Obsequious and arrogant, clandestine and vain

Two thousand years of misery, of torture in my name

Hypocrisy made paramount, paranoia the law

My name is called religion, sadistic, sacred whore.

I twist the truth, I rule the world, my crown is called deceit

I am the emperor of lies, you grovel at my feet

I rob you and I slaughter you, your downfall is my gain

And still you play the sycophant and revel in you pain

And all my promises are lies, all my love is hate

I am the politician, and I decide your fate

I march before a martyred world, an army for the fight

I speak of great heroic days, of victory and might

I hold a banner drenched in blood, I urge you to be brave

I lead you to your destiny, I lead you to your grave

Your bones will build my palaces, your eyes will stud my crown

For I am Mars, the god of war, and I will cut you down.

Με αφορμή την πορεία (με συμμετοχή της αριστεράς) προς την Συριακή πρεσβεία

Ποιός σχεδίασε, ποιός χρηματοδότησε και ποιός εκτέλεσε τις 'εξεγέρσεις' στην Συρία και με ποιούς πολιτικούς στόχους; Μήπως θα έπρεπε να λάβουμε υπ' όψιν μας τον πανικό της Δύσης μπροστά στην πιθανότητα να βγει στην Μεσόγειο μέσω της Συρίας η Περσία (Ιράν); Η 'αξιοποίηση' των υπαρκτών βεβαίως εσωτερικών πολιτικών προβλημάτων από δυτικούς 'καλοθελητές' με στόχο το γονάτισμα και την πολιτική εξουδετέρωση της Συρίας δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να τονισθεί και διερευνηθεί από την αριστερά; Ποιοί και γιατί συδαύλισαν αυτή την καταστροφική εσωτερική σύγκρουση στην Συρία; Μήπως η αριστερά θα έπρεπε να ενημερώνει σε βάθος τους πολίτες περί του τι ακριβώς συμβαίνει και για ποιό λόγο, πριν αρχίζει να λαμβάνει μέρος σε αμφιλεγόμενες 'πορείες'; Μήπως, εκτός από την Ελληνική κυβέρνηση, εντολές από την κυρία Κλίντον και τα διάφορα Δυτικά γεράκια παίρνει και η Ελληνική αριστερά; Φυσικά και δεν διανοούμαι να ακυρώσω τις προσπάθειες των Σύρων πολιτών για εκδημοκρατισμό ούτε να υποβαθμίζω τις θυσίες αίματος. Όμως εδώ, κάτω από την επιφάνεια, κρύβονται κι άλλα πράγματα. Αυτό προσπαθώ να τονίσω με τα ερωτήματά μου. Η κατάσταση μου θυμίζει έντονα την προσπάθεια αποσταθεροποίησης του Ιράν η οποία ήταν σαφώς δυτικοτραφής και δυτικόστροφη καλά κρυμμένη πίσω από την πραγματική ανάγκη της χώρας για εκδημοκρατισμό. Η συνταγή είναι να αξιοποιούνται οι βαθιές αδυναμίες των μη αρεστών στην Δύση καθεστώτων ώστε αντί να εξελίσσονται από ανεπηρέαστες εσωτερικές διεργασίες προς το καλύτερο, αυτά να πιέζονται -από την ανασφάλειά τους- και να γίνονται ακόμη ποιό αυταρχικά μη τολμώντας να χαλαρώσουν την υπερβολική ιεραρχία και τον κοινωνικό έλεγχο. Ο τελικός στόχος είναι η αποσταθεροποίηση αυτών των χωρών και πιο μακρόχρονα, η επιβολή δυτικοστραφών κυβερνήσεων. Πρόκειται για πολύ επικίνδυνο και πολύ ύπουλο παιχνίδι αδιαφανές στους περισσότερους από εμάς που βλέπουμε μόνο την άγρια καταστολή και τα θύματα χωρίς να έχουμε πληροφόρηση για τις τεράστιες δυνάμεις και τα γεωπολιτικά παιχνίδια που λειτουργούν στο παρασκήνιο.

μερικές αναφορές:

Iran, Syria keen on enhancing ties

Iran, Syria sign five MoUs

Ahmadinejad’s message to Asad

U.S. considers tough, unilateral Syria sanctions

.

Ας γελάσουμε και λίγο …

Μα για λίγο άνοιξα το έρμο το PC για να ενημερωθώ, αλλά έπεσα πάνω σε δύο μαργαριτάρια και μου ήρθε ζαλάδα η οποία μετεξελίχτηκε σε πικρόν γέλωτα …

μαργαριτάρι 1:

Ο κύριος Άρης Μουσιώνης διοικητής της 1^ης Υγειονομικής Περιφέρειας (sic) ολοκληρώνοντας και αυτός, υπό τις εντολές του πολιτικού του προϊσταμένου και λοιπών αφεντικών, την καταστροφή της Δημόσιας Υγείας, μας ανακοίνωσε την καταστροφή των κλινικών και την αντικατάστασή τους από κάποιο ομιχλώδες σχήμα «τμημάτων» στο οποίο θα προΐστανται (φυσικά …) οι «καλύτεροι και οι ισχυρότεροι». Εμπρός λοιπόν για την δημιουργία μιας νέας πράσινης (και αρίας;) φυλής ισχυρών. HEIL HITLER !

μαργαριτάρι 2:

Ο τυχάρπαστος και προφανώς αθεράπευτα ηλίθιος ενεργειακός επίτροπος της Γερμανίας Günther Oettinger, που επαίρεται διότι ανέστειλε το Γερμανικό πυρηνικό πρόγραμμα καταστρέφοντας οποιαδήποτε πιθανότητα για απεξάρτηση της Ευρώπης από το πετρέλαιο, προτείνει την αποστολή Γερμανών συνταξιούχων μηχανικών και τεχνιτών στην Ελλάδα. Αυτοί λοιπόν, με τις γνώσεις τους και ποικιλοτρόπως αμειβόμενοι, θα επαναφέρουν την Ελλάδα σε τροχιά προόδου. Τούτον διότι οι ιθαγενείς μηχανικοί και τεχνίτες είναι κοπρίτες και άχρηστοι. Άλλωστε εν όψει της καταστροφής των Ελληνικών Πανεπιστημίων που έβαλε στα σκαριά η κ. Διαμαντοπούλου δεν θα έχουμε μπλιό ούτε μηχανικοί ούτε τίποτις. Θα μας σώσουν -με το αζημίωτο φυσικά- τα Γερμανικά, καλοθρεμμένα από το υστέρημα άλλων, ραμολιά. HEIL HITLER !

Στις φωτογραφίες πάνω και δίπλα – δίπλα οι δύο «Ευρωπαίοι» με την εξαιρετικά μειωμένη αίσθηση του γελοίου. Ο μουσάτος είναι ο σύντροφος Πασόκος, ο άλλος είναι ο απόγονος του Βίσμαρκ.

.

Κείμενο υπογραφών για την Υπεράσπιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου

ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ  ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ο νέος νόμος-πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση που ετοιμάζει η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν διορθώνει κακώς κείμενα αλλά συνεχίζει και επιτείνει δραματικά υπαρκτές παθογένειες της Ανώτατης Εκπαίδευσης που οι κυβερνήσεις έχουν δημιουργήσει και επιπλέον προσθέτει και καταστροφικές νέες μετατρέποντας το πανεπιστήμιο σε ένα εταιρικό σχήμα. Ιδιαίτερα υπονομεύει τον δημόσιο, κοινοφελή και ακαδημαϊκό χαρακτήρα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, χειροτερεύει δραματικά τις εργασιακές και μισθολογικές σχέσεις για όλες σχεδόν της κατηγορίες της πανεπιστημιακής κοινότητας και υποβαθμίζει τις σπουδές και τα πτυχία των φοιτητών.

Το ακόλουθο κείμενο υπογραφών υποστηρίζει σθεναρά το δημόσιο πανεπιστήμιο προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και της επιστημονικής προόδου.  Όσοι συμφωνούν με τις κατευθύνσεις αυτές θα ήταν χρήσιμο να το προσυπογράψουν.

Η υπογραφή γίνεται ηλεκτρονικά στην διεύθυνση:

http://www.gopetition.com/petitions/support-the-public-university.html

Χρήσιμο είναι οι υπογράφοντες να αναγράφουν τα πανεπιστημιακά στοιχεία τους (θέση, πανεπιστήμιο κλπ.)

http://publicuniversitas.wordpress.com/

———————————————————————————–

ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Με το νομοσχέδιο «ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ» το οποίο έχει καταθέσει προς ψήφιση η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά στην ουσία επιχειρείται η κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστήμιου. Οι επιχειρούμενες αλλαγές αποσκοπούν στην κατάλυση της αυτοτέλειας και της δημοκρατικής δομής των οργάνων διοίκησης των Πανεπιστημίων με την εισαγωγή του Συμβουλίου Διοίκησης, την κατάργηση της εκλογής του Πρύτανη από την Πανεπιστημιακή κοινότητα και με τη Σύγκλητο πλέον να αποκτά διακοσμητικό ρόλο.Το προτεινόμενο μοντέλο διοίκησης ενισχύει την αδιαφάνεια στη διοίκηση των Ιδρυμάτων και ταιριάζει περισσότερο σε ανώνυμες εταιρείες και όχι στα Πανεπιστήμια.

Μετά και τις μεγάλες περικοπές στη χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, με το νέο νομοσχέδιο διαμορφώνεται το πλαίσιο για τη μεταφορά της Συνταγματικά κατοχυρωμένης υποχρέωσης του κράτους για τη χρηματοδότηση της λειτουργίας των Πανεπιστημίων στις πλάτες των οικογενειών των φοιτητών.Δημιουργούνται εκπαιδευτικά προγράμματα πολλών ταχυτήτων και υποβαθμίζονται δραματικά οι σπουδές και τα πτυχία με την εισαγωγή 2ετών και 3ετών προγραμμάτων ταχύρρυθμης κατάρτισης διαλύοντας το ενιαίο των επιστημονικών αντικειμένων. Η ουσιαστική κατάργηση των Τμημάτων και των Τομέων οδηγεί ευθέως στη διάλυση των γνωστικών αντικειμένων και την πολτοποίηση των επιστημονικών κλάδων. Ο κατακερματισμός συνάμα των πτυχίων και η αποσύνδεση του πτυχίου από τα επαγγελματικά δικαιώματα θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την καταδίκη των αποφοίτων των Πανεπιστημίων σε ένα διευρυμένο καθεστώς εργασιακής ανασφάλειας και παρατεταμένης ανεργίας.Η διδακτική διαδικασία υποβαθμίζεται με ανάθεση διδακτικού έργου σε «μισθοφόρους εντεταλμένους διδάσκοντες» με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ως και από «ιπτάμενους» επισκέπτες καθηγητές της αλλοδαπής, με σκοπό να καλυφθούν τα κενά σε διδάσκοντες, αποτέλεσμα της περικοπής νέων διορισμών μονίμου προσωπικού

Η κατάργηση της βαθμίδας του λέκτορα, πέρα από την εξαφάνιση μιας δυναμικής μερίδας του διδακτικού προσωπικού, παραπέμπει σε εποχές και καταστάσεις του παρελθόντος που είχαν στιγματίσει την πορεία και την πρόοδο του Πανεπιστημίου.Οι διαδικασίες πιστοποίησης ποιότητας με αγοραία και εξωακαδημαϊκά κριτήρια θα οδηγήσουν σε μαρασμό τη βασική έρευνα, η οποία στη χώρα μας σε συντριπτικό ποσοστό διεξάγεται στα Πανεπιστήμια. Οι ανθρωπιστικές επιστήμες θα εξαλειφθούν ως «μη παραγωγικές».Ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός ανάμεσα στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, για την εξασφάλιση ευνοϊκότερης οικονομικής μεταχείρισης (bonus παραγωγικότητας) θα αντικαταστήσει την ευγενική επιστημονική άμιλλα. Συγχρόνως τα προτεινόμενα κριτήρια και οι διαδικασίες για την αναγκαία εκτίμηση του έργου του Πανεπιστημίου και των Πανεπιστημιακών διαστρεβλώνουν την έννοια της αξιολόγησης και εισάγουν κριτήρια της πιο στυγνής εμπορευματοποίησης και ευτελούς χρησιμοθηρίας. Ταυτόχρονα, καθιερώνεται ένα αντιδημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας του Πανεπιστημίου στον εκπαιδευτικό τομέα σχετικά με τα δικαιώματα των φοιτητών, τον τρόπο αντιπροσώπευσής τους στα όργανα και ουσιαστική ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών προς αυτούς παροχών (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα). Το πανεπιστημιακό άσυλο καταργείται.

Όσοι υπογράφουμε το κείμενο αυτό καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο αυτό το σχέδιο νόμου.Καλούμε την Πανεπιστημιακή Κοινότητα, την κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους για να μη δοθεί η χαριστική βολή στο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει αμέσως το νομοσχέδιο, όλα τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, διδάσκοντες-φοιτητές-εργαζομένους, συλλόγους πανεπιστημιακών αλλά και κάθε εργαζόμενο, σε κοινό αγώνα στην κατεύθυνση αυτή.Διαμηνύουμε στην Κυβέρνηση πως ακόμα και αν ψηφίσει το νομοσχέδιο πραξικοπηματικά, από το Σεπτέμβρη, θα προχωρήσουμε αγωνιστικά και αταλάντευτα σε πολύμορφες κινητοποιήσεις και ενέργειες για την ανατροπή των καταστροφικών για την Ανώτατη Εκπαίδευση και το μέλλον του τόπου διατάξεών του, έως και την ακύρωσή του στην πράξη.Σε αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο όπου τα πάντα εκποιούνται, είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε για μια Δημόσια και Δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση που θα ανταποκρίνεται στην εξέλιξη των επιστημών και θα υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες της παιδείας και της κοινωνίας.

.

TAXI ή ΤΑΞΙ ;

Πολλές φορές διαβάζοντας, έχω σκεφτεί για ένα κείμενο γεμάτος ζήλια: μακάρι να το είχα γράψει εγώ αυτό …

Tο παρακάτω απόσπασμα από πολύ ενδιαφέρον κείμενο της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών η επί το απλούστερον BadArts είναι ένα από αυτά που ζήλεψα. Η τοποθέτηση αυτή, με την οποία συμφωνώ και ταυτίζομαι όσο δεν πάει άλλο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως απάντηση στον ευτραφή θεματοφύλακα της «τάξης» κο Ρακιντζή αλλά και σε όλους αυτούς που εκφράζοντας ανεξήγητο μίσος προς τους συν-πολίτες τους οδηγούς taxi, λεονταρίζουν λέγοντας και γράφοντας ένα σωρό κακεντρεχείς μπούρδες. Απολαύστε (και σκεφτείτε) το:

[ … ] Προτιμώ να είναι μικροϊδιοκτήτες παρά προλετάριοι. Προτιμώ να βγάζουν 2.οοο εβρά το μήνα από τη δουλειά τους παρά 700 εβρά ως οδηγοί σε μεγάλες εταιρείες. Νομίζω ότι είμαι πολύ σαφής. Δεν συμμερίζομαι κατά κανένα τρόπο την άποψη ‘να γίνουν εργάτες για να αποκτήσουν ταξική συνείδηση’. Οι ταξιτζήδες ιδιοκτήτες, ως αυταπασχολούμενοι μικροϊδιοκτήτες, είναι Κύριοι και υποτελείς μαζί, είναι αφεντικά του εαυτού τους, εργάζονται οι ίδιοι, είναι παραγωγοί άυλου κοινωνικού πλούτου (μετακίνηση), ξέρουν τι σημαίνει να δουλεύεις. Γνώριζα στην Αθήνα μια παρέα τεσσάρων ανδρών που είχαν ένα συνεταιρικό ταξί, δούλευαν μέρα παρά μέρα κι έβγαζαν ένα καλό μεροκάματο. Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις ως οδηγός σε εταιρεία διότι είναι μια μορφή διεύρυνσης του κομμουνισμού, με όλους τους περιορισμούς της.

Μιας και δεν θα ήθελα να δω αυτούς τους Παραγωγούς να γίνονται εργάτες, υπάλληλοι σε εταιρείες, μιας κι έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου ως προς το ζήτημα της μετεξέλιξης των ιδιόκτητων αυτοκινήτων σε κοινόκτητα, θα πιω ένα καφέ και θα περάσω στο δεύτερο κείμενο μόνο και μόνο για να τους βγάλω το καπέλο διότι οι τρόποι διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου που έχουν υιοθετήσει έρχονται από το μέλλον. [ … ]

.

Μα πως, μα τι … θα γίνουμε όλοι επιστήμονες;

Με αφορμή την επιχειρούμενη καταστροφή της Ανώτατης εκπαίδευσης στην χώρα καλό είναι να προστρέξουμε και πάλι στην χρήση της κοινής λογικής. Τα υλοποιούμενα από τον εντολοδόχο πρωθυπουργό και την ανεκδιήγητη κλίκα που τον συντροφεύει μοστράροντας ως «κυβέρνηση» μέτρα, δηλαδή η καταστροφή των εργασιακών σχέσεων, η καταπόντιση των μισθών, η καταρράκωση κάθε ελπίδας για ανάπτυξη, έχουν τα κόστη που όλοι αντιλαμβανόμαστε έχουν όμως και ένα δυσβάστακτο και τεράστιο κρυμμένο κόστος για το οποίο σχεδόν κανείς δεν μιλά και ελάχιστοι τολμούν να το αποτιμήσουν στην πραγματική του σημασία.

Το κόστος αυτό είναι η συνεχής τα τελευταία χρόνια και εντεινόμενη κατά το εφιαλτικό εικοσάμηνο της τρέχουσας κυβέρνησης απώλεια νέων επιστημόνων που προτιμούν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για να χτίσουν μια σταδιοδρομία στην Αμερική η σε κάποια Ευρωπαϊκή χώρα. Περίπου το 10% των Ελλήνων επιστημόνων ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει ότι ένα σημαντικό μέρος από τις εθνικές και οικογενειακές επενδύσεις για την Παιδεία που ανέρχονται σε κάμποσα δις κάθε χρόνο χάνεται, αφού η επένδυση αυτή μεταφέρεται και αξιοποιείται από άλλες χώρες.

Η συμπεριφορά της πολιτικής ελίτ συνοψίζεται στην εγκληματική αλαζονεία με την οποία μεταχειρίζεται την Ανώτατη Εκπαίδευση το υπουργείο και η ηγεσία του. Υποτιμούν τους επιστήμονες, τα νέα παιδιά και κάθε τι που εν δυνάμει θα είχε την δυνατότητα να τους αμφισβητήσει, προσφέροντας τα ΑΕΙ ευνουχισμένα και υποβαθμισμένα στο πιάτο της αχόρταγης και παρασιτικής οικονομικής ελίτ. Οι επενδύσεις για την Παιδεία και την έρευνα περικόπτονται, οι δυνατότητες των Ελλήνων επιστημόνων υποτιμούνται διότι έτσι έμαθαν να σκέφτονται οι μοσχοαναθρεμένοι «φιλέλληνες» απόφοιτοι συνήθως του Harvard και του LSE που κατακλύζουν τις κυβερνητικές θέσεις.

Η συμπεριφορά της οικονομικής ελίτ, αυτής δηλαδή που δίνει τον τόνο και αποτελεί το ένα από τα αφεντικά της πολιτικής ελίτ (το άλλο βρίσκεται στο εξωτερικό) είναι πάγια. Αντανακλώντας τον σαφή παρασιτικό της χαρακτήρα στοχεύει στα εύκολα κέρδη από αρπαχτές στα Δημόισια λεφτά ή στα προγράμματα που οι «φίλοι» από το εξωτερικό προσφέρουν. Καμία παραγωγική επένδυση. Ο παραγωγικός μηχανισμός του ιδιωτικού τομέα λειτουργεί με όρους της δεκαετίας του 70 αφού κανείς από αυτούς που θα μπορούσαν δεν επενδύει στην εκπαίδευση, σε νέες τεχνολογίες, σε εισαγωγή τεχνογνωσίας, στην καινοτομία. Κανείς.

Μας φταίει μετά η έρμη η «παραγωγικότητα» του Έλληνα εργαζόμενου λες κι αυτός διαθέτει κάποιο μαγικό ραβδί για να καλύψει το επενδυτικό (αλλά και βαθύτατα ηθικό) κενό των εχόντων και κατεχόντων.

Η μάγκικη νεοφιλελεύθερη παρέα που λυμαίνεται την χώρα παίζοντάς το «επιχειρηματίες», θεωρεί όσους προτείνουν παραγωγικές επενδύσεις και όσους είναι προσηλωμένοι στην οργανική ανάπτυξη ως περίεργα πτηνά άξια για τα κλουβιά κάποιου ζωολογικού κήπου. Η Ελληνική οικονομική ελίτ διαλάθει υποσκάπτοντας και κατακλέβοντας την κοινωνία ρίχνοντας τα βάρη στον θεσμικά πλέον ανίσχυρο για όποια άμυνα: στον Έλληνα πολίτη.

Μιας κι ανοίξαμε αυτή την συζήτηση παραθέτω παρακάτω έναν πίνακα που δείχνει πόσο το κλισέ «μα δεν μπορούν όλοι να γίνουν επιστήμονες» είναι μακριά από την αλήθεια. Στον πίνακα φαίνεται (στοιχεία OECD 2007) ότι το ποσοστό των πτυχιούχων στην χώρα μας είναι κάτω του μέσου όρου στην Ευρώπη αλλά και στην Δύση συνολικά καταλαμβάνοντας την 22^η θέση μεταξύ 30 χωρών !

Παρ’ όλα αυτά είναι σε όλους μας γνωστό ότι η ανεργία χτυπά σκληρότερα τους νέους πτυχιούχους. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πολλοί. Σημαίνει ότι η οικονομία, όπως αυτή διαμορφώθηκε από την αχόρταγη οικονομική ελίτ και την σύμπραξη της πολιτικής ελίτ που συμπεριφέρεται ως ρυπαρός και ιδιοτελής υπαλληλίσκος της, λειτουργεί με όρους προηγούμενων δεκαετιών και δεν μπορεί να απορροφήσει, αφού δεν έχει ανάγκη, υπερεξειδικευμένο προσωπικό και ανθρώπους υψηλής παιδείας. Η οικονομική ελίτ δεν ενδιαφέρεται να παράξει τίποτα. Άρα δεν χρειάζεται επιστήμονες. Ενδιαφέρεται μόνο να κατακλέψει τα Δημόσια λεφτά και να αρπάξει όσα περισσότερα μπορεί με «προτάσεις», «μελέτες» και κάθε είδους παρασιτικό τερτίπι, από τα Ευρωπαϊκά κονδύλια.

Οι ελάχιστοι, και δυστυχώς οικονομικά ασθενέστεροι, Έλληνες επιχειρηματίες που επιχειρούν με ειλικρίνεια δημιουργώντας πραγματικά κάτι, αξίζουν τον σεβασμό και την υποστήριξή μας, αλλά δυστυχώς προσομοιάζουν με τις φιγούρες του μοναχικού καουμπόη που βλέπαμε όταν είμαστε έφηβοι διαβάζοντας Λούκη Λούκ. Εκεί τους κατατάσσει η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη πλέμπα και η θεοποίηση των χρηματοπιστωτών που προκύπτει από την σάπια και καταστροφική ιδεολογία της.

Μέσα σε αυτό το τοπίο η κ. Διαμαντοπούλου και οι εντολείς της βάλθηκαν να τσακίσουν τα ίδια τα θεμέλια της Ανώτατης Ελληνικής Παιδείας υποβαθμίζοντάς την ηθικά με την γνωστή βρώμικη και ανήθικη προπαγάνδα απαξίωσης και εξουδετερώνοντάς την θεσμικά και οικονομικά.

Η εποχή αυτή με τις δυσκολίες και τις ανατροπές της ζητά από τον Έλληνα πολίτη, όποιο επίπεδο ενημέρωσης κι άν έχει, να πλαισιώσει με την εμπιστοσύνη του και να βοηθήσει όσο και όπως μπορεί το Ελληνικό ΑΕΙ.

Αναφορές

Γιούλα Γκεσούλη, Η ταφόπλακα για το δημόσιο Πανεπιστήμιο

Δ. Δαμίγος, «Γιατί πρέπει να εφαρμοστεί ο νέος νόμος για τα ΑΕΙ» (Θεός φυλάξοι!)

Στάθης Ψηλός, Καλώς ήλθατε στα νέα σούπερ μάρκετ σπουδών

Σία Αναγνωστοπούλου, Η βίαιη ρήξη με την παράδοση του ελληνικού Πανεπιστημίου

Γιώργος Αγγελόπουλος, AEI: Επιτυχίες εκτός Ελλάδας, απαξίωση εντός Ελλάδας

Αλίκη Βεγίρη, Μηχανισμοί Αξιολόγησης των Πανεπιστημίων

tvxs, Πλήρης αντίθεση των πρυτάνεων στο νομοσχέδιο του υπουργείο Παιδείας

Αχιλέας Χεκίμογλου, Επενδύοντας στη φυγή

Cynical, Το καλό πανεπιστήμιο

Επενδύοντας στην φυγή, Λόης Λαμπριανίδης, ISBN: 9789602187425

.