ΣΥΡΙΖΑ - Για το καταστατικό του κόμματος

Παρατηρήσεις επί των προσυνεδριακών κειμένων (Το Καταστατικό του Κόμματος)

του Θανάση Κοντονάτσιου

Προοίμιο [σελ. 53 της Αυγής 2/6/13]

Αντί για τα περίπλοκα και -ας μου επιτραπεί να πω- λίγο στραμπουλιγμένα, θα περίμενα να διαβάσω:

Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ενιαίο, δημοκρατικό πολυτασικό κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς. Φιλοδοξεί να εκφράσει ολόκληρη την Κοινωνία και να αναβαθμιστεί σε ηγετική της δύναμη που θα οργανώσει την δημοκρατική ανατροπή του πολιτικού συστήματος και των δομών που το στηρίζουν.

Κεφάλαιο 4ο – Αιρετές θέσεις και δημόσια αξιώματα

Για τις βουλευτικές υποψηφιότητες ήθελα να σημειώσω πως η πλέον απλή και αντιπροσωπευτική πρόταση για την παράγραφο (γ) [ σελ. 58] είναι η δεύτερη πρόταση όπου οι υποψήφιοι βουλευτές ανά εκλογική περιφέρεια εκλέγονται από όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ανά Νομαρχιακή Οργάνωση. Θα πρότεινα το δικαίωμα αιτιολογημένης τροποποίησης των επιλογών των Νομαρχιακών Επιτροπών ή των προκριματικών εκλογών για τις Ευρωεκλογές να απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία 80 και όχι 70%.

Για τους βουλευτές επικρατείας θα πρέπει νομίζω να βρεθεί ένας περισσότερο αντιπροσωπευτικός τρόπος ή να ενταχθεί και αυτή η επιλογή στην παραπάνω διαδικασία απ’ ευθείας επιλογής από τα μέλη είτε με Πανελλαδικές προκριματικές εκλογές (όπως για τους Ευρω-βουλευτές) είτε με Νομαρχιακές εκλογές.

Μένει βέβαια να καθοριστούν με λεπτομέρεια οι παραπάνω διαδικασίες ώστε να καλυφθούν ζητήματα που αφορούν προτεραιότητες, σταυροδοσίες κλπ

Πρόταση: Βουλευτές και Ευρωβουλευτές που έχουν αθροιστικά θητεία οκτώ (και όχι δέκα) χρόνια ή περισσότερο δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι. Βουλευτές και Ευρωβουλευτές που έχουν αθροιστικά θητεία πάνω από επτά και λιγότερο από οκτώ χρόνια μπορούν να είναι υποψήφιοι μόνο με απόφαση της ΚΕ (και όχι της ΚΠΕ) με αυξημένη πλειοψηφία 60%.

Διαφωνώ απολύτως με την πρώτη πρόταση για την παράγραφο (στ) [σελ. 58] περί ποσοστού επί της αποζημίωσης των βουλευτών. Ο βουλευτικός θεσμός όπως και οποιοσδήποτε άλλος εκτελεστικός, νομοθετικός ή δικαστικός θεσμός (συμπεριλαμβανομένων βέβαια και των Περιφερειακών, Νομαρχιακών και Αυτοδιοικητικών θεσμών) αφορά την Κοινωνία και οι αμοιβή που τον συνοδεύει αφορά επίσης την Κοινωνία. Το κόμμα δεν έχει καμία δικαιοδοσία και κανέναν λόγο να παρεμβαίνει σε αυτούς τους θεσμούς.

Είναι προφανές πως το κόμμα πρέπει να ορίσει συγκεκριμένο μισθολόγιο για όσους δεν είναι μέλη του κόμματος και προσφέρουν ως άτομα ή ως εταιρείες  (προμηθευτές κλπ) υπηρεσίες στο κόμμα.

Οι αμοιβές προς μέλη του κόμματος τα οποία προσφέρουν υπηρεσίες στο κόμμα είναι ξεχωριστό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί ξεχωριστά. Τέτοια αντιμετώπιση και λύση νομίζω πως δεν υπάρχει μέσα στα προσυνεδριακά κείμενα που έχουν διανεμηθεί.

Η παράγραφος από [Τα παραπάνω πρόσωπα …] έως [ …απρόβλεπτα ζητήματα και ειδικές περιπτώσεις] [σελ. 58 Αυγή 2/6/13] είναι απολύτως ανεφάρμοστη και επιφορτίζει το κόμμα χωρίς εμφανή λόγο με τεράστιο γραφειοκρατικό φόρτο. Εμπεριέχει επίσης ανοικτά ζητήματα νομιμοποίησης και θεσμικής αυθαιρεσίας όπως προσπάθησα να περιγράψω στις αμέσως τρείς προηγούμενες παραγράφους.

Γενικά η ενότητα Αιρετές θέσεις και Δημόσια Αξιώματα από την παράγραφο (στ) και κάτω, φαίνεται πως χρειάζεται εξ αρχής επεξεργασία. Νομίζω πως το ζήτημα των εσωτερικών εκλογών και της αντιπροσώπευσης από το επίπεδο της Οργάνωσης Μελών έως αυτό της Κεντρικής Επιτροπής, της Πολιτικής Γραμματείας και του Τακτικού Συνεδρίου παραμένει ανοικτό.

Η άποψή μου είναι πως η παραδοχή ως έννοιας της «επαγγελματικής σχέσης με την πολιτική» είναι εξαιρετικά αρνητική για λόγους κοινωνικούς, αφού μπορεί να  λειτουργήσει εν δυνάμει ως έρεισμα για δημιουργία κομματικής και κοινωνικής ελίτ, για λόγους κομματικούς αφού επιφορτίζει έμμεσα και άμεσα το κόμμα με βαριά γραφειοκρατία και εν δυνάμει αμφιλεγόμενες διαδικασίες, και για λόγους ηθικούς. Ένα από τα πλέον κεντρικά χαρακτηριστικά του αριστερού που ασχολείται με την πολιτική πρέπει να είναι η ανιδιοτέλεια. Όσοι θεωρήσουν την άποψή μου ουτοπική ή αφελή καλό θα ήταν να το σκεφτούν μια δεύτερη φορά.

Είναι, για εμένα τουλάχιστον, απολύτως κατανοητό πως και η έννοια «επαγγελματικό στέλεχος» είναι εγγενώς αρνητική και αμφιλεγόμενη και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται και από το ίδιο το κόμμα. Ο ορισμός «επαγγελματικών στελεχών» θα πρέπει να γίνεται μόνο όταν αποδεδειγμένα όλοι οι άλλοι τρόποι κάλυψης των αναγκών του κόμματος έχουν, χωρίς επιτυχία, εξαντληθεί.

Νομίζω πως υπάρχει επίσης ένα κενό σχετικά με το πώς αντιμετωπίζονται εισφορές στο κόμμα ιδιαζόντως μεγάλων ποσών ή εισφορές όχι από πρόσωπα αλλά από οργανισμούς, εταιρείες κλπ.

Θανάσης Σ. Κοντονάτσιος – Ο.Μ. Αγίας Παρασκευής

ΣΥΡΙΖΑ - Με αφορμή τα Προσυνεδριακά Κείμενα

Του Θανάση Κοντονάτσιου

(α) Μητρώο Μελών
Στο πλαίσιο της λειτουργίας των συμβουλευτικών υπηρεσιών θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα για δημιουργία ενημερωμένου μητρώου μελών. Η καταγραφή πληροφοριών για το μέλος στο Μητρώο Μελών θα πρέπει να είναι εθελοντική και να εκτελείται με έντυπη ή ηλεκτρονική φόρμα που να συμπληρώνεται εθελοντικά από το ίδιο το μέλος.
Στο Μητρώο Μελών, εκτός των τυπικών στοιχείων, θα πρέπει να περιλαμβάνονται επαγγελματικές ή άλλες δεξιότητες, γνωστικό αντικείμενο και επίπεδο σπουδών. Έτσι, το κόμμα θα είναι σε θέση να γνωρίζει την εσωτερική του δυναμική και ικανότητα σε επίπεδο δεξιοτήτων και τεχνογνωσίας.
Οι ανθρώπινοι αυτοί πόροι, διασπαρμένοι γεωγραφικά στην έκταση δραστηριοποίησης του κόμματος θα μπορούν εύκολα να εντοπισθούν και να αξιοποιηθούν για την αντιμετώπιση τεχνικών ή άλλων θεμάτων, τη δημιουργία ειδικών επιτροπών, τις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και την επιστημονικά άρτια τοποθέτηση του κόμματος σε κάθε ζήτημα που αφορά την Κοινωνία.
Οι πόροι αυτοί θα μπορούν να αξιοποιηθούν εθελοντικά για την κάλυψη οποιασδήποτε ανάγκης του κόμματος που απαιτεί ειδικές γνώσεις, εμπειρία ή δεξιότητες έτσι ώστε να βελτιστοποιείται η αποδοτικότητα της κομματικής δράσης, να ελαχιστοποιείται η ανάγκη του κόμματος για οικονομικούς πόρους και να επιτυγχάνεται ενεργοποίηση και δημιουργική εθελοντική συμμετοχή των μελών στις διαδικασίες του κόμματος και της κοινωνίας.
Παράδειγμα: Πόσους υδροβιολόγους και πόσους μεταλλειολόγους-μηχανικούς διαθέτει σήμερα το κόμμα και πώς αυτοί θα μπορούσαν να βοηθήσουν για μια καλύτερη κατανόηση και θέση του κόμματος στο ζήτημα των Σκουριών ή στο ζήτημα της εκτροπής του Αχελώου; Έτσι δεν πρέπει να συμμετέχει η κοινωνία στη διαμόρφωση του μέλλοντός της;

(β) Κινητοποιήσεις
Ζούμε εδώ και καιρό την ανυποχώρητη επιμονή του νεοφιλελευθερισμού στην καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, στην καταστολή και στον αυταρχισμό. Είναι πολύ πιθανόν, λοιπόν, το κίνημα και το κόμμα να αντιμετωπίσουν καταστάσεις άμεσης σύγκρουσης όπως αυτές που έχουμε ζήσει στο κέντρο της Αθήνας και σε μεγάλες πόλεις ή και χειρότερες ακόμα. Ό,τι έχουμε δει μέχρι στιγμής είναι η ασυδοσία των οργάνων καταστολής, η επικίνδυνη ακόμη και προς την ίδια τη ζωή συμπεριφορά, η χρήση επιβλαβών όπλων και ουσιών, η συκοφαντία, τυφλές και άδικες προσαγωγές και συλλήψεις αλλά και επί της ουσίας παράνομες και άδικες προφυλακίσεις και καταδίκες.
Ποια άλλη προοπτική μπορεί να προσφέρει το κόμμα στα μέλη του και στους πολίτες που συγκρούονται με τους μηχανισμούς καταστολής, εκτός από το να επιστρέφουν κλαμένοι και δαρμένοι στο σπίτι τους;
Ποια είναι τα μέσα και οι διαδικασίες μέσα από τις οποίες το κόμμα μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες; Η πλήρης και πολύπλευρη νομική προστασία, η καλύτερη οργάνωση των διαδηλώσεων είναι κάποιες από τις προτάσεις. Αρκούν; Τι άλλα μέσα μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιήσει το κόμμα ώστε να προσφέρει μια αίσθηση ασφάλειας και σχετικής -έστω- σιγουριάς στον πολίτη που διαμαρτύρεται, στο μέλος που συγκρούεται; Πώς μπορούμε, άραγε, να βοηθήσουμε τους πολίτες ώστε να γυρίζουν στο σπίτι τους μετά από μια συγκέντρωση, πορεία ή διαμαρτυρία με την αίσθηση της νίκης και όχι με την αίσθηση της ήττας;
Οι αναρίθμητες φωτογραφίες με τα ματωμένα και χτυπημένα θύματα της κατασταλτικής βίας δεν μας καθαγιάζουν. Το αντίθετο: Δείχνουν την αδυναμία μας! Να ένα καλό ερώτημα για το κόμμα.

(γ) Τάσεις
Τα μορφώματα που λειτουργούν εντός του κόμματος αλλά «παράλληλα» προς το κόμμα και που προσπαθούν να επιτύχουν τους στόχους τους ακόμη και παρακάμπτοντας τη στρατηγική του οργανισμού μέσα στον οποίο ευδοκιμούν, όπως κι αν τα ονομάσει κανείς, συνιστώσες ή φράξιες ή βιλαέτια, πιστεύω πως είναι εντελώς ασύμβατα με τη ζητούμενη εσωτερική δομή και λειτουργία για το νέο κόμμα.
Οι τάσεις όμως που συνεισφέρουν ανοικτά, εντός δηλ. των γενικών θεσμών και οργάνων του κόμματος, νέες ιδέες, προτάσεις και αντιλήψεις αποτελούν πλούτο και κάθε πλήρης οργανωτική κομματική μορφή θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα ανάδειξης και αξιοποίησής τους. Άλλο όμως αυτό και άλλο ένα κόμμα που αποτελεί υπερσύνολο άλλων άτυπων «υπο-κομμάτων» που λειτουργούν ακόμη και ως αυτόνομα συμπυκνώματα και αποτελούν αιτία για ανάπτυξη φυγόκεντρων δυνάμεων.
Αυτά είναι σημεία φθοράς και «οργανωτικού γήρατος» και δεν ταιριάζουν νομίζω στην τρέχουσα προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος το οποίο μάλιστα αντιμετωπίζει άμεσες και πολύ αυξημένες ευθύνες όχι μόνο ως προς τα μέλη του αλλά ως προς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

* Ο Θανάσης Κοντονάτσιος
είναι  Μέλος Τ.Ο. Αγίας Παρασκευής

Κώστας Σακκάς: Μέχρι τη Νίκη. Μέχρι το τέλος ...

Ενωτικές δηλώσεις...

Με μια κυριολεκτικά απίστευτη δήλωση, οι εκπρόσωποι των τριών συνιστωσών, Μανώλης Γλέζος (Ενεργοί Πολίτες), Γιάννης Θεωνάς (ΚΕΔΑ) και Αντώνης Νταβανέλλος (ΔΕΑ) αναφέρουν ότι «παρακολουθούν με ανησυχία στην προσυνεδριακή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ την επιμονή στο αδιέξοδο θέμα της 'αυτοδιάλυσης' των συνιστωσών, στα πλαίσια του -αναγκαίου- μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς» και συνεχίζουν: «μέσα από μια ειλικρινή, έντιμη και έγκαιρη συνεννόηση, να αποσύρουμε από την προσυνεδριακή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ ένα 'αγκάθι' που -ενώ δεν λύνει κανένα υπαρκτό πρόβλημα- μπορεί να δημιουργήσει μια σοβαρή κρίση».

Η δήλωση αυτή έρχεται σε συνάφεια και ίσως ως επιστέγασμα της προχθεσινής «ενωτικής» συνέντευξης του σ. Λαφαζάνη.

Η δήλωση αυτή αναπαράγεται ευρύτατα, ταχύτατα και με πολλή χαρά από ολόκληρο τον αστικό τύπο!

Το ζήτημα μου θυμίζει τις δυσκολίες που είχαν οι διάφοροι οπλαρχηγοί του ’21 να αφήσουν τα βιλαέτια τους και να συνενώσουν τις προσπάθειές τους για το ρίζωμα και την ανάπτυξη του τότε νέου Ελληνικού κράτους.

Έτσι όμως ήταν πάντα οι οπλαρχηγοί. Ευαίσθητοι στην γοητεία του βιλαετιού παραγνωρίζουν και παραγκωνίζουν το γεγονός πως οι Έλληνες πολίτες αναμένουν κάτι από το Συνέδριο.

Κάτι νέο και διαφορετικό από αυτό που είχαν. Κάτι ώριμο, σοβαρό, ενιαίο και ειλικρινές.

Πολλοί σύντροφοι μετά το Συνέδριο θα κληθούν ίσως να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.

Όπως και πολλοί σύντροφοι αλλά και απλοί πολίτες θα αποφασίσουν αν θα επιστρέψουν ή όχι στα σαλόνια και στους καναπέδες τους.

Οι οπλαρχηγοί κρώζουν αλλά η ιστορία καλεί. Ας διαλέξουμε !

Ο χάρτης των κυρίαρχων αστικών media (και ο νοών νοείτω ...)

Ο Σαμαράς κατηγόρησε την Αριστερά πως «μισεί την χώρα»

 (άραγε αυτό το πολιτικό ήθος διδάσκεται στο... Harvard;)

Ο -ως φαίνεται- πολιτικά ανεύθυνος και ηθικά ανύπαρκτος Σαμαράς μαζί με την καταστροφική του κλίκα που καταστρέφει -προς το παρόν ανενόχλητη- κάθε αξιακό υπόβαθρο και κάθε πολιτική προοπτική της Ελληνικής Κεντροδεξιάς, κατηγορούν την Αριστερά πως «μισεί αυτόν τον τόπο».

Οι ανεκδιήγητοι μειοδότες, που δυστυχώς βρίσκονται στην ηγεσία της Ελληνικής συντηρητικής παράταξης, δρώντας ως καταστροφείς της Ελλάδας και ως αδίστακτοι και ιδιοτελείς λακέδες των αγορών, ξεστόμισαν -υπονοώντας την Αριστερά- μέσω του «εκπροσώπου» τους  από το προσυνεδριακό βήμα της ΝΔ τα παρακάτω:

«Δεν ξέρω αν αντιπαθούν αυτόν τον τόπο. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι ίσως και μισούν αυτόν τον τόπο! Τα 'χουν χάσει εντελώς; Δεν ξέρω... Ποιος ξέρει; Εμείς πάντως αυτή τη χάρη - και το λέω αυτό από εδώ, την όρθια, γαλάζια Μακεδονία - δεν θα τους την κάνουμε. Όμως, είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, είτε το κάνουν από πρόθεση είτε από σύγχυση, την υπονόμευση της χώρας επιχειρούν».

Δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιήσει κανείς το μέγεθος του ατοπήματος όταν Έλληνας πρωθυπουργός ξεστομίζει τέτοιες υβριστικές κατηγορίες προς έναν πολιτικό χώρο μέσα στον οποίο εμπεριέχεται και η Αξιωματική Αντιπολίτευση. Μόνο άνθρωποι που έχουν ξεκόψει κάθε δεσμό με την Δημοκρατία μπορούν να εκφράζονται έτσι και να κατέρχονται με τόση ανευθυνότητα τα σκαλοπάτια που οδηγούν στην ύπατη πολιτική χυδαιότητα.

Για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ απάντησε ο Μανώλης Γλέζος με το παρακάτω σχόλιο:

-         Όποιος αγαπάει τον τόπο του δεν τον ξεπουλά με πρόσχημα τις επενδύσεις. Όποιος αγαπάει τον τόπο του δεν τον ξεπουλά με άλλοθι την ανεργία.

-         Είναι ντροπή και αμετροέπεια αυτοί που κατάντησαν την Ελλάδα επαίτη του κόσμου να μιλούν και να κατηγορούν όσους διαφωνούν με την εγκληματική πολιτική που ακολουθούν, ότι μισούν την Χώρα.

-         Αυτοί μισούν τη Χώρα, όταν αφήνουν 4.000 ανθρώπους να φτάνουν στο σημείο να αυτοκτονούν από την οικονομική απελπισία.

-         Όταν αφήνουν 1.500.000 ανέργους και τη νέα γενιά να μεταναστεύει στο εξωτερικό.

-         Όταν αφανίζουν τη μεσαία τάξη για να ωφεληθούν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις.

-         Αυτοί μισούν τη Χώρα που την άφησαν ξέφραγο αμπέλι στα χέρια των "κυρίων με τα κουστούμια'.

-         Αυτοί μισούν τη Χώρα που την σκλαβώνουν με δάνεια και αφήνουν τον Ελληνικό Λαό να πληρώνει τα σπασμένα».

.

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και ΔΝΤ

Η ευθεία, άμεση και αυθόρμητη αξιοποίηση των πρόσφατων θέσεων του ΔΝΤ από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι δείγμα εξαιρετικά ρηχής και επικίνδυνα ανώριμης πολιτικής σκέψης. Τα κροκοδείλια δάκρυα του ΔΝΤ και η δήθεν αυτοκριτική του δεν είναι παρά μια από τις μορφές της σκληρής αντιπολίτευσης και υποδόριας υπόσκαψης της Ευρώπης από τους υπερατλαντικούς της «φίλους». Δεν το βλέπει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ; Δεν έχει δικά του επιχειρήματα και θέσεις ώστε να προβάλλει την αλήθεια στο Ελληνικό κοινό; Αγκιστρώνεται στις ιδιοτελείς και καθόλου αθώες (ούτε ως περιεχόμενο ούτε ως ‘timing’) ανακοινώσεις του ΔΝΤ για να κάνει Ελληνική και Ευρωπαϊκή αριστερή πολιτική; Αν είναι έτσι τότε δεν πάμε καλά. Καθόλου καλά μάλιστα!

Οι στοχοπροσηλωμένοι του Αρβανιτόπουλου και τα μόρια του λαουτζίκου

Είναι διάχυτη πια η αίσθηση πως με χίλιους τρόπους η κοινωνία διολισθαίνει όχι απλώς στον υπερ-συντηρητισμό αλλά στον απροκάλυπτο φασισμό.

Στα πλαίσια αυτού του αρρωστημένου κλίματος, αυτός που ενεργεί ως δήθεν υπουργός Παιδείας, πέρα από το έως τώρα απόλυτα καταστροφικό του έργο, ως γνήσιος νέο-φιλελεύθερος φωστήρας, σκέφτηκε και να ορίσει ένα «νέο πεδίο» των πανελληνίων εξετάσεων που θα συμπεριλάβει αποκλειστικά και μόνο τις στρατιωτικές και τις αστυνομικές σχολές.

«Αυτό το σχέδιο ικανοποιεί το αίτημα(*) οι υποψήφιοι για αυτές τις συγκεκριμένες σχολές να είναι στοχοπροσηλωμένοι σ’ αυτή την επιλογή. Δηλαδή, να είναι συνειδητή η επιλογή τους και να μην εισάγονται μόνο επειδή έχουν τα απαραίτητα μόρια. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη φύση αυτών των λειτουργημάτων» εξηγεί ο ισοπεδωτής της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Η λογική του φωστήρα υπουργού είναι πως ο γιατρός, ο πολιτικός μηχανικός, ο μαθηματικός, ο δικηγόρος ή ο ιστορικός δεν χρειάζεται να είναι στοχοπροσηλωμένοι (sic) και οι νεαροί Έλληνες που «απλώς έχουν τα απαραίτητα μόρια» δεν είναι κατάλληλοι για τα λειτουργήματα που διδάσκονται στις αστυνομικές ή τις στρατιωτικές σχολές. Άλλο ηλεκτρολόγος μηχανικός κι άλλο υπαστυνόμος, άλλο νομικός κι άλλο ανθυπολοχαγός κατά τον «κύριο υπουργό». Έτσι ακριβώς!

Μπορεί να είναι ότι είναι αυτός που δυστυχώς διοικεί το υπουργείο παιδείας αλλά μάλλον δεν είναι βλαξ. Γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι η σημασία της φωτισμένης πρωτοβουλίας του και ποιές οι επιπτώσεις της. Η εμμονή λοιπόν σε τέτοιες θέσεις είναι συνειδητή και δεν προδίδει μόνο τον συντηρητισμό του νέο-φιλελε τζιτζιφιόγκου, αλλά και το πηγαίο μίσος προς κάθε πρόοδο, την απαξία προς κάθε Κοινωνικό, την λύσσα για τράβηγμα -με κάθε τρόπο- της κοινωνίας προς τα πίσω.

Διότι οι καραβανάδες πρέπει να μείνουν καραβανάδες και οι μπάτσοι πρέπει να παραμείνουν μπάτσοι, χωρίς έξωθεν παρεμβολές από τα παιδιά του λαουτζίκου που «απλώς έτυχε να πιάσουν τα μόρια». Καταλάβατε;

(*) ποιο αίτημα και ποιών το αίτημα κύριε Αρβανιτόπουλε;

Θανάσης Σ. Κοντονάτσιος

Αφιερωμένο στους μπάτσους που μήνυσαν τον Ν. Βούτση επειδή τους είπε μπάτσους ...

Μανωλάκης, τα σκάτωσες

Λάθος άνθρωπο σταύρωσαν διότι η ιστορία θα ήταν πιο αληθοφανής αν κατά την ανάσταση, τούς έπαιρνε όλους ο διάολος. Το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής του θα είχε κάνει ο Μανωλάκης αν κατά την επιστροφή του στην ζωή δεν καθόταν να πείσει ότι αναστήθηκε αλλά θα έπαιρνε πόρτα-πόρτα όλους τους βασανιστές του και θα τους κρεμούσε τ' άντερα από τα μανουάλια των συναγωγών. Αλλά από την άλλη πώς θα μπορούσαν οι βασανιστές όλων των αιώνων να κάνουν ό,τι τους γουστάρει και μετά να τους δίνεις συγχώρεση; Δεν τα'πραξες καλά, Μανωλάκη, διότι με την μαλακία της συγχώρεσης διαιώνισες το είδος της ανελέητης εξουσίας. [ της ΟΧΙΑς ]

Το μπάσκετ

Προχθές έτρωγα έξω με φίλους και κάποιοι νεαροί παρακολουθούσαν δίπλα μας το μπάσκετ στην τηλεόραση. Σε κάθε κρίσιμη 'φάση' εκτόξευαν άναρθρες κραυγές ανακατεμένες με βρισιές.

Είπα λοιπόν στον διπλανό μου: μα αυτοί είναι λοιπόν που θα σώσουν και θα αλλάξουν την Ελλάδα;

Για να πάρω την αμίμητη και άκρως απογοητευτική απάντηση: ναι αυτοί είναι γιατί από αυτούς που σπάνε είναι καλύτεροι.

Η απάντηση εκτός από πολιτικά φορτισμένη -αν με εννοείτε- ήταν και εντελώς αυθόρμητη. Υπάρχουν συν-πολίτες που δεν αντιλαμβάνονται (η δεν θέλουν) πως αυτός που ‘τα σπάει’ έχει κάποια πιθανότητα στην διάρκεια της ζωής του να αλλάξει κάτι.

Αυτός που κραυγάζει άναρθρα ερεθισμένος από την πορεία μιας μπάλας στην ηλικία που άλλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ξοδέψει μάλλον όλη του τη ζωή μη έχοντας καν αντιληφθεί πως πέρασε από αυτόν τον πλανήτη.

Αλλά ας μη γκρινιάζω άλλο. Με τον φίλο μου τα έχω. Γιατί είμαι προσκολλημένος στην άποψη πως όσο μεγαλώνουμε πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι, σοφότεροι και περισσότερο ευαίσθητοι …

.