Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Η Ελπίδα (… ή οι εχθροί του Λαού)


Για διάφορους περίπλοκους λόγους που δεν είναι της παρούσης, έτυχε να ταλαιπωρηθώ ιδιαίτερα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η εγγενής αλλεργία μου σε διαφόρων ειδών λαθροχειρίες, αλαζονείες και απύθμενα ιδιοτελή «εγώ» αποδείχτηκε ιδιαίτερα ακριβή – σε όλα τα επίπεδα – για εμένα και την οικογένειά μου.


Παρ’ όλα αυτά το ηθικόν παραμένει ακμαιότατον και η ελπίδα, ως εσωτερική φλογίτσα καθαρή και όλο υποσχέσεις, παραμένει ζωντανή.

Στο σπινθήρισμα αυτής της φλογίτσας λοιπόν και στην αφέλειά μου που δεν λέει να με εγκαταλείψει τόσα χρόνια τώρα, οφείλεται η αναμονή μου για ένα άμεσο θετικό σημάδι, μια ύστατη απόδειξη φιλότιμου από τους τριακόσιους καλοφαγωμένους και καλομαθημένους αντιπροσώπους που αυτός ο λαός για λόγους που ακόμη – να με συγχωρείτε – δεν έχω καταλάβει, τους έστειλε στην Ελληνική Βουλή.

Περίμενα να βρεθούν λίγες θαρραλέες φωνές, μα πολύ λίγες, που να ξεπλύνουν την ντροπή και από όλους τους υπόλοιπους: Να πουν όχι στην υποτέλεια της χώρας, όχι στην εγκληματική καταστροφή της κοινωνίας μας, όχι στον εξανδραποδισμό των πολιτών.

Όμως αυτό το ΟΧΙ δεν ήλθε … οι Βάρβαροι μπήκαν ήδη στην Πόλη !

Πίστευα ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν ότι χειρότερο έτυχε στον τόπο για δεκαετίες όμως δυστυχώς έκανα λάθος ... όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, υπάρχουν και χειρότερα. Ο ψεύτης και λαοπλάνος Παππούς μαζί με τον ανεύθυνο και ανερμάτιστο Πατέρα μας κληρονόμησαν το χειρότερο από όλα τα χειρότερα: τον σημερινό «πρωθυπουργό» …

Ντροπή σ’ αυτόν για τις καταστροφικές (κατ’ εντολή) πράξεις του, ντροπή όμως μεγαλύτερη και σε εμάς τους Έλληνες που τον βάλαμε εκεί που είναι.
.

Όλα, ακόμα και η αλήθεια, είναι σχετικά ...


η εικόνα από εδώ

Η γνώση που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε για την τρέχουσα οικονομική κρίση στην Ευρώπη αλλά και για τα ειδικά προβλήματα διαφόρων χωρών (ελλείμματα, χρέη κλπ) διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ και τις εκτιμήσεις των «αγορών».

Αυτό που χρειάζεται για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της αρνητικής προπαγάνδας και των ψευδών χωρίς όριο που χρησιμοποιούνται από τις λεγόμενες «αγορές» είναι χρόνος και λίγη ενασχόληση με τα δεδομένα τα οποία – εκ των πραγμάτων – κυκλοφορούν ελεύθερα σε διάφορες πηγές.

Αυτό όμως ακριβώς, ο χρόνος, είναι που λείπει από τον μέσο εργαζόμενο στην Ευρώπη ο οποίος παλεύει για να κερδίσει την ζωή την δική του και της οικογένειάς του.

Τα διάφορα γεράκια λοιπόν, οι οικονομικοί (μήπως και φυσικοί;) δολοφόνοι, εκμεταλλεύονται την αδυναμία αυτή του Ευρωπαϊκού κοινού και τον τροφοδοτούν μέσω των εφημερίδων και των καναλιών που ελέγχουν και που δυστυχώς είναι τα περισσότερα, με κάθε είδους στρεβλή και αποπροσανατολιστική μπαρούφα.

Ένα παράδειγμα είναι ότι αποφεύγεται συστηματικά να διευκρινιστεί ότι εκτός από το Δημόσιο υπάρχει και το Ιδιωτικό χρέος των χωρών. Ελάχιστες τέτοιες κουβέντες έχουν γραφτεί στα μέσα ή στο διαδίκτυο και ελάχιστος χρόνος έχει αφιερωθεί για να διευκρινιστεί το πραγματικό ύψος και η σημασία των μεγεθών.

Παραθέτω στον πίνακα που ακολουθεί στοιχεία που αφορούν στο συνολικό χρέος των χωρών, το σύνολο δηλαδή του Δημόσιου και Ιδιωτικού χρέους σε ποσοστά επί του ΑΕΠ των χωρών αυτών.

Ιρλανδία                 1.052% (!)
Βρετανία                431%
Ολλανδία               311%
Ελβετία                  277%
Βέλγιο                    276%
Πορτογαλία            231%
Δανία                     197%
Γαλλία                   191%
Ισπανία                  168%
Ελλάδα                  163%
Γερμανία                161% (ίδιο με το δικό μας …)
Ιταλία                     123%

Τα συμπεράσματα, φυσικά, είναι δικά σας.

Τα στοιχεία είναι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου – ΔΝΤ (International Monetary Fund IMF) και δημοσιεύτηκαν την Δευτέρα στην Ισπανική εφημερίδα El Pais. Ο Γιώργος Δελαστίκ έκανε τον κόπο να συγκεντρώσει κάποια στοιχεία και να διατυπώσει κάποιες απλές διαπιστώσεις σε άρθρο του στην εφημερίδα «Έθνος».

Προσπαθώ να ετοιμάσω αντίστοιχο πίνακα με τα ποσοστά δημοσιονομικού ελλείμματος ανά χώρα. Πιστέψτε με θα είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, εντυπωσιακός με τον παραπάνω.

Σκεφτείτε όμως και κάτι άλλο: γιατί έχει δοθεί τόσο δυσανάλογα μεγάλο βάρος στα δημοσιονομικά ελλείμματα; Ποια είναι άραγε η τελική σημασία τους και η πραγματική τους βαρύτητα; Μήπως η λύσσα για μείωση των ελλειμμάτων έχει μια απολύτως διαφανή ιδεολογική αφετηρία αφού λειτουργεί ως μοχλός συγκέντρωσης κεφαλαίων και άρα μείωσης της ποιότητας και του επιπέδου ζωής των πολλών;
.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι ...


Δεν την γνωρίζω ούτε με γνωρίζει, πάντα όμως μου ήταν συμπαθής λόγο της σοβαρότητας και της μετριοπάθειας. Να λοιπόν που η διαίσθησή μου βγήκε αληθινή :



[ Στην ομιλία της στη Βουλή η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα γνωστοποίησε και επίσημα την απόφασή της να καταψηφίσει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Χαρακτήρισε πολιτικά ανέντιμο από την μια η κυβέρνηση να κόβει μισθούς και συντάξεις και από την άλλη να νομιμοποιεί στα νοσοκομεία παρανομίες δισεκατομμυρίων με το επιχείρημα ότι θα είναι η τελευταία φορά. Σε επίπεδο φιλοσοφίας, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο θατσερικό καθώς “μετατρέπει το ασφαλιστικό σύστημα από δημόσιο κοινωνικό, αναδιανεμητικό και αλληλέγγυο σε κεφαλαιοποιητικό ενώ “εισάγει την ιδιωτική ασφάλιση και ελαχιστοποιεί τη συμμετοχή του κράτους”.

Η Σοφία Σακοράφα προχώρησε ένα βήμα περισσότερο στην κριτική της καταλογίζοντας πολιτική πρόθεση για τη λήψη των μέτρων: “πιστεύω ξεκάθαρα πια, ότι τα μέτρα δεν επιβλήθηκαν λόγω της κρίσης, αλλά, δυστυχώς για την κυβέρνηση και την ταυτότητα που επικαλείται, με αφορμή την κρίση σημείωσε χαρακτηριστικά. ]

Μπράβο Σοφία !
.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails