ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ 65 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ 65 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Η απόλυτη ξεφτίλα

η φωτο από εδώ

2010- Αυτοπαράδοση της χώρας – οικονομική, πολιτική και κοινωνική υποτέλεια.

Ο πρόεδρος Ομπάμα μας παρείχε σημαντική υποστήριξη – είπε ο παπανδρέου στο ακροδεξιό δίκτυο FOX, δρέποντας τους καρπούς της υπακοής στους ομόδοξους και ομόγλωσσούς του.

1996 - Αυτοακύρωση της Ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας – η χώρα διεθνές περίγελο.

Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ για την σημαντική τους υποστήριξη – είπε ο σημίτης μέσα στην Ελληνική βουλή το βράδυ των Ιμίων.

Τίποτα δεν θα σώσει αυτό το κόμμα. Η νέα καταστροφή, οδυνηρή και εφάμιλλη, αν εξαιρέσεις τους νεκρούς, της καταστροφής της Σμύρνης, το βαρύνει απόλυτα από τον αρχηγό του μέχρις και το τελευταίο μέλος του.

Ντροπή !

.

Η «ανάπτυξη» και η Τρόικα

Πάρα πολλοί Έλληνες, μεταξύ των οποίων και εγώ, υποστηρίζουμε την απλή θέση ότι αν αυτή η κυβέρνηση είχε ως πρωταρχικό της στόχο την διαφύλαξη των συμφερόντων της χώρας και των πολιτών της, τότε θα έπρεπε να είχε καταφύγει ήδη από το 2009 σε (α) αναδιαπραγμάτευση του χρέους (β) σε εσωτερικό δανεισμό(γ) σε μερική τουλάχιστον εθνικοποίηση τραπεζών (δ) σε άμεση αξιοποίηση (και όχι ξεπούλημα) της δημόσιας περιουσίας (ε) σε δίκαια φορολογικά μέτρα (στ) σε δίκαια κατανομή των βαρών αυτής της προσπάθειας.

Αυτά θα αποτελούσαν την ελάχιστη δέσμη μέτρων που, μαζί φυσικά με άλλα μέτρα και ρυθμίσεις, θα έδιναν μια πραγματική προοπτική ανάταξης και ανάπτυξης στην Ελληνική οικονομία.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε πίνακες στους οποίους αποτυπώνονται
(α) η πορεία του ΑΕΠ έως το 2015
(β) η πορεία του Δημόσιου Χρέους έως το 2015
(γ) η πορεία του Δημοσιονομικού Ελλείματος έως το 2015
(δ) η πορεία του Προτογενούς Δημοσίου Αποτελέσματος έως το 2015
όπως αυτά έχουν προϋπολογιστεί ότι θα είναι μετά την πλήρη και πιστή εφαρμογή των μέτρων του ΔΝΤ.

Σύμφωνα με το αισιόδοξο (sic) σενάριο του IMF η εξέλιξη του ΑΕΠ από 273 δις φτάνει στα 353 δις έως το 2015, δηλαδή έχουμε ετήσια αύξηση της τάξης του 1% το χρόνο, με συνολική αύξηση για την εξαετία περίπου 6% .

Σύμφωνα με το ίδιο σενάριο η εξέλιξη του δημόσιου χρέους από 273 δις εκτινάσσεται στα 353 δις το 2015 δηλαδή έχουμε ετήσια αύξηση του ύψους του δημόσιου χρέους της τάξης του 4,5% το χρόνο με συνολική αύξηση για την εξαετία 29,5% .

Το Δημοσιονομικό Έλλειμμα από -32,3 δις καταλήγει στο τέλος της εξαετίας (και πάλι αρνητικό) σε -5,1 δις.


Το Πρωτογενές Δημόσιο Αποτέλεσμα (υπενθυμίζω: πρόκειται για Tρέχοντα ‘Εσοδα μείον Τρέχουσες Δαπάνες χωρίς να υπολογίζονται τόκοι και χρεολύσια) από (αρνητικό) -20,5 δις καταλήγει στο τέλος της εξαετίας σε (θετικό) 15 δις.

Οι παρατηρήσεις που έχω να κάνω χωρίς να επεκταθώ σε ανάλυση είναι:

(1) Η εμφανιζόμενη ως «ανάκαμψη» των δημόσιων εσόδων είναι πλασματική αφού στην ουσία οφείλεται στην αποσύνθεση του κοινωνικού μας ιστού με την καταστροφή του ασφαλιστικού και την ετεροβαρή φορομπηχτική απομύζηση των εισοδημάτων. Δεν πρόκειται για ανάκαμψη παρά για εξόφθαλμο ξεζούμισμα.

(2) Η Τεράστια διαφορά στον ρυθμό αύξησης των χρεών σε σχέση με αυτή του ΑΕΠ αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η κεντρική μέριμνα της Τρόικας, η βάση των μέτρων και της πολιτικής που επιβάλλει,  είναι η εξασφάλιση ομαλής ροής πληρωμών τόκων και χρεολυσίων προς το διεθνές Χρηματιστικό κεφάλαιο.

(3) Η καταδίκη της χώρας μας σε μακροχρόνια βαθιά ύφεση προφανώς και δεν απασχολεί την Τρόικα αλλά δυστυχώς ούτε και την τρέχουσα κυβέρνησή μας.

 .

Ελληνικός εφιάλτης θερινής νυκτός

Άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, για την εφημερίδα Καθημερινή, της 19ης Ιουνίου του 2010 (οι υπογραμμίσεις δικές μου)

Το προεδρικό διάταγμα - εξπρές για το εργασιακό συνιστά πλήρη ανατροπή των δεδομένων πάνω στα οποία βάσιζαν μέχρι χθες τη ζωή τους οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα. Με συνοπτικές διαδικασίες, η κυβέρνηση επιχειρεί να φέρει το καθεστώς εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης στην προ Μεταξά εποχή, για να επιβεβαιώσει ότι το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», που είχε θέσει προεκλογικά ο Γ. Παπανδρέου, δεν τίθεται κατ’ ανάγκην με διαζευκτικούς όρους.

Το σχέδιο που συνέταξε, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, ο κ. Λοβέρδος, διαμορφώνει καθεστώς ενθάρρυνσης των απολύσεων και της εργασιακής επισφάλειας. Αυτό επιτυγχάνεται με τη σημαντική αύξηση του ορίου των απολύσεων και κυρίως με τη δραματική μείωση των αποζημιώσεων – θεωρητικά στο μισό, στην πράξη, όμως, ακόμη περισσότερο, καθώς προβλέπεται η καταβολή της αποζημίωσης σε δόσεις, κατά το «ζήσε μαύρε μου, να φας τον Μάη τριφύλλι».

Παράλληλα, η κυβέρνηση καθιερώνει την υποαμοιβή της νεολαίας μέσω των γλίσχρων μισθών των 595 ευρώ, ενθαρρύνοντας μαζικές απολύσεις «ακριβών», ηλικιωμένων εργαζομένων. Η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας θα έχει βαρύτατες συνέπειες στο ασφαλιστικό. Η κατάσταση ήταν ούτως ή άλλως τραγικά δύσκολη, με την απόφαση της κυβέρνησης να ανεβάσει σε 40 τα χρόνια δουλειάς με 300 ένσημα τον χρόνο για πλήρη σύνταξη, καθώς ο μέσος όρος ενσήμων στο ΙΚΑ είναι σήμερα 220, κάτι που σημαίνει ότι στην πράξη θα απαιτούνται... 54,5 χρόνια δουλειάς! Με την περαιτέρω «ελαστικοποίηση», εκβιάζεται η στροφή προς τις ιδιωτικές ασφαλίσεις, αφού ο εργαζόμενος δεν θα έχει λόγο να υφίσταται κρατήσεις για μια σύνταξη που δεν θα πάρει ποτέ.

Το ειδικό καθεστώς των νέων εργαζομένων και η ουσιαστική κατάργηση της διαιτησίας οδηγούν στον τορπιλισμό των συλλογικών συμβάσεων και ανοίγουν τον δρόμο για ατομικές συμβάσεις. Η κυβέρνηση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έρχεται να αποδυναμώσει τα συνδικάτα με πολύ δραστικότερο τρόπο από εκείνον που επέλεξαν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ύστερα από την απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, και η Μάργκαρετ Θάτσερ, ύστερα από την ήττα των Βρετανών ανθρακωρύχων.

Εάν αυτό το εργασιακό καθεστώς επιβληθεί, θα πρόκειται για ποιοτική ανατροπή και όχι απλώς για κοινωνικά άδικη ανακατανομή εισοδήματος. Επί έναν αιώνα, οι εργαζόμενοι είχαν καταφέρει να εξισορροπήσουν, εν τινι μέτρω, την ασυμμετρία ισχύος με τους ιδιοκτήτες μέσω της συνδικαλιστικής (και πολιτικής) οργάνωσής τους. Το σχέδιο Παπανδρέου – Λοβέρδου θα οδηγήσει, εάν υλοποιηθεί, στην παλινδρόμηση της εργατικής τάξης στην κατάσταση της πληβειακής μάζας, στην ατομική διαπραγμάτευση με έπαθλο την απλή επιβίωση κατά τον αφορισμό του Μπέρτολτ Μπρεχτ στην Οπερα της Πεντάρας: «Ο καθένας για τον εαυτό του και τον τελευταίο ας τον πάρει ο διάβολος»!

Ο τρόπος επιβολής της νέας τάξης πραγμάτων ρίχνει βαριές σκιές στην Ελληνική Δημοκρατία. Τι σχέση έχει η απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα με την καταπολέμηση του ελλείμματος και του χρέους του Δημοσίου; Είναι δυνατόν να εκθεμελιώνονται εν μια νυκτί θεμελιώδη δικαιώματα που αφορούν τη δουλειά, την υγεία και τα γερατειά των ανθρώπων του σωματικού και πνευματικού μόχθου με απλή υπουργική απόφαση, χωρίς καν να αναλάβουν την ευθύνη, ένας ένας και ονομαστικά, οι εκλεγμένοι βουλευτές; Είναι δυνατόν η κυβέρνηση, επειδή φοβάται την ψήφο των βουλευτών της, να οχυρώνεται πίσω από την έγκριση του διαβόητου «μνημονίου» που επέβαλαν Ε.Ε. και ΔΝΤ – ένα μνημόνιο το οποίο, μάλιστα, κατατέθηκε, στην αρχική μορφή του, στο ελληνικό Κοινοβούλιο στην... αγγλική γλώσσα;

Πιστεύει άραγε η κυβέρνηση ότι θα επιβάλει μια τόσο δραματική και τόσο απότομη ανατροπή των εργασιακών δεδομένων αβρόχοις ποσί; Της είναι αρκετή η στήριξη από τη νεοφιλελεύθερη μερίδα της Δεξιάς και το εσχάτως «υπεύθυνο» ΛΑΟΣ; Την ενθαρρύνει η αδυναμία των αριστερών ηγεσιών να υπερβούν τις εμφύλιες διαμάχες και να εμπνεύσουν στα λαϊκά στρώματα εμπιστοσύνη σε μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση; Ισως. Ολα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν ότι η επαπειλούμενη κοινωνική έκρηξη θα αποφευχθεί. Το πιθανότερο είναι ότι, όταν εκδηλωθεί, θα πάρει περισσότερο «άγριες», ατυπικές μορφές, καθώς θα έχουν εκλείψει όλες οι ελπίδες δικαίωσης μέσα από τους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το μήνυμα της κλασικής, ελληνικής τραγωδίας διατηρεί τη διαχρονική του αξία: το τίμημα της αλαζονείας είναι η αυτοκαταστροφή.

.

Χρόνης Μίσσιος

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον Αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου»

Χρόνης Μίσσιος

μικρό απόσπασμα από συνέντευξή του που βρήκα στην taspa

Κινούμενη άμμος

Είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει μέσα σε λίγες μέρες. Πρόκειται για οδυνηρή εμπειρία που οδηγεί σε απογοήτευση και φόβο. Αφορμή αποτέλεσε μια (από τις πάρα πολλές) συζήτηση για το γενικότερο κοινωνικό τοπίο και τα οικονομικά προβλήματα της χώρας.

Απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με όλα τα γνωρίσματα που κανονικά θα του επέτρεπαν μια σφαιρική και νηφάλια αντίληψη για τα πράγματα. Έναν άνθρωπο με αξιοσημείωτη παιδεία αλλά και με ρόλο και ευθύνες μέσα στην κοινωνία που θα περίμενε κανείς ότι θα τον κρατούσαν σε επαφή με την πραγματικότητα και την ουσία των πραγμάτων.

Όμως όχι φίλοι μου. Πέρα από την εμφανή αδυναμία συζήτησης αφού οποιαδήποτε άποψη διαφορετική από την δική του ήταν εκ των προτέρων «άχρηστη» και απορριπτέα, είδα μπροστά μου ένα χαρακτηριστικό δείγμα συνείδησης που φτιάχτηκε από την τρέχουσα προπαγάνδα και που «κλείδωσε» - εξακολουθώ να ελπίζω, όχι οριστικά – στα τρέχοντα κλισέ και στην γενική απαξία του «άλλου» χάνοντας παντελώς την ουσία των πραγμάτων.

Οι άνθρωποι αυτοί μου δημιουργούν πραγματικό φόβο όταν τους βλέπω και τους ακούω να θεωρούν ότι τα προβλήματα στο ασφαλιστικό οφείλονται σε κυρίες που κάνουν βεντούζες από το βράδυ για να διογκωθούν οι κιρσοί και να σφετεριστούν 200 ευρουλάκια από το Ελληνικό δημόσιο, ξεχνώντας το όργιο εκατοντάδων εκατομμυρίων που στήθηκε με εταιρείες και πολιτικούς ημέτερους που καλά κρατεί για δεκαετίες. Οι παιδευμένοι αυτοί Έλληνες αδυνατούν να αντιληφθούν τις διαφορές στο επίπεδο της τάξης των μεγεθών. Χάνουν την σημασία των πραγμάτων – ελπίζω όχι συνειδητά – υποστηρίζοντας ένα σύστημα και ένα πλέγμα αποφάσεων που ίσως να τους μειώνει ελαφρά το επίπεδο ζωής αλλά τους παρέχει ασφάλεια αφήνοντάς τους στη ουσία στο απυρόβλητο.

Οι άνθρωποι αυτοί διαχέουν (εξαφανίζοντάς τες) τις διαχρονικές ευθύνες με την νοοτροπία του «φταίμε όλοι» και είναι πρόθυμοι να «δώσουν» τους συν-πολίτες και την χώρα τους αφού «όλοι θέλουν να αρπάξουν» και «η χώρα δεν παράγει τίποτα».

Οι άνθρωποι αυτοί εμφανίζουν ημιμάθεια αλλά και απόλυτη αφομοίωση της εμετικής τρέχουσας προπαγάνδας κι αυτό διαθέτοντας μυαλά που κανονικά θα έπρεπε να είναι θετικά, ελεύθερα και να εξασκούν οξεία κριτική στην επιχειρούμενη καταστροφή της χώρας. Έτσι παράγεται πλέον η πιο γνήσια μορφή απογοήτευσης. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή υποβάθμιση της ζωής των Ευρωπαίων όπου η χώρα μας έπαιξε και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο πότε πειραματόζωου και πότε σκιάχτρου, αλλά αυτοί – όπως θα έλεγε και ο Σαββόπουλος: ντίπ !

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν καρφωμένη στο μυαλουδάκι τους μέσα την comμe il faut  άποψη ότι για το Ελληνικό πρόβλημα «φταίνε οι Έλληνες που είναι σπάταλοι» (sic). Ξεχνούν όμως ότι μαζί με τους Έλληνες είναι σπάταλοι και οι Ισπανοί και οι Ιταλοί και οι Πορτογάλοι και οι Ισλανδοί και οι Ιρλανδοί και οι Βρετανοί και οι … άκουσον – άκουσον … Γερμανοί. Θα έπεσε φαίνεται καμία επιδημία σπατάλης στους Ευρωπαϊκούς λαούς αλλά «το φαινόμενον» επεκτείνεται και πέραν του Ατλαντικού ακόμη αφού το εκεί Δημόσιο Χρέος είναι μεγαλύτερο από το Ελληνικό.

Οι άνθρωποι αυτοί αρνούνται στην πραγματικότητα να σκεφτούν και να αντιληφθούν τον βαθύτατο συστημικό χαρακτήρα του Δημόσιου Χρέους στην Δύση, αυτό θα τους ξεβόλευε ίσως και θα τους δημιουργούσε δυσκολίες ύπνου και πεπτικές διαταραχές. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καν εξετάσει απλά δεδομένα της δικής μας οικονομίας και δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι το συστηματικά αποσιωπούμενο Ιδιωτικό Χρέος της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα χαμηλό (από τα χαμηλότερα της Ευρωζώνης, περίπου 55% του ΑΕΠ) πράγμα που από μόνο του πιστοποιεί ότι ο Έλληνας ούτε σπάταλος ούτε «λαμόγιο» είναι. Οι κατάπτυστοι χαρακτήρες τύπου ρήτορα της Siemens, τύπου νόμιμου και ηθικού, τύπου ταχυδρόμου και τύπου κατοίκου (στο νοίκι) της Διονυσίου Αρεοπαγίτου δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν έντεκα εκατομμύρια Έλληνες.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν ενοχλούνται καθόλου από το γεγονός ότι αυτοί που εκτέλεσαν τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο είναι ελεύθεροι (διότι έτσι είναι οι διαδικασίες !!) και εμφανίζουν όψιμα σημεία λατρείας της ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας «διότι κακώς ορισμένοι θεώρησαν ότι έχουν δικαιώματα σε άνετη ζωή». Μου είναι πραγματικά αδύνατον να ερμηνεύσω τέτοια φαινόμενα χωρίς να μου περάσει από το μυαλό κάποιας μορφής ιδιοτέλεια ως συστατικό της εξήγησης, διότι αυτοί οι Έλληνες οι λαύροι κατά των Ελλήνων και της χώρας τους, συνήθως ανήκουν εκεί όπου θα έπρεπε τέτοιες αντιλήψεις να μην «χωρούν»: στο πλέον μορφωμένο και προνομιούχο κομμάτι της μεσαίας τάξης.

Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν την κινούμενη άμμο πάνω στην οποία, τραγικά ανυποψίαστη, στηρίζεται η χώρα …

.

Η βρεγμένη κουβέρτα (Χωρίς 'αριστερά' αλλά με Αριστερούς !)

Διαβάζοντας το άρθρο της Παναγιώτας Μπίστικα στο κυριακάτικο Βήμα με τίτλο «Η Βαβέλ της Αριστεράς» αλλά και το κείμενο «Αριστερά και ΟΝΕ» της cynical, σκεφτόμουνα παράλληλα ότι στην πραγματικότητα, η Αριστερά σήμερα είναι ο ίδιος ο κόσμος είναι το Ευρωπαϊκό κοινό καθ’ αυτό.

Τα διάφορα γκρουπούσκουλα, οι σέχτες, οι ανανεωτές και οι εξ’ επαγγέλματος ιδεολογικοί συμβιβαστές είναι πλέον τόσο χρεωμένοι ιστορικά αλλά και τόσο απαξιωμένοι κοινωνικά ώστε το μόνο που κάνουν στις αριστερές ιδέες είναι να τις εμποδίζουν στην ανάπτυξη και την μετεξέλιξή τους.

Ο πραγματικός ρόλος των εκατοντάδων αν όχι χιλιάδων αριστερών οργανώσεων στην Ευρώπη είναι να λειτουργούν ως βαριά βρεγμένη κουβέρτα που σκεπάζει την φρέσκια φλόγα κόβοντάς της τον αέρα.

Η μοναδική διέξοδος φαίνεται να είναι η ανάπτυξη πολιτικού λόγου και δράσης κατ’ ευθείαν από τους καθημερινούς ανθρώπους της Ευρώπης. Η διαδικασία αυτή δεν ξέρω αν προβλέπεται από την θεωρία των κινημάτων, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα πρόκειται για μια αργή και βασανιστική πορεία που θα περάσει από πολλές διακυμάνσεις και πισωγυρίσματα πριν να μπορέσει να παρουσιάσει πραγματικά νέα και δομημένη αριστερή ιδεολογία πλαισιωμένη με σύγχρονα και αποτελεσματικά οργανωτικά σχήματα που να διαθέτουν αξιοπιστία και πραγματικούς δεσμούς με την κοινωνία.

Ως τότε, θα το πω όσο και αν ακούγεται σκοτεινό και απαισιόδοξο, θα πρέπει να αντικρύσουμε με ειλικρίνεια την πραγματικότητα και να μάθουμε να ζούμε – και να αγωνιζόμαστε – μονάχοι, δίχως αριστερά !

.

Ελπίδα ... [ Πανευρωπαϊκή Απεργία και Εκλογές ]

Άκουσα δύο πολύ ελπιδοφόρες λέξεις σήμερα:

(1) [ πανευρωπαϊκή απεργία ]

… είναι ίσως η τελευταία γραμμή άμυνας …

και

(2) [ εκλογές ]

… τώρα! πριν οι νενέκοι του παπανδρέου τα καταστρέψουν όλα … τι θα ψηφίσουμε όμως έ; …

Δημοκρατία – Μαϊμού

Δημοκρατία – Μαϊμού (από την cynical)

Το χωριό Ποτέμκιν έμεινε στην Ιστορία σαν η επιτομή της large scaleοργανωμένης εξαπάτησης. Ο στρατηγός Ποτέμκιν θέλοντας να προστατεύσει την Τσαρίνα Αικατερίνη από κρίση ευαισθησίας στο αντίκρισμα της ανθρώπινης γύμνιας και αθλιότητας στις νότιες επαρχίες της τσαρικής Ρωσίας, οπωσδήποτε όμως και το κεφάλι του, έστησε ένα ολόκληρο χωριό-σκηνικό, σαφώς υψηλοτέρων προδιαγραφών από τα υφιστάμενα, ένθεν και ένθεν του δρόμου απ’ όπου θα περνούσε. Δεν έχει σημασία αν η αναπαράσταση ήταν ρεαλιστική και αψεγάδιαστη, σημασία έχει ότι όλοι συμφώνησαν ότι ήταν τέτοια, ότι ήταν δηλαδή πραγματικότητα και όχι καραγκιόζ μπερντές.

Η παραπλανητική παρουσίαση της πραγματικότητας είναι μια συνηθισμένη πρακτική, η οποία ακολουθείται τόσο σε ατομικό επίπεδο με το μακιγιάζ και τα Wonder Bra σουτιέν, όσο και ευρύτερα με τις παπαρολογίες και τις δημοσκοπήσεις για παράδειγμα. Αλλά και πάλι το εύρος εφαρμογής της παραμένει περιορισμένο, στις δυτικές τουλάχιστον δημοκρατίες. Και τούτο όχι λόγω φιλανθρωπίας ή ανάδυσης ενοχικών συνδρόμων, όσο λόγω τής σε ικανοποιητικό βαθμό λειτουργίας της αντιπληροφόρησης, των δημοκρατικών αντανακλαστικών των πολιτών, αλλά και των θεσμών.

Προσπαθώ όσο γίνεται να μην καταπίνω τις λέξεις αμάσητες, γι αυτό και αποφεύγω να εκτίθεμαι στα τηλεοπτικά λύματα, για το λόγο ότι δεν προλαβαίνω να τα υποβάλω σε βιολογικό καθαρισμό και αντ' αυτών στρέφομαι στο γραπτό λόγο, ο οποίος δίνει όλο το χρόνο να τον επεξεργαστείς και να τον αποδομήσεις. Συνήθως αποφεύγω να πάρω τοις μετρητοίς φράσεις-κραυγές, φράσεις-πυροτεχνήματαoverloaded με νοήματα, τα οποία μετά βίας αντιστοιχούν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή αυτού που ονομάζουμε πραγματικότητα. Έτσι μετά δυσκολίας θα έπαιρνα κατά γράμμα τις αντιστοιχίσεις της σημερινής κατάστασης με τη χούντα του 1967, ή με τη γερμανική εισβολή του 1941. Ταυτίσεις όμως, που δικαιολογούνται πλήρως στα πλαίσια της πηγαίας έκφρασης της αγανάκτησης των πληττόμενων στρωμάτων απέναντι στους κυβερνήτες μας, ντόπιους και ξένους.

Απ’ όλα όμως τα προηγούμενα, τη διατύπωση ότι «η δημοκρατία σε θεσμικό επίπεδο έχει καταλυθεί» θα την έπαιρνα τοις μετρητοίς. Αν το κοινοβούλιο και ο Πρόεδρος, το στεφάνι και η κορώνα της Δημοκρατίας, αδυνατούν να εκπληρώσουν τα συστατικά σημεία του ρόλου τους, τότε ΝΑΙ η Δημοκρατία στην Ελλάδα έχει όντως καταλυθεί.

Το κοινοβούλιο ψηφίζει ένα σχέδιο νόμου που του έχει επιβληθεί απ’ έξω, και μάλιστα γραμμένο στ αγγλικά, γλώσσα που ελάχιστοι εκεί μέσα μπορούν και καταλαβαίνουν, πέρα από το επίπεδο του «I am ajerk». Άρα το κοινοβούλιο δεν υφίσταται, παρά μόνο σαν κοινοβούλιο Ποτέμκιν.

Ο υπουργός Εργασίας συντάσσει θεμελιώδη Νόμο τον οποίο δεν φέρνει καν στη βουλή, ίσως επειδή ορθώς θεωρεί ότι η βουλή δεν υφίσταται ουσιαστικά, αλλά τον πηγαίνει για έγκριση και υπογραφή σε ένα Πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορεί παρά, δεσμευμένος από το Σύνταγμα, να τον υπογράψει. Δηλαδή σε ένα Πρόεδρο, ο οποίος είναι και αυτός Πρόεδρος-Ποτέμκιν, δηλαδή, επί το λαϊκότερο Πρόεδρος «Μαϊμού».

Αν ο Πρόεδρος αρνηθεί να υπογράψει, τότε αυτό θα εκληφθεί ως συνταγματική εκτροπή, που θα επισύρει μεγάλες κατά το νόμο ποινές. Από τα συμφραζόμενα λοιπόν προκύπτει ότι και το Σύνταγμα είναι Ποτέμκιν, δηλαδή κι αυτό «Μαϊμού».

Αν επιφυλάσσουμε για τον εαυτό μας ρόλο ανώτερο των μαϊμούδων που μάς κατσικώθηκαν, ας κάνουμε τουλάχιστον το ελάχιστο:

Να στείλουμε επιστολές προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στη διεύθυνση

http://www.presidency.gr/contact.htm (αυτόματο e-mail),

ή

pressoffice@presidency.gr

ζητώντας του να μην εκδώσει τα Προεδρικά Διατάγματα για την εφαρμογή του Προδοτικού νόμου ν.3845/06-05-2010 με το ΔΝΤ, μέχρι να κριθεί η μήνυση για Εσχάτη Προδοσία από τη Δικαιοσύνη.

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΞΙΟΤΙΜΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (άρθρο 41 Συντ.).

ΜΗΝΥΣΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ XAΛΚΙΔΟΣ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Του Δημητρίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ιατρού, κατ. Χαλκίδος, τηλ. 22210-62743…»

(από Μανιτάρι του Βουνού)

Ολόκληρη η μηνυτήρια αναφορά εδώ. Μπείτε με ένα κλικ.