Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Κανείς




Κανείς,
όσο μετριοπαθής ή ευγενής κι αν είναι
όσο κι αν αντιλαμβάνεται τις αναγκαιότητες και τις νομοτέλειες της αστικής δημοκρατίας
όσο κι αν νιώθει πως η τρέχουσα παρακμή της δικαιοσύνης είναι ένας πολύ επικίνδυνος κατήφορος που θίγει τα θεμέλια της Κοινωνίας
όσο κι αν υπεραμύνεται -με ειλικρίνεια και θετική διάθεση- τον θλιβερό μύθο περί αμεροληψίας ή, ακόμα χειρότερα, ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

Κανείς,
δεν μπορεί να ανεχθεί ή πολύ περισσότερο να υποστηρίξει την χθεσινή κατάπτυστη απόφαση του Εφετείου
Αν θέλει να λέγεται Άνθρωπος

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Καθεστώς Τρομοκρατίας

 
Καθεστώς Τρομοκρατίας

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου ένας αθώος φυλακίζεται για πέντε χρόνια και δεν συμβαίνει τίποτα, ουδείς κραδασμός, οι θεσμοί παραμένουν απαράλλακτοι και ο κυβερνητικός μηχανισμός βουλιάζει στην ανικανότητα και την αμηχανία του αναμασώντας ανούσια κλισέ περί ‘ανεξάρτητης δικαιοσύνης’.
Ένας μόνο έβγαλε μια μικρή φωνούλα επισημαίνοντας πως ‘κάποιοι λίγοι’ της δικαιοσύνης ‘δεν νομολογούν αλλά νομοθετούν’.

Σήμερα θα οδηγηθούν κα πάλι στην φυλακή η Ηριάννα και ο Περικλής υπό τον φόβο μήπως και τελέσουν ‘νέα εγκλήματα’. Η Ηριάννα καταδικάστηκε σε απίστευτη ποινή χωρίς αναστολή μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα, παρέμβαση του παρακρατικού μηχανισμού ‘αντιτρομοκρατική’ και απολύτως ελλειπή στοιχεία. Παρόμοια φαίνεται να είναι και η περίπτωση του Περικλή.

Οι μηχανισμοί καταστολής και η εχθρική προς την Κοινωνία δικαιοσύνη δρούν ανεξέλεγκτα -κάθε νέος άνθρωπος, κάθε πολίτης που είναι κοινωνικά και πολιτικά ενεργός θα πρέπει να το γνωρίζει και να μην το ξεχνά ποτέ.

Να λειτουργεί πάντα μέσα μας το ένστικτο της αυτοπροστασίας/αυτοσυντήρησης – ζούμε σε καθεστώς τρομοκρατίας.
 

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Zur Kritik der Gewalt - Walter Benjamin




Zur Kritik der Gewalt - Walter Benjamin
(Για μια κριτική της βίας)

… ο ισχυρισμός δε ότι οι σκοποί τής αστυνομικής εξουσίας πάντοτε ταυτίζονται, ή έστω συνδέονται, με αυτούς του ευρύτερου δικαίου είναι απολύτως αναληθής. Εκείνο που μάλλον ισχύει είναι ότι στο ‘δίκαιο’ τής αστυνομίας εντοπίζεται, στην πραγματικότητα, το σημείο εκείνο όπου το κράτος, είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω των εγγενών συσχετισμών στο εσωτερικό κάθε έννομης τάξης, δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί μέσω τής έννομης τάξης την ικανοποίηση των εμπειρικών σκοπών που επιθυμεί με κάθε τίμημα να επιτύχει …

… και ενώ θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι, σε επίπεδο μεμονωμένων χαρακτηριστικών, η αστυνομία φαίνεται να είναι παντού η ίδια, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι το πνεύμα της είναι λιγότερο καταστρεπτικό, όταν εκπροσωπεί, στην απόλυτη μοναρχία, την εξουσία του ανώτερου άρχοντα (στο πρόσωπο τού οποίου συνενώνονται η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία), εν συγκρίσει με τις δημοκρατίες, όπου η ύπαρξη της, εφόσον δεν εξυψώνεται μέσα από μια τέτοια σχέση, εκδηλώνει την πλέον εκφυλισμένη μορφή βίας που μπορεί να συλλάβει κανείς …

… το δίκαιο εμφανίζεται να έχει, από πλευράς ηθικής, ένα τόσο αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, ώστε να τίθεται από μόνο του το ερώτημα κατά πόσο πέραν των βίαιων υπάρχουν και αλλά μέσα κατάλληλα για τη ρύθμιση αντιτιθέμενων ανθρώπινων συμφερόντων …

… όσο εκλείπει η επίγνωση τής λανθάνουσας παρουσίας τής βίας σε κάποιον νομικό θεσμό, τόσο αυτός θα παρακμάζει. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελούν σήμερα τα κοινοβούλια. Ο λόγος για τον οποίο παρουσιάζουν το γνωστό αξιοθρήνητο θέαμα είναι το ότι δεν διατήρησαν τη συνείδηση των επαναστατικών δυνάμεων στις οποίες οφείλουν την ύπαρξη τους …

… μια συζήτηση που αναφέρεται σε κατ’ αρχήν μη βίαια μέσα επίτευξης πολιτικής συμφωνίας δεν μπορεί να ασχολείται με τον κοινοβουλευτισμό. Και αυτό γιατί το μόνο που καταφέρνει ο κοινοβουλευτισμός σε ζωτικές υποθέσεις είναι η θέσπιση νομικών διατάξεων οι οποίες, εν τη γενέσει και εξελίξει τους, συνοδεύονται από τη βία …

… είναι όμως εν γένει αδύνατη η μη βίαιη διευθέτηση των διαφορών; Κάθε άλλο. Οι σχέσεις μεταξύ ιδιωτών παρέχουν πράγματι πολλά παραδείγματα επί τούτου. Η μη βίαιη συμφωνία θα είναι πάντοτε δυνατή, όταν η καλλιέργεια τής ψυχής επιτρέπει τη χρήση μέσων με καθαρά συναινετικό χαρακτήρα. Σε κάθε είδους θεμιτά και αθέμιτα μέσα, τα οποία συνιστούν ανεξαιρέτως βία, δύνανται να αντιπαρατεθούν μη βίαια ή — με άλλα λόγια — καθαρά μέσα …

(μικρή σταχυολόγηση από το Zur Kritik der Gewalt (Για μια κριτική της βίας) του Walter Benjamin)

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Σχόλιο για τον ηρωικό ΕΛΑΣ (1)




The War Cripples - Otto Dix, 1920

Σχόλιο για τον ηρωικό ΕΛΑΣ (1)

Ορισμένοι ανυποψίαστοι και άλλοι κακόβουλοι ή πάσχοντες από ιδεολογική αποτιτάνωση θεωρούν την Μάχη της Αμφιλοχίας ως την ‘κορυφαία μάχη της αντίστασης’. Η αστόχαστη αυτή ενέργεια των οπλαρχηγών του ΕΛΑΣ δεν διαφέρει σε κάτι από όλα τα άλλα ατοπήματα που έπραξαν αυτοί οι άνθρωποι είτε επειδή ήταν ανόητοι, είτε γιατί είχαν ροπή προς τη βία, είτε επειδή παρασύρθηκαν από την καταστροφική ηγεσία τους.

Η περιβόητη αυτή μάχη δόθηκε τον Ιούλιο του 1944, δηλαδή λίγες εβδομάδες πριν έτσι κι αλλιώς αποχωρήσουν από την Ελλάδα οι Γερμανοί. Δεν είχε κανένα απολύτως θετικό ή άλλο ‘στρατηγικό’ αποτέλεσμα που να παρουσίαζε κάποιο όφελος προς τους ταλαιπωρημένους πολίτες.
Είχε όμως δυσβάστακτα και καταστροφικά αποτελέσματα τόσο για τις ομάδες προσβολής, αφού χάθηκαν χωρίς πραγματικό λόγο περίπου 400 μαχητές του ΕΛΑΣ -χώρια οι Γερμανικές απώλειες(*)- αλλά, ακόμα χειρότερα, επειδή στα πλαίσια της επιχείρησης αντιποίνων Eχίδνα, από 5 μέχρι 31 Αυγούστου 1944, χάθηκαν επίσης χωρίς λόγο πάνω από 170 άμαχοι και καταστράφηκαν μερικώς ή ολοσχερώς πολλά χωριά στην περιοχή της Ρούμελης.

Παρόμοια χαρακτηριστικά υπάρχουν σε όλες τις δήθεν ηρωικές πρωτοβουλίες του ΕΛΑΣ που γίνονταν χωρίς στρατηγικά μετρήσιμα αποτελέσματα, με την ηγεσία και τους λεγόμενους οπλαρχηγούς υπό την μερική τουλάχιστον προστασία και την ασφάλεια του βουνού και εις βάρος της ζωής και της περιουσίας του άμαχου πληθυσμού τον οποίο βέβαια ο ΕΛΑΣ ούτε την διάθεση είχε αλλά ούτε και την παραμικρή δυνατότητα να προστατέψει.

Πως μπορούν άραγε να χαρακτηριστούν οι άνθρωποι αυτοί που ενώ γνώριζαν εκ των προτέρων την δυστυχία και το θάνατο που θα σκόρπιζαν οι πράξεις τους, συνέχιζαν να επιδίδονται σε ανούσιες ‘επιχειρήσεις’ που δεν είχαν καμία άλλη, στρατηγικά μετρήσιμη επίπτωση στην πορεία του πολέμου;

(*) Γιατί οι απώλειες στις μάχες πρέπει πάντα να αποτιμώνται συνολικά, το αίμα είναι πάντοτε κόκκινο και όλες οι μανάδες του κόσμου θρηνούν με τον ίδιο τρόπο

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails