Μια διαφορετική και ενδιαφέρουσα ματιά

Ελληνικές εθνικές μυθολογίες και τα αιματηρά γεγονότα με το Στόλο της Ελευθερίας

from Aformi's Blog by aformi

Η δολοφονική επίθεση στο Στόλο της Ελευθερίας προσέθεσε άλλο ένα έγκλημα στην αιματηρή ιστορία του σιωνισμού.

Ωστόσο, είναι προφανές, ότι σ’ αυτήν την ιστορία υπάρχουν θέματα ιδιαίτερου ελληνικού ενδιαφέροντος. Στο άρθρο που ακολουθεί θα ισχυριστώ ότι μια παράπλευρη, αλλά πολύ σημαντική, συνέπεια αυτής της εγκληματικής ενέργειας ήταν το βαρύτατο πλήγμα που αυτή επέφερε στις μυθοπλασίες που προπαγανδιστικά καλλιεργούνται στην ελληνική κοινωνία. Αστικές, «εθνικές» μυθοπλασίες που, δυστυχώς, και η Αριστερά έχει συμβάλλει τα μέγιστα ώστε αυτές να διασπαρθούν στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Μύθος πρώτος: η Τουρκία είναι το «χαϊδεμένο κράτος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού» και για αυτό το λόγο αποθρασύνεται, απειλεί και διεκδικεί σε Αιγαίο και Κύπρο σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων (και «δικαίων»).

Η αλήθεια (που απέδειξε περίτρανα η κρίση στις τουρκο-αμερικανο-ισραηλινές σχέσεις) είναι εντελώς ανάποδη. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα είναι η πλέον πιστή σύμμαχος των ΗΠΑ και γενικά του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή και όχι η Τουρκία, συντρίβοντας με αυτόν τον τρόπο το μύθο της «αδικημένης πλην έντιμης» χώρας.

Μύθος δεύτερος: στην Κύπρο ένας «κατατρεγμένος και ξεριζωμένος λαός» διεκδικεί τα δίκαιά του διεξάγοντας έναν αγώνα που είναι, λίγο ως πολύ, παρόμοιος με εκείνον άλλων «καταπιεσμένων λαών» όπως των Παλαιστίνιων.

Και στο δεύτερο αυτό μύθο η αλήθεια θα πρέπει να αναζητηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Το ελληνοκυπριακό κεφάλαιο, δεκαετίες τώρα, έχει βρει το μηχανισμό για να μετατρέψει το νότιο μέρος του νησιού στην κότα με τα χρυσά αυγά για τα ταξικά του συμφέροντα. Παράδεισος of shore εταιρειών και ξεπλύματος μαύρου χρήματος η νότια Κύπρος,[1] με το εφοπλιστικό κεφάλαιο να ανθεί, η ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη έχει κατορθώσει να εγκλωβίσει την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων εργαζομένων στα «εθνικά» ταξικά της συμφέροντα. Το κύριο μέλημα της ελληνοκυπριακής άρχουσας τάξης είναι να αποκλείσει το κατά πολύ φτωχότερο κράτος της βόρειας Κύπρου από το να διεκδικήσει έστω και ένα μικρό μέρος από τα υπερκέρδη της. Αυτός είναι ο λόγος που όλες οι ελληνοκυπριακές κυβερνήσεις έχουν σαμποτάρει κάθε προσπάθεια επανένωσης του νησιού.

Πλήρης σύμπλευση με τον ιμπεριαλισμό

Όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση της νότιας Κύπρου απαγόρευσε τον ελλιμενισμό και τον απόπλου πλοίων από λιμάνια της νότιας Κύπρου με προορισμό τη Γάζα. Επιπλέον οι κυπριακές αρχές απαγόρευσαν σε ευρωπαίους ευρωβουλευτές, που είχαν φτάσει στην Κύπρο αεροπορικώς, να πάρουν κάποιο κυπριακό σκάφος και να προσεγγίσουν τα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας:

«Σημεία και τέρατα έκανε η κυπριακή κυβέρνηση, στέλνοντας ελικόπτερα να υπερίπτανται απειλητικά των πλοίων της αποστολής αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους και παρατάσσοντας, κατά τις πληροφορίες των ακτιβιστών, ένοπλους (!) λιμενοφύλακες για να τους τρομοκρατήσουν και να μην επιτρέψουν την επιβίβαση στο σκάφος των βουλευτών».[2]

Ακόμα και μετά την αιματοχυσία ο Χριστόφιας, πρόεδρος της ελληνοκυπριακής δημοκρατίας της νότιας Κύπρου, δήλωσε καταγγέλλοντας τους ακτιβιστές του Στόλου της Ελευθερίας:

«“Δυστυχώς”, τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας “δεν μας έχουν σεβασθεί και λυπούμαι για αυτό. Θα μπορούσαν”, είπε ο κ. Χριστόφιας, “να ξεκινούσαν από άλλα λιμάνια και από χώρες που θα το επέτρεπαν”».[3]

Το φύλο συκής που χρησιμοποιεί η προπαγάνδα του κράτους της νότιας Κύπρου για να δικαιολογήσει τη στάση του είναι ο… «τουρκικός κίνδυνος»:

«Είναι γνωστό ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δίνει αγώνα επιβίωσης και ότι πρέπει να αποφεύγονται οι οποιεσδήποτε ενέργειες, οι οποίες προκαλούν δυσκολίες, ακόμα και ζημιά σε αυτό τον αγώνα».[4]

Για να αποδειχθεί για μια ακόμα φορά ότι ο εθνικισμός, η επίκληση των «εθνικών κινδύνων», είναι ο καλύτερος τρόπος να προσπαθήσει μια άρχουσα τάξη να δικαιολογήσει την αρπαχτική της πολιτική.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική, επειδή η «Κυπριακή Δημοκρατία δίνει αγώνα επιβίωσης» αυτός είναι ο λόγος που η νότια Κύπρος συνεργάζεται πλήρως και αρμονικά με τον ιμπεριαλισμό και τα μαντρόσκυλά του. Οι Τουρκοκύπριοι που διευκόλυναν τους ακτιβιστές, παρέχοντάς τους λιμάνια, δεν δίνουν «αγώνα επιβίωσης» και για αυτό δεν φοβούνται να συγκρουστούν με τον ιμπεριαλισμό;[5]

Αλλά είναι γνωστό ότι η ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη έχει μετατρέψει ξεδιάντροπα το νησί σε ορμητήριο του ιμπεριαλισμού:

«Αποικία των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών έχει καταστεί εδώ και πολλά χρόνια η Κυπριακή Δημοκρατία. Δεκαετίες ολόκληρες, η απαίσιας φήμης Μοσάντ οργιάζει κυριολεκτικά στο νησί και ελέγχει τα πάντα. Αλλεπάλληλοι Κύπριοι πρόεδροι έχουν εκχωρήσει στις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες τόσες και τέτοιες αρμοδιότητες πάνω στην Κύπρο που ο κόσμος θα κοκκίνιζε από ντροπή, αν δημοσιοποιούνταν ευρέως».[6]

Η νότια Κύπρος και οι βρετανικές βάσεις αποτελούν κρίσιμο κρίκο για τις εισβολές, τον ανεφοδιασμό, την κατασκοπία και τους βομβαρδισμούς αραβικών κρατών. Η κυβέρνηση της νότιας Κύπρου ουδέποτε έβαλε ζήτημα για το κλείσιμο των βάσεων. Γιατί;

Η εύκολη απάντηση στην ελληνική Αριστερά (που στην πραγματικότητα δικαιολογεί την κατάσταση στη νότια Κύπρο) είναι η «ενδοτικότητα» απέναντι στις απαιτήσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού. Με άλλα λόγια, δήθεν υπάρχει ένα «δίκαιο του κυπριακού λαού», που καθόλου τυχαία ταυτίζεται με τις ελληνοκυπριακές «εθνικές» επιδιώξεις, που ωστόσο οι ελληνοκυπριακές κυβερνήσεις δεν υπερασπίζονται επαρκώς.

Απέναντι σε αυτές τις εθνικιστικές, αφηρημένες και ψευδείς αναγνώσεις του Κυπριακού ζητήματος, η αλήθεια είναι απλή και ξεκάθαρη για όποιον βλέπει την πραγματικότητα χωρίς «εθνικούς» παραμορφωτικούς φακούς: η ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη επιβιώνει, και μάλιστα επιβιώνει με τους καλύτερους όρους για τα ταξικά της συμφέροντα (τόσο οικονομικά, όσο και πολιτικά) επειδή ακριβώς έχει επιλέξει να συνεργάζεται πλήρως με το δυτικό ιμπεριαλισμό. Δεν πρόκειται με άλλα λόγια για «δουλικότητα» ή «ενδοτικότητα», αλλά για ταξικό συμφέρον.

Αυτή η επιλογή, μέχρι στιγμής, έχει αποδειχθεί εξαιρετικά επιτυχημένη για την άρχουσα τάξη της νότιας Κύπρου. Το Τουρκοκυπριακό κράτος είναι οικονομικά και πολιτικά πολύ πιο αδύναμο. Το ελληνικό κράτος έχει αποδειχθεί αδύναμο να πιέσει τους Ελληνοκύπριους καπιταλιστές ακόμα και σε δευτερεύουσες παραχωρήσεις προς τους Τουρκοκύπριους. Ο Γιώργος Δελαστίκ, σε άρθρο του στο Έθνος,[7] προειδοποιεί την κυβέρνηση Χριστόφια ότι με τη στάση που κράτησε στο Στόλο της Ελευθερίας κινδυνεύει να απομονωθεί από τον «αραβικό κόσμο» και να βγει κερδισμένη η Τουρκία του Ερντογάν. Κολοκύθια με τη ρίγανη: αυτές οι (επαναλαμβανόμενες και στο παρελθόν για άλλες περιπτώσεις) κραυγές για «νουθεσία» προς τους Κύπριους απεδείχθησαν ανούσιες. Δεν υπάρχει κανένας «αραβικός κόσμος», αλλά οι άρχουσες τάξεις των διεφθαρμένων αραβικών καθεστώτων που συνεργάζονται με το δυτικό ιμπεριαλισμό και, όσο θα υπάρχουν, θα συνεχίσουν να συνεργάζονται με αυτόν και επομένως και με το διεφθαρμένο ελληνοκυπριακό καθεστώς της νότιας Κύπρου.

Τουρκία και ιμπεριαλισμός

Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν αποκλίνουσες πολιτικές επιλογές ανάμεσα στην τουρκική άρχουσα τάξη και στους δυτικούς συμμάχους της, κυρίως τις ΗΠΑ. Αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ επέδειξαν ψυχρότητα προς την Τουρκίας στη διαφορά της με το Ισραήλ για τα γεγονότα του Στόλου της Ελευθερίας.[8]

Οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ άρχισαν να επιδεινώνονται όταν το 2003 η Τουρκία απαγόρευσε στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν το έδαφός της για τον πόλεμο στο Ιράκ. Το πιο πρόσφατο επεισόδιο τριβής ανάμεσα στις δυο χώρες ήταν η συμφωνία της 17ης Mαΐου μεταξύ Τουρκίας-Βραζιλίας-Ιράν να μεταφερθούν 1.200 κιλά χαμηλά εμπλουτισμένου ουρανίου στην Τουρκία, έναντι του οποίου το Ιράν θα παραλάβει, μετά από ένα χρόνο πυρηνικά καύσιμα (265 λίβρες εμπλουτισμένου κατά 20% ουρανίου). Η συμφωνία αυτή έγινε τη στιγμή που οι ΗΠΑ ενέτειναν τις προσπάθειές τους να επιβάλλουν αυστηρές κυρώσεις κατά του Ιράν, πράγμα που προκάλεσε μεγάλο εκνευρισμό στην Ουάσινγκτον.

Ο λόγος των αυξανόμενων διαφωνιών μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ ξεκίνησαν όταν η τουρκική άρχουσα τάξη φοβήθηκε ότι οι ΗΠΑ ευνοούσαν τη δημιουργία κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ. Επιπρόσθετα, η αποτυχία της στρατηγικής ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. οδήγησε και αυτή στην ένταση των σχέσεων με τις μεγάλες δυτικοευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες.

Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλοι λόγοι που συμβάλλουν στη διαφοροποίηση της Τουρκίας από τις μεγάλες δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια εκμεταλλεύεται τα αυξανόμενα προβλήματα των Αμερικανών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (βάλτωμα του πολέμου σε Αφγανιστάν και Ιράκ) προσπαθώντας να αναδείξει την Τουρκία σε ανεξάρτητη τοπική δύναμη στην περιοχή. Οι συμφωνίες με Ιράν και πολύ περισσότερο με τη Ρωσία για συνεργασία στον ενεργειακό τομέα έχουν ακριβώς αυτό το στόχο.[9] Βασικός πυλώνας αυτής της πολιτικής είναι η «επίθεση» φιλίας προς τις γειτονικές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), τις αραβικές χώρες συνολικά και η «φιλοπαλαιστινιακή» πολιτική του Ερντογάν. Η τελευταία επιλογή οδήγησε σε επανειλημμένες εντάσεις τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ.

Ωστόσο, τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι επίκειται ολική ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ στο εγγύς μέλλον. Ούτε καν με το Ισραήλ παρά την επίθεση στο Στόλο της Ελευθερίας και τη δολοφονία των Τούρκων ακτιβιστών.

Η Τουρκία, παρά την πολιτική κυριαρχία των μετριοπαθών ισλαμιστών του Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, παραμένει πιστή στη στρατηγική της συμμαχία με το Ισραήλ που ξεκίνησε το 1996 με την υπογραφή τότε συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας. Παρά τη σημερινή ένταση μεταξύ των δυο χωρών, δεν θα επηρεαστούν οι συμφωνημένες αγοραπωλησίες όπλων και συγκεκριμένα η αγορά από την Τουρκία μη επανδρωμένων κατασκοπευτικών αεροσκαφών από το Ισραήλ (τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Heron). Οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές έφθασαν τα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια κατά το 2009.[10]

Παρά την αναθέρμανση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ιράν, την Συρία και γενικότερα τις αραβικές χώρες, οι τουρκικές επιδιώξεις δεν περιορίζονται μόνο σε ορισμένες χώρες και σίγουρα όχι στο να δημιουργηθεί μια αντιαμερικανική-αντιισραηλινή συμμαχία. Η αναζήτηση οικονομικών εταίρων για την ταχύτατα αναπτυσσόμενη τουρκική οικονομία συμπεριλαμβάνει πολλές χώρες στη Μέση Ανατολή, μεταξύ των οποίων και το ίδιο το Ισραήλ, στα Βαλκάνια, στην περιοχή του Καυκάσου.[11]

Με άλλα λόγια η τουρκική άρχουσα τάξη κινείται (όπως άλλωστε κάθε καπιταλιστική τάξη) με βάση τα αυτόνομα ταξικά της συμφέροντα, πέραν κάθε συναισθηματισμού, θρησκευτικών ή εθνικών «αρχών». Άλλωστε η Τουρκία πρέπει να έχει διαρκώς τεταμένη την προσοχή της προς την άσπονδο σύμμαχό της, την Ελλάδα, που εποφθαλμιά τα οποιαδήποτε προβλήματα της Τουρκίας με τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια του (Ισραήλ) να τα εκμεταλλευτεί προς όφελός της, παίζοντας το «καλό παιδί» του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Η Ελλάδα, ο δυτικός ιμπεριαλισμός

και το Ισραήλ

Πράγματι, οι ελληνικές κυβερνήσεις φροντίζουν ώστε η Ελλάδα να εμφανίζεται ως η πλέον αξιόπιστη σύμμαχος των δυτικών συμμετέχοντας σε όλες τις πολεμικές εξορμήσεις και παραχωρώντας κάθε διευκόλυνση, λιμενική ή εναέρια, στους Αμερικανούς (σε αντίθεση με την Τουρκία). Οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ είναι αποκαλυπτικές της δεδομένης διάθεσης των ελληνικών κυβερνήσεων για πλήρη συνεργασία με το δυτικό ιμπεριαλισμό.

Η προσπάθεια της Ελλάδας να προσεγγίσει το Ισραήλ έχει την προϊστορία της. Οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ για μια μακρά περίοδο χαρακτηρίζονταν από ψυχρότητα και ορισμένες φορές από διπλωματική αντιπαράθεση. Αυτό οφειλόταν στην «φιλο-αραβική» στάση των ελληνικών κυβερνήσεων, που βέβαια προερχόταν από τα στενά οικονομικά συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού: τις ανάγκες του εφοπλιστικού κεφαλαίου και ο κρίσιμος ρόλος του στη μεταφορά πετρελαίου μέσω τάνκερ, επομένως η ανάγκη για «φιλικές» σχέσεις με το λεγόμενο «αραβικό κόσμο».[12]

Ωστόσο, όπως όλες οι διπλωματικές σχέσεις στον καπιταλισμό, οι σχέσεις με τον «αραβικό κόσμο» χαρακτηρίζονται από αμφισημία. Ταυτόχρονα με τη «φιλία», η Ελλάδα συμμετείχε ή συμμετέχει σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις ενάντια σε αραβικές χώρες, ενώ κάνει ειλικρινείς προσπάθειες εξομάλυνσης των σχέσεων με το σιωνιστικό καθεστώς εδώ και αρκετά χρόνια.

Το 1994 υπογράφτηκε Συμφωνία Αμυντικοτεχνικής Συνεργασίας Ελλάδος-Ισραήλ από τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Γεράσιμο Αρσένη, η οποία ανανεώθηκε στη συνέχεια το 1999 από τον Άκη Τσοχατζόπουλο και το 2005 από τον Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο που μετέβη στο Τελ Αβίβ.

Ακολούθησε η συμμετοχή της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού των δυο χωρών στις πολυεθνικές αεροναυτικές ασκήσεις “Dolphin” των χωρών του Μεσογειακού Διαλόγου (!) το 2005 και το 2006.

Οι βάσεις της συνεργασίας της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας με την ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία τέθηκαν κατά την επίσημη επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΑ Αντιπτέραρχου Ιωάννη Γιάγκου στο Ισραήλ τον Ιούλιο 2007 και την ανταπόδοση της επίσκεψης του Ισραηλινού ομολόγου του Υποπτέραρχου Elyezer Shkedy το Δεκέμβριο 2007. Οι Αεροπορίες των δυο χωρών συνεκπαιδεύτηκαν για πρώτη φορά το Μάιο-Ιούνιο 2008 υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας κατόπιν ισραηλινής απαίτησης. Λόγω των τεταμένων σχέσεων με τη Τεχεράνη τη περίοδο εκείνη, αρκετοί απέδωσαν την όλη δραστηριότητα σε επικείμενη επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

Τα τελευταία χρόνια, διαβλέποντας την κρίση στις Τουρκο-ισραηλινές σχέσεις η ελληνική διπλωματία ενέτεινε τις προσπάθειές της να μπει σφήνα ανάμεσα στις δυο χώρες. Τον Ιανουάριο 2010:

«Ανησυχία προκάλεσε σε μεγάλο μέρος του τουρκικού τύπου, αλλά και σε think tanks της χώρας, η είδηση για τη μυστική επίσκεψη του Έλληνα αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αντιναυάρχου Ναυτικού Γεώργιου Καραμαλίκη στο Ισραήλ. Τουρκικές εφημερίδες αναμετάδοσαν την είδηση που δημοσιεύθηκε στη γνωστή ισραηλινή ιστοσελίδα Debka File.

[…]

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Debka File, ο Καραμαλίκης επισκέφθηκε μυστικά το Ισραήλ το Δεκέμβριο και έγινε δεκτός με τιμές ασυνήθιστες προς ξένους στρατιωτικούς παράγοντες. Ξεναγήθηκε δε από τον Ισραηλινό ομόλογό του σε βάσεις που το Ισραήλ θεωρεί καίριας σημασίας, ενώ του δόθηκε η ευκαιρία να περιεργασθεί υποβρύχια, πλοία και οπλικά συστήματα που το Ισραήλ θεωρεί επτασφράγιστα μυστικά, και την ύπαρξή τους αποκαλύπτει μόνο στους στενότερους συμμάχους του. Ανάμεσα σε αυτά, το υποβρύχιο INS Dolphin 800, που θεωρείται το σημαντικότερο όπλο αποτροπής του Ισραήλ.

[…]

Η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ δεν είναι νέα, καθώς είχε πραγματοποιηθεί κοινή άσκηση τον Ιούνιο του 2008 ανάμεσα στο ναυτικό και την αεροπορία των δύο χωρών».[13]

Η υποκριτική διακοπή των κοινών ελληνο-ισραηλινών στρατιωτικών ασκήσεων μετά τη σφαγή των ακτιβιστών του Στόλου της Ελευθερίας δεν μπορεί να αποκρύψει το πασιφανές: η προσέγγιση Ελλάδας-Ισραήλ δεν έχει κανένα ειρηνικό σκοπό. Το αντίθετο μάλιστα. Αποτελεί ευθεία απειλήπου στρέφεται εναντίον των Αράβων που αντιτίθενται στην αμερικανική και ισραηλινή ιμπεριαλιστική πολιτική,ενώ ταυτόχρονα απειλεί με πόλεμο το Ιράν. Η πιθανότητα επιδρομής της αεροπορίας του Ισραήλ κατά πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Ιράν αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο. Με δεδομένη την άρνηση της Άγκυρας να συμμετέχει σε μια τέτοια επιχείρηση παραχωρώντας τον εναέριο χώρος της στα ισραηλινά αεροσκάφη, Αμερικανοί και Ισραηλινοί φαίνεται να παζαρεύουν με την ελληνική κυβέρνηση την παραχώρηση ελληνικού εναέριου χώρου.

Τα παραπάνω δεν θα πρέπει να μας οδηγήσουν σε μια άλλη μυθολογική παγίδα στην οποία, δυστυχώς, έχει υποπέσει το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς: ότι η Ελλάδα είναι δήθεν «εξαρτημένη χώρα» και τίθεται ζήτημα «εθνικής ανεξαρτησίας». Οι εθνικοί κοινωνικοί σχηματισμοί είναι πάνω απ’ όλα ταξικοί σχηματισμοί. Ο ελληνικός καπιταλισμός ανήκει στους πλέον ανεπτυγμένους καπιταλισμούς του πλανήτη. Όπως συμβαίνει με όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, η Ελλάδα είναι μια ιμπεριαλιστική χώρα που έχει τα δικά της αυτόνομα συμφέροντα και τα οποία προσπαθεί να τα υπερασπιστεί στα πλαίσια της θέσης της στη διεθνή ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Στις πολεμικές εξορμήσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού, η Ελλάδα συμμετέχει όχι στα πλαίσια κάποιας «εξάρτησης», αλλά υπερασπιζόμενη τα ταξικά συμφέροντα των Ελλήνων καπιταλιστών.

Λειτουργώντας με αυτή τη λογική η ελληνική διπλωματία (για όποιον κατανοεί τα γεγονότα χωρίς «εθνικές» στρεβλώσεις), προωθεί και ταυτόχρονα αναιρεί μια από τις βασικότερες «εθνικές» ιδεολογικές παραμυθίες: το μύθο της δήθεν «αδικημένης και αμυνόμενης» χώρας.

Άγγελος Κ

Άλλα παρόμοιου ενδιαφέροντος άρθρα:

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: ισορροπίες μιας λυκοφιλίας…

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και η αλήθεια

Το διεθνές δίκαιο και οι ελληνοτουρκικές διαφορές

Το κυπριακό ζήτημα

Υπάρχει ακόμα το βιβλίο:

Το Κυπριακό, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και το σχέδιο Ανάν.

http://www.archive.org/download/Kipriako/ToKipriako.pdf

Σημειώσεις
[1] http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=133206&ct=75&dt=13/05/2001
[2] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=13834979
[3] http://www.hri.org/news/cyprus/kypegr/2010/10-05-31_1.kypegr.html
[4] http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1141400&lngDtrID=244
[5] http://eksapodo.wordpress.com/2010/05/28/533/
[6] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=13834979
[7] Στο ίδιο.
[8] http://news.in.gr/world/article/?aid=1231047012
[9] http://www.epohi.gr/portal/?option=com_content&task=view&id=4927&Itemid=31
[10] http://www.skai.gr/news/world/article/144733/tourkika-asthenofora–aeroskafi-anahorisan-gia-israil/
[11] Δες:
http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2010/may/31/us-hegemony-middle-east-ending
Καθώς επίσης:
http://edition.cnn.com/2010/OPINION/06/03/barkey.turkey.israel/
[12] http://m-epikaira.gr/2010/05/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%88%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9/
[13] http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=30039

.

Η ‘Αυτοκρατορία’ αντεπιτίθεται …

Σε ένα ξέσπασμα μικροπολιτικής σκοπιμότητας και μια άνευ προηγουμένου έκπτωση κάθε έννοιας ηθικής και δικαίου ο αντιπρόεδρος των ΕΠΑ έκανε τις παρακάτω δηλώσεις, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το ηθικό αλλά και πολιτικό πλέον έλλειμμα της Δύσης ως σύνολο, απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο :

[ Τζο Μπάιντεν: Καλά έκανε το Ισραήλ

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν υποστήριξε το δικαίωμα του Ισραήλ να κάνει την επιδρομή στα πλοιάρια που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, με το αιτιολογικό ότι έτσι οι Ισραηλινοί απέτρεψαν τη μεταφορά όπλων στους Παλαιστίνιους.

«Το Ισραήλ έχει το απόλυτο δικαίωμα να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του σε θέματα ασφάλειας», δήλωσε ο Μπάιντεν σε συνέντευξη στο κανάλι PBS, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση Ομπάμα τάσσεται υπέρ της διενέργειας αμερόληπτης έρευνας για το τι συνέβη.

Στόχος των ισραηλινών καταδρομέων ήταν να καταλάβουν τα πλοία και να τα οδηγήσουν στο ισραηλινό λιμάνι Ασντόντ. Από εκεί οι ισραηλινές αρχές είχαν δεσμευτεί ότι θα μετέφεραν το φορτίο των πλοίων στη Γάζα.

«Εκείνοι (οι Ισραηλινοί) είπαν, ‘‘εδώ είμαστε. Βρίσκεστε στη Μεσόγειο. Αυτό το πλοίο- εάν αλλάξει ελαφρώς πορεία προς τα βόρεια, θα ξεφορτώσει το φορτίο και εμείς θα το μεταφέρουμε στη Γάζα’’. Άρα ποιο είναι το θέμα εδώ;» αναρωτήθηκε ο Μπάιντεν.

Για να προσθέσει «αυτό που ήταν το θέμα, ήταν η εμμονή (του στολίσκου) να κατευθυνθεί στη Γάζα».

«Λοιπόν, είναι νόμιμο για το Ισραήλ να πει, ‘‘δεν ξέρω τι βρίσκεται πάνω στο πλοίο. Αυτά τα άτομα ρίχνουν ρουκέτες κατά του λαού μου’’", πρόσθεσε ο Μπάιντεν, αναφερόμενος στη Χαμάς, για να δικαιολογήσει την εισβολή του ισραηλινού στρατού στα πλοία.

.

(ΤΑ ΝΕΑ, 3 Ιουν. 2010)    ]

.

Λυπάμαι που δεν είμαι Τούρκος – Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας

Δεν είναι αφορμή το μακελειό στον στολίσκο της ελευθερίας για να γράψω αυτά που διαβάζετε. Εκεί είδαμε για μια ακόμη φορά το ψευδοκράτος του Ισραήλ να εκφράζει τα φονικά του ένστικτα με τρόπο που να σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως τελικά αυτοί οι ρατσιστές αντιεβραίοι / αντισημίτες ανά τον κόσμο «ξέρουν κάτι» που αδυνατούμε να καταλάβουμε εμείς οι άλλοι.

Όχι. Αφορμή για τα γραφόμενα είναι η στάση της Ελληνικής Κυβέρνησης (sic) η οποία απρόθυμα και άτονα ακύρωσε τις κοινές Ελληνο – Εβραϊκές ασκήσεις και έκανε μια άχρωμη και άοσμη δήλωση συμπαράστασης των θυμάτων με οκτώ ώρες καθυστέρηση.

Ελπίζω οι σαλτιμπάγκοι που νομίζουν ότι είναι Κυβέρνηση κάποτε να αισθανθούν ντροπή για την συμπεριφορά τους και αν όχι οι ίδιοι ας ντραπούν κάποτε τα παιδιά τους για τους πατεράδες που είχαν.

Στην γειτονιά μας όμως ανατέλλει η Τουρκία ως μια μεγάλη και ισχυρή χώρα η οποία παρά τα τεράστια εσωτερικά της προβλήματα, παρά τις δυσκολίες και τα πισωγυρίσματα χαράζει αργά και σταθερά μια πορεία προς το καλύτερο. Είναι μεγάλη ιστορική ατυχία για μας που η χώρα αυτή είναι φύσει και θέσει ο πλέον άμεσος και ο πλέον ορκισμένος εχθρός της Ελλάδας.

Δεν μπορώ όμως να μην τονίσω το γεγονός ότι η Τουρκία είναι αποδεδειγμένα – ιδίως τα τελευταία χρόνια – μια αυτόφωτη χώρα που παρά τα ισχυρά, εντός της Τουρκίας, ερείσματα των πέραν του Ατλαντικού «συμμάχων» της, αυτή εξακολουθεί να επιμένει στην χάραξη μιας καθαρά εθνικής πολιτικής που πάνω από όλα τοποθετεί τα στρατηγικά και μακροπρόθεσμα συμφέροντά της αφήνοντας στο περιθώριο, ή εν πάση περιπτώσει, σε δεύτερη μοίρα τις όποιες εξωτερικές παρεμβάσεις ή κελεύσματα.

Και αυτό είναι ακριβώς που με θλίβει. Αυτό είναι που μου δημιουργεί μια τεράστια απογοήτευση. Αν συγκρίνω τους Τούρκους κυβερνόντες με τους Έλληνες «κυβερνόντες» που καταλήγω; Μήπως στο συμπέρασμα ότι οι «δικοί» μας αφού παρέδωσαν τα κλειδιά της χώρας, αφού γελοιοποιήθηκαν εκ της ανικανότητάς τους, αφού επέδειξαν ζήλο για την καταρράκωση του Ελληνικού λαού ως βασιλικότεροι του βασιλέως, όχι απλά δεν μπορούν να συγκριθούν με τους Τούρκους ομολόγους τους αλλά φαντάζουν πλέον στα μάτια του μέσου Έλληνα ως αποκρουστικές καρικατούρες. Ως δημιουργήματα που ξέφυγαν με κάποιο μεταφυσικό τρόπο από τον χειρότερο Εθνικό μας εφιάλτη και περιφέρονται ανάμεσά μας σπέρνοντας την καταστροφή.

Οι άνθρωποι αυτοί που σφετερίστηκαν την χώρα από τον λαό της με απάτες και ψέματα και που άγονται και φέρονται σε κάθε τομέα, από την ασφάλεια μέχρι τα οικονομικά από αμερικανοεβραίους τσαρλατάνους τους οποίους πληρώνουμε εσείς και εγώ για να μας σκάβουν κάθε μέρα και βαθύτερο λάκκο, έφτασαν πλέον στο μη παρέκει. Παραπαίουν με ποσοστό αποδοχής κοντά στο 20% (!) συνεχίζοντας την αυτοκαταστροφική τους πορεία και την αποδόμηση του κράτους μας, αλλά το χειρότερο και το πλέον επικίνδυνο είναι ότι μπερδεύουν τους φίλους για εχθρούς και τους εχθρούς για φίλους.

Αν ήμουν Τούρκος θα είχα την ορμή και το κίνητρο να αγωνιστώ για ένα καλύτερο μέλλον της χώρας μου. Όχι στο επίπεδο το εθνικιστικό και στενόμυαλο αλλά σαν ένας άνθρωπος που αγωνίζεται να καλυτερεύσει το σπίτι του, την «γειτονιά» του και που χαίρεται όταν βλέπει να καλυτερεύουν και οι παραδίπλα «γειτονιές». Εδώ όμως που βρέθηκα εγκλωβισμένος, παρέα με τους Μπλε και Πράσινους τους ξεπουλημένους από κούνια και τους κατά περίπτωση αλλοπρόσαλλους ή ιδιοτελείς ή αδύναμους Κόκκινους τι να κάνω; Για ποιο μέλλον να παλέψω ;

(*) ΥΓ. Σκόπιμα στα τελευταία κείμενα χρησιμοποιώ συλλήβδην τους όρους Εβραίος, Ισραηλίτης, Ισραηλινός, Σημίτης, Σιωνιστής κλπ. Από προχθές για μένα όλοι αυτοί οι θρησκευτικοί ή εθνικοί ή άλλοι προσδιορισμοί είναι συνώνυμοι με την βία, την βρωμιά και το σκότος.

Fuck You USA

from sibilla - σίβυλλα by σίβυλλα

Η άνανδρη επίθεση του Ισραήλ στον Στόλο της Ελευθερίας!

from Εlva by Elva

(Αντιγραφη απο Digital Ship-Ψηφιακο καραβι για τη Γαζα)

''Τα ξημερώματα της Κυριακής 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών.

Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν τουλάχιστον 2 νεκροί και περισσότεροι από 30 τραυματίες, κυρίως στο τουρκικό σκάφος Mavi- Marmara. (Tωρα διαβαζω οτι οι νεκροι ειναι πανω απο 10!!)

Καταγγέλλουμε το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ για μια ακόμη πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα.

Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά συνεχίζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, την ίδια στιγμή που αυτό καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος και κακοποιεί έλληνες πολίτες. Ελληνες επιβαίνοντες, μέλη της ελληνικής αποστολής και εκπρόσωποι της πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για την Γάζα» καλούσαν στο Υπουργείο Εξωτερικών και έβρισκαν τα τηλέφωνα κλειστά.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση: 

να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίαςνα κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ

να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.

Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα, στις 7μμ έξω από την ισραηλινή πρεσβεία.

Για περισσότερες πληροφορίες

6976127545

6947937777  ''.

1. H Τουρκια καλεσε τον Ισραηλινο πρεσβευτη για εξηγησεις εμεις oμως τι κανουμε;

2. Τι σημαινει η δηλωση-υποστηριξης της αποστολης απο την αντιπροσωπο της ΕΕ Catherine Ashton

.

Οι ελίτ σκέφτονται αγγλοσαξονικά

Λόγω της απλότητας, του εύστοχου της σκέψης αλλά και της τραγικής επικαιρότητας του θέματος σας παραθέτω απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην Καθημερινή (τα έντονα δικά μου):

[ Στη μεταπολίτευση, αυτή η παράδοση πρωτογενούς σκέψης ατονεί — για πολλούς λόγους. Ατονεί σταδιακά, έως νεκρώσεως, ακόμη και η πνευματική σύνδεση των ελίτ με την ηπειρωτική Ευρώπη παύει η τροφοδοσία από τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία. Οι ελίτ διαπαιδαγωγούνται πλέον αγγλοσαξονικά, μαθαίνουν να σκέφτονται αγγλοαμερικάνικα, να καθρεφτίζονται σε υπερατλαντικούς καθρέφτες, να μην αναγνωρίζουν εαυτούς στην παράδοση.

Καθίστανται ανίκανες να σκεφτούν τον εαυτό τους και τον τόπο με όρους άλλους εκτός των κολεγιακών εγχειριδίων· ανίκανες να σκεφτούν τη γεωπολιτική και ιστορική Ελλάδα δυναμικά, με όρους αυτοτέλειας και ιστορικότητας. Οι ελίτ σήμερα παπαγαλίζουν αγγλοσαξονικά, βλέπουν την Ελλάδα μηχανικά, σαν case study, τη βάζουν σε excelάκια στο λάπτοπ· ορισμένως: τη βλέπουν απ’ έξω, σαν ξένοι, που μάλιστα ντρέπονται και λίγο για το μεσογειακό και βαλκάνιο χούι, ντρέπονται για τους φτωχούς και άξεστους γονείς τους.

Ντρέπονται για τον άξεστο Μακρυγιάννη, τον Καραϊσκάκη, τον Καβάφη, τον Σεφέρη; Ναι, ντρέπονται, επειδή οι ίδιοι είναι άξεστοι, άμοιροι παιδείας, ημετέρας και θύραθεν, επειδή είναι ετερόφωτοι ή άφωτοι, επαρχιώτες της Δύσεως και όχι πρωταγωνιστές της.

Είπαμε, βλέπουν την Ελλάδα απέξω, με το κυάλι αντεστραμμένο, και τη σκέφτονται αγγλικά, δηλαδή τεχνικά και αποσπασματικά. Δεν βλέπουν τον κόσμο από εδώ προς τα εκεί· και δεν τον σκέφτονται ελληνικά, δηλαδή ιστορικά και καθολικά. Και η Ελλάδα βουλιάζει. ]

.

Η ύφεση μπορεί να μην ανατραπεί

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 30/5/10

του ΗΛΙΑ ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ, μέλους του Δικτύου Αριστερών Οικονομολόγων

Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και εισέρχεται τώρα σε μια μακρά περίοδο υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου της μικροαστικής τάξης, περιθωριοποίησης μέσω της φτώχειας και απαξίωσης ενός σημαντικού μέρους των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων, καθώς επίσης απαξίωσης μεγάλων τμημάτων του παραγωγικού και ανθρώπινου δυναμικού της.

Εάν δεν ανατραπούν τα σημερινά δεδομένα, η διαδικασία αυτή θα μετατραπεί σε πολύπλευρη καταστροφή που θα βυθίσει τη χώρα σε παρατεταμένη περίοδο μαρασμού. Η ακολουθούμενη πολιτική, που πολλοί αποκαλούν «εσωτερική υποτίμηση» ή «ανταγωνιστικό αποπληθωρισμό», είναι μια σωρευτική διαδικασία διαδοχικών κύκλων μείωσης των μισθών και των τιμών. Μέσω αυτών των μειώσεων, σύμφωνα με την κυρίαρχη οικονομική θεωρία, που καθοδηγεί τώρα τις αποφάσεις που λαμβάνονται για την τύχη της ελληνικής οικονομίας, θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας και θα αυξηθούν οι καθαρές εξαγωγές.

Στο τέλος της διαδικασίας, η οικονομία θα είχε ισορροπήσει σε ένα ποσοστό ανεργίας υψηλότερο και ένα επίπεδο παραγωγής χαμηλότερο από το σημερινό, πλην όμως, θα είχε επιτευχθεί και βελτίωση στο εμπορικό έλλειμμα αγαθών και υπηρεσιών εξαιτίας των χαμηλότερων τιμών των εγχωρίως παραγομένων προϊόντων.

Αυτή η διαδικασία είναι μακρά και για να επιταχυνθεί πρέπει, σύμφωνα πάντοτε με την κυρίαρχη οικονομική θεωρία, οι θεσμοί της αγοράς εργασίας που προστατεύουν (υπερβολικά, υποτίθεται) τους εργαζόμενους να μεταρρυθμιστούν στη γνωστή κατεύθυνση απελευθέρωσης των απολύσεων, αποδυνάμωσης των συλλογικών συμβάσεων κ.λπ.

Επομένως, η ύφεση, σε συνθήκες ευρώ, δεν είναι ένα «ατύχημα», το αποτέλεσμα κακών χειρισμών εκ μέρους της κυβέρνησης, του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των λοιπών, ούτε είναι απλώς το αποτέλεσμα των εγωιστικών συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ή του κεφαλαίου εν γένει. Η ύφεση θεωρείται, στο πλαίσιο της κυρίαρχης οικονομικής θεωρίας, το εργαλείο με το οποίο μια οικονομία θα ξαναβρεί τις χαμένες της ισορροπίες. Η ύφεση προβλέπεται, από την κυρίαρχη θεωρία, ως φυσιολογικό στάδιο της διαδικασίας προσαρμογής της οικονομίας σε εξωτερικές διαταραχές που έχει δεχτεί η οικονομία (σε καθεστώς ευρώ, δηλαδή αδυναμίας υποτίμησης του νομίσματος). Η ύφεση οργανώνεται ως μέσο για την πειθάρχηση των εργαζόμενων τάξεων, για να δεχθούν λιγότερες προστατευτικές ρυθμίσεις και χαμηλότερους μισθούς υπό την πίεση της ανεργίας.

Αυτό που οργανώνεται, όμως, ως ύφεση θα καταλήξει σε καταστροφή. Η ύφεση θα μετατραπεί σε μια σωρευτική διαδικασία αυτοτροφοδοτούμενης επιδείνωσης. Κατ' αρχήν από την πλευρά της ζήτησης: Η συνολική ζήτηση θα επηρεαστεί στην πρώτη φάση της «εσωτερικής υποτίμησης» από τις μειώσεις των μισθών. Προφανώς, ο αυξανόμενος δανεισμός των μισθωτών κατά την περίοδο που προηγήθηκε της χρηματοπιστωτικής κρίσης είχε επιτρέψει σε σημαντικό βαθμό την αποσύνδεση των μισθών από την ιδιωτική κατανάλωση. Από τη στιγμή, όμως, που η χρηματοπιστωτική κρίση οδήγησε σε μείωση του δανεισμού, η αγοραστική δύναμη των μισθών έχει ανακτήσει τον σημαντικό της ρόλο στη διαμόρφωση της ζήτησης. Η μείωση των μισθών επιφέρει, λοιπόν, μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Αυτή η αρχική μείωση επηρεάζει αρνητικά τη συνολική ζήτηση και μέσω αυτής τις επενδύσεις παγίου κεφαλαίου. Ετσι, η συμβολή όλων των συνιστωσών της εσωτερικής ζήτησης θα μειωθεί, η ανεργία θα αυξηθεί και θα μειώσει και αυτή με τη σειρά της την εσωτερική ζήτηση και ο φαύλος κύκλος θα αρχίζει από την αρχή.

Υπάρχει και χειρότερο: Η οικονομία δεν είναι ένα λάστιχο που μπορούμε να το τεντώσουμε και όταν το αφήσουμε να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση. Μια οικονομία που έχει υποστεί παρατεταμένη μείωση της ζήτησης δεν επανέρχεται στην αρχική της κατάσταση όταν αυξήσουμε, κάποτε, τη ζήτηση, διότι έχει εν τω μεταξύ υποστεί μια σειρά από καταστροφές το παραγωγικό και το εργατικό δυναμικό της. Η παρατεταμένη μείωση της ζήτησης επιδρά στην πλευρά της προσφοράς: θα καταστρέψει ένα μέρος του κεφαλαιακού αποθέματος, καθώς θα πτωχεύσει σειρά επιχειρήσεων και ένα μέρος του εργατικού δυναμικού θα απολέσει τις γνώσεις του και τις δεξιότητές του. Αυτό σημαίνει ότι θα μειωθεί ο μέγιστος δυνατός ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Η κάθοδος θα συνεχίζεται ωσότου η εξωτερική ζήτηση, οι καθαρές εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αναλάβουν τον ρόλο του κινητήρα της οικονομίας χάρη στις μειώσεις του κόστους εργασίας και στις μειώσεις των τιμών των εγχωρίως παραγομένων προϊόντων (δηλαδή χάρη στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας τιμής). Αυτή είναι μια ηρωική υπόθεση, αλλά ας υποθέσουμε ότι έτσι θα συμβεί για την οικονομία του άρθρου. Πόσα χρόνια θα χρειαστούν ωσότου η ελληνική οικονομία ανακάμψει μέσα από τις στάχτες της ως εξαγωγική δύναμη; Η Γερμανία που εφάρμοσε πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, και είναι τέρας εξαγωγικής ισχύος, χρειάστηκε μια δεκαετία.

Μπορούμε, όμως, να σκεφτούμε και άλλους τρόπους για να βγούμε από την κρίση, εξίσου αποτελεσματικούς, ξεκινώντας από την υποχρέωση των μεγάλων περιουσιών να αναλάβουν το κύριο βάρος της προσαρμογής, τη φορολόγηση των επιχειρηματικών κερδών με συντελεστή 45% όπως ίσχυε πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση ο νεοφιλελευθερισμός, τον εξονυχιστικό έλεγχο των ανώτερων εισοδημάτων που φοροδιαφεύγουν ασύστολα, την κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών των εισοδημάτων της ιδιοκτησίας κ.λπ.

Ας μην ξεχνάμε ότι η αναλογία των εισοδημάτων ιδιοκτησίας προς τις αμοιβές εργασίας (λαμβάνοντας υπόψη και την αυτοαπασχόληση) στην Ελλάδα ανερχόταν, το 2009, σε 0,43, ενώ στις περισσότερες από τις άλλες χώρες της Ε.Ε.-15 βρισκόταν στην περιοχή 0,1-0,3 (μέσος όρος ευρωζώνης 0,25).

Πέραν όμως των εναλλακτικών προτάσεων πολιτικής που μπορεί να προτείνει η αριστερά, τον λόγο έχουν τώρα όσοι καλούνται, αδίκως, να υποστούν τις συνέπειες της δημοσιονομικής κρίσης, για μια περίοδο που κατά τα φαινόμενα θα υπερβαίνει τη δεκαετία, και απέναντι σε μια άρχουσα τάξη που δυσκολεύεται πλέον να νομιμοποιήσει ιδεολογικά την πολιτική της. Αυτές είναι συνθήκες αναγκαίες, ίσως δε και ικανές, για να εισέλθουμε σε μια παρατεταμένη περίοδο υψηλής κοινωνικής έντασης.

.

Les Miserables

… ελεύθεροι …

[ Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους θα αφεθούν, την Κυριακή 6 Ιουνίου, οι δύο ειδικοί φρουροί, Επαμεινώνδας Κορκονέας και Βασίλης Σαραλιώτης, οι οποίοι κατηγορούνται για τη δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ύστερα από απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστήριου της Άμφισσας, καθώς παρήλθε το χρονικό όριο των 18μηνών κράτησης. ]

… και το χειρότερο είναι ότι δεν μου κάνει εντύπωση.

Με κάποιο τρόπο, κρυφά, ενδόμυχα το περίμενα. Μέσα στην λαίλαπα που σαρώνει την χώρα σαν αχυρένιο καλύβι είδα τους μηχανισμούς του κράτους να καταρρέουν. Την συμπεριφορά της εξουσίας να γίνεται όλο και περισσότερο εχθρική προς τον πολίτη. Η Δικαιοσύνη ; Ποια ; Ως κοινωνικός μηχανισμός ή ως έννοια γενική ; Ως έννοια ζει και βασιλεύει γινόμενη όνειρο και όραμα και πόθος ανικανοποίητος. Ως κοινωνικός μηχανισμός όμως έχει πάψει από καιρό να λειτουργεί. Οι θεσμοί που την απαρτίζουν μαράθηκαν, οι άνθρωποί της οι περισσότεροι κουράστηκαν και οι υπόλοιποι έπαψαν να είναι άνθρωποι από καιρό τώρα.

… ελεύθεροι ;

Ούτε το αυτονόητο δεν μπορεί πια να αντικρύσει και να διαχειριστεί ο Έλληνας δικαστής. Δέκα οκτώ μήνες, 540 ημέρες, δεν του έφτασαν για να 'σκεφτεί' να 'συσκεφτεί' και να 'αποφασίσει'. Η πολιτεία αξιοποιεί ανεπαισθήτως την ανικανότητα, την τεμπελιά και την αναλγησία των δικαστών της απλά για να μας δείξει για μια φορά ακόμα ότι δεν είμαστε πολίτες, δεν είμαστε άνθρωποι. Είμαστε τσακισμένοι Υπήκοοι. Μπορούν να μας σκοτώνουν όποτε θέλουν και να παραμένουν ανενόχλητοι και αλώβητοι.

Από πολύ πριν τον Λαμπράκη και τον Τεμπονέρα και μέχρι τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο ο δρόμος είναι μακρύς και ατέλειωτος.

Ατέλειωτος …

---------

Παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο ‘Φαντάσματα’ του Δημήτρη Κουκουλά:

( http://www.os3.gr/gr_artos_diagonismos_book.htm )

[ … ο νεαρός ξεκίνησε να έρχεται προς το μέρος μου. Δρασκελούσε το δρόμο χωρίς να προσέχει καθόλου τα αμάξια. Και χωρίς απόλυτη χρονική ακολουθία και αλληλουχία κινήσεων, βρέθηκε να κάθεται στην απέναντι μου, καρέκλα. Το γνωστό πρόσωπο που ξέρω από τα αφιερώματα των εφημερίδων. Είχε στα μάτια μια θλίψη.

Στον κρόταφο του πιο πάνω από το αφτί ένα θολό σημάδι … κάτι σαν μουντζαλιά σε φωτογραφία …

… Η ταραχή μου μεγάλωνε, έκανα προσπάθεια να την κρύψω. Και αυτός με την ίδια φωνή, αυτή τη χαμηλή και σταθερή φωνή του, συνέχισε:

… είναι το σημάδι του θανάτου μου … εγώ δεν μπορώ να το δω … ]

.

Ποιο μέλλον ;

Στο Business Insider βρήκα τα παρακάτω διαγράμματα και θεώρησα καλή ιδέα να γράψω με βάση αυτά μια συνοπτική ανάρτηση. Η κατάσταση είναι πολύ κακή για την χώρα μας οπότε όσο περισσότερα γνωρίζουμε τόσο το καλύτερο για όλους.

Για την Ιταλία περίπου 251,5 δις ευρώ χρέους λήγουν φέτος και ακολουθούν 192,2 το 2011 και άλλα 168,2 το 2012. Οι αριθμοί αυτοί καλύπτουν το 32% περίπου του ΑΕΠ της γειτόνισσας.

Για την Ισπανία περίπου 76,5 δις ευρώ χρέους λήγουν φέτος και ακολουθούν 84 το 2011 και άλλα 61,2 το 2012. Οι αριθμοί αυτοί καλύπτουν το 17% περίπου του Ισπανικού ΑΕΠ.

Για την Ελλάδα περίπου 15,8 δις ευρώ χρέους λήγουν φέτος και ακολουθούν 31,3 το 2011 και άλλα 31,7 το 2012. Οι αριθμοί αυτοί καλύπτουν το 27% περίπου του Ελληνικού ΑΕΠ.

Είναι σαφές ότι το βάρος επικεντρώνεται στα τρία επόμενα χρόνια για την Ιταλία και την Ισπανία. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για την Ελλάδα όπου βλέπουμε τις πιέσεις στην ουσία να συνεχίζονται έως το 2019 (!)

Η πραγματικά ζοφερή πρόβλεψη που αναδύεται από το διάγραμμα και τα κολοσσιαία νούμερα που παριστά είναι ίσως το πλέον ισχυρό επιχείρημα προς την κατεύθυνση της άμεσης αναδιάρθρωσης του Ελληνικού Δημόσιου Χρέους.

Είναι αξιοπερίεργο το πότε η λεγόμενη από όλο και περισσότερους «κατοχική κυβέρνηση» της χώρας μας θα αναγκαστεί – εκ των πραγμάτων – να το παραδεχτεί και να δράσει ανάλογα, παρακούοντας τα αφεντικά της στην ΕΕ και στο ΔΝΤ.

.

Γράμμα στον άγνωστο blogger

Με αφορμή κάποιο απαράδεκτο σχόλιο που έλαβα προφανώς «γραμμένο στο γόνα» από συνάδελφο που «θα μπορούσε και πολύ καλύτερα» γράφω την παρακάτω ανοικτή επιστολή που αφιερώνεται στους φίλους bloggers (εχθρούς δεν έχουμε) που πολλές φορές μη συμφωνώντας ή μη κατανοώντας κάποιο κείμενο, σπεύδουν να κατακεραυνώσουν τον γράφοντα με άστοχη ένταση και δυσάρεστους χαρακτηρισμούς:

Αγαπητέ συν-μπλογκερ,

Έχω πλέον έντονη την εντύπωση ότι δεν _διαβάζεις_ πριν σχολιάσεις.

Το να με συγκρίνεις με το τρωκτικό δείχνει απλώς αδικαιολόγητη και ανεξήγητη έλλειψη ψυχραιμίας.

Και να «προκαλέσουμε ανάγνωση» για ποιο λόγο ; Έχουμε να κερδίσουμε κάτι ή πρόκειται να βγάλουμε μεροκάματο από αυτά που γράφουμε ;

Ειλικρινά δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει τι γράφουν τα δεξιά και ακροδεξιά μπλογκς, εσύ που από ότι λες τα διαβάζεις, θα ξέρεις καλύτερα.

Και εγώ αλλά και πολλοί από τους δικούς σου αναγνώστες σου έχουν εξηγήσει, συνήθως ήρεμα και καλοπροαίρετα, ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει χωρίς χρήματα. Όταν λοιπόν του μειώνεις ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ τα εισοδήματά του τότε του υποβαθμίζεις και το επίπεδο της ζωής του. Είναι κάτι που δεν κατάλαβες ;

Οι αφορισμοί «η κρίση σας πείραξε», «κατάντια» κλπ δείχνουν ρηχότητα, βιασύνη και τελικά έλλειψη κατανόησης και σεβασμού σε αυτόν που σου μιλάει. Σου επιστρέφονται λοιπόν συστημένοι ΟΛΟΙ !

Όπως θα έχεις ίσως παρατηρήσει σε αυτό το μπλογκ έχω γράψει δεκάδες άρθρα και έχω αναδημοσιεύσει άλλα τόσα άρθρα φίλων και ανθρώπων που εκτιμώ την γνώμη τους σχετικά με την διεθνή συγκυρία, την Ελληνική Οικονομία, το ΔΝΤ, τον ρόλο των Ελληνικών κομμάτων κλπ.

Για το μόνο λοιπόν που δεν μπορείς να με κατηγορήσεις είναι για «έλλειψη επιχειρημάτων» όπως λες.

Προτείνω λοιπόν να το ξανασυζητήσουμε αφού όμως συμπληρώσεις τις γνώσεις σου σχετικά με τα ζητήματα αυτά.

Παίρνω επίσης το θάρρος να προτείνω να μιλάς ωριμότερα και ευγενικότερα στους μπλογκοσυναδέλφους σου για πράγματα που γνωρίζεις.

Για πράγματα που δεν γνωρίζεις να ακούς και να διαβάζεις για να μαθαίνεις.

.

Το κατάπτυστο κόμμα και η προδοσία της Ευρώπης

Δεν θα διαβάσετε καμία μεγάλη σοφία, ούτε καμία βαθυστόχαστη ανάλυση. Απλά γράφω παρασυρμένος από την αηδία και την αγανάκτηση που μαζί με πολλούς άλλους βιώνω τους τελευταίους μήνες.

Η Ελλάδα λειτούργησε ως άλλος δούρειος ίππος ή ως τραγική κερκόπορτα της Ευρώπης, για τα αδίστακτα γεράκια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τμήματος της ΕΕ τα οποία ενορχηστρώνουν απροκάλυπτα πλέον, ληστρικά για τους λαούς σενάρια λιτότητας, που δεν περιορίζονται φυσικά μόνο στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Λιτότητα ακολουθεί και η Ιταλία, παίρνοντας τον δρόμο που έχουν ήδη πάρει αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ακολουθώντας το «Ελληνικό Παράδειγμα» εμπνευσμένο από τους ξένους αλλά υλοποιούμενο από τους ντόπιους Νενέκους και το σαφώς ξενόδουλο – κατά τον αρχηγό του – Ελληνικό Υπουργικό Συμβούλιο. Ο «πρώτος υπουργός», ο γνωστός «κύριος λεφτά υπάρχουν» μα και οι συν αυτόν, επέλεξαν να ακολουθήσουν διατεταγμένη υπηρεσία υποτασσόμενοι στην δειλία, την έλλειψη οράματος την βαθύτατη κοινωνική αναλγησία αλλά και την ιδιοτέλειά τους.

Επόμενος – άμεσος - στόχος η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η «Ελλάδα του Βορά» Δανία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Σερβία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος ως κληρονομιά των αγώνων και των πνευματικών κατακτήσεων του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης, καταρρέει κάτω από την τυφλή καταστροφική μανία των μειρακίων του LSE και της Wall Street.

Βέβαια οι εγκληματικές συνειδήσεις που εφηύραν τους μηχανισμούς καταλήστευσης των λαών εξαιρούν από τα σενάριά τους τις «χώρες πατριάρχες» όπως Γερμανία και Γαλλία διότι «θα μπορούσε ίσως έτσι να υπονομευθεί η ανάπτυξη» (!!). Αγαπητοί αναγνώστες, μιλούμε για ένα κρεσέντο αδιαντροπιάς και υποκρισίας.

Μέσα σε όλα αυτά, άκουσα και την δήλωση του πτωχού πλην τιμίου Υπουργού της Εργασίας (απασχόληση παρακαλώ – και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε).

Ιδού η ιστορική δήλωσις :

«Θα επικεντρωθώ και ό,τι καταφέρω» [ κατά το γνωστό: ό,τι κάτσει ]

Ο Υπουργός αφού εξεδήλωσε το αμέριστο ενδιαφέρον του δια τας χήρας κάτω των πενήντα ετών, μας πληροφόρησε ότι «θα επικεντρωθεί», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αποτελεί επόμενο και θλιβερό συμπέρασμα το ότι ο κύριος αυτός δεν έχει αντιληφθεί πως έχει πραγματική ευθύνη ως Υπουργός Ελληνικής κυβέρνησης. Ακολουθεί φαίνεται τα χνάρια του εδώ αφεντικού του ο οποίος επίσης δεν έχει αντιληφθεί ότι έχει συνολική ευθύνη ως Έλληνας Πρωθυπουργός.

Όπως έγραψα και αλλού, νομίζαμε αφελώς όλοι ότι δεν υπάρχουν χειρότεροι από τους προηγούμενους ... αλλά δυστυχώς υπάρχουν ...

Αίσχος !

.

Η λερωμένη φωλιά

Στο site http://www.competitive-greece.gr/ που ανήκει στο Εθνικό Συμβούλιο Ανταγωνιστικότητας του Υπουργείου Ανάπτυξης, βρήκα μια ενδιαφέρουσα μελέτη 240 σελίδων του 2007 η οποία εμπεριέχει πάμπολλα στοιχεία που αφορούν την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα στην χώρα μας. Για τις δύο αυτές, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, έννοιες έχουν λεχθεί και γραφεί πάρα πολλά ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, αλλά οι παρεξηγήσεις και οι ομιχλώδεις αντιλήψεις δεν λένε να υποχωρήσουν.

Περιδιαβαίνοντας το ενδιαφέρον κείμενο έπεσα πάνω στους δύο παρακάτω πίνακες που μου φάνηκαν προκλητικοί όσο και επίκαιροι :

Δεν τους σχολιάζω αφού είναι προφανές ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα όταν μια χώρα υστερεί σε διαφάνεια και όταν εμφανίζει ως Δαπάνες Δημόσιας Διοίκησης το 10% του ΑΕΠ και του 19% των Δημοσίων Δαπανών (!) Και να φανταστείτε ότι τα στοιχεία είναι σχετικά παλιά, του 2007 και του 2004 αντίστοιχα.

Είναι προφανές – και πάλι – ποιοι έχουν την ευθύνη για τέτοιου είδους εξόφθαλμες στρεβλώσεις στην οικονομία μας: το σύνολο του κατ’ ευφημισμό «πολιτικού κόσμου».

Δεν τίθεται καμία αμφιβολία ότι η συμπεριφορά και ο τρόπος αντίδρασης της ΕΕ στο Ελληνικό πρόβλημα ήταν απαράδεκτα και αυτοκαταστροφικά και δεν χρειάζεται να επαναληφθεί η διαπίστωση ότι η εμπλοκή του ΔΝΤ στα της Ελλάδας και λίγες εβδομάδες αργότερα και στα της Ευρώπης (βλ. Πακέτο Ευρωπαϊκής Στήριξης 700 δις) είναι όχι μόνο επιζήμια αλλά και κατάπτυστη.

Όμως μέσα σε αυτό τον συρφετό της κερδοσκοπίας των αδίστακτων πολιτικών παιχνιδιών και της άδικης καταλήστευσης του παντελώς αθώου καθ’ όλα τα σχετικά με την οικονομική δυσπραγία μέσου Έλληνα, δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε ούτε να ξεχνάμε το γεγονός ότι και «εμείς» κάπου την είχαμε (πολύ) λερωμένη την φωλιά μας. «Εμείς» δείξαμε την κερκόπορτα που οδηγεί στην άλωσή μας. Και στην λέξη «εμείς» ας δοθεί το περιεχόμενο που καθ’ ένας από εμάς με θετικό πνεύμα και κοινή λογική ορίζει ως ορθό και δίκαιο.

.