Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Καταδικάζονται οι φονιάδες του Ισραήλ


από το tvxs(1):

Με απόφασή του, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ενέκρινε σήμερα έκθεση της επιτροπής που ερεύνησε το ρεσάλτο των ισραηλινών καταδρομέων στον «Στόλο της Ελευθερίας» που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα Σύμφωνα με την έκθεση αυτή(*), υπάρχουν «αποδείξεις» για να «στηριχθούν διώξεις» κατά του Ισραήλ.

Η απόφαση, η οποία κατατέθηκε από το Πακιστάν εξονόματος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC), ο οποίος συσπειρώνει 57 χώρες, υιοθετήθηκε σήμερα με 30 ψήφους υπέρ, 1 κατά (αυτή των ΗΠΑ) και 15 αποχές.

Στο σχέδιο απόφασης, ο OIC εξέφραζε «βαθύτατα τη λύπη του για τη μη συνεργασία του Ισραήλ στην έρευνα» και ζητούσε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ «να εγκρίνει τα πορίσματα της έκθεσης» και να «εισηγηθεί στη Γενική Συνέλευση (του ΟΗΕ) να λάβει υπόψη της την έκθεση».

Στην έκθεσή τους, οι ειδικοί του ΟΗΕ συμπεραίνουν ότι υπάρχουν αποδείξεις για να στηριχθούν διώξεις κατά του Ισραήλ για «ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και υποβολή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη μεταχείριση, σκόπιμη πρόκληση μεγάλου πόνου ή σοβαρών τραυματισμών».

Εννέα Τούρκοι επιβαίνοντες σε ένα από τα πλοία του διεθνούς στολίσκου σκοτώθηκαν κατά την επιχείρηση αυτή του ισραηλινού στρατού.


από το tvxs(2):

(*) «Σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» χαρακτηρίζει την επέμβαση καταδρομέων του ισραηλινού ναυτικού στο στόλο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, στο τέλος Μαΐου, σύμφωνα με την έκθεση της επιτροπής του Συμβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, των Ηνωμένων Εθνών, που διερεύνησε την υπόθεση. Η ίδια έκθεση κάνει, επίσης, λόγο για «απαράδεκτη χρήση βίας» εκ μέρους των Ισραηλινών.

«Η συμπεριφορά των ισραηλινών δυνάμεων απέναντι στους επιβαίνοντες στο στολίσκο αποκαλύπτει απαράδεκτο επίπεδο βιαιότητας, κάτι που συνιστά "σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου"» υπογραμμίζουν στην έκθεσή τους οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ.

«Το Ισραήλ δεν χρησιμοποίησε μόνο δυσανάλογα επίπεδα βίας για τις συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά κατέφυγε σε "εντελώς άχρηστα και απίστευτα επίπεδα βίας» προσθέτουν οι εμπειρογνώμονες.

Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενέκρινε στις 2 Ιουνίου την αποστολή εμπειρογνωμόνων στην περιοχή για τη διεξαγωγή διεθνούς ανεξάρτητης έρευνας για «τις σοβαρές επιθέσεις που έκαναν οι ισραηλινές δυνάμεις κατά του στολίσκου» που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια, που είχε ως συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους 9 άνθρωποι και να ξεσηκωθεί ένα κύμα αντιδράσεων σε όλο τον κόσμο.
.

Sir Timothy John "Tim" Berners-Lee: «Πανούκλα» οι νέοι νόμοι για το Ίντερνετ




Δριμεία κριτική από τον δημιουργό του World Wide Web προς τους νέους νόμους για το Διαδίκτυο.


Εξαιρετικά οξύς ήταν ο δημιουργός του World Wide Web, Τιμ Μπέρνερς Λη, απέναντι στη νέα «τάση» νόμων για το Ίντερνετ, που επιτρέπουν την «αποκοπή» ανθρώπων από το Διαδίκτυο, χαρακτηρίζοντάς τους ως «πανούκλα».
«Έχει υπάρξει μία έκρηξη νόμων που προσπαθούν να δώσουν σε κυβερνήσεις και παρόχους υπηρεσιών Ίντερνετ (ISPs) το δικαίωμα να αποσυνδέουν χρήστες από το Ίντερνετ» είπε σε συνδιάσκεψη σχετικά με τις επιστήμες Ίντερνετ που διοργανώθηκε από τη Royal Society στο Λονδίνο.
Αυτή η «πρόσφατη πανούκλα» όπως τη χαρακτήρισε, περιλαμβάνει ένα γαλλικό νόμο που θα ενεργοποιηθεί αργότερα εντός του έτους, που απειλεί με αποσύνδεση εάν υπάρχει παράνομο download από το Ίντερνετ, και ένας νέος βρετανικός, ο οποίος περάστηκε τον Απρίλιο και κινείται σε αντίστοιχο πλαίσιο.
«Εάν μία γαλλική οικογένεια εξαναγκαστεί σε αποσύνδεση από το Ίντερνετ για ένα χρόνο επειδή ένα από τα παιδιά της κατέβασε κάτι που κάποια εταιρεία θεωρεί ότι δεν έπρεπε, χωρίς δίκη, νομίζω ότι πρόκειται για δυσανάλογη ποινή» είπε σχετικά ο Μπέρνερς Λη, συμπληρώνοντας ότι «Θα ήθελα να μπορώ να χρησιμοποιώ το Ίντερνετ. Αν αποκοπώ, ή κάτι πάει στραβά, σε κάποιες περιπτώσεις όπως εγώ, η κοινωνική μου ζωή θα καταστραφεί, σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ανθρώπων θα μπορούσαμε να έχουμε απώλεια πρόσβασης σε σημαντικά ιατρικά δεδομένα».
Ο Μπέρνερς Λη, καθηγητής του ΜΙΤ, ανέφερε επίσης ότι στις ΗΠΑ συζητάται η δημιουργία μίας «μαύρης λίστας» με ιστοσελίδες που οι πάροχοι στις ΗΠΑ θα έπρεπε να αποκλείσουν.
Είκοσι χρόνια μετά την εμφάνιση του Παγκοσμίου Ιστού, ο δημιουργός του λέει ότι «το δίκτυο έχει εξελιχθεί σε κάτι κρίσιμης σημασίας», επισημαίνοντας ότι, δεδομένης της σημασίας του στην καθημερινή ζωή του καθενός, όλοι οι ειδικοί σε θέματα Ίντερνετ θα έπρεπε να αντισταθούν σε αυτή την «εισβολή» στον ελεύθερο για όλους online κόσμο. «Έχουμε αυτό το καθήκον» είπε σχετικά.
Κλείνοντας, ανέφερε ότι αν και οι ISP γενικά δεν θα έπρεπε να θεωρούνται υπεύθυνοι για το υλικό που διακινείται μέσω αυτών, περιπτώσεις που εμπλέκουν τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα αποτελούν εξαιρέσεις.


(www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑFΡ)
.

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Η αισιοδοξία με ισχυρές δόσεις ακινητοποίησης μέχρι θανάτου




Όλο και περισσότεροι συν-πολίτες αντιλαμβάνονται  ότι η χώρα έχει στην ουσία καταληφθεί. Παραδόθηκε ακριβώς από αυτούς που θα έπρεπε να την προστατέψουν. Οι έντεχνα εμφυτευμένες στο ελληνικό κοινό ενοχικές ιδεοληψίες που οδήγησαν στα φαινόμενα της αυτομαστίγωσης του τύπου «φταίμε και εμείς βρε παιδιά» και του ενοχικού αδιέξοδου του τύπου «δεν γίνεται αλοιώς» έφτασαν και ξεπέρασαν πλέον την ημερομηνία λήξης τους.


Για τον λόγο αυτό τα εγκεφαλικά αυτά εμφυτεύματα στο στυλ της ταινίας inception, αποπνέουν πλέον την οσμή που τους αντιστοιχεί. Την οσμή του ψεύδους και της ηθικής και πολιτικής σαπίλας. Οι αδιάντροπες δηλώσεις της αντιπροεδρίας (sic) της κυβέρνησης περί συνενοχής στο έγκλημα (όλοι μαζί τα φάγαμε) αποτελούν μάλλον τις τελευταίες κορώνες πανικού που εκβάλλονται από το υπόβαθρο της καταστροφής και της απαξίας.

Ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας είναι - προς το παρόν τουλάχιστον - όχι μόνο πολύ φοβισμένος αλλά και τραγικά ανίσχυρος. Η πραγματικότητα είναι περισσότερο γκρίζα από ότι πιθανώς μπορούσε να φανταστεί.

Τα προβλήματα της χώρας (και της Ευρώπης) δεν είναι από αυτά που λύνει ο κάθε ένας μόνος του. Αυτό ίσως είναι και το κεντρικό πρόβλημα διότι την στιγμή αυτή φαίνεται ότι, όπως και στις άλλες χώρες της Ευρώπης, στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον (ακόμη;) γνήσια εκπροσώπηση των πολιτών. Οι ελπίδες για να "λυθούν τα δεσμά" είναι εξαιρετικά περιορισμένες εάν μια τέτοια προσπάθεια δεν ξεκινήσει Πανευρωπαϊκά. Έχω την εντύπωση ότι η εποχή των «Εθνικών Λύσεων» πέρασε πλέον οριστικά.

Παρ' όλα τα σκάνδαλα, την αναξιοπιστία, τα εξωφρενικά μέτρα και την απαξία της χώρας κανείς δεν αντιδρά. Τι να σημαίνει αυτό έραγε; Ότι οι πολίτες είναι άχρηστοι ή ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ δυσάρεστη και πολύ σκοτεινή μεταβατική περίοδο; Το να διατυπώνει κανείς ευχές είναι ελπιδοφόρο και ευχάριστο (και σχετικά εύκολο). Το δύσκολο είναι να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της εποχής του στην σωστή τους διάσταση και να εκτιμά το μέγεθος των δυσκολιών που εμπεριέχει η λύση τους.

Ομολογώ ότι δεν είμαι αισιόδοξος και αυτό διότι δεν βλέπω εξελίξεις και λύση σε τέτοιου είδους θέματα και σε ένα χρονικό βάθος που να με ικανοποιεί. Εύχομαι να βγούν αληθινοί οι αισιόδοξοι.
Κάποιος συνάδελφος συν-blogger με κατηγόρησε ότι μια τέτοια προσέγγιση οδηγεί σε κοινωνική και πολιτική «ακινητοποίηση μέχρι θανάτου». Όμως η δράση (και η πολιτική) δεν γίνεται απλώς για την δράση αλλά προσβλέπει σε λύσεις και αποτελέσματα στο ορατό μέλλον. Όταν δεν υπάρχει ορατή προοπτική, ακόμη και ο γνησιότερος επαναστάτης θα λυγίσει ή απλώς θα αρχίσει – φθειρόμενος – να πολιτικολογεί.


Το Ελληνικό μοντέλο

Το πρόβλημά μας το «εθνικό» είναι ότι η Οικονομική Ελίτ είναι παραδοσιακά πουλημένη στον ξένο παράγοντα (από τότε που ο Μιαούλης έκαψε τον Ελληνικό στόλο και από τον εμφύλιο του 1824 αν θυμάσθε), δεν έχει εθνική – με την καλή έννοια – συνείδηση, είναι απίθμενα άπληστη και δεν έχει κανένα ηθικό φραγμό.
Η Οικονομική Ελίτ (500 – 1000 οικογένειες) λοιπόν, είναι εντολέας και προϊστάμενη της Πολιτικής Ελίτ. Η Πολιτική Ελίτ διαπλέκεται με την Οικονομική και έχει χαρακτηριστικά ακόμη χειρότερα από αυτά των αφεντικών της όντας εξαρτώμενη πλήρως από τους ντόπιους κοτζαμπάσηδες αλλά και από τους ξένους πατρώνους.
Η χώρα αυτή ιδρύθηκε ελέω μεγάλων δυνάμεων (κυρίως Μ. Βρετανίας) είναι δοτή και ετερόφωτη οπότε μάλλον δεν θα είναι ποτέ σε θέση να χαράξει μόνη της τον δρόμο της.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά βρεθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και δεν διαθέτουμε ουδόλως γνήσια πολιτική εκπροσώπηση αφού οι πολίτες είμαστε φοβισμένοι και ανοργάνωτοι και η λεγόμενη Αριστερά φρόντισε να μετατραπεί ανεπανόρθωτα σε μια ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη.

Το Ευρωπαϊκό μοντέλο (εν ολίγοις)

Εδώ έχουμε είναι ένα τσαμπί χώρες συνδεδεμένες όπως – όπως στο οικονομικό επίπεδο και μόνον, που υπακούουν τυφλά στον τερατώδη μηχανισμό των Βρυξελλών ο οποίος με την σειρά του υπακούει τυφλά στο Εβραιο – Αμερικάνικο παγκόσμιο εσμό που δήθεν εκπροσωπεί και διαιωνίζει ως «προστάτης» και «θεματοφύλακας» το ηθικά, οικονομικά και πολιτικά χρεωκοπημένο πράγμα, το οποίο σήμερα ονομάζεται Δύση.
Να συμπληρώσω εδώ ότι στην «Δύση» επίσης δεν υπάρχει γνήσια πολιτική εκπροσώπηση των πολιτών και η αριστερά αποτελεί απλώς ένα απεχθές κατάντημα ή – στην καλύτερη περίπτωση – ένα ατυχές χιουμοριστικό φολκλόρ πολλαπλά ξεφτιλισμένο και βιασμένο νουμεράδα από τους νεο-φιλελε των τελευταίων δεκαετιών (από Θάτσερ μέχρι σαλτιμπάγκους Σαρκοζήδες και Μπερλουσκόνηδες).


Τέτοια "κουβάρια" όπως αυτό που στοιχειωδώς περιγράφτηκε δεν είναι δυνατόν να λυθούν σε εθνικό επίπεδο. Οι πολίτες της Ευρώπης πρέπει κάποια στιγμή - επί τέλους - να αναλάβουν τον ρόλο που τους επιβάλλεται από την ιστορία.

Αυτά τα λίγα περί «ακινητοποίησης μέχρι θανάτου» και περί «αισιοδοξίας».

Όμως πέραν αυτών που ακροθιγώς γράφτηκαν εδώ θα πρέπει να συνεκτιμηθεί και ότι οι εναλλακτικές πολιτικές (και αναφέρομαι πρώτα και κύρια στην Αριστερά) δεν διαθέτουν ούτε καν τα θεωρητικά εργαλεία για να ερμηνεύσουν και να προετοιμάσουν δράση στις τρέχουσες συνθήκες. Βλέπετε ότι ο μέσος πολίτης από τον Ατλαντικό μέχρι τα Δαρδανέλια και από την Μάλτα μέχρι την Νορβηγία έχει την στιγμή αυτή κάποια ευκαιρία ή διέξοδο για γνήσια, αποτελεσματική και - φυσικά - οργανωμένη πολιτική δράση;

Και αν ναι τότε ποιά είναι αυτή;
.

Θρασύτατοι πολιτικοί απατεώνες


Αηδιαστική αλλά και διαρκώς θρασύτερη γίνεται η κυβέρνηση Παπανδρέου με την πάροδο του χρόνου. Αποχαλινωμένη λόγω της έλλειψης ισχυρών και αποτελεσματικών αντιδράσεων στα πρωτοφανή αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει, υιοθετεί αφενός όλο και πιο επιθετική και αρπακτική πολιτική και αφετέρου όλο και πιο προκλητική ρητορική. Φτάσαμε έτσι στο σημείο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος, υπόδειγμα πολιτικού αμοραλισμού και αδίστακτος σαλταδόρος της πολιτικής κωλοτούμπας, να ισχυριστεί ότι... ο κοσμάκης που ζητούσε δουλειά στο Δημόσιο είναι υπεύθυνος για την οικονομική κρίση!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ από το ΠΡΙΝ μέσω σίβυλλα

«Μαζί τα φάγαμε τα λεφτά, σας διορίζαμε για χρόνια, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος!» δήλωσε με απύθμενη θρασύτητα ο Θ. Πάγκαλος. Προφανώς για το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν δημόσιο το χρήμα που έπαιρνε η Ζίμενς με τις κρατικές παραγγελίες που σίγουρα δεν είχαν καμιά σχέση με τις μίζες και τα λαδώματα σε... 130(!) βουλευτές που κόμπαζε ο Χριστοφοράκος ότι είχε δώσει. Ούτε έπαιξαν ρόλο στα χάλια της ελληνικής οικονομίας τα εκατοντάδες εκατομμύρια που έφαγαν τα λαμόγια της ΝΔ με τα δομημένα ομόλογα, φουντάροντας τα ασφαλιστικά ταμεία.

Κι εκείνα τα κωλοχώραφα και ακίνητα του Δημοσίου που ξεκοκκάλισαν οι άνθρωποι του Καραμανλή στην υπόθεση Βατοπεδίου, σιγά την αξία που είχαν. Όσο για τα δισεκατομμύρια ευρώ που έφαγαν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη με το στημένο κόλπο του χρηματιστηρίου, όταν ακόμη και οι ΕΥΠατζήδες στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου είχαν παρατήσει τις τηλεφωνικές υποκλοπές και έβγαζαν εκατομμύρια δραχμές τζογάροντας στα σίγουρα ΠΑΣΟΚικά εταιρικά χαρτιά, τρώγοντας και τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων που τους «έσπρωχναν» οι διορισμένες από το ΠΑΣΟΚ διοικήσεις, πάλι ευθύνη της απληστίας του λαουτζίκου ήταν!

Δεν είναι όμως μόνο η στάση του –ούτως ή άλλως πασίγνωστου– Πάγκαλου που εξοργίζει τον καθένα και τον κάνει να σιχαίνεται την κυβέρνηση Παπανδρέου. Είναι πρωτίστως ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου και η πολιτική του. Έχει λυσσάξει ο Γιωργάκης να μας επιβάλει τον Άλεξ Ρόντος – αυτή την πολιτικά σκοτεινή φυσιογνωμία που χρηματοδοτούσε με λεφτά του ελληνικού λαού τους σέρβους πράκτορες της CIA στο Βελιγράδι για να ανατρέψουν τον Μιλόσεβιτς, όταν φυσικά ο Παπανδρέου ήταν υπουργός Εξωτερικών και συμμετείχε ολόψυχα στο σχεδιασμό αυτό του Λευκού Οίκου.

Μιλάμε για το άτομο που ήταν «σύμβουλος» του άλλου πολιτικού καθάρματος, του προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2008 πόλεμο κατά της Ρωσίας και αμέσως κάλεσε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να στείλουν στρατεύματα στη Γεωργία, υλοποιώντας σχέδιο του αμερικανού αντιπροέδρου Ντικ Τσένι και των νεοσυντηρητικών φασιστών των ΗΠΑ που ήθελαν νεκρούς αμερικανούς πεζοναύτες από ρωσικά πυρά τρεις μήνες πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, προκειμένου να δημιουργήσουν κλίμα που νόμιζαν ότι θα επέτρεπε να νικήσουν τον Ομπάμα οι Ρεπουμπλικάνοι.

Πρόκειται για άτομο τόσο πολιτικά απεχθές που ακόμη και από τη Λακωνία εξεδιώχθη κλωτσηδόν, όταν ο Γιωργάκης προσπάθησε να τον προωθήσει εκεί για να εκλεγεί βουλευτής! Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο όπου παρ’ όλα αυτά ο Παπανδρέου τον διόρισε προσωπικό του απεσταλμένο σε μυστικές διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια για το όνομα της ΠΓΔΜ, προκαλώντας τεράστια ερωτήματα ως προς το ποιες είναι πραγματικά οι σχέσεις των δύο ανδρών, αν δηλαδή ο Γ. Παπανδρέου τον διόρισε αυτοβούλως ή κατ’ εντολήν των Αμερικανών, καθώς ο Ρόντος φαίνεται να είναι πολιτικά ισχυρότερος από τον Γιωργάκη σε ό,τι αφορά θέματα στα οποία εμπλέκονται οι ΗΠΑ.

Με το που ανέλαβε ο Άλεξ Ρόντος ως εκπρόσωπος της... Ελλάδας (!) στις διαπραγματεύσεις, οι Αμερικανοί παραμέρισαν το μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς και ο Παπανδρέου περιθωριοποίησε εντελώς από τις συνομιλίες αυτές όχι μόνο τον πρέσβη Βασιλάκη, αλλά και το φίλο του υπουργό Εξωτερικών, Δημήτρη Δρούτσα! Σε βαθμό που ο τελευταίος επιβεβαίωσε έμμεσα αλλά σαφέστατα με δημόσιες δηλώσεις του το ρόλο του Άλεξ Ρόντος στις μυστικές διαπραγματεύσεις, αφού προηγουμένως είχαν διαρρεύσει σε έντυπα οι πληροφορίες για την ανάθεση από τον Παπανδρέου στον Ρόντος της επίλυσης του προβλήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Παράλληλα, ο ίδιος ο Παπανδρέου έχει γίνει «κολλητός» με το ακροδεξιό εβραϊκό λόμπι. Η πρόσδεση της Ελλάδας στην πολιτική του κράτους - τρομοκράτη του Ισραήλ και του αιμοσταγούς φασίστα σφαγέα Νετανιάχου, την οποία προωθεί με εξαιρετική επιμέλεια ο Παπανδρέου, προσλαμβάνει πλέον επικίνδυνες διαστάσεις. Ο Παπανδρέου δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να μας μπλέξει άμεσα σε οποιονδήποτε πόλεμο αποφασίσουν οι Ισραηλινοί στη Μέση Ανατολή, αν απαιτηθεί η χρήση της Ελλάδας ως ορμητήριον για επίθεση αεροπορική π.χ. εναντίον του Ιράν.

Ήδη οι σχέσεις της Ελλάδας με τους Άραβες επιδεινώνονται ραγδαία. Δεν πρέπει να μας παρασύρει η υπόθεση του Κατάρ, ο εμίρης του οποίου είναι όργανο των Αμερικανών και έχει στενότατες σχέσεις με το Ισραήλ! Εβραίοι επιχειρηματίες αναμένεται άλλωστε να εκμεταλλευθούν τα καζίνα και τα μπορντέλα που θα ανοίξουν στο Ελληνικό, στο πλαίσιο της επένδυσης του Κατάρ.
.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Ταπείνωση ( ... επόμενος στόχος του πράσινου φιλελευθερισμού τα ΑΕΙ)


Παρακάτω καίρια υποσημείωση του Γιώργου Δελαστίκ στο άρθρο του με τίτλο «Μάχη για την εξουσία στα ΑΕΙ» που δημοσιεύτηκε σήμερα στο Έθνος. Διάβάστε όλο το άρθρο εδώ, αξίζει διότι περιγράφει με δυο λόγια ότι συμβαίνει αλλά και ότι εξυφαίνεται για να συμβεί στον χώρο των ΑΕΙ.

η υποσημείωση:

Εκνευριστική έχει καταντήσει πλέον αυτή η ξενομανία του πρωθυπουργού που εκδηλώνεται με τη διαρκή προσφυγή σε ξένους "σωτήρες" για οποιοδήποτε θέμα αφορά την Ελλάδα. "Διεθνούς" σύνθεσης εκλεκτορικά σώματα θα εκλέγουν τους καθηγητές (!) των ελληνικών ΑΕΙ, "διεθνείς" εμπειρογνώμονες θα αξιολογούν τα ελληνικά ΑΕΙ, "ξένοι αξιολογητές" θα κρίνουν τα ερευνητικά προγράμματα των ελληνικών ΑΕΙ και πάει λέγοντας. Κάποτε πρέπει να αντιληφθούν στην κυβέρνηση ότι αυτή η νοοτροπία είναι ταπεινωτική και για τη χώρα αλλά και για τους ίδιους τους κυβερνώντες. Μυρίζει νοοτροπία καθυστερημένων μεταναστών των δεκαετιών του 1950 και του 1960!
.

Fidel Alejandro Castro Ruz


Εχθές είπα τι θα έκανα αν ήμουν βενεζουελάνος, εξήγησα ότι οι φτωχοί ήταν αυτοί που υπέφεραν περισσότερο από τις φυσικές καταστροφές και αιτιολόγησα γιατί. Παρακάτω συμπλήρωσα: “...όπου κυριαρχεί ο ιμπεριαλισμός και η καιροσκοπική ολιγαρχία λαμβάνει ένα σημαντικό μέρος των εθνικών αγαθών και υπηρεσιών, οι μάζες δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν ή να χάσουν και, την αυτοκρατορία, δεν την απασχολούν καθόλου οι εκλογές” και ότι “Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και στις προεδρικές εκλογές δεν κινητοποιείται πάνω από το 50% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου”.

Σήμερα θα πρόσθετα ότι, ακόμη και όταν σε αυτές εκλέγεται το σύνολο της Βουλής των Αντιπροσώπων, ένα μέρος της Γερουσίας και άλλων σημαντικών αξιωμάτων, δεν κατορθώνει να ξεπεράσει αυτό το επίπεδο. Αναρωτήθηκα τότε γιατί χρησιμοποιούν τα τεράστια μιντιακά τους μέσα προσπαθώντας να βυθίσουν την Μπολιβαριανή Επαναστατική Κυβέρνηση σε μια θάλασσα από ψεύδη και συκοφαντίες. Αυτό που οι Αμερικανοί θέλουν είναι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας.

Όλοι έχουμε δει αυτές τις ημέρες τις προεκλογικές μια ομάδα καθαρμάτων που, μαζί με μισθοφόρους του έντυπου τοπικού τύπου, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, να αρνούνται ακόμη και την ελευθερία του Τύπου στη Βενεζουέλα. Ο εχθρός πέτυχε ένα μέρος των στόχων του: να εμποδίσει την Μπολιβαριανή Κυβέρνηση να έχει τη στήριξη των δύο τρίτων του Κοινοβουλίου. Η αυτοκρατορία ίσως πιστεύει ότι πέτυχε μία μεγάλη νίκη. Εγώ πιστεύω ακριβώς το αντίθετο: τα αποτελέσματα της 26ης του Σεπτέμβρη αποτελούν μία νίκη της Μπολιβαριανής Επανάστασης και του ηγέτη της Ούγκο Τσάβεζ Φρίας.

Σε αυτές τις κοινοβουλευτικές εκλογές η συμμετοχή των εκλογέων έφτασε στο ποσοστό ρεκόρ του 66,45%. Η αυτοκρατορία με τα τεράστια μέσα που διαθέτει δεν μπόρεσε να εμποδίσει το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας, απομένοντας ακόμη 6 να κατανεμηθούν, να εκλέξει 95 από τα 165 μέλη του Κοινοβουλίου. Η Μπολιβαριανή Επανάσταση έχει σήμερα την Εκτελεστική Εξουσία, μεγάλη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο και ένα κόμμα ικανό να κινητοποιήσει εκατομμύρια αγωνιστών για τον σοσιαλισμό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν στη Βενεζουέλα τίποτα περισσότερο παρά τμήματα Κομμάτων, που το μόνο που τα συνδέει είναι ο φόβος της επανάστασης, και χονδροειδείς υλικές επιθυμίες. Δεν θα μπορέσουν να καταφύγουν σε πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, όπως έκαναν με τον Αλιέντε στη Χιλή και σε άλλες χώρες της Αμερικής μας.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις αυτής της αδελφής χώρας, διαπαιδαγωγημένες στο πνεύμα και το παράδειγμα του Απελευθερωτή, που μέσα τους επωάστηκαν οι ηγέτες που ξεκίνησαν τη διαδικασία, είναι υποστηρικτές και μέρος της Επανάστασης. Ένα τέτοιο σύνολο δυνάμεων είναι ανίκητο. Δεν θα το δείτε τόσο ξεκάθαρα χωρίς την εμπειρία ζωής για περισσότερο από μισό αιώνα.

Φιντέλ Κάστρο Ρουζ, 27 Σεπτέμβρη 2010

(Από την σίβυλλα)

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Δείτε το ... δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας και στα αυτιά σας ...


World class κοτσάνα:σωτηρία μέσω της μεσογειακής διαιτας

Popout

Κάτι τέτοια λέει και εκτοξεύει τα spreads πάνω από 1000...
Και που τα λέει ... στo Economic Club of N.Y... όχι σε καμιά συνάθροιση ελαιοπαραγωγών ...


Αν αναλογιστεί κανείς ότι σε αυτόν τον άνθρωπο έχουμε αναθέσει τον συντονισμό του τιτάνιου έργου που χρειάζεται για να βγούμε από την χειρότερη μεταπολιτευτική κρίση, τότε είναι αύριο πρωί-πρωί να σηκώνει τις όποιες οικονομίες του και να ετοιμάζει το διαβατήριο του...

ΥΓ. Προσέξτε το ειρωνικό μειδίαμα της παρουσιάστριας και το ..συγκρατημένα καυστικό σχόλιό της "Greece may need a back up plan"... θλίψη ...
.

Παπάδες και Αστυνομικοί - αδικαιολόγητα ακριβά σπόρ


Με στοιχεία μάλλον σχετικά παλιά, από το 2004-5, πληρώναμε για παπάδες, επισκόπους και  γενικά για όλους τους αντιπροσώπους του θεού επί της γης περίπου 173,64 εκατ. ευρώ μέσω του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού.

Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών, από το σύνολο των 173,64 εκατ. ευρώ που κοστίζει η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας, τα 4,3 εκατ. ευρώ ξοδεύονται για μισθούς περίπου 95 αρχιεπισκόπων και αρχιμανδριτών.

Από την 1η Ιανουαρίου 2004, στο πλαίσιο του νέου μισθολογίου του Δημοσίου, βάσει του οποίου πληρώνονται και οι κληρικοί, οι βασικοί μισθοί τους κυμαίνονται ανά μήνα από 590 ευρώ έως 1.391 ευρώ αναλόγως της εκπαίδευσης και των ετών υπηρεσίας. Πέραν αυτών απολαμβάνουν ακόμα και:

* Μηνιαίο επίδομα ειδικού λειτουργήματος, που κυμαίνεται από 200 έως 265 ευρώ αναλόγως της εκπαίδευσής τους.

* Οι εφημέριοι που εργάζονται και σε άλλη θέση (εκπαιδευτικοί, γραμματείς κοινοτήτων κ.λπ.) λαμβάνουν το σύνολο των αποδοχών από τη μια δουλειά και το βασικό μισθό από τη δεύτερη, κατά περίπτωση.

* Οσο για το εφάπαξ των κληρικών που συνταξιοδοτούνται (σ.σ. και οι οποίοι μπορούν να συνεχίζουν να είναι εφημέριοι εισπράττοντας πέραν της σύνταξης και το βασικό μισθό και το επίδομα λειτουργήματος του εφημέριου) από 1ης Ιανουαρίου 2005 κυμαίνεται από 31.065,87 ευρώ για κληρικό υποχρεωτικής εκπαίδευσης χωρίς πρεσβυτέρα και μέχρι 51.225 ευρώ για πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με πρεσβυτέρα.

Και δεν είναι οι μοναδικές παροχές από τον προϋπολογισμό, αφού η Εκκλησία απολαμβάνει πλήθος φοροαπαλλαγών. Επί παραδείγματι, τα εισοδήματα από οικοδομές και γαίες που αποκτούν ναοί, μητροπόλεις και ιερές μονές φορολογούνται με 10% (συνολικό κόστος περίπου 43 εκατ. ευρώ για τον προϋπολογισμό ετησίως), ενώ από το 2008 και μετά (βάσει του τελευταίου φορολογικού νόμου, που ψηφίστηκε τέλη του 2004) θα απαλλάσσονται πλήρως από το φόρο εισοδήματος. Ακόμα, απαλλάσσονται από το φόρο κληρονομιάς, δωρεών και μεταβίβασης ακινήτων οι ναοί (σ.σ. όπως και το Δημόσιο και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου), καθώς και από τα τέλη ταξινόμησης ανεξαρτήτως κυβισμού, που παραλαμβάνονται από τις Ιερές Μονές του Αγίου Ορους (κόστος περίπου 1 εκατ. ευρώ ετησίως). Και να μην παραλείψουμε ότι οι δωρεές που γίνονται στην Εκκλησία εκπίπτουν από το εισόδημα του δωρητή. Στοιχεία από εδώ.

Επίσης σας πληροφορώ ότι έχουμε τους περισσότερους, περίπου 50.000, αναλογικά αστυνομικούς απ' όλα σχεδόν τα κράτη της Ε.Ε. Στην Ιταλία των 58 εκατομμυρίων κατοίκων έχουν περίπου τους διπλάσιους (106.000), στη Βρετανία των 61 εκατομμυρίων κατοίκων έχουν 140.514, ενώ στη Σουηδία των 10 εκατομμυρίων κατοίκων μόλις 18.000. Στοιχεία από εδώ.
.

Quatάρες Β - Μύθοι και Πραγματικότητες


ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΞΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Νίκος Μπελαβίλας
Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος -Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου για το μέλλον του χώρου του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού, ακούστηκαν και ακούγονται σειρά επιχειρημάτων για το μέγεθος, τη λειτουργία, το κόστος του Πάρκου. Ισχυρίζομαι, ότι σε μία Αθήνα η οποία δεν έχει ούτε έναν μεγάλο πράσινο χώρο, η οποία έχασε προ λίγων μηνών μερικές εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους από τα βουνά της, η συζήτηση αυτή θα έπρεπε να έχει τελειώσει προ πολλού. Σε μία πολιτική συγκυρία, με τις αποκαλύψεις για τον χορό των γκρίζων κονδυλίων προς άγνωστες κατευθύνσεις που φθάνει στα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, η συζήτηση περί κόστους του πάρκου επίσης θα έπρεπε να έχει κλείσει. Παρ’ όλα αυτά δεν έχει κλείσει και για πολλούς λόγους αξίζει να απαντήσουμε.

Ερώτηση πρώτη: Πόσο μεγάλο θα είναι το Πάρκο του Ελληνικού;

Σύμφωνα με το σχέδιο για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού του ΥΠΕΧΩΔΕ, το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα το Νοέμβριο του 2007, από τα 5.300 στρέμματα της έκτασης του πρώην αεροδρομίου, τα 1.700 θα καλύπτονται από κτίρια, μπετόν και άσφαλτο. Παρότι η συνολική δόμηση, κρύβεται επιμελώς πίσω από συμπαθητικές πράσινες ή αμυδρά διακρινόμενες πρασινοκίτρινες διαγραμμίσεις στους επίσημους χάρτες, εν τέλει προκύπτουν 1.300.000 τ.μ. κτίρια επιχειρήσεων, εμπορικά κέντρα και κατοικία. Μέσα σε αυτά χωρούν εν ολίγοις, δέκα εμπορικά κέντρα τύπου “The Mall” και μία πόλη 8-10 χιλιάδων κατοικιών, πάει να πει 25 περίπου χιλιάδων κατοίκων, με δρόμους, χώρους στάθμευσης και αυτοκίνητα.

Για να αντιληφθούμε τα μεγέθη της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, ας σκεφτούμε ότι αυτή η πόλη «εντός του πάρκου» θα έχει έναν στόλο 15-21 χιλιάδων αυτοκίνητων τα οποία θα ανήκουν στους μόνιμους κάτοικους, στους εργαζόμενους και στους πελάτες των εμπορικών κέντρων, θα κινούνται και θα σταθμεύουν εκεί. Σύμφωνα πάλι με το Σχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ οι φυτεύσεις υψηλού πρασίνου θα καλύψουν μόνο 2.650 στρ.. Θα φυτευτούν 40.000 έως 60.000 δένδρα. Ας το δεχθούμε! Κατακερματισμένα και αυτά, λόγω της διατήρησης των αεροδιαδρόμων όπως και των μεγάλων συγκροτημάτων κτιρίων στο εσωτερικό του. Προσπαθούσα να εντοπίσω ένα ανάλογο αθηναϊκό παράδειγμα για σύγκριση.

Υπάρχουν λίγα αλλά χαρακτηριστικά. Οι φυτεύσεις της Φιλοδασικής Εταιρείας, του Ζαππείου, του Πεδίου του Άρεως, του Δημήτρη Πικιώνη στου Φιλοπάππου. Το πιο ενδιαφέρον είναι η δημιουργία του άλλοτε Βασιλικού Κήπου. Κατά την κατασκευή του, το 1839-40, φυτεύτηκαν 15.000 δένδρα και θάμνοι, εισαγόμενοι από τη Γένοβα, 1.000 φτελιές από την Αιτωλοακαρνανία και άγνωστος αριθμός δένδρων από το Σούνιο και την Εύβοια. Ο κήπος συνέχισε να δενδροφυτεύεται για 50 χρόνια από την ίδρυση του. Σήμερα ο περιλαμβάνει 7.000 μεγάλα δένδρα και 40.000 μικρά δένδρα και θάμνους.

Η έκταση του Εθνικού Κήπου ανέρχεται μόλις στο 3% του χώρου του Ελληνικού. Αν στο Ελληνικό εφαρμοζόταν ένα ανάλογο σενάριο, όπως αυτό του 1839-40, θα έπρεπε να φυτευτούν 1.600.000 δένδρα και θάμνοι! Προφανώς δεν μιλάμε για αυτό. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για ένα πολύ πιο «αραιό» σενάριο, για τη διαμόρφωση δηλαδή του πρώην αεροδρομίου, ως αστικού πάρκου και όχι ως βοτανικού κήπου, με πυκνότητα κατά τρεις φορές μικρότερη του Εθνικού Κήπου. Κάτι σαν το Ζάππειο ή το Πεδίο του Άρεως στα καλά του. Αυτό προϋποθέτει τη φύτευση 100-150.000 μεγάλων δένδρων (πεύκα, πλατάνια, κυπαρίσσια, λεύκες, ακακίες, ελιές κ.α.) και 400-600.000 μικρότερων δένδρων και θάμνων. Συνολικά δηλαδή θα έπρεπε να φυτευτούν στο Ελληνικό 500.000-750.000 μεγάλα και μικρά δένδρα και θάμνοι. Αυτό είναι ένα πάρκο. Με δένδρα, δροσιά, σκιά και οξυγόνο. Οι άλλες εκδοχές αντιστοιχούν σε διακοσμητικές φυτεύσεις των ακαλύπτων χώρων κτιρίων.

Ερώτηση δεύτερη: Το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού θα είναι το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης;

Όχι δεν θα είναι. Αναφέρθηκε κατ’ επανάληψη και επισήμως ότι το Πάρκο του Ελληνικού «θα είναι όχι μόνο το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο σε αστική περιοχή». Το ισχυρίζονται εκτόςτων υπουργών και συνάδελφοι του οικολογικού χώρου. Από τα στοιχεία των ευρωπαϊκών πάρκων προκύπτει ότι αυτό δεν ισχύει. Τα Πάρκο του Ελληνικού, θα είναι ένα μεσαίου μεγέθους πάρκο, λαμβάνοντας υπόψη τα μεγέθη των πάρκων σε άλλες πρωτεύουσες στην Ευ ρώπη, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία. Η Μαδρίτη για παράδειγμα διαθέτει τουλάχιστον δέκα μεγάλα πάρκα, εκ των οποίων το Casa de Campo έχει έκταση 17.220 στρ. Στη Βιέννη, το πασίγνωστο Wiener Prater έχει έκταση 12.870 στρ. Στη Μόσχα το πάρκο Gorky στο κέντρο της πόλης, με έκταση 1.200 στρ., είναι το μικρότερο από τα πάρκα της ρωσικής πρωτεύουσας. Προηγούνται το πάρκο Kuzminsky-Lyublino με έκταση 3.750 στρ. και το πάρκο Sokolniki με έκταση 6.000 στρ.

Στο Παρίσι υπάρχουν δέκα μητροπολιτικής σημασίας χώροι πρασίνου, εκ των οποίων το Bois de Vincennes με 9.950 στρ., το Bois de Boulogne με 8.460 στρ. και το Parc de Saint Cloud με 4.600 στρ. Στο Λονδίνο, η συνολική έκταση των βασιλικών και δημοτικών πάρκων της πόλης ανέρχεται σε 60.000 στρ. Δηλαδή δώδεκα φορές η έκταση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Εξ’ αυτών το γνωστό Hyde Park, είναι ένα από τα πιο μικρά, με έκταση 1.420 στρ. Με μία διαφορά! Τόσο αυτό όσο και ένα άλλο διάσημο πάρκο, το Central Park της Νέας Υόρκης με έκταση 3.372 στρ., βρίσκονται στο κέντρο της πόλης. Αντιστοιχούν δηλαδή ως προς τη θέση στον Εθνικό Κήπο της Αθήνας, μόνο που ο Εθνικός Κήπος έχει έκταση μόλις 158 στρ. ή 288 μαζί με το Ζάππειο. Άλλα πάρκα του Λονδίνου, όπως το Richmond Park, το Bushy Park ή το Hampstead Heath έχουν έκταση 9.550, 4.400 και 3.650 στρ. αντίστοιχα.

Η σύγκριση του μελλοντικού Πάρκου του Ελληνικού, με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά δυστυχώς είναι απογοητευτική. Το Ελληνικό θα μπορούσε να είναι ένα ωραίο πάρκο μεσαίου μεγέθους, αν πρασίνιζε ολόκληρο και βέβαια εάν δεν ήταν το μοναδικό στην Αθήνα!

Ερώτηση τρίτη: Τα πάρκα είναι «νεκροί» χώροι;

Όχι δεν είναι. Τα δέκα μεγαλύτερα λονδρέζικα πάρκα δέχθηκαν την περασμένη χρονιά, 29 εκατομ. επισκέπτες. Περίπου οκτώ φορές τον πληθυσμό της Αθήνας. Μόνο ο Βοτανικός τους κήπος, δέχθηκε σχεδόν δύο εκατομμύρια επισκέπτες. Οι επιστήμονες που εργάζονται εκεί, έκαναν σε ένα έτος 424 επιστημονικές και ερευνητικές δημοσιεύσεις. Στα θερμοκήπια και στα παρτέρια του αναφύονται 5.500 διαφορετικά είδη φυτών. Κατά το περασμένο έτος, οι εργαζόμενοι στον Κήπο αφιέρωσαν 7.600 εργατοημέρες στην έρευνα και την εκπαίδευση, προστατεύοντας έμπρακτα τη βιοποικιλότητα των φυτών.

Η εικόνα του Hyde Park του Λονδίνου, του Central Park της Νέας Υόρκης, του Prater της Βιέννης, του Buen Retiro της Μαδρίτης, του Gorky της Μόσχας, με χιλιάδες περιπατητές, ποδηλάτες, ζευγάρια, ηλικιωμένους και παιδιά είναι μία εικόνα καθημερινότητας που δίνει ευκαιρίες για χαλάρωση, παιχνίδι και άθληση στους κατοίκους της πόλης. Ακόμη και ο μικρός Εθνικός Κήπος της Αθήνας σύμφωνα με στοιχεία της διεύθυνσης του, δέχεται 2-3.000 επισκέπτες ημερησίως, ή περισσότερους από 1 εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως. Βέβαια, προϋπόθεση για την καλή λειτουργία των πάρκων είναι η καθαριότητα, η φροντίδα των υποδομών και η προστασία του πρασίνου, που θα στηρίζονται σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την οργάνωση και λειτουργία τους.

Ερώτηση τέταρτη: Πόσο κοστίζει η συντήρηση των πάρκων;

Η συντήρηση και λειτουργία των πάρκων κοστίζει αναλογικά, λιγότερο ή το ίδιο με άλλες λειτουργίες της πόλης, όπως για παράδειγμα η συντήρηση και λειτουργία των δρόμων, του μετρό, των λεωφορείων, η καθαριότητα, ο φωτισμός κ.α. Σύμφωνα με τις ετήσιες εκθέσεις που κατατέθηκαν στη Βουλή των Κοινοτήτων της Μεγάλης Βρετανίας, τα Βασιλικά τα Δημοτικά Πάρκα του Λονδίνου κόστισαν το 2007 (κατά μέσο όρο σε ευρώ) δύο χιλιάδες ανά στρέμμα. Με «αγγλικές τιμές» δηλαδή το ετήσιο κόστος λειτουργίας του Πάρκου του Ελληνικού θα ανερχόταν σε 10 με 12 εκατομμύρια ευρώ αν πρασίνιζε απ’ άκρου εις άκρον. Το κόστος λειτουργίας του Πάρκου Ελληνικού θα μπορούσε να είναι ένα ελάχιστο ποσοστό του προϋπολογισμού ενός από τους μεγάλους δήμους του Λεκανοπεδίου, όπως πχ του Δήμου Αθηναίων ο οποίος έχει ετήσιο προϋπολογισμό 800 εκατομμυρίων ευρώ, ή του Δήμου Πειραιά ο οποίος έχει ετήσιο προϋπολογισμό 330 εκατομμυρίων ευρώ.

Ερώτηση πέμπτη: Τα πάρκα «βγάζουν τα λεφτά τους»;

Πουθενά στον κόσμο τα πάρκα και το πράσινο δεν καλύπτουν το κόστος συντήρησης και λειτουργίας τους. Η αυτοδιοίκηση και το κράτος καλύπτουν σε ποσοστό που υπερβαίνει συνήθως το 90% του συνολικού κόστους, τα λειτουργικά έξοδα και τη συντήρηση των πάρκων, των μεγάλων πλατειών, των δημοσίων κήπων και γενικά όλων των ελεύθερων δημόσιων χώρων, πράσινων ή μη. Έσοδα από επισκέπτες ή δραστηριότητες αποτελούν ελάχιστο τμήμα αυτών των προϋπολογισμών. Η ανταπόδοση έρχεται από το συνολικό όφελος για την πόλη και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος. Αξίζει να τονιστεί ότι ακόμη και σε χώρες όπου ιδιωτικοποιήθηκαν όλες οι βασικές υποδομές των πόλεων, η συντήρηση και λειτουργία των πάρκων, παρέμειναν στις αρμοδιότητες του δημόσιου τομέα.

Ερώτηση έκτη: Πόσα πάρκα χρειάζεται η Αθήνα;

Τη δεκαετία του ‘90 σχεδιάστηκε ένα δίκτυο μεγάλων πάρκων και χώρων πρασίνου στην Αθήνα για να αντιμετωπιστεί το τεράστιο έλλειμμα της πρωτεύουσας. Τότε, περί το 1996, εμφανίστηκε και στην Ελλάδα ο όρος Μητροπολιτικό Πάρκο, αναφερόμενος κυρίως στο Γουδί και το Ελληνικό. Όμως τι έχει γίνει από τότε μέχρι σήμερα;

Ο Ελαιώνας είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα χαμένης ευκαιρίας. Η έκταση των 8.300 στρ. προσφέρονταν για την ανάσα της Αθήνας. Με μικτές χρήσεις πρασίνου και βιοτεχνικού-βιομηχανικού πάρκου. Το μόνο μεγάλο έργο που δρομολογήθηκε από το 1991 μέχρι σήμερα είναι η κατασκευή του αθλητικού-εμπορικού κέντρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, το οποίο κάθε άλλο παρά «ανάσα» πρασίνου θα είναι για τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Στο Σελεπίτσαρι της Νίκαιας σχεδιάστηκε το 1992-1994 το "Πολιτιστικό Πάρκο Τέχνης και Άθλησης" σε έκταση 450 στρ. Το πάρκο δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Αντίθετα ο χώρος δεσμεύτηκε για την κατασκευή του τεράστιου ολυμπιακού συγκροτήματος της Άρσης Βαρών, στο οποίο πρόκειται να εγκατασταθεί το Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Το 1996-98 σχεδιάστηκε το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδί-Ιλισσός από το ΕΜΠ με εντολή του ΥΠΕΧΩΔΕ. Σε αυτό προβλεπόταν η δημιουργία μίας ζώνης μεικτών λειτουργιών με πράσινο 4.500 στρ. και η οριοθέτηση ενός πυρήνα 950 στρ. αμιγώς υψηλού πρασίνου. Μετά από δέκα χρόνια δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα για την υλοποίηση του. Αντίθετα, ο χώρος συνεχίζει να τεμαχίζεται και να δομείται. Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, υπουργικά κτίρια και νοσοκομειακές επεκτάσεις κατατρώγουν τον ελεύθερο χώρο.

Στα Τουρκοβούνια και το Γαλάτσι, η ιδέα ενός μεγάλου πάρκου 350 στρ., τορπιλίστηκε με την κατασκευή συγκροτήματος ολυμπιακών εγκαταστάσεων, οι οποίες μετασχηματίζονται σήμερα σε ένα γιγαντιαίο εμπορικό κέντρο. Στη Φαληρική Ακτή η έκταση των 1.000 στρ. δεσμεύτηκε αρχικά για «λυόμενες» ολυμπιακές εγκαταστάσεις που στην πορεία εξελίχθηκαν σε μόνιμα κτίρια. Στον Ιππόδρομο αναμένεται να προστεθούν τα κτίρια της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Το οικολογικό πάρκο μεταξύ των εκβολών του Ιλισού και του Κηφισού επρόκειτο να δημιουργηθεί το 2003-2004 αλλά δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Από τον σχεδιασμό της δεκαετίας του ’80 μέχρι σήμερα προχώρησε με επιτυχία μόνο η Ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων της Αθήνας, αναβαθμίζοντας τους υπάρχοντες χώρους πρασίνου γύρω από την Ακρόπολη. Δημιουργήθηκε επίσης το Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» στον Πύργο Βασιλίσσης σε έκταση 980 στρ. Το πάρκο σήμερα φθίνει λόγω της έλλειψης κονδυλίων.

Από τους υπόλοιπους πράσινους χώρους μεσαίου και μικρού μεγέθους, διασώζονται σε σχετικά καλή κατάσταση ο Εθνικός Κήπος, ο Λυκαβηττός, ο Αρδηττός, ο Λόφος Φινόπουλου, το Άλσος Νέας Σμύρνης, ο Λόφος Κολωνού και τα δημοτικά άλση Αιγάλεω και Περιστερίου. Στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας απετράπη την τελευταία στιγμή η κατασκευή σταδίου και εμπορικού κέντρου σε τμήμα του. Πιέσεις δέχονται ο Λόφος Στρέφη λόγω εγκατάλειψης, το Ζάππειο, οι αλέες του οποίου έχουν μετατραπεί σε χώρο στάθμευσης, και το Πεδίο του Άρεως με καταπατήσεις και αυθαίρετα κτίσματα.

Επίλογος

Η Αθήνα βάσει του ρυθμιστικού σχεδίου της, θα μπορούσε και θα έπρεπε να εξασφαλίσει περισσότερα από 10.000 στρ. πρασίνων χώρων αξιοποιώντας τις δημόσιες εκτάσεις της. Αυτό δεν έχει συμβεί. Οι ελεύθερες εκτάσεις δομήθηκαν από το Δημόσιο και από τον ιδιωτικό τομέα ή εγκαταλείφθηκαν.

Η περιβαλλοντική καταστροφή που προκλήθηκε από τις πυρκαγιές του 2007 στην Αττική πρέπει να οδηγήσει σε άμεση αναθεώρηση της στρατηγικής για το περιβάλλον στο Λεκανοπέδιο. Η δημιουργία ενός ενιαίου, ελεύθερου από ρύπανση, με υψηλό πράσινο και χωρίς δόμηση, Μητροπολιτικού Πάρκου στο Ελληνικό είναι ένας ρεαλιστικός στόχος για την ανάκτηση τμήματος του χαμένου πράσινου της Αθήνας.

Υ.Γ. Ευχαριστίες στη συνάδελφο Φερενίκη Βαταβάλη και τους μεταπτυχιακούς ερευνητές του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ, Πασχάλη Σαμαρίνη, Ευαγγελία Χατζηκωνσταντίνου και Ειρήνη Λιόβα για τη συνεργασία στη συλλογή και επεξεργασία των τεχνικών και οικονομικών στοιχείων της εισήγησης.
.

Quatάρες Α (Η κυβέρνηση των ξένων και η Ελληνική επιστημονική κοινότητα)



Quatar - Al Dafna West Bay


Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2010
Κείμενο του Νίκου Μπελαβίλα - Επίκουρου Καθηγητή ΕΜΠ

Έρχονται στιγμές που οι επιστήμονες, είναι αναγκασμένοι να πάρουν θέση απέναντι στις προκλήσεις των καιρών.  Οφείλουν να το κάνουν, σύμφωνα με τα κριτήρια και τις αξίες της επιστήμης τους. Οφείλουν να το κάνουν ακόμη με τη συνείδηση ότι αποτελούν μέρος ενός κοινωνικού συνόλου και με επίγνωση των ευθυνών απέναντι σε αυτό. Καθώς η εποχή των «βασιλικών επιστημόνων» έχει παρέλθει - η εποχή δηλαδή που οι επιστήμονες προσανατόλιζαν τις απόψεις τους στις βουλήσεις των ηγεμόνων.

Εκ μέρους της ομάδας του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου η οποία μελετά το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού νοιώθω την υποχρέωση να δηλώσω ότι η σημερινή ανακοίνωση περί Μνημονίου με το Κατάρ για το μέλλον του πρώην αεροδρομίου, εξευτελίζει την παράδοση μιας γενιάς πολεοδόμων από τον Αντώνη Τρίτση, τον Γρηγόρη Διαμαντόπουλο, τον Γιώργο Κανδύλη, μέχρι τους σημερινούς ενεργούς συναδέλφους μας, οι οποίοι θεωρούσαν, δίδαξαν και εφάρμοσαν ότι η περιβαλλοντική καταστροφή και το πολεοδομικό αδιέξοδο της Αθήνας, οφειλόταν σε τυχάρπαστες και αντιεπιστημονικές αποφάσεις, σε ευκαιριακές πολιτικές επιλογές. Οι οποίοι δίδαξαν ακόμη ότι η πολεοδομία είναι ταυτόσημη έννοια με τη δημοκρατία, τον δημόσιου διαλόγου και το κοινό συμφέρον. ...

Νοιώθουμε, όπως και δεκάδες άλλοι συνάδελφοι μας, ταπεινωμένοι μαθαίνοντας ότι στα μακρινά εμιράτα ελήφθησαν αποφάσεις για το μέλλον του μεγαλύτερου ελεύθερου χώρου της Αθήνας, ερήμην των θεσμικών οργάνων της δημοκρατίας, αποφάσεις οι οποίες δεν έχουν ουδεμία σχέση με οτιδήποτε ακούστηκε όλα αυτά τα χρόνια ως ανάγκη, είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο επίσημος δημόσιος διάλογος και οι σοβαρές τεκμηριωμένες επιστημονικές προτάσεις είχαν τελικά αμελητέο βάρος μπροστά στο οικονομικό δέλεαρ.

Φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι της λήψης των αποφάσεων για το Ελληνικό, αγνοώντας τις σύγχρονες ευρωπαϊκές αντιλήψεις για την πόλη και το περιβάλλον, πείστηκαν από τους Εμίρηδες του Κατάρ, να ακολουθήσουν το χειρότερο και πλέον αντι-οικολογικό οικιστικό μοντέλο του πλανήτη. Το μοντέλο του Ντουμπάϊ!

Νομίζουμε ότι η επιστημονική συζήτηση έχει ολοκληρωθεί. Από την πλευρά μας κάναμε τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια, να θέσουμε τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος και τα ρεαλιστικά σενάρια, ως προς το περιβαλλοντικό και το οικονομικό σκέλος, στο τραπέζι του δημοσίου διαλόγου. Εναπόκειται στην ίδια την κοινωνία, στην αυτοδιοίκηση, στους ενεργούς πολίτες της, να αποφασίσουν ποιόν δρόμο θα ακολουθήσουν σε σχέση με την μέλλον της πρωτεύουσας, αν θα επιτρέψουν δηλαδή ή όχι άλλον έναν αδιέξοδο κύκλο οικοδόμησης και καταστροφής του περιβάλλοντος.
.

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Υπάρχει λογική στην ιδεολογία;


1900, Bertolucci

Πρίν από πάρα πολύ καιρό, σχεδόν δύο χρόνια τώρα, είχα γράψει ένα σχόλιο σχετικά με την υποβόσκουσα και ελάχιστα μελετημένη αντίθεση μεταξύ θετικών και θεωρητικών επιστημών. Το σχόλιο αυτό ανέσυρα σήμερα και το παραθέτω με μικρές αλλαγές ως 'πλαίσιο' για να καταλήξω σε ένα 'ερώτημα'.

Το πλαίσιο

Αν συμφωνήσουμε ότι ‘μαθηματικοποίηση’ είναι ένα σύστημα καλά ορισμένων κανόνων και αρχών που δεν έρχεται σε αντίθεση με την εμπειρία και με τα οποία μπορούμε να περιγράψουμε ένα φαινόμενο τότε :

(a) Η μέχρι τώρα εμπειρία της ανθρωπότητας είναι μάλλον συμβατή με την άποψη ότι η φύση μπορεί να ‘μαθηματικοποιηθεί’. Το βιβλίο ‘Σκιές του Νου’ του Roger Penrose μπορεί να δικαιολογήσει αυτό το ‘μάλλον’ που έβαλα στην παραπάνω φράση.

(b) Ωστόσο η δυνατότητα ‘μαθηματικοποίησης’ της κοινωνίας ή καλύτερα των κοινωνικών φαινομένων και της κοινωνικής εξέλιξης είναι ένα μεγάλο αλλά ανοικτό θέμα. Η ιστορία της γνώσης περί τα κοινωνικά και της ανάπτυξης επιστημονικών προσεγγίσεων και εργαλείων για το θέμα είναι πολύ ‘κοντή’, πολύ πρόσφατη. Τα μαθηματικά και η φυσική – με την γενική της έννοια - έχουν ιστορίαάνω των  τριάντα (30) αιώνων ενώ οι λεγόμενες κοινωνικές επιστήμες δύο (2).

Σχετικά με τις ‘δύο κουλτούρες’ και την υποβόσκουσα ‘αντίθεση’ ανάμεσα στους ‘θετικούς’ και τους ‘θεωρητικούς’ ήθελα να πω ότι ένας αρχαιολόγος πεδίου που πρέπει να προσεγγίσει συστηματικά και να επιλύσει εντελώς πρακτικά ζητήματα ώστε να ‘κατακτήσει’ το αντικείμενό του υπερπηδά ή βρίσκεται εκτός μιας τέτοιας ‘αντίθεσης’.

Επίσης ένας ιστορικός που πρέπει να προσεγγίσει το θέμα του συστηματικά στηριζόμενος σε πλήθος υποκειμενικών μαρτυριών αλλά και αντικειμενικών δεδομένων (πχ ευρημάτων) ώστε να ‘κατακτήσει’ και αυτός το αντικείμενό του, πάλι υπερπηδά ή βρίσκεται εκτός μιας τέτοιας ‘αντίθεσης’.

Υπάρχουν πλήθος τέτοιων παραδειγμάτων εκτός αυτών που χρησιμοποίησα (πχ γλωσσολογία κλπ) που δείχνουν ότι η ‘αντίθεση’ των δύο κατευθύνσεων της γνώσης εκφράζεται μάλλον μεταξύ αυτών που έχουν ισχυρή βάση στα ‘φυσικά’ δεδομένα και την ‘μέτρηση’ και αυτών που κινούνται περισσότερο στο επίπεδο της διαίσθησης και των παραδοχών ή της έκφρασης θεωρητικών αντιλήψεων και δογμάτων που δεν μπορούν να αποδειχθούν απλούστατα διότι δεν επιδέχονται κανέναν ‘έλεγχο’ από τις γνωστές μεθόδους παρατήρησης και επαλήθευσης.

Με αυτή την έννοια είναι αδύνατον να κατηγοριοποιήσουμε την ‘αντίθεση’ με το μοντέλο [ μαθηματικοί – φυσικοί – μετεωρολόγοι – χημικοί – μηχανικοί - κλπ ] vs [ φιλόλογοι – ιστορικοί – ψυχολόγοι – γλωσσολόγοι – αρχαιολόγοι – κλπ ].

Η πραγματική ‘αντίθεση’ προκύπτει από την συνέπεια με την οποία ασκείται η όποια δραστηριότητα και ο κόπος που είμαστε διατεθειμένοι να επενδύσουμε στην θεμελίωση (με την έννοια του ‘καλά ορισμένου’) κανόνων και γενικών συμπερασμάτων που την καθορίζουν.
[ όλοι γνωρίζουμε πχ φυσικούς - ας μην λέμε ονόματα - που διεκδίκησαν μάλιστα και Πανεπιστημιακές έδρες, που είναι περισσότερο φιλόλογοι της Φυσικής παρά θετικοί επιστήμονες. ]

Όλο το ζήτημα ‘ακουμπά’ ή εν πάση περιπτώσει και είναι παράγωγο της θεμελιώδους διαφοροποίησης της Μεταφυσικής από την δομημένη και βασιμένη στην εμπειρία και το πείραμα Επιστημονική προσέγγιση της πραγματικότητας.

Το ερώτημα

Μέσα λοιπόν στο ιδιαίτερα περίπλοκο περιβάλλον στο οποίο ζούμε σήμερα ποια είναι η τύχη και ποιά η αξιοπιστία των επιχειρημάτων που θεμελιώνουν και στηρίζουν μια ιδέα ή ένα σύστημα ιδεών με ελαχιστοποιημένες εσωτερικέ ς αντιφάσεις (ιδεολογία);

Υπάρχει λογική και καλά ορισμένη βάση στα επιχειρήματα που υποστηρίζουν την υπεροχή της πραγματικής Δημοκρατίας ως σύστημα κοινωνικής λειτουργίας;

Υπάρχει αλληλουχία επιχειρημάτων τέτοια που να οδηγεί με λογικά, δομημένα και άρα κοινά αποδεκτά επιχειρήματα που επιδέχονται κάποιας μορφής «απόδειξη», ότι η νέο-φιλελεύθερη αντίληψη για τις οικονομίες είναι αντιανθρώπινη και εν τέλει καταστροφική;

Είναι οποιαδήποτε ιδέα ή άποψη για πράγματα και καταστάσεις δεκτική στην λογική – επιστημονική ανάλυση η οποία αποκλείει υπεκφυγές, ιδιοτέλειες και κάθε μορφής παραφυάδες ώστε να μπορεί στο τέλος να αποδειχθεί αλλά και να υποστηριχθεί χωρίς να υπόκειται στο μαρτύριο τηα αμφιβολίας και χωρίς να φθείρεται από το εσωτερικό σαράκι της λογικής ανεπάρκειας;

Και τελικά είναι η λογική και οι σύγχρονες μέθοδοι της επιστήμης, που με τόσο κόπο κατέκτησε ο άνθρωπος, ικανές να επιτύχουν την ομαλή, δομημένη και παραγωγική επικοινωνία δύο ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα και διαφορετικό γνωστικό υπόβαθρο;

Μπορεί ο ανιδιοτελής άνθρωπος καλής θέλησης ο οποίος κατέκτησε με κόπους και επιμονή γνώση που τον οδηγεί στην υιοθέτηση μιας ιδέας να την μοιραστεί τελικά με τον συνάνθρωπό του με τον οποίο τον χωρίζει μια μεγάλη διαφορά τόσο στην καλιέργεια του πνεύματος όσο και στο γνωστικό επίπεδο καθ’ αυτό;

Με δυο λόγια, είναι δυνατή η θεμελίωση της Δημοκρατίας πάνω στους όρους της λογικής ή η υιοθέτηση και η εφαρμογή της προυποθέτει κάποιες a priori παραδοχές ή ακόμη και την ισχυρή επίδραση κάποιας μορφής ‘αριστοκρατίας’;

Μπορεί να αποδειχθεί η ορθότητα και παρεπόμενα η υπεροχή μιας πολιτικής ιδέας; Ή μήπως τα υπέροχα αυτά δημιουργήματα του νου μπορούν μόνο να υποστηριχθούν με το πάθος ή και με την ζωή την ίδια καμιά φορά, αλλά ποτε να αποδειχτούν ;
.

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Οι χριστιανοβρωμιάρηδες έμαθαν και Φυσική(ν) βρε !


"Ο συγκεκριμένος παραπληγικός Βρετανός επιστήμων είναι απολύτως συμπαθής ιδιαιτέρως διότι ευρίσκεται εις μίαν δραματικήν κατάστασιν υγείας απεικονιζομένην εις δημοσιευθέντα φωτογραφικά στιγμιότυπα, απολύτως καθηλωμένος και επικοινωνών με ηλεκτρονικήν φωνήν, που επιφέρει την κατανόησιν δια την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του που αδίκως βεβαίως ενοχοποιούν ουσία τον Τρισάγιον Θεόν δια την δυσχερεστάτην θέσιν της υγείας του διότι η ασθένεια, η φθορά και ο θάνατος δεν προέρχονται από τον Θεόν αλλά είναι αποτέλεσμα της σχάσεως των ανθρώπων και του κόσμου από Αυτόν."


Σχόλιο(ν) πικρό(ν) αγενές και γεμάτο(ν) μίσος, χριστιανικό(ν) όμως, κάποιου γελοίου σεραφείμ (sic) για τον γίγαντα του σύγχρονου πνεύματος Steven Hawking όπου ο ανυποψίαστος λαός του Πειραιά ανέχεται (αυτόν τον γραφικό σεραφείμ) εδώ και χρόνια για να τον εκπροσωπέι εις το πνευματικό(ν) του, λέγω, επίπεδο(ν).

Και μη χειρότερα βρε παιδιά …. είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα … είμαστε …
.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails