Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Qatar: Η Μεγάλη Γκάφα




Ένας παραδοσιακός ‘φίλος’ των ΗΠΑ, η Τουρκία, ακολούθησε την δική της πορεία αναβαθμίζοντας τον ρόλο της στην περιοχή στο επίπεδο περιφερειακής δύναμης και αψηφώντας, με μεγάλα φανερά αλλά και κρυφά κόστη, υπερατλαντικές παραινέσεις και αιτήματα.

Το ίδιο φαινόμενο φαίνεται να επαναλαμβάνεται τώρα με την Σαουδική Αραβία. Φαινόμενο που θα μπορούσε κανείς να το εντάξει στην αργή αλλά σταθερή απομόνωση των ΗΠΑ και στην συνεχή υποχώρηση της μαλακής και σκληρής διεθνούς ισχύος της υπερδύναμης.

Το Σαουδαραβικό παιχνίδι άρχισε με την σχεδόν πλήρη καταστροφή της Υεμένης υπό τις ευλογίες και με την υλική υποστήριξη των ΗΠΑ, συνεχίστηκε με την προσπάθεια αποκλεισμού του Κατάρ και πιθανόν να εισήλθε τώρα σε μια νέα φάση με την προχθεσινή ανακήρυξη του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν σε πρίγκιπα διάδοχο.

Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί πως η αναβάθμιση του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν σχετίζεται με την μεγάλη γκάφα ως προς τον χειρισμό της υπόθεσης του Κατάρ που σαν αποτέλεσμα φαίνεται να έχει την ενίσχυση των σχέσεων του Κατάρ με το Ιράν και τους φανερούς και κρυφούς (βλ. Κίνα) συμμάχους του(*)

Όποιος ασχολείται με τα τεκταινόμενα στην περιοχή θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τον συνεχώς ισχυροποιούμενο ρόλο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και το γεγονός πως ο οργανισμός αυτός είναι ανοικτός στην εισδοχή νέων μελών. Δυστυχώς, είναι σε υπολογίσιμο βαθμό δικαιολογημένοι όσοι υποστηρίζουν πως ό,τι είναι ‘κακό’ για τη Δύση σήμερα είναι καλό για την ανθρωπότητα αφού απομακρύνει την πιθανότητα μιας μονοπολικής ηγεμονίας που θα αποτελούσε τον χειρότερο πολιτικό εφιάλτη στην Ιστορία.

(*) Η έλλειψη προϊόντων που παρατηρήθηκε στις αγορές του Κατάρ μετά τον ‘αποκλεισμό’ ισοσταθμίστηκε πλήρως μέσα σε 12 ώρες με προϊόντα κυρίως από το Ιράν.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Αφήστε την Ηριάννα ελεύθερη... - Θανάσης Παπακωνσταντίνου




Ηθελημένα, εδώ και καιρό, έχω αποτραβηχτεί από τα μουσικά δρώμενα, ώστε να έχω  το χρόνο  να επιθυμήσω ξανά τα τραγούδια. Βρήκα έτσι και την ευκαιρία να ξεκινήσω ηχογραφήσεις για μια νέα δισκογραφική δουλειά. Απορροφημένος απ’ αυτή τη διαδικασία, πολύ λίγο ασχολούμαι με όσα συμβαίνουν γύρω μου. Έτσι, και την περίπτωση της Ηριάννας την έμαθα από τα παιδιά μου.

Ποτέ δεν είχα αυταπάτες για το πόσο ταξική είναι η θεσμοθετημένη δικαιοσύνη αλλά και πόσο χώρο αφήνουν οι νόμοι στις προσωπικές πεποιθήσεις του κάθε δικαστή. Αυτό, άλλες φορές είναι για καλό και άλλες για κακό. Δεν θα ξεχάσω - από τη θετική πλευρά - εκείνη τη "φουρνιά" των δικαστών, που σπούδασε τη δεκαετία του ’60 στη Γαλλία - κυρίως - και αποτέλεσε ανάχωμα στην καταλήστευση του φυσικού περιβάλλοντος (Ε΄τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας). Και σήμερα – είμαι σίγουρος - υπάρχουν δικαστές που διαχειρίζονται, με αγάπη για τον άνθρωπο και τη φύση, τα ψήγματα ελευθερίας κινήσεων που τους παρέχουν οι ερμηνείες των νόμων. Υπάρχει  όμως και η άλλη πλευρά. Δικαστές, που τηρώντας - και καλά - το γράμμα του νόμου, άτεγκτοι και μικροί θεοί, καταστρέφουν ζωές, αθέλητα ή και ηθελημένα κάποιες φορές. Τα τελευταία χρόνια τροχίζουν τη ρομφαία τους και σε ένα καινούργιο ακονιστήρι, που λέγεται "εξέταση DNA".

Η υφαρπαγή δεκατριών χρόνων από την ελεύθερη ζωή της Ηριάννας δεν μπορεί να στηριχθεί σε μιά αμφισβητούμενη εξέταση DNA. Ήμουν διστακτικός στο να κοινοποιήσω την άποψή μου γιατί, το να γράφει κανείς λίγα τραγούδια δεν του δίνει το δικαίωμα να γίνεται και δημογέροντας. Υπάρχει ακόμα και η σκιά της ιδιοτέλειας, ότι χρησιμοποιείται μια σχετική δημοφιλία,που προκύπτει από τη δυνατή σχέση  των ανθρώπων με τη μουσική, για να εξυπηρετηθούν άλλοι σκοποί. Όμως τα προσπερνώ αυτά γιατί δεν θέλω να μολύνω τη νέα μου δουλειά με την αδιαφορία, αυτή την "κτηνώδη ύλη που πνίγει την ευφυΐα", σύμφωνα με τον Αντόνιο Γκράμσι.

Θα δείξω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα λόγια των παιδιών μου παρά στα δικογραφικά στοιχεία και θα φωνάξω - μαζί με άλλους - απευθυνόμενος σ’ αυτούς που οδηγούν το κάρο: "Αφήστε την Ηριάννα ελεύθερη, να ανυψώσει ή να καταστρέψει η ίδια τη ζωή της".

19/6/2017

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Αποχαιρετισμός στο Νίκο Καββαδία


Το παρακάτω κείμενο το είχα διαβάσει νομίζω στα ΝΕΑ το 1975 σε ηλικία 20 χρονών και δεν το ξέχασα ποτέ. Το ξαναβρήκα τυχαία σήμερα, μετά από σαράντα δύο χρόνια, και με συγκίνησε το ίδιο…

Αποχαιρετισμός στο Νίκο Καββαδία,

Αγαπημένε μας, σύντροφε ποιητή! Ο χθεσινός άνεμος, έφερε σε μας τους ναυτικούς το πιο θλιβερό ρεπόρτο... Το φορτηγό που περίμενες να σε πάρει, καθυστέρησε. Είναι τραβερσομένο καταμεσής του Ωκεανού, ζωσμένο στο πούσι. Στα ποστάλια τελείωσαν τα ματσακονίσματα, οι ναύτες κρεμασμένοι στις σκαλωσιές βάφουν τις άγκουρες, τραγουδώντας τα δικά σου τραγούδια. Οι καπετάνιοι δοκιμάζουν την μπουρού. Το σερβέι σε λίγο τελειώνει […] Ένας μαρκόνης ανήσυχος, χθες αργά έστειλε το ραπόρτο στ’ αγαπημένα σου μαραμπού να μη γρυλλίζουν πια.

«Αν ο Κολόμπος ανακάλυψε την Αμερική, εμείς, δεν βρήκαμε τη δικιά μας Ήπειρο να ξεμπαρκάρουμε ...», μας έλεγες. Μα εσύ τι βρήκες; Ποιο τσακισμένο καραβοφάναρο σε πέταξε σ’ αυτές εδώ τις στεργιές; Πες μας αν είναι αυτό το λιμάνι που άθελά σου φουντάρισες, ετοίμασε και για μας ένα ντοκ να δέσουμε πριμάτσα...

Ο Μάρτης! Αχ αυτός ο Μάρτης! Ξαναγεννιόσουν κάθε Μάρτη! Άργησε φέτος, όπως άργησε και το φορτηγό που θα αποχαιρετούσες τους γνωστούς απ’ όλα τα λιμάνια του κόσμου […] Όλα άργησαν για σένα φέτος. Μονάχα εσύ βιάστηκες για το ταξίδι το αλαργηνό. Αγαπημένε μας ποιητή, καλό ταξίδι. Δεν κουνάμε τα μαντήλια μας. Αυτό είναι για αταξίδευτους στεριανούς. Εμείς τα δικά μας τα πλέξαμε σαλαμάστρα και θα δέσουμε τις καινούργιες παντιέρες στα ξάρτια, τις παντιέρες που στο κέντρο τους θάχουν την γαλάζια σου ζωγραφιά.

Αδελφέ μας ποιητή! Ξεκουράσου στην τελευταία σου κουκέτα, στην πιο μικρή καμπίνα που γνώρισε ποτέ ναυτικός […] Εμείς θα πάμε για σκάντζα βάρδια. Ένα καράβι, που πλέει αλάργα χωμένο στο πούσι, αν βρει την ρότα του θα μας πάρει. Για κατευόδιο, εμείς οι ναυτεργάτες σύντροφοί σου, σου αφήνουμε λίγο φιλτραρισμένο, απὸ τα μάτια μας, θαλασσένιο νερό. Είναι μαζεμένο απ’ της θάλασσας τον καθάριο βυθό...

___
Μια μικρή λίμνη από τ’ αλμυρά δάκρυα των ναυτεργατών έγινε ο τάφος του Κόλια. Σ’ αυτή τη μικρή λίμνη, ξαπλωμένος στην τελευταία του κουκέτα, θα ταξιδεύει για πάντα ο Μπωντλαίρ των ελληνικών γραμμάτων. Ο ανήσυχος μαρκόνης. Ο τραγουδιστής της γαλάζιας έκτασης, εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα και ζουν λεύτεροι όλοι οι καταφρονεμένοι ήρωες. Οι ήρωες του Νίκου Καββαδία. Οι συνάδελφοί του ναυτεργάτες...
___


Ο αποχαιρετισμός του ποιητή εκφωνήθηκε από το ναυτεργάτη φίλο του Καββαδία, Χρήστο Παντελίδη, ο οποίος ακολούθησε το ναυτικό επάγγελμα, όταν έφηβος πρωτοδιάβασε το «Μαραμπού».

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails