Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Η μαζική συγκέντρωση – διαμαρτυρία στο Σύνταγμα


Είναι ενωτική: δεν διχάζει, δεν διαχωρίζει, δεν καλλιεργεί κομματικές αντιπαραθέσεις, που μόνο αυτές ακούμε από τα ΜΜΕ.

Ως εκ τούτου είναι κατεξοχήν δημοκρατική, απευθύνεται δηλαδή στο σύνολο των πολιτών, αγκαλιάζεται από μια μεγάλη πλειοψηφία, απαρτίζεται από όσους εξ αυτών μπορούν και επιθυμούν να συμμετάσχουν και λειτουργεί εσωτερικά με κατεξοχήν δημοκρατικές διαδικασίες.

Είναι μια εθελοντική παρουσία των πολιτών, ένα πολιτικό παρόν, αυτών που ψηφίζουν ή δεν ψηφίζουν στις εκλογές, αυτών που πληρώνουν φόρους, που στρατεύονται και πηγαίνουν στον πόλεμο αν χρειαστεί, παρόλο που είναι παραγκωνισμένοι από την πολιτική σκηνή του τόπου. Διαδηλώνει δηλαδή ότι υπάρχει λαός.

Είναι όμως ταυτόχρονα και μία πολιτική πρόταση: υπέρβαση των κομμάτων και ενότητα του λαού για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του. Όχι κατάργηση των κομμάτων, όχι κατάργηση δηλαδή των διαφορετικών απόψεων που πρέπει να υπάρχουν σε μία δημοκρατική κοινωνία, αλλά όχι υποκατάσταση των θεσμών από τα κόμματα.

Διαμορφώνει επίσης μια νέα πρόταση για μια θετική και δημιουργική έξοδο από την κρίση. Μια πρόταση δηλαδή όχι μόνο υπέρ ή κατά του μνημονίου, ούτε υπέρ ή κατά της χρεοκοπίας, αλλά καλλιεργώντας την πεποίθηση ότι είμαστε ικανοί και να διαμαρτυρηθούμε και να δημιουργήσουμε, και να αντισταθούμε σε άδικες επιβολές και να διορθώσουμε δικά μας λάθη, αναλαμβάνοντας όπως πάντα εμείς οι ίδιοι την ευθύνη και για τα δύο.

Δεν είναι αντιγραφή ξένων προτύπων, αλλά μία έκφραση ενότητας και αλληλεγγύης με τους λαούς της Ευρώπης, που και αυτοί πληρώνουν και αγωνίζονται. Είναι όμως ταυτόχρονα και μία έκφραση της δικιάς μας αρχαίας, δημοκρατικής παράδοσης.

Είναι ακόμα μια νέα μορφή συσπείρωσης, επικοινωνίας, συζήτησης, συλλογικότητας και αλληλεγγύης, για να προκύψουν από αυτήν νέες προτάσεις, λύσεις και προοπτικές, π.χ. ανταλλακτικές μορφές οικονομίας, ανταλλαγές δηλαδή αγαθών και υπηρεσιών, εθελοντισμός, πρωτοβουλίες πολιτών κ.ά.

Είναι τέλος ένα φως στο σκοτάδι. Μια αισιόδοξη πνοή, που τη χρειαζόμαστε. Αρκεί να αντέξει, αρκεί να διατηρήσει το χαρακτήρα της, αρκεί να αυτοπροστατευτεί από ανεπιθύμητες παρεμβάσεις και να ανθίσει.

Ένας πολίτης, καθ. Δ. Καλλιγερόπουλος

(το βρήκα εδώ)
.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails