Bauhaus

Wassily Kandinsky: “Joyful Arising”

Βρήκα ένα ενδιαφέρον και συνοπτικό άρθρο για το Bauhaus με αφορμή μία έκθεση που αποσύρεται την Δευτέρα 19 Μαρτίου από το Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας. Η έκθεση που έχει ξεκινήσει από τις 17 Φεβρουαρίου, παρουσιάζει 54 φωτογραφίες του διακεκριμένου φωτογράφου Χανς Ένγκελς. Το πλήρες άρθρο εδώ (tvxs)

παραθέτω αποσπάσματα :

[ Το κίνημα του Μπάουχαους γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1919 από τον νεαρό αρχιτέκτονα, Βάλτερ Γκρόπιους, ο οποίος ήθελε να δημιουργήσει αντικείμενα του μέλλοντος και να χτίσει μία πιο δίκαιη κοινωνία. ]

[… η σχολή θεωρούσε περιττό κάθε διακοσμητικό στοιχείο και ανήγαγε την ίδια την πρώτη ύλη σε αυτόνομο αισθητικά και τεχνικά στοιχείο. Μέσα από αυτή την θεώρηση, η σχολή προσπάθησε να δέσει την παραγωγική δραστηριότητα με την έννοια της τέχνης, αναβαθμίζοντας τα προϊόντα μαζικής παραγωγής, όπως τα έπιπλα, αλλά και ολόκληρη την έννοια της κατοικίας. … … … Συνεπώς, η σχολή αξιοποίησε για πρώτη φορά την ανθρώπινη προσωπική δημιουργικότητα στα πλαίσια μιας βιομηχανικής παραγωγής που χαρακτηριζόταν από την τυποποίηση. ]

[ Στο μανιφέστο του ο Γκρόπιους έλεγε ότι «απώτερος σκοπός κάθε δημιουργικής δραστηριότητας είναι το χτίσιμο». Όμως, η αρχιτεκτονική δεν διδασκόταν τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της σχολής, επειδή η Γερμανία εκείνη την εποχή ήταν τόσο διαλυμένη που δεν υπήρχε αρχιτεκτονική παραγωγή. Έτσι, οι δάσκαλοι στη σχολή ήταν ζωγράφοι όπως ο Πάουλ Κλέε και ο Βασίλι Καντίνσκι, και οι γλύπτες Μαρκς και Σλέμερ. ]

[ Έτσι ο Βάλτερ Γκρόπιους και ο Μις Βαν Ντε Ρόε άρχισαν να ξεχωρίζουν κυρίως εκτός ευρωπαϊκών συνόρων, στην Αμερική. Ο Γκρόπιους πήγε στη Νέα Υόρκη κι έγινε καθηγητής, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της διεθνούς αρχιτεκτονικής. ]

[ Άλλωστε, η Νέα Υόρκη θα ήταν μία άλλη πόλη χωρίς το συνδυασμό γυαλιού και χάλυβα που εισήχθη από τη Γερμανία. Τελικά, η καθαρότητα του Μπάουχαους έγινε πολύ δογματική για το μεταμοντέρνο κίνημα της δεκαετία του 1980. ]

[ Σήμερα η σχολή του Μπαουχάους είναι ένα σύμβολο του μοντερνισμού, με μεγάλη επίδραση στην εξέλιξη του λειτουργισμού (functionalism).Πολλά χαρακτηριστικά προϊόντα Μπαουχάους κυκλοφορούν απαράλλακτα ως σήμερα, όπως οι ταπετσαρίες, τα υφάσματα, τα φωτιστικά και οι διάσημες μεταλλικές πολυθρόνες. Σήμερα τα σημεία όπου λειτούργησε το Μπάουχαους έχουν χαρακτηριστεί από την Ουνέσκο παγκόσμια κληρονομιά. ]

ΝΤΡΟΠΗ

φωτο: Paul Bradley

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναδημοσίευσα την είδηση της ανήκουστης συμπεριφοράς και των χυδαίων συνθημάτων που ακούστηκαν κατά την διάρκεια της χθεσινής παρέλασης από στόμα ανθρώπων που επανδρώνουν δυστυχώς το Ελληνικό Λιμενικό Σώμα. Έκανα την αναδημοσίευση με μισή καρδιά προσμένοντας μια διάψευση που δυστυχώς δεν ήρθε. Αντ’ αυτής ήρθε αλίμονο, η επιβεβαίωση.

Σαν πολίτης αυτής της χώρας αισθάνομαι ντροπή και θέλω να ζητήσω συγγνώμη εκ’ μέρους των ανθρώπων αυτών που ούτε Έλληνες είναι ούτε τίποτα κοινό με τον Ελληνισμό έχουν.

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όλους τους πολίτες άλλων χωρών που βρίσκονται στην Ελλάδα κυνηγώντας ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον.

Λυπάμαι να πω ότι αυτοί που έφεραν στον κόσμο τους ανθρώπους που συμπεριφέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο χθες θα πρέπει να επίσης αισθάνονται βαθιά ντροπή.

Ελπίζω η διενέργεια έρευνας που ανακοινώθηκε να καταλήξει άμεσα σε απτά και δίκαια αποτελέσματα.

.

Το μετέωρο βήμα (… και πέντε ερωτήματα)

Είναι προφανές ότι η χθεσινή μισή συμφωνία της Ευρωζώνης και η εντελώς άτολμη στάση της Ευρώπης μπροστά στα ίδια της τα προβλήματα και τις εσωτερικές τις αντιθέσεις, προσομοιάζει με μετέωρο βήμα και δεν προμηνύει τίποτα καλό.

Αυτή η απροσδόκητη(;) επιβράβευση – αναβάθμιση του ΔΝΤ που προέκυψε από την εμμονή καθόλου μικρής ομάδας των Ευρωπαϊκών χωρών τι να σημαίνει άραγε;

Μήπως - ερήμην φυσικά των λαών – βαδίζουμε, η μάλλον διολισθαίνουμε, στην δημιουργία ενός ενιαίου Δυτικού Κέντρου που θα εμπεριέχει ΕΕ και ΗΠΑ;

Μήπως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που σκαρφίστηκαν οι νεοφιλελέ του LSE και του Berkeley ώστε να ‘αντέξει’ η Δύση στην οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πίεση που δέχεται από την Κίνα και αύριο από τα αραβικά κράτη που θα διαθέτουν εν είδει μεγάλης φίλης και μία πυρηνική Περσία;

Μήπως ο προαιώνιος τρόμος και φόβος των ΗΠΑ για στρατηγική συνεργασία της Γερμανίας με την Ρωσία απομακρύνεται αλλά στην θέση του καταλαμβάνει το φάσμα της στενής συνεργασίας Ινδίας – Ρωσίας;

Μήπως το αντι-ανθρώπινο τέχνασμα που ονομάστηκε Παγκοσμιοποίηση, ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός και οι τεχνητές κρίσεις που τρομοκρατούν και αποδυναμώνουν τους λαούς δεν είναι τίποτα άλλο από μια ‘στολή αγγαρείας’ της Δύσης εν’ όψη του αγώνα για την - με την μορφή που την ξέρουμε – επιβίωσή της από τον εντεινόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό ;

.

Φιλοσοφία: Θέτουμε θέμα Παρμενίδη

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Στις αρχές του 6^ου π.Χ. αιώνα ο Θαλής ορίζει ως αρχή της ζωής το «νερό» με την έννοια του υγρού στοιχείου.

Ο Αναξίμανδρος που ακολουθεί, ως πιο μεταφυσικός, ορίζει ως βασική ουσία της φύσης το «άπειρο». Η λέξη «άπειρο» αποτελούμενη από το στερητικό α + πείρα, παραπέμπει στο απροσδιόριστο, το απεριόριστο που στερείται πείρας. 

Η μεταφυσική υφή της σκέψης του Αναξίμανδρου, επηρεασμένη από τους Ορφιστές (συμπαντικό ωόν ή μέγα ον – Φάνης – φαινόμενος κόσμος) θεωρεί ότι το πρωτογενές Ον συνάδει με τη δημιουργία του κόσμου μας, αποζητώντας εξ αυτής την εμπειρία.

Ο Αναξιμένης, εκλαϊκευτής της ουσίας του Αναξίμανδρου, ορίζει τη φύση του απείρου όντος με χροιά αιθέρα, ενός λεπτότατου, δηλαδή, πρωτογενούς «αέρα».

Ο Πυθαγόρας, επηρεασμένος από τη φοινικική καταγωγή και τα κεφαλονήτικα γονίδιά του (καθόσον η Σάμος ήταν αποικία της Σάμης της Κεφαλονιάς), κάνοντας ένα μαθηματικό συγκερασμό, ορίζει το ον με στοιχεία ανθρωποκεντρικά ως Άπο-όλων Θεό, τέκτονα και γεωμέτρη.

Ο Ηράκλειτος που δεν τα «μασάει» αυτά, επηρεασμένος ίσως από τον Ξενοφάνη που γκρεμίζει ανθρώπους και θεούς από τους θώκους τους, ορίζει το ον ως «βασιλέα παίδα παίζοντα πεσσούς», κοινώς, ως ον που βασιλεύει παίζοντας με ζάρια σαν παιδί, χωρίς να ξέρει πού τα ρίχνει. Θεωρεί ότι στη φύση, η πείρα, που προέρχεται εκ της βιωματικής πυράς, γίνεται πραγματικότητα με μετακυλούμενα στοιχεία, όπου η έρις των ανόμοιων δημιουργεί ενώ η ειρήνη των όμοιων θανατώνει. Στο ύψιστο σκαλί βρίσκεται το ευγενές (πνευματικό) πυρ, μια θερμική δηλαδή ενέργεια, όπου περατούμενη ως ύδωρ και ανακυκλώμενη προσδίδει στο ον την εμπειρία.

Μέχρι εδώ, όλα είναι μια συνεπής αιρετική ενότητα, το πρόβλημα όμως που ενέσκηψε ήταν η διάσταση του Ηράκλειτου με τον Πυθαγόρα. ...
Η φύση κατά τον Πυθαγόρα ακολουθεί νόμους με σκοπό και αριθμητικές αναλογίες, ενώ η φύση κατά τον Ηράκλειτο είναι νόμοι χωρίς σκοπό με κρυμμένες αρμονίες.

Ο Παρμενίδης έρχεται να κλείσει αυτό το δυισμό, θεωρώντας ότι υπάρχουν δυο εκφάνσεις του «αιθέριου πυρ της φλόγας», το φαινόμενο και η ουσία. Το φαινόμενο παρουσιάζει κίνηση, μεταβλητότητα, η ερμηνεία του εξαρτάται από τη θέση του παρατηρητή και τη μεταβολή του χρόνου, ενώ το «είναι» παραμένει ως ουσία συμπαγές και σταθερό. Επομένως, στο φαινομενικό κόσμο υπάρχει κίνηση, στην ουσία του όντως ουδέν κινείται. Κατά τον τρόπο αυτό ορίζει το προ του φωτός ενυπάρχον ον (εόν) ως άναρχο, άπαυστο, αγέννητο, σφαιρικό, συμπαγές και σταθερό, όπου η πρωτογενής δομή του δεν βρίσκεται στο ανθρώπινο μυαλό, αλλά στο βάθος της καρδιάς μας.

Εδώ κλείνει η πρώτη φάση της φιλοσοφίας και ξεκινά η δεύτερη.

Ο Παρμενίδης είχε 4 μαθητές, σημαντικούς φιλόσοφους όπως εξελίχτηκαν κατόπιν, τον Μέλισσο ο οποίος άνοιξε σχολή στην πατρίδα του τη Σάμο, τον Λεύκιππο ο οποίος άνοιξε σχολή στα Άβδηρα, τον Εμπεδοκλή ο οποίος περιδιάβαινε την Ιταλία και τον νεαρό συντοπίτη του Ζήνωνα τον Ελεάτη (για να τον ξεχωρίζουμε από τον Ζήνωνα τον Κιτιαία, ηγέτη αργότερα της στωικής σχολής των Αθηνών) ο οποίος παρέμεινε ο πιο πιστός συνεπής μαθητής του.

Ο Μέλισσος, για να γίνει κατανοητό το παρμενιδικό ον και ειδικά το ακίνητο του, το βάζει να δονείται. Ο μετά από 2-3 γενεές, ο συντοπίτης του Αρίσταρχος το θέτει ως ήλιο στο κέντρο του συστήματος που βρίσκεται η γη, παράγοντας μικροσωματίδια φωτός, που μέσω αυτών μετρά την παράλλαξη, γινόμενος έτσι ο Αρίσταρχος των φωτονίων και εισηγητής της ηλιοκεντρικής θεωρίας.

Ο Λεύκιππος, από άλλη μεριά, διδάσκει τη φύση μέσα από τον λεγόμενο «εοικότα διάκοσμο» του Παρμενίδη, θέτοντας ως αρχή μια ιδιότητα του όντος, το αδιάσπαστο ή «άτμητο». Ο Δημόκριτος που συνεχίζει με το έργο του «μικρός και μέγας διάκοσμος» εισάγει το άτμητο αυτό, που απεμπολεί την φωτεινή μορφή του, στον κενό χώρο, και η δημιουργία της ατομικής θεωρίας είναι πλέον γεγονός.

Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, έχει συμβεί τροποποίηση της δομικής αρχής του Παρμενίδη, που οδηγεί, όπως οδήγησε ο άρρητος αριθμός το σύστημα του Πυθαγόρα, σε διαρκώς μεγαλύτερη εκτροπή του στόχου και αποτελέσματος. Το ον του Ελεάτη απο υλικο-πνευματικό, μια που βρίσκεται πριν τη «βήσα οδό» που παραπέμπει στην προ της κβαντικής πύλης υπόστασή του (πριν γίνει χρόνος-βούληση και λόγος) χάνει τη χροιά του και επέρχεται κατά τον τρόπο αυτό για πρώτη φορά η ουσιώδης διάσταση φιλοσοφίας και θρησκείας, όπου οι ιδιότητες του απανταχού παρόντος όντος αρχίζουν να κατανέμονται ανάλογα. Το σφαιρικό και άτμητο υλιστικό στοιχείο του το παίρνει ως αρχή η επιστήμη και την πνευματική του υπόσταση η θρησκεία, επιφέροντας έτσι ένα δυισμό πνεύματος και ύλης που δεν συγκεράστηκε ακόμη.

Περάσαμε όμως στην εποχή των Αθηνών, όπου δυο άνθρωποι αναλαμβάνουν την αναβάθμιση του μυαλού των κατοίκων της κοιμισμένης πολιτείας. Αυτοί είναι ο Περικλής και αμέσως κατόπιν, ο Σωκράτης. Μαθητές του Ζήνωνα και οι δυο, ίσως και Παρμενίδη, ο πρώτος ήταν κοντά στα 40 και ο δεύτερος περί τα 16, όταν οι δυο αυτοί φιλόσοφοι είχαν έλθει στην πόλη τους. Οι ανήσυχοι Αθηναίοι γίνονται οι μπροστάρηδες της αναβάθμισης των μυαλών της πόλης τους, με μια διαφορετική κατεύθυνση και μεθόδευση ο καθένας, προσπαθώντας συγχρόνως να αποφύγουν τον κέρβερο φύλακα των κοιμώμενων, το νόμο του Διοπείθη.

Ο νόμος του Διοπείθη, που συνέτεινε στη στασιμότητα των νόων της Αθήνας, είναι μέχρι και θανατηφόρος. Αυτός, λέει: «να καταγγέλλονται όσοι δεν πιστεύουν τους θεούς και διδάσκουν θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα». Ο Περικλής μόλις και με τα βίας καταφέρνει να σώσει τους, ομολογουμένως προσεκτικούς στις εκφράσεις τους, Αναξαγόρα και Πρωταγόρα. Ο Σωκράτης, παρότι σιωπά, δεν καταφέρνει να αποφύγει με τις τσιμπιές που ρίχνει ως αλογόμυγα στα καπούλια του κοιμισμένου άλογου της πολιτείας, την καταδίκη του σε θάνατο. Η τελευταία φράση του: «χρωστάμε στον Ασκληπιό ένα κόκορα μη το αμελήσεις» που σημαίνει «πάω να πιω το φαρμάκι μου να γίνω καλά, γλυτώνοντας απο το απέραντο της ζήσης μου φρενοκομείο» είναι ενδεικτική του κλίματος που υπήρχε στην πόλη του.

Οι Πλάτων και Αριστοτέλης, που ακολουθούν χρονολογικά, αποδεικνύονται πολυγραφότατοι μεν σε κείμενα, αλλά στην ουσία σε σχέση με τους προσωκρατικούς σαφώς υποδεέστεροι, εκτρέποντας τη φιλοσοφία από την άδολη προσωκρατική - φυσικοκεντρική κατεύθυνση σε δόλια μετασωκρατική - ανθρωποκεντρική πορεία, σεβόμενοι μεν και αποδεχόμενοι, όπου καταλαβαίνουν, διάσπαρτα τον Παρμενίδη. Και πράγματι δεν τον καταλαβαίνουν πολύ. Ο πρώτος, ο Πλάτων, θέτει το Ον μακράν της καρδιάς του ανθρώπου, στο «επέκεινα», επιφέροντας έναν ιδεαλισμό «κάστας» με νόημα μεταφυσικό, ενώ ο δεύτερος, ο Αριστοτέλης, παρότι αποδέχεται τον ορθολογισμό του Παρμενίδη, απορρίπτει το αποτέλεσμα εάν δεν συνάδει με την πρακτικό συμφέρον. Η προσωκρατική φιλοσοφία είναι πια πολύ μακρά. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μπορούν να θεωρηθούν από μια σκοπιά ως ο σταυρός και η ταφόπλακα του αλυσοδεμένου πια, ταγμένου να κοιτά σκιές, ανθρώπου. Η φιλοσοφία κατ’ εμέ προδόθηκε από τους θεωρούμενους σήμερα «μέγιστους» συντελεστές της.

Για να συμβεί η αναβάθμισή της, πρέπει να υπάρξει πρώτα μια αποκαθήλωση των υπαρχόντων θεωρήσεων-θεσμών, όπως συνέβη όταν οι πρώτοι Ίωνες άρχισαν να μη δέχονται τα σωθικά τους. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος, έλεγαν, χρειάζονται ραβδίσματα και αποβολή από τους αγώνες, διότι έθεσαν ως ιδιότητες των θεών τις μιαρές συνήθειες των ανθρώπων. Έτσι και τώρα, θα πρέπει πιστεύω να λεχθεί ότι ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης πρέπει να επαναπροσδιοριστούν, διότι έθεσαν ως ιδιότητες των ανθρώπων, τις μιαρές συνήθειες των ανθρώπων.

Σωτήρης Γλυκοφρύδης

25/3/2010

 Επικοινωνία με τον συγγραφέα.  
sotglyk@otenet.gr

Η απίστευτη ηλιθιότητα των μη-Ελλήνων στρατοκρατών αναμεμειγμένη με τυφλό μίσος

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΓΓΕΛΙΔΗ

«Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ». Αυτό και άλλα παρόμοια ανατριχιαστικά ακούστηκαν χθες στο κέντρο της Αθήνας, όχι από μέλη της Χρυσής Αυγής που διαδήλωναν, αλλά από βατραχανθρώπους των Ειδικών Δυνάμεων που παρήλαυναν στην Πανεπιστημίου και στην Αγίου Κωνσταντίνου στο πλαίσιο της επίσημης στρατιωτικής παρέλασης της 25ης Μαρτίου.

Αμέσως μόλις άφησαν τις εξέδρες των επισήμων στο Σύνταγμα κι έστριψαν στην Πανεπιστημίου, τα παλικάρια της ΟΥΚ μετέτρεψαν την παρέλαση σε εκδήλωση που θύμιζε πορεία μίσους ακροδεξιών, με συνθήματα που υπόσχονταν την αιματηρή σφαγή κάθε γειτονικού μας λαού κι αποφάσιζαν ποιος δικαιούται να λέγεται Έλληνας και ποιος όχι.

Οι συνήθεις ύποπτοι «Σκοπιανοί», Αλβανοί και Τούρκοι είχαν την τιμητική τους, σε συνθήματα όπως το ακόλουθο: «Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό».

Ή αυτό το ανατριχιαστικό: «Τους λένε "Σκοπιανούς", τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ' απ' αυτούς».

Γραμμή στα συνθήματα έδιναν μάλιστα άντρες με πολιτικά, οι οποίοι ακολουθούσαν την παρέλαση από την πλευρά των θεατών. Ενας από αυτούς πηγαινοερχόταν με άνεση μεταξύ των θεατών και αυτών που παρήλαυναν, φωνάζοντας πρώτος τα συνθήματα που επαναλάμβαναν οι καταδρομείς.

Κι αυτά ενώ την παρέλαση παρακολουθούσαν δεκάδες οικογένειες μεταναστών, που θα κληθούν στη συνέχεια να απαντήσουν στην εύλογη απορία των παιδιών τους «Γιατί τόσο μίσος;». Λες και δεν ψήφισε πρόσφατα η Βουλή τον νόμο για την απόδοση της ιθαγένειας στους μετανάστες. Λες και δεν έχουμε αποφασίσει από καιρό σ' αυτή τη χώρα ότι μετανάστες μπορούν να συμμετέχουν στις αντίστοιχες μαθητικές παρελάσεις, και μάλιστα ως σημαιοφόροι.

Αναρωτιέται κανείς: Πώς είναι δυνατόν ο ελληνικός στρατός, παρελαύνοντας επισήμως και συντεταγμένα στο κέντρο της πόλης, να προσβάλλει την ανθρωπιά μας, να εκθέτει τη χώρα μας και να παραβιάζει κατάφωρα τον αντιρατσιστικό νόμο, ο οποίος διώκει αυτεπάγγελτα τη ρητορική μίσους; Ζούμε στο 2010, και μάλιστα με κυβέρνηση σοσιαλιστών, ή σε αλήστου μνήμης εποχές, όπου ο στρατός διεκδικούσε και είχε άλλο ρόλο στα πράγματα της χώρας;

(σημ. grsail : αφιερωμένο σε υπουργούς παραϋπουργούς, στρατηγούς, παραστράτηγους κλπ)

Φορολογήστε την εκκλησία ΤΩΡΑ !

Με αφορμή την απίστευτα υποκριτική και ασυγχώρητα χυδαία απαίτηση του Αρχιεπισκόπου των ορθδόξων για φορολόγηση επί των καθαρών κερδών (!)


Υπογράφουμε εδώ:

http://www.petitiononline.com/taxchu/petition.html

... ίσως να σβήσουν με ένα γέλιο ...

Μέσα σε όλα αυτά έφτασε και η Άνοιξη !

Susan Hazard, 2005

Kossovo, αφιερωμένο στην απόγονο του Καρλομάγνου κυρία Α. Μέρκελ

απο άρθρο του Νίκου Πέλπα

Επί τη επετείω (της επαναστάσεως του γένους) κατά το έτος 1821 - MARIOS Z.

Μέσα ο Μάριος, έξω ο Μπάμπης, του Σ. Κούλογλου

Μάλλον θα έχετε ακούσει για την υπόθεση του Μπάμπη. Είναι ένας υπάλληλος της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Έργων που εκμεταλλευόταν μια από τις βρόμικες συνήθειες του έθνους των νεόπλουτων: πολλοί οδηγοί πετούν μόλις περάσουν τα διόδια την απόδειξη, προφανώς για να διατηρήσουν καθαρή την Καγιέν, που τώρα θα τους την πάρουν πίσω γιατί δεν θα 'χουν να πληρώσουν τη δόση.

Το θέαμα στα διόδια και της Αττικής Οδού είναι χαρακτηριστικό για τον πολιτισμό της χώρας, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας: ο Μπάμπης ταξίδευε μια φορά τον μήνα σε επαρχιακά διόδια και μάζευε τα χαρτάκια, τα οποία μοιραζόταν με το αζημίωτο με καμιά δεκαριά ακόμη συναδέλφους του, οι οποίοι στη συνέχεια τα εμφάνιζαν ως αποδείξεις για υπηρεσία εκτός έδρας, εισπράττοντας έξοδα μετακίνησης και έξτρα αποδοχές. Στο κόλπο συμμετείχαν ταξιδιωτικά γραφεία και ξενοδοχεία, τα οποία εξέδιδαν εικονικά τιμολόγια για ταξίδια, διανυκτερεύσεις κ.λπ.

Τα καλά νέα είναι ότι το κύκλωμα εξαρθρώθηκε. Τα κακά ότι τα μέλη του κυκλοφορούν ακόμη ελεύθερα. Ίσως μάλιστα να παραμείνουν ελεύθερα, για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι στην Ελλάδα έχει επικρατήσει ένα πρωτοφανές καθεστώς ατιμωρησίας, που ίσως δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα του κόσμου. Ο δεύτερος είναι ότι στην εξουσία βρίσκεται μια κυβέρνηση που δυσκολεύεται να καταλάβει ότι αν δεν στείλει κάποιους στη φυλακή, το φθινόπωρο θα την πάρουν με τις πέτρες.

Για κανένα από τα μεγάλα σκάνδαλα που συγκλόνισαν τη χώρα την τελευταία δεκαετία δεν βρίσκεται άνθρωπος στη φυλακή. Καταδικασμένοι σε βαριές ποινές, αφήνονται ελεύθεροι με βάση νομικά τερτίπια, καταλαμβάνοντας μάλιστα και θέσεις στην «κοινωνία», όπως πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων. Ο επονομαζόμενος «δικαστής με τη μεζούρα» (μετρούσε τις Ουκρανές) που είχε καταδικαστεί για το παραδικαστικό κύκλωμα αφέθηκε ελεύθερος το καλοκαίρι από το Συμβούλιο Εφετών μετά από μια απλή γνωμάτευση παθολόγου ότι είχε πρόβλημα με το μάτι του.

Στην κυβέρνηση τώρα, οι νέοι υπουργοί, διοικητές κ.λπ. έχουν ανακαλύψει απίστευτα σκάνδαλα με το που ανέλαβαν την εξουσία. Για ανεξήγητους λόγους δεν έχουν στείλει τους φακέλους στον εισαγγελέα, κάτι που, εκτός των άλλων, συνιστά και παράβαση του νόμου. Εν τω μεταξύ, σχεδόν καθημερινά οι στήλες των εφημερίδων είναι γεμάτες με νέες υποθέσεις. Ο πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, π.χ., αγόρασε το καλοκαίρι του 2009 ασφάλιστρα κινδύνου για να ασφαλίσει τα ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου που είχε αγοράσει το Ταμιευτήριο!

Στοιχημάτιζε, δηλαδή, όπως οι κερδοσκόποι που καταγγέλλει συνεχώς ο πρωθυπουργός, ότι η χώρα θα καταρρεύσει, και μάλιστα διατηρώντας το 12,5% από τα ομόλογα για την παγκόσμια κερδοσκοπία εναντίον της Ελλάδας εκείνη τη στιγμή. Η ίδια η αγορά ομολόγων δεν είναι παράνομη, αλλά ο κύριος πρόεδρος είχε προφανώς εσωτερική πληροφόρηση ότι η ελληνική οικονομία πήγαινε κατά διαόλου και τη χρησιμοποίησε. Αν είχε κάνει κάτι τέτοιο στην Αμερική, θα έβλεπε τώρα το Μανχάταν από τις φυλακές του Μπρονξ.

Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, οδηγήθηκε στη φυλακή την προηγούμενη εβδομάδα ο Μάριος Ζ., ένας νεαρός που συνελήφθη σε επεισόδια την ημέρα της γενικής απεργίας. Μόνο ένας αστυνομικός κατέθεσε ότι έριξε μολότοφ και φορούσε κουκούλα, αλλά τα στοιχεία που προέκυψαν λένε μια διαφορετική ιστορία. Από τις φωτογραφίες φαίνεται καθαρά ότι δεν φορούσε κουκούλα, στο σημείο που τον συλλάβανε δεν είχε πέσει μολότοφ και στο σακίδιό του, που δεν μύριζε βενζίνη, υπήρχαν μόνο ένα σαμπουάν και είδη μπάνιου.

Όλα δείχνουν ότι ο Μάριος Ζ. κατηγορείται και προφυλακίστηκε άδικα . Ακόμη όμως και σοβαρά στοιχεία να υπήρχαν σε βάρος του, θα έπρεπε να αφεθεί ελεύθερος μέχρι να κριθεί από τη Δικαιοσύνη. Η κατοχή σαμπουάν( ή ακόμη και βόμβας μολότωφ) δεν είναι βαρύτερο έγκλημα από την καταλήστευση του κράτους. Δεν είναι δυνατόν να προφυλακίζεται ένας νεαρός που αρνείται την ενοχή του και να κυκλοφορούν ελεύθερα όλα τα λαμόγια που ρήμαξαν τη χώρα.

2010, ένα ’21 με πολλά μηδενικά (β')

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΙΡΕΙ ΤΟΥΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ;        Επτά ολόκληρα χωριά της Κυνουρίας είχε αφορίσει -εκτός των άλλων- ο Γρηγόριος Ε΄ λίγο πρίν την Επανάσταση του ΄21, γιατί είχαν ιδιοποιηθεί την περιουσία ενός μοναστηριού (γεγονός, το οποίο αποσιωπάται από τη σύγχρονη ιστοριογραφία, για να μην αλλοιωθεί το προφίλ του «εθνομάρτυρα» πατριάρχη.) Οι σημερινοί όμως,  μεταμεληθέντες ευσεβείς κάτοικοι των χωριών αυτών, «βαρέως φέροντες τον εν λόγω αφορισμόν» αιτήθηκαν πρόσφατα μέσω του τοπικού μητροπολίτη τους από τον νυν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολο- μαίο, να άρει τον αφορισμό, το οποίο και τελικά έγινε· δυό σχεδόν αιώνες μετά ο Βαρθολομαίος ήρε τον αφορισμό κατά των επτά χωριών, που είχε επιβάλει ο Γρηγόριος Ε΄.       Ελληνορθόδοξοι θεωρητικοί στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τους πολλαπλούς αφορισμούς, που εξαπέλυσε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εναντίον της Επανάστασης και των επαναστατών του ΄21 ισχυρίζονται, ότι αυτό έγινε υπό την πίεση του σουλτάνου και για την προστασία δήθεν των αφορισθέντων. Ακόμα όμως, κι αν τα επιχειρήματα αυτά ευσταθούν, στις μέρες μας δεν υφίσταται πλέον τέτοιο θέμα. Γιατί λοιπόν δεν προχωρεί -έστω και σήμερα, δύο αιώνες μετά- ο κ. Βαρθολομαίος στην άρση των αφορισμών κατά της Επανάστασης, όπως έκανε και με τους αφορισμούς κατά των κατοίκων των χωριών της Κυνουρίας;

Διαβάστε περισσότερα

2010, ένα ’21 με πολλά μηδενικά

Επειδή πολλά στραμπουληγμένα και ανιστόρητα μας έλεγαν στο σχολείο, αλλά και λόγω της επετείου, ήθελα να πω ότι με τα μετέπειτα διαβάσματα, τις σκέψεις και τις συζητήσεις, πολλές αμφιβολίες και κριτικές σκέψεις γεννήθηκαν στο μυαλό μου για την πρωτοβουλία του ’21.

Η κριτική προς την εξέγερση του '21 στηρίζεται και την απλή όσο και σκληρή διαπίστωση ότι από το 1820 έως το 1920 - κυριολεκτικά - χάθηκαν όλα.

Μιλώ για την χαμένη Ιωνία και την επίσης χαμένη ανατολική Θράκη. Είμαι βέβαιος ότι ένα από τα βασικά 'ιδεολογικά' κίνητρα της απροετοίμαστης κίνησης του '21, που δεν ήταν άλλο παρά μια σμίκρυνση των ιδεών του Ρήγα, ήταν και η σύγχυση των εννοιών 'έθνος' και 'κράτος'.

Σύγχυση που έμελλε να εξελιχθεί σε πολύ αποτελεσματικό και αιμοσταγές εργαλείο ποδηγέτησης των λαών. Ένα εργαλείο που οδήγησε στην αποδυνάμωση και τον κατακερματισμό της βαλκανικής και παρεπόμενα στην οριστική ταφή του μεγαλειώδους και ευγενικού οράματος το Ρήγα.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι το 21, παρ' όλη την μετέπειτα υπερπροσπάθεια φωτισμένων ηγετών με τελευταίο τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δεν κατάφερε τίποτα περισσότερο από το να δημιουργήσει ένα κράτος με αμφιλεγόμενη 'κρίσιμη μάζα'.

Ένα κράτος που δεν κατάφερε να συγκρατήσει κανένα από τα βασικά εθνικά του κέντρα.

Ένα κράτος εγγενώς ανίκανο - όπως αποδεικνύεται και στις μέρες μας - να ακολουθήσει εθνική πολιτική.

… χρόνια σας πολλά.

Καταδικασμένοι να μην πτωχεύσουμε

(... με αφορμή μια ερώτηση φίλου)

Κατά την άποψή μου, όπως άλλωστε και των περισσότερων, μια πτώχευση της Ελλάδας είναι κάτι ανέφικτο και εντελώς απίθανο.

Αυτό διότι σε μια τέτοια περίπτωση αυτοί που θα έχαναν πάρα πολλά είναι οι πανίσχυροι πιστωτές - με το αζημίωτο - της χώρας μας.

Αυτοί οι ίδιοι – οι πιστωτές – είναι που πρώτοι και καλύτεροι δεν θα αφήσουν την χώρα να πτωχεύσει.

Μιλώ για τους Γάλλους με αγορασμένα τα 75 δις του χρέους μας, τους Γερμανούς με 50 δις, τους Ελβετούς με 20 δις, τις ΗΠΑ με 20 δις κλπ

(οι αριθμοί είναι με σχετική προσέγγιση και αφορούν στο συνολικό Δημόσιο χρέος που κυμαίνεται γύρω στα 300 δις).

Θα προτιμούσαν να επιβάλλουν ακόμη πιο επαχθείς και αντιλαϊκούς όρους μέχρις απόλυτης εξόντωσης του πληθυσμού παρά να αφήσουν την χώρα να πτωχεύσει. Άλλωστε ο συμβολισμός ενός τέτοιου παραδείγματος θα ήταν και είναι, πολύ χρήσιμος στους νεοφιλελεύθερους τυφλίτες.

Μια πτώχευση της Ελλάδας θα ισοδυναμούσε με πάρα πολύ σκληρές μέρες για τον λαό της αλλά – ταυτόχρονα - και με ευκαιρίες επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους μας από μηδενική βάση !

Δεν διαθέτουμε τους ηγέτες που έχουν την ανεξαρτησία (από τους έξω) και τα κότσια για να τολμήσουν κάτι τέτοιο.

Αν έκαναν έναν τέτοιο χειρισμό δεν θα τολμούσαν να εμφανιστούν μπροστά στους πάτρωνές τους (και πιστωτές μας) αφού σε αυτούς χρωστούν τις θέσεις και την ισχύ τους.

.

ΜΑΝ - Έλληνες Ευρωπαίοι

GODINA OD POČETKA NATO BOMBARDOVANJA

(πρόκειται για το πιστόλι που μας έβαλαν πάνω στο τραπέζι)

Πριν έντεκα χρόνια τα Βαλκάνια μεταβλήθηκαν σε μια εύπλαστη - από ΗΠΑ και Γερμανία - μάζα από καταστροφή και αίματα. (βλ. macedoine)

Ο σημερινός διασυρμός της Ελλάδας και το ‘ξεφόρτωμά’ της σους οικονομικούς εγκληματίες του ΔΝΤ αποτελεί το επιστέγασμα της δεκαετίας.

Φοβάμαι να φανταστώ τι θα λέμε τέτοιες μέρες του 2020.

Κανείς δεν βρέθηκε να πει κάτι για τις πολιτιστικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις που έχει η εγκατάλειψη της Ελλάδας.

Δεν χωράνε ποια άλλα προβλήματα ! Μακεδονικό, Αιγαίο, Θρακικό, Κύπρος και τώρα άγρια ύφεση και ΔΝΤ, πρόκειται για πολλαπλό βιασμό.

Ο βιασμός της Ελλάδας με όλους τους δυνατούς τρόπους που εκτελέστηκε μεθοδικά και αδίστακτα από τα γεράκια των ΗΠΑ και της Μέρκελ ίσως να σημάνει την ανεπανόρθωτη διολίσθηση της Ευρώπης στην εποχή της βαρβαρότητας.

.

Είναι πολλά τα λεφτά Ιερώνυμε

Δέκα πολυώροφα κτίρια και πέντε οικόπεδα στις ακριβότερες περιοχές-«φιλέτα» της Θεσσαλονίκης έχει στην ιδιοκτησία της η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας. Σύμφωνα με πληροφορίες από την εκμετάλλευση των δέκα ακινήτων η Εκκλησία εισπράττει ετησίως περίπου 3,5 εκ. ευρώ, οπότε θα πληρώσει γι’ αυτά 700.000 ευρώ φόρο.

Της Φιλομήλας Δημολαΐδου

Τα ακίνητα αυτά, τα οποία και παρουσιάζει η εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», αφορούν μόνο την περιουσία της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών (ΕΚΥΟ) και όχι των μητροπόλεων και των μοναστηριών. Για παράδειγμα, στις τελευταίες περιπτώσεις ανήκει το τετραώροφο πάρκινγκ του εμπορικού κέντρου «Πλατεία» το οποίο αγόρασε η Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους έναντι περίπου 18,5 εκ. ευρώ.

Παράλληλα, για όσους θέλουν να εκμισθώσουν χώρους για επαγγελματική χρήση ή κατοικία καλό είναι να γνωρίζουν ότι η ΕΚΥΟ δημοπρατεί αύριο 36 ακίνητα στην καρδιά της Θεσσαλονίκης (περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα www.ekyo.gr).

ΚΤΙΡΙΑ

1. ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΙΝΤΡΙΒΑΝΙΟΥ 4 ΚΑΙ ΓΩΝΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ δεσπόζει οκταώροφο κτίριο με το σήμα της Βεργίνας και το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα». Στο κτίριο, όπου στεγάζεται η ΕΚΥΟ, 45 γραφεία και τρία καταστήματα, δημοπρατούνται αύριο τα εξής ακίνητα: ημιυπόγειο κατάστημα 1, διαμερίσματα Δ72, Δ73, Δ52, Δ41, Δ43, Δ44 και Δ62.

2. ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΜΑΝΟΥΣΟΓΙΑΝΝΑΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ υπάρχει οκταώροφο κτίριο (3.500 τ.μ. με δύο καταστήματα). Εκεί η νομαρχία Θεσσαλονίκης μισθώνει χώρο για τη διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών-διεύθυνση Πολεοδομίας, ενώ ακριβώς απέναντι νοικιάζει και ένα λυόμενο κτίριο, για να στεγάσει το 1ο εσπερινό γυμνάσιο.

3. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ, σχεδόν στο ύψος της οδού Εθνικής Αμύνης οκταώροφο είναι και το κτίριο όπου στεγάζεται η ΔΕΗ.

4. ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΓΟΝΙΔΩΝ το κτίριο του ξενοδοχείου «Εγνατία», 1.500 τ.μ.

5. ΒΑΛΑΩΡΙΤΟΥ 10 οκτώ όροφοι και 3.500 τ.μ., που ενοικιάζονται κυρίως σε βιοτέχνες, ανήκουν επίσης στην εκκλησία.

6. ΣΤΗΝ ΟΔΟ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΧΑΤΖΗ βρίσκεται πολυκατοικία οκτώ ορόφων με την καλύτερη θέα της πόλης.

7. ΟΔΟΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΣΟΦΟΥΛΗ 54-56. Στο πενταώροφο κτίριο στεγάζονται 20 διαμερίσματα και ένα κατάστημα. Και εδώ δημοπρατούνται αύριο για επαγγελματική χρήση και κατοικία τα διαμέρισμα Α1, Β4, Γ1, Γ4, Γ3, Δ2, Δ3 και Ε1.

8. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 83 υπάρχουν οκτώ διαμερίσματα και δύο καταστήματα. Σε αυτό το κτίριο δημοπρατείται αύριο ισόγειο κατάστημα με υπόγειο.

9. ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΟΔΩΝ Β. ΟΛΓΑΣ ΚΑΙ Π. ΣΥΝΔΙΚΑ. Το τριώροφο διατηρητέο όπου στεγάζεται η τροχαία.

10. ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 10, Πολυώροφο κτίριο

11. ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ το οικόπεδο όπου υπάρχει το υπαίθριο πάρκιγκ στη ανήκει στην εκκλησία.

12. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΑΣ», επί της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπάρχει το οικόπεδο όπου στεγάζονταν τα πρώην Μάρμαρα Μόσχου και ήταν χαρακτηρισμένο για σχολική στέγη. Μόνο στο δήμο Θεσσαλονίκης έχουν αποχαρακτηριστεί τουλάχιστον τέσσερα οικόπεδα, τα οποία προορίζονταν για σχολεία και ανήκουν στην εκκλησία (Αλεξανδρείας-25ης Μαρτίου-Β. Όλγας-Φιλελλήνων, Βασ. Σοφίας-Τσιμισκή-Δαγκλή-Τσόπελα, Πραξαγόρα-Εφέσου-Επιγόνου-Ερέτριας, Χατζή-Μ. Αλεξάνδρου-Φιλοποίμενος-Χάλκης). Δεσμευμένα για σχολική χρήση είναι άλλα τέσσερα οικόπεδα της εκκλησίας (Φ. Εταιρείας-Μαργαρίτη-Εθνικής Αμύνης-Μανουσογιαννάκη, Ολύμπου-Αγ. Σοφίας-Συντ. Αβδελά-Ιασωνίδου, Ανδ. Γεωργίου-Κεφαλληνίας-Βερμίου-Εμπ. Σιδηρ. Σταθμού, Σαρανταπόρου-Β. Γεωργίου-Μπιζανίου-Σπάρτης).

13. ΒΑΣ. ΟΛΓΑΣ 179 το οικόπεδο, 1.000 τ.μ. στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το υπαίθριο βενζινάδικο, ανήκει στην εκκλησία.

14. ΟΛΥΜΠΟΥ 106 το κτίριο που στέγαζε τον πρώην κινηματογράφο «ALEX», 500 τ.μ.

15. ΗΠΕΙΡΟΥ 25, πίσω από το «Θεαγένειο», η Εκκλησία σκοπεύει να κατασκευάσει ξενώνα για τους συγγενείς των καρκινοπαθών του νοσοκομείου. Ήδη έχει προκηρύξει διαγωνισμό για την ανέγερση επταώροφου κτιρίου κατοικιών με υπόγειο χώρο στάθμευσης, προϋπολογισμού 1,8 εκατ. ευρώ.

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ»

.

Σεβασμός στην θρησκευτική πίστη; Ασφαλώς όχι !

από το freeinquiry

  Η ιδέα του να λειτουργούμε βάσει του σεβασμού μας προς την θρησκεία θυμίζει την εντολή του Μωσαϊκού νόμου: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Ας υποθέσουμε όμως, ότι ο πατέρας σου και η μητέρα σου είναι εγκληματίες· δεν θα άξιζαν τον σεβασμό σου. Θα πρέπει λοιπόν να σεβόμαστε τους θρησκευόμενους ανθρώπους; Ναι, εφʼ όσον δεν είναι αντικοινωνικοί και δεν σκοπεύουν να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους αντιλήψεις στους άλλους.

     Ωστόσο, ακόμη κι αν τους σεβόμαστε ως άτομα που ζουν ευπρεπώς και δεν ενοχλούν τους συνανθρώπους τους, δεν μπορούμε να σεβόμαστε τις πεποιθήσεις τους. Η θρησκευτική πίστη, που σημαίνει ισχυρή πεποίθηση σε κάτι παρά την απουσία απόδειξης, αποτελεί προδοσία της ανθρώπινης ευφυίας, υπονομεύει την επιστημονική γνώση και την καλλιέργεια ήθους. Σε περίπτωση που υπήρχαν σοβαρές αποδείξεις για τα δόγματά τους, τότε δεν θα επρόκειτο για πίστη αλλά για γνώση.

Θα πρέπει βεβαίως να δείξουμε κάποια επιείκεια στους σκεπτικιστές του Μεσαίωνα, που ισχυρίζονταν, ότι σέβονταν το Χριστιανισμό, προκειμένου να γλυτώσουν το κάψιμο στην πυρά, και τους αποστάτες του Μουσουλμανισμού, οι οποίοι ζουν σε χώρες, όπου η έλλειψη πίστης στον Μουσουλμανισμό θεωρείται βαρύ αδίκημα. Εμείς όμως, που ζούμε σε μία σχετικά φιλελεύθερη κοινωνία, δεν έχουμε δικαιολογία. Για την ακρίβεια εμείς έχουμε χρέος να στηρίξουμε τα θύματα της θρησκευτικής καταπίεσης, όπου γης, βγαίνοντας από το «ευυπόληπτο» καβούκι μας και εκφράζοντας ευθαρσώς τις απόψεις μας. Η ελευθερία του λόγου είναι πιο σημαντική από τον σεβασμό.

Οι απολυταρχικοί εξτρεμιστές οποιασδήποτε θρησκείας θέτουν την πίστη ως το πρωταρχικό ζητούμενο και αδιαφορούν παντελώς για την ελευθερία. Aκολουθούν η λογοκρισία και η βία.

Ο σκεπτικισμός είναι ζήτημα ανάλογης βαρύτητας, διότι είναι η πύλη που οδηγεί στην γνώση· χωρίς όμως την ελεύθερη εκφορά του λόγου, ούτε οι ιδέες των σκεπτικιστών διαδίδονται, ούτε επιτυγχάνεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση.      Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική θρησκευτική ελευθερία χωρίς ελευθέρωση από τα δεσμά της θρησκείας, πράγμα που εμπίπτει στην αντίληψη περί ελεύθερου λόγου.

     Όπως έγραψε ο Τζ. Σ. Μιλλ, καμμία ιδέα δεν μπορεί να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα έκφρασης της αντίθετης άποψης.

     Στην έννοια του ελεύθερου λόγου θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και το δικαίωμα των ανθρώπων να γελούν με τις παράλογες ιδέες. Πράγματι το γελοίο –των σατιρικών καρτούνς του Μωάμεθ συμπεριλαμβανομένων– αποτελούσε ανέκαθεν σημαντικό στοιχείο της ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών σχετικά με οποιοδήποτε θέμα και όχι μόνο όσον αφορά στην θρησκεία. Χωρίς αυτήν την ελεύθερη ανταλλαγή δεν θα υπήρχε πρόοδος στην γνώση και στην κοινωνία.

     Οι απολυταρχικοί εξτρεμιστές οποιασδήποτε θρησκείας η αίρεσης θέτουν την πίστη ως το πρωταρχικό ζητούμενο και αδιαφορούν παντελώς για την ελευθερία. Στην ημερησία διάταξη ακολουθούν η λογοκρισία και η βία. Σε μία κοινωνία, όπου κυριαρχεί η θρησκευτική ορθοδοξία, δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία.

     Παρεμπιπτόντως το ξέσπασμα βίας, που προκλήθηκε από τα δανέζικα καρτούνς, σχεδιάστηκε από φανατικούς ισλαμιστές, οι οποίοι δημοσίευσαν σε μουσουλμανικές χώρες μία υπερβολική εκδοχή τους τέσσερις μήνες μετά την δημοσίευση των πρωτοτύπων.

Συζήτησα το θέμα με αρκετούς μετριοπαθείς μουσουλμάνους, οι οποίοι, ενώ σε γενικές γραμμές κατεδίκαζαν την βία, προσέθεταν: «Οι άνθρωποι όμως δεν πρέπει να προσβάλλουν την θρησκεία». Γιατί όχι; Κανείς δεν καταγγέλλει την διακωμώδηση των πολιτικών απόψεων, για τις οποίες δικαιούμαστε να προχωρήσουμε σε ελεύθερο διάλογο. Στην πραγματικότητα αληθινός σεβασμός για την θρησκεία θα επέτρεπε τον ελεύθερο διάλογο ούτως, ώστε να αναδειχθεί η αλήθεια. Προς το παρόν όμως η θρησκεία γίνεται αποδεκτή ως θέσφατο, και δεν υπάρχει περιθώριο για πραγματική έρευνα και ελεύθερο λόγο. Αυτό σημαίνει, ότι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι συνειδητοποιούν, ότι δεν μπορούν να σταθούν σε μία έλλογη συζήτηση.

     Οι πολιτικοί και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί μας λένε, ότι δεν είναι πολιτικώς ορθό να αποκαλούμε τους μουσουλμάνους που προκάλεσαν τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου (7 Ιουλίου 2005) μουσουλμάνους τρομοκράτες. Όμως όλοι γνωρίζουμε, ότι ήταν μουσουλμάνοι και μάλιστα φανατικοί. Η πίστη τους, ότι τους μάρτυρες του Αλλάχ περιμένει μία ευδαίμων μετά θάνατον ζωή, είναι μία άλλη πλευρά του προβλήματος και από την στιγμή που είναι ακλόνητη, εκείνο που ίσως χρειαζόμαστε είναι ένας αγιατολλάχ, ο οποίος με την βοήθεια του Κορανίου θα τους πείσει, ότι οι βομβιστές αυτοκτονίας θα πάνε στην Κόλαση (η ότι τέλος πάντων ο Παράδεισος ξέμεινε από παρθένες).

     Αν και θα πρέπει να προσέξουμε να μην στραφούμε εναντίον των φιλήσυχων μελών της μουσουλμανικής βρεταννικής κοινότητας, ωστόσο δεν θα πρέπει να ακολουθήσουμε την πολιτική που ακολούθησαν διαδοχικές βρεταννικές κυβερνήσεις στο παρελθόν. Για παράδειγμα το 1989 οι ιμάμηδες επικήρυτταν επʼ αμοιβή μέσω του BBC τον Σαλμάν Ρουσντί και όμως δεν διώχθηκαν για προτροπή σε έγκλημα.

Σε μια σκηνή –σκηνοθετικό εύρημα– της όπερας Ιδομενέας του Μότσαρτ, η οποία επρόκειτο να παρουσιαστεί στην Όπερα του Βερολίνου, ο πρωταγωνιστής τοποθετούσε σε τέσσερις καρέκλες τα κομμένα κεφάλια του Ποσειδώνα, του Χριστού, του Βούδδα και του Μωάμεθ. Εξ αιτίας του φόβου αντιδράσεων φανατικών ισλαμιστών η Διεύθυνση της Όπερας επέλεξε την αυτολογοκρισία και ματαίωσε την παράσταση.

  Οι βομβιστές αυτοκτονίας της 7ης Ιουλίου ήταν νεαροί μουσουλμάνοι, οι οποίοι γεννήθηκαν στην Μ. Βρεταννία, τρεις εκ των οποίων αναγνωρίσθηκαν αμέσως μετά τον θάνατό τους. Τουλάχιστον ένας από αυτούς συνήθιζε να πηγαίνει στο τζαμί του Φίνσμπουρυ, όπου ο Αμπού Χαμζά έκανε επί οκτώ έτη κηρύγματα μίσους και βίας και προέτρεπε νέους άνδρες να διαπράξουν εγκλήματα (κάτι το οποίο ήταν γνωστό στις Αρχές). Η Υπηρεσία Δίωξης άρχισε τις διαδικασίες ποινικής του δίωξης μόλις το 2004, κι αυτό επειδή οι ΗΠΑ ζητούσαν την έκδοσή του στην χώρα τους, προκειμένου να δικαστεί για εκλήματα που είχε διαπράξει εναντίον τους.

Eίναι  αδύνατον να σεβόμαστε μία ιδεολογία, την οποία η λογική μας απορρίπτει ως πρόληψη, πόσω μάλλον, όταν πρόκειται για επικίνδυνη πρόληψη.

Είναι προφανές, ότι είναι αδύνατον να σεβόμαστε μία ιδεολογία, την οποία η λογική μας απορρίπτει ως πρόληψη, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για επικίνδυνη πρόληψη. Κατά συνέπεια πρέπει να υποκριθούμε, ότι σεβόμαστε την θρησκεία χάριν του «πολιτικώς ορθού». Όταν ιδεολογίες αυτού του είδους, που παριστάνουμε ότι σεβόμαστε, επιτρέπεται να εμφυτευθούν σε παιδιά, τα οποία ενδεχομένως να γίνουν βομβιστές αυτοκτονίας χάριν αυτών, τότε η υποκρισία μας μετατρέπεται σε συνενοχή στην ψυχική και πνευματική κακοποίηση των παιδιών, στην καταπίεση των γυναικών, ακόμη και προτροπή σε τρομοκρατικές πράξεις. Αυτό είναι ένα έγκλημα, το οποίο διαπράττουν συστηματικά οι πολιτικοί μας χάριν των ψήφων. Ιδρύουν σχολεία, τα οποία προάγουν την μύηση των παιδιών σε μία ορισμένη θρησκεία, παρέχοντάς τους ταυτόχρονα κρατική υποστήριξη, ενώ οι ίδιοι ασπάζονται κάποιο άλλο δόγμα και είναι δέσμιοι άλλου είδους προλήψεων.

Μας λένε, ότι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε το Ισλάμ για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νέα Υόρκη, την Μαδρίτη και το Λονδίνο ούτε για τις βίαιες αντιδράσεις ωρισμένων στην δημοσίευση των σκίτσων του Μωάμεθ. Είναι σαν να ισχυριζόμαστε, ότι ο Χριστιανισμός δεν είχε καμμία σχέση με την Ιερά Εξέταση. Στο Ευαγγέλιο ο Ιησούς διαρκώς τονίζει, ότι το σωστό ταυτίζεται με την πίστη στο πρόσωπό του. Ο Θωμάς Ακυινάτης έλεγε, ότι «το να μην πιστεύεις συνιστά την μεγαλύτερη αμαρτία», και ουδείς διανοούνταν να το αμφισβητήσει. Είναι προφανές, ότι η Ιερά Εξέταση, οι Σταυροφορίες, το κάψιμο των μαγισσών, των αιρετικών και των Εβραίων – όλα είναι έργα του Χριστιανισμού. Η διενέργεια μαρτυρίων δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, πράξη κάποιων κακών ανθρώπων που διασύρουν μία καλή θρησκεία. Η δίωξη των σκεπτικιστών απορρέει από το ότι οι χριστιανοί συνδέουν την πίστη με την σωτηρία, ας μην αναφερθούμε στην φρικτή ιδέα, ότι ο Θεός θα μπορούσε να τιμωρήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα για την μη πίστη μερικών.

     Ο Μωάμεθ συνέχισε το «έργο» του Ιησού, και στο Κοράνιο υπάρχουν ακόμη περισσότερες μανιακές καταγγελίες περί μη πίστης απʼ ό,τι στην Καινή Διαθήκη. Επιπλέον το Ισλάμ δεν κατάφερε να περιορίσει τα κρούσματα βίας και να δείξει την μετριοπάθεια, που δείχνει ο Χριστιανισμός τους τελευταίους δύο αιώνες. Οι Ταλιμπάν, η Αλ Κάϊντα και η Μπάντρ Κόρμπς του Ιράκ (την οποία διευθύνει το Ανώτατο Συμβούλιο Ισλαμικής Επανάστασης της χώρας) είναι εξτρεμιστικά αλλά ορθόδοξα κινήματα - γεννήματα του Κορανίου, που υποτιμά τις γυναίκες και διατάσσει τους πιστούς του να κηρύξουν ιερό πόλεμο (τζιχάντ) ενάντια στους αιρετικούς και τους «απίστους». Οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι μπορεί να το θεωρήσουν ως παρερμηνεία - αλλά γιατί ο Αλλάχ η ο προφήτης του ο Μωάμεθ προκάλεσαν τέτοια σύγχυση; Ακόμη και οι δύο μεγαλύτερες σέκτες του Ισλαμισμού, οι σιίτες και οι σουνίτες, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους στο Ιράκ, αλλά και αλλού.

 

Ο ευμεγέθης διώροφος εικονιζόμενος ναός έχει ανεγερθεί στη Σρι Λάνκα, προκειμένου να στεγάσει το μοναδικό δόντι, που σύμφωνα με την βουδδιστική παράδοση διασώθηκε μετά την αποτέφρωση του Βούδδα. Πλήθος προσκυνητών τον επισκέπτονται καθημερινά, για να καταθέτουν τις προσφορές τους και να συμμετέχουν στις ιεροτελεστίες σεβασμού στο δόντι. Το ίδιο το δόντι όμως δεν επιτρέπεται να αποκαλυφθεί ποτέ σε κανέναν. Μικρή λεπτομέρεια: Το μοναδικό δόντι του Βούδδα φυλάσσεται επίσης στο ναό Ling Guang στην Κίνα, στο μοναστήρι Fo Guang Shan στην Ταϊβάν και στο ναό Engakuji στην Ιαπωνία.

  Οι μουσουλμάνοι, μας λένε, είναι πραγματικά ευαίσθητοι και πληγώνονται, όταν κάποιος κοροϊδεύει την θρησκεία τους. Ο θεός τους και υποτιθέμενος δημιουργός τους δεν διαθέτει κάποια αίσθηση του χιούμορ; Το γέλιο δεν είναι δικό του δημιούργημα; Και μήπως είναι τόσο αδύναμος, ώστε να μην μπορεί να αντιμετωπίσει ένα αστείο, χωρίς να προστρέξουν προς υπεράσπισή του κάποιοι ιερωμένοι, οι οποίοι είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τον οποιονδήποτε αστεϊσμό; Οι μουσουλμάνοι, ισχυριζόμενοι ότι είναι υπερευαίσθητοι και ότι πληγώνονται από σκίτσα, αποκτούν προνόμια. Όλοι οφείλουν να τους μιλούν με ιδιαίτερη προσοχή και να τους αντιμετωπίζουν με μεγάλη επιείκεια.

     Είναι γεγονός, ότι στην Αγγλία υπάρχει νόμος κατά της βλασφημίας για την προστασία των δογμάτων της Εκκλησίας της Αγγλίας. Η αρχή της ισότητας επιβάλλει την ισχύ αυτού του νόμου και για τις άλλες θρησκείες. Σήμερα όμως αποτελεί νεκρό γράμμα, και η καλύτερη λύση θα ήταν να καταργηθεί, όπως άλλωστε έχει προτείνει η Νομική Επιτροπή επανειλημμένως και σε διαδοχικές κυβερνήσεις, οι οποίες όμως κωφεύουν. Τώρα όμως η ιδέα της βλασφημίας έχει μετονομασθεί σε ασέβεια των θρησκευτικών συναισθημάτων του άλλου, πράγμα που την έχει καταστήσει άτρωτη. Η τωρινή κυβέρνηση μάλιστα προχώρησε στην ποινικοποίηση αυτής της «ασέβειας» μετονομάζοντάς την σε «προτροπή σε θρησκευτικό μίσος» και ψηφίζοντας σχετικό νόμο.

Οι νόμοι βεβαίως ψηφίζονται για την προστασία των ανθρώπων και υπάρχουν πλείστοι νόμοι γιʼ αυτόν τον σκοπό· μέχρι τώρα δεν είχαμε νόμους για την προστασία των ιδεών. Στις 20 Φεβρουαρίου ο πάπας Βενέδικτος XVI έκανε έκκληση για αμοιβαίο σεβασμό των θρησκειών και των συμβόλων τους –μόνο που παρέλειψε να ζητήσει ανάλογο σεβασμό και προς τους άθεους.

     Υπό την πίεση των θρησκευτικών ηγετών και την κοινή τους βούληση για εξουσία το Συμβούλιο της Ευρώπης εξετάζει την θέσπιση νόμων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα Ηνωμένα Έθνη, που θα επιβάλλουν τον «σεβασμό των θρησκευτικών συναισθημάτων» παγκοσμίως.

«Σκοπός τους είναι να περάσουν διεθνείς νόμους, για να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης σχετικά με τη θρησκεία», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Δανίας Άντερς Φογκ Ράσμουνσεν ύστερα από την κλιμάκωση των θρησκευτικών εξεγέρσεων σε μουσουλμανικές χώρες εξ αιτίας των σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ, που δημοσιεύτηκαν σε δανέζικη εφημερίδα. Στην φωτογραφία η καιόμενη από το εξαγριωμένο μουσουλμανικό πλήθος πρεσβεία της Δανίας στη Δαμασκό.

  H εισαγωγή της λέξης συναισθήματα στοχεύει σε μία επίφαση ανθρωπιάς. Οι έλλογοι όμως άνθρωποι δεν μπορούν να σέβονται την θρησκεία –αν ενδιαφερόμαστε να υπερισχύσει η εντιμότητα της υποκρισίας– και το να δείχνουμε ψευτοσεβασμό στις θρησκείες δεν θα ήταν μόνο ανέντιμο, αλλά θα επέτρεπε τον θρίαμβο των προλήψεων και των προκαταλήψεων του Μεσαίωνα και την παράλληλη άρση των κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών, που με τόσο κόπο και πόνο κατέκτησαν οι άνθρωποι τους τελευταίους αιώνες.

     Εν κατακλείδι, αντί να είμαστε πρόθυμοι να περιορίσουμε την ελευθερία του λόγου χάριν του υποκριτικού σεβασμού προς την θρησκεία, θα έπρεπε να περιορίσουμε τον σεβασμό προς την θρησκεία χάριν του ελεύθερου λόγου. Αυτό επιτάσσει η αναζήτηση της αλήθειας και της ελευθερίας.

                                                                                             Μπάρμπαρα Σμόκερ, Περιοδικό «Free Inquiry»