Άκου, Νικήτα !

άποψη της Ακρόπολης από το Θησείο, 1920
Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Η εικαστικός Ευφροσύνη Δοξιάδη, κόρη του ανθρώπου που σχεδίασε ολόκληρες πόλεις και είναι υπεύθυνος για μια όμορφη πλευρά της Αθήνας που αγαπάμε, πιστεύει ότι η θητεία του Νικήτα Κακλαμάνη υπήρξε εγκληματική για την πόλη μας. Εξηγεί γιατί.

Για πρώτη φορά, πιστεύω, στην ιστορία της σύγχρονης Αθήνας, η εκλογή του επόμενου δημάρχου είναι τόσο κρίσιμης σημασίας. Μία πιθανή επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη θα οδηγούσε την Αθήνα στον θάνατο. Ποτέ η πόλη μας δεν ήταν σ' αυτά τα χάλια! Το ιστορικό της κέντρο, που θα έπρεπε να είναι όχι μόνο η βιτρίνα της πόλης αλλά και ολόκληρης της χώρας (βλ. άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη «Η καταρρέουσα Αθήνα ψηφίζει», «Τα Νέα», 2 Οκτωβρίου 2010), το τόσο πλούσιο σε μνημεία και αρχαιότητες, αντί για το πολιτιστικό πάρκο που όφειλε να είναι, έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτο εφιάλτη όχι μόνο για τους κατοίκους αυτής της περιοχής -όπως είμαι εγώ- αλλά και για τους επισκέπτες της, Έλληνες και ξένους.

Τέσσερις σημαντικές πλατείες του κέντρου -η Ομόνοια, η πλατεία Κοτζιά, η πλατεία Θεάτρου και η κακοπαθημένη πλατεία Μοναστηρακίου- παρουσιάζουν μια δραματική εικόνα. Αυτές οι 4 εξαθλιωμένες, όπως τις κατάντησαν, πλατείες (αλλοτινά στολίδια) «περικλείουν» ασφυκτικά το Μέγαρο του Δημαρχείου. Και αναλογίζομαι και απορώ πώς άραγε μπορεί ο κ. Κακλαμάνης να κάθεται και να εργάζεται στον επίχρυσο θρόνο του μεγαλοπρεπούς γραφείου του μέσα στο Δημαρχείο, όταν το γραφείο αυτό έχει μετατραπεί εδώ χρόνια σε κέντρο του ΚΥΚΛΟΥ της ΚΟΛΑΣΗΣ, ενός κύκλου που ορίζουν οι 4 αυτές πλατείες. Έντονα απορώ...

Είκοσι μέτρα από το Δημαρχείο βρίσκεται η στοά του Πρωτοδικείου, που ενώνει την οδό Λυκούργου με την πλατεία Ομονοίας. Η στοά αυτή κάθε βράδυ μέχρι τα χαράματα γεμίζει από δεκάδες τραγικούς ηρωινομανείς, που με το κλείσιμο των καταστημάτων καταφεύγουν εκεί ημίγυμνοι και εξαθλιωμένοι και τρυπούν με ενέσεις τα γεννητικά τους όργανα μπροστά στο αδιάφορο βλέμμα των περαστικών. Και δίπλα, η πλατεία Ομονοίας, η καρδιά της Ελλάδας, έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πασαρέλα από εμπόρους ναρκωτικών, βαποράκια, χρήστες. Μια εικόνα απόλυτης κόλασης! Την ίδια ώρα που μπροστά στον πάγκο με τις εφημερίδες αντηχούν τα γέλια μιας ανέμελης παρέας παλικαριών της Δημοτικής Αστυνομίας. «Δεν είναι δική μας δουλειά τα ναρκωτικά», μου είπαν κεφάτα, όταν τους πλησίασα αγανακτισμένη και τους ρώτησα γιατί δεν κάνουν κάτι. Αντίθετα, είναι δουλειά τους να σουλατσάρουν όλο το 24ωρο κόβοντας κλήσεις, ενώ δίπλα τους χαίνει η άβυσσος... Ούτε, βέβαια, είναι δουλειά του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας που βρίσκεται 20 μέτρα από την πλατεία, στην οδό Βερανζέρου...

Κύριε Κακλαμάνη, αν δεν έχετε αρμοδιότητες για να δράσετε άμεσα και αποτελεσματικά, να τις αποκτήςετε! Γι' αυτό σας ψήφισαν οι πολίτες της Αθήνας. Δεν σας ψήφισαν για να διοργανώνετε το τραγικό «φεστιβάλ» του Δήμου Αθηναίων στα Τουρκοβούνια ούτε για να καταντήσετε τον δημοτικό σταθμό 9.84 σε κέντρο λαϊκής διασκέδασης και σε σταθμό άθλιας προπαγάνδας και αποσιώπησης! Ο Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη, με θέληση, πυγμή και όραμα άλλαξε την εικόνα της πόλης, τη μεταμόρφωσε, την έσωσε.

Η πλατεία Θεάτρου, πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά, είναι πλέον άβατη λόγω του ότι έχει καταληφθεί από έναν υπόκοσμο πρωτόγνωρο στην ιστορία της Ελλάδας. Η Σοφοκλέους και η Σωκράτους θυμίζουν το αλλοτινό Χάρλεμ. Η απειλή καραδοκεί σε κάθε βήμα σου. Εστιατόρια και μπαρ κλείνουν κακήν κακώς, επιχειρήσεις πολλών ετών μεταφέρονται αλλού για να σωθούν.

Η πλατεία Μοναστηρακίου, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κιόλας, λόγω της απουσίας συνεργείων καθαριότητας του δήμου, έχει καταστεί εστία μολύνσεων και δυσωδίας. Εργοτάξιο για πολλά πολλά χρόνια, για να ανακαινιστεί ξοδεύτηκε μια περιουσία από το δημόσιο χρήμα και πλακοστρώθηκε ολόκληρη με αμφιβόλου γούστου μωσαϊκό από ακριβά μάρμαρα, το οποίο είναι καλυμμένο μ' ένα τεράστιο στρώμα βρόμας. (Το σχέδιο του μωσαϊκού, βέβαια, με τους κυματισμούς, είναι φρικτά κοπιαρισμένο από τη ριβιέρα του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας! Θλιβεροί απόηχοι από την Κόπα Καμπάνα στη σκιά της Ακρόπολης...) Στο κάτω μέρος της οδού Μητροπόλεως, αυτό με τις ψησταριές και τα κεμπάπ, σιχαίνεσαι να πατήσεις εξαιτίας της συσσωρευμένης στο πεζοδρόμιο λίγδας. Προς τι τα νεοπλουτίστικα κιτς μάρμαρα, κύριοι δήμαρχοι, παρόντες και απελθόντες; Όζουν άπλυτα από δεκαετίες...

Ερχόμαστε μπροστά στην Αγία Ειρήνη, έργο του Λύσανδρου Καυταντζόγλου, όαση πολιτισμού στο εσωτερικό της, όπου ο Λυκούργος Αγγελόπουλος κρατάει ζωντανή με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πολιτισμική μας κληρονομιά, ψέλνοντας με τον πιο γνήσιο και άρτιο τρόπο τους βυζαντινούς ύμνους. Στην πλατεία αυτή, χάρη στον θαυμάσιο παπα-Θωμά, γίνεται η ωραιότερη Ανάσταση που μπορεί να ζήσει κάποιος. Χωρίς βεγγαλικά, γιατί κανείς από τους εκατοντάδες παρευρισκόμενους δεν διανοείται να χάσει ούτε μια στιγμή από τη λυρική αυτή εμπειρία, από βαρελότα και τρακατρούκες που εκπυρσοκροτούν. Επί της Αιόλου, όμως, το ευρύτερο περιβάλλον είναι και αυτό απαράδεκτα παραμελημένο από τον δήμο και γεμάτο εστίες μόλυνσης υπό τη μορφή περιφραγμένων με κυματιστή λαμαρίνα νεοκλασικών που χρησιμοποιούνται ως αποχωρητήρια από τα στίφη των πλανόδιων πωλητών, οι οποίοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, βρίσκουν εκεί τη μόνη λύση. Τούρτες από ανθρώπινα κόπρανα ξαφνιάζουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη. Δύο βήματα από τον ιερό βράχο!

Ο πεζόδρομος της Αιόλου καλύπτεται με ένα χαλί από πατημένες μαύρες τσίχλες ετών. Η πρωτοφανής αυτή μάστιγα εξαπλώνεται μέχρι τα πεζοδρόμια της λεωφόρου Αμαλίας. Εκεί απ' όπου περνούν όλοι οι ξένοι επισκέπτες της χώρας μας και φρικιούν με τα κακοχυμένα εξαμβλώματα-προτομές που έχει ορθώσει ο κ. Αβραμόπουλος. Ο πεζόδρομος της οδού Ερμού με τα ακριβότερα εμπορικά ενοίκια έχει επιλεγεί από τους αδίστακτους έμπορους ανθρώπινης δυστυχίας ως ιδανικός τόπος επίδειξης των τραγικών τους θυμάτων. Επί δημαρχίας Μπακογιάννη στήθηκαν δυο αποτρόπαια, κακότεχνα μπρούντζινα γλυπτά στις διασταυρώσεις Ερμού με Βουλής και Ερμού με Νίκης, ποιος ξέρει ποια πελατειακά συμφέροντα υπηρετώντας. Το ένα από αυτά σού πλακώνει την ψυχή, διότι δείχνει δυο ανθρώπινες πατούσες μπηγμένες σε μια σύνθεση από σκουπίδια. Ο αλαφιασμένος περαστικός ταυτίζεται απόλυτα με την εικόνα αυτή - ένας άνθρωπος γυμνός, θαμμένος μες στα σκατά! Μα δεν ντραπήκατε, κ. Μπακογιάννη, να επιλέξετε αυτό το συγκεκριμένο γλυπτό για να κοσμήσει το πλέον κομβικό σημείο της Αθήνας; Το πεζουλάκι του σιντριβανιού, μαρμάρινο, σπασμένο και μονίμως βρεγμένο απωθεί και τον πιο εξαντλημένο διαβάτη. Την ίδια ώρα που τα αριστουργηματικά γλυπτά του Θανάση Απάρτη και του Χρήστου Καπράλου, αφού ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους, σαπίζουν στις Δημοτικές Αποθήκες...

Στο Μοναστηράκι, κοντά στον σταθμό του μετρό, βρίσκεται το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το Κακουργιοδικείο της Αθήνας, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα με έξοδα του Ιδρύματος Νιάρχου για λογαριασμό της Εκκλησίας, στην οποία ανήκει το κτίριο, για να στεγάσει μια βιβλιοθήκη της Εκκλησίας. Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, το κτίριο ανακαινίστηκε πολυτελώς, με τρόπο όμως που έχασε τη λιτή ομορφιά που είχε πριν. Από το τέλος της επισκευής του το κτίριο περιφράσσεται με τη γνωστή κυματιστή λαμαρίνα ύψους δυο μέτρων, η οποία έχει μετατραπεί και αυτή σε δημόσιο αποχωρητήριο. Η μυρωδιά είναι αφόρητη! Και, τελικά, πόσα χρόνια θα μείνει περιφραγμένο το περιουσιακό αυτό στοιχείο, ανεκμετάλλευτο και αχρησιμοποίητο;

Αναίσχυντα η δημοτική Αρχή έχει εγκαταλείψει, εδώ και χρόνια, την καθαριότητα της πόλη μας, γιατί δεν είναι καινούργια όλα αυτά που συμβαίνουν. Ζήσαμε τη μεγαλομανία και το κιτς του κ. Αβραμόπουλου, υποστήκαμε την ασύστολη αδιαφορία και τις προκλητικές σπατάλες της κ. Μπακογιάννη και πρόσφατα υφιστάμεθα την επικίνδυνη κακοδιοίκηση του κ. Κακλαμάνη.

Κύριοι και κυρίες, μας έχετε ρημάξει! Το 2003 γδύσατε το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ξηλώνοντας τα εκατόν πενήντα ετών μαρμάρινα πεζοδρόμιά του και τα αντικαταστήσατε με τσιμεντένια που πρόωρα θρυμματίστηκαν, καθότι ήταν ανεπαρκώς ψημένα. Η κλίμακα της τότε καταστροφής κατεγράφη από τον ηρωικό και αείμνηστο Χρήστο Παπουτσάκη στο περιοδικό «Αντί». Η έρευνα του περιοδικού είχε τότε αποκαλύψει ότι τα θαυμάσια αυτά μάρμαρα από τα πεζοδρόμια που ξηλώσατε πήγαν κατευθείαν για πώληση στις μάντρες της Ιεράς Οδού και μοσχοπουλήθηκαν σε κοσμικούς Αθηναίους για να διακοσμήσουν τις νεόπλουτες εξοχικές τους βίλες, κατά κανόνα στα νησιά.

Μας έχετε καταντήσει να ζούμε μέσα σε μια αθλιότητα, ενώ πληρώνουμε τους υψηλότερους δημοτικούς φόρους. Έχετε σπαταλήσει το δημόσιο χρήμα με τρόπους που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι μεγαλομανείς γιορτές σας έχουν αδειάσει τα ταμεία. Η πόλη των Αθηνών, που θα έπρεπε να ανυψώνει το πνεύμα όλων μας με την εγγενή φυσική ομορφιά της, μας υποβαθμίζει και μας ντροπιάζει. Άλλη μια θητεία του κ. Κακλαμάνη θα έδινε τη χαριστική βολή στην πόλη που γεννηθήκαμε, που ζούμε, που αγαπούμε  και που βλέπουμε να βιάζεται μπρος στα μάτια μας καθημερινά εξαιτίας σας.

Έλεος! Δεν σας αντέχουμε πια. Η Αθήνα ψυχορραγεί...

LIFO – 6 Οκτ. 2010

.

Η αποκρουστική καρικατούρα που λέγεται Ελληνική δικαιοσύνη χρειάστηκε δύο χρόνια για να καταλάβει ότι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε

Και ... έχει ο θεός παιδιά, "πρωτόδικο" ήτανε.Έρχονται τώρα οι εφέσεις.

Όποιος έχει υπομονή να το δει όλο δεν θα χάσει.

Αφιερωμένο στα παλικάρια του Αφγανιστάν που μάχονται τους βάρβαρους στρατούς της Δύσης.
.

Αποκάλυψη σοκ από Jean-Claude Juncker: "Σας αφήσαμε να χρεωκοπήσετε"

YouPayYourCrisis

ΠΗΓΗ: newsit

- "Εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα", δήλωσε ο Γιούνκερ

- Γαλλία και Γερμανία έπαιξαν παιχνίδι εις βάρος της χώρας μας

- Ενώ ήξεραν οι Ευρωπαίοι συνέχιζαν να μας δανείζουν βγάζοντας χρήματα στις πλάτες των Ελλήνων

Όλοι φαίνεται πως γνώριζαν ότι σε λίγο καιρό η Ελλάδα θα έφτανε στο χείλος του γκρεμού όμως κανείς δεν είπε τίποτα γιατί όπως φαίνεται τους βόλευε. Το εξοργιστικό είναι όμως όχι ότι γνώριζαν, αλλά βλέποντας την καταστροφή της Ελλάδος, συνέχιζαν να μας δανείζουν, βγάζοντας λεφτά στις πλάτες μας, αλλά και για να έρθουν μετά ως "σωτήρες" με το μνημόνιο.

Ο επικεφαλής των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, δήλωσε σήμερα, χωρίς να έχει τύψεις, ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν "ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει" την δημοσιονομική κρίση που την έπληξε στις αρχές του έτους.

"Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αλλά όχι με την αντιμετώπιση της το τελευταίο έτος, έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί πριν απο δυο ή τρεις δεκαετίες", δήλωσε ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

"Αλλά ήταν φανερό ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος, και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τσισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές γιαυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση", είπε.

Ο Γιούνκερ παραδέχθηκε ότι Γαλλία και Γερμανία φρόντισαν να αποσιωπήσουν το θέμα γιατί κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την χώρα μας. "Ήξερα, ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά απο τις εξαγωγές τους (...) προς την Ελλάδα", είπε χαρακτηριστικά.

Και το χειρότερο που είπε; "Εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα".

Γιατί δεν μπορούσε όμως να το πει δημόσια. Τα συμφέροντα που είχαν οι ευρωπαϊκές χώρες αν η χώρα μας οδηγείτο στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα είναι τεράστια αφού πλέον εις βάρος μας μπορούν και βγάζουν ακόμη περισσότερα εκατομμύρια ευρώ, ενώ με το μνημόνιο μας έχουν πλέον στο χέρι.

.

Ο κος Liu Xiaobo και το Nobel «ειρήνης»

Ποια είναι λοιπόν η σημασία της απονομής του Nobel ειρήνης στον εγληματία Liu Xiaobo; Πως θα μας φαινόταν εμάς εάν ένα υποτιθέμενο Κινέζικο Nobel δινόταν στον Στελάκη τον Παττακό ας πούμε; Η σημασία είναι απλή αγαπητοί φίλοι και εχθροί, είναι η επιβεβαίωση της βαθιάς και αμετανόητης υποκρισίας που χαρακτηρίζει την Δύση ολόκληρη κατά πρώτο λόγο και ύστερα την χειραγωγούμενη και εν πολλοίς φαιδρή επιτροπή των Νορβηγών.

Κάθε ειλικρινής και καλής διάθεσης άνθρωπος καταλαβαίνει εύκολα ότι οι Δύση – εμείς όλοι δηλαδή – δεν μπορούμε τόσο υποκριτικά και ανερυθρίαστα να μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα. Από την χρήση των δύο βομβών πάνω στο ανθρώπινο είδος, το Viet Nam, το Irak, το Afganistan, την προβοκάτσια της 9/11 και μέχρι το Guantanamo και την Gaza, ο δρόμος είναι μακρύς και οι αμαρτίες πολλές, πάρα πολλές.

Βρήκαμε όμως εύκολο θύμα: την Κίνα. Μια χώρα με τεράστιο πληθυσμό, χαώδη έκταση (που από αυτά και μόνον υποχρεώνεται να διολισθαίνει σε αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης) και μόνιμα εσωτερικά προβλήματα στην περιφέρειά της  που δυδαυλίζονται και χρηματοδοτούνται αδρά από την Δύση.

Σε αυτή την χώρα βρήκαμε να εξαντλήσουμε όλη την κίβδηλη ευαισθησία μας για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Είναι η ίδια αυτή ευαισθησία που δείχνουμε ως Δύση για την γενοκτονία των Παλαιστινίων ας πούμε, αυτή που γίνεται – κυριολεκτικά – κάτω από την μύτη και δίπλα από τα σπίτια μας.

Δεν πρέπει να ξεχάσω να σας πω επίσης, ότι όπως έσπευσε περιχαρής να πληροφορήσει το παγκόσμιο κοινό η σύζυγος του εγκληματία Liu Xiaobo, η γνωστή ‘προοδευτική’ και πλήρης ευαισθησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα ‘μούρη’, ο Δαλάης ο Λάμας, υπήρξε εκ των βασικών υποστηρικτών της υποψηφιότητας του Xiaobo.

Ένα μεγάλο φάσκελο λοιπόν αρμόζει τόσο στην γελοία Νορβηγική επιτροπή όσο και - κυρίως - σε αυτούς που την χειραγωγούν …  Όρσε !

.

Εκλογές και Δικαιοσύνη, του Παντελή Μπουκάλα

«Κάποια σκοτεινά κέντρα, παράκεντρα εξουσίας, θα συνεχίσουν τις αήθεις, ανοίκειες και κακόβουλες επιθέσεις στο πρόσωπό μου, ενώ γνωρίζουν ότι η κατηγορία που με βαραίνει είναι τελείως υποβολιμαία και αβάσιμη».

Το ισχυρίστηκε ο υποψήφιος, με τον συνδυασμό του ΠΑΣΟΚ, αντιπεριφερειάρχης Κυκλάδων κ. Δημήτρης Μπάιλας, για να δικαιολογήσει την αποπομπή του από τη λίστα, λόγω της εναντίον του ποινικής δίωξης σε βαθμό κακουργήματος, για εμπλοκή του στην υπόθεση του κυκλώματος που αποκαλύφθηκε στην Πολεοδομία της Σύρου.

Δεν κατονόμασε βεβαίως τα κέντρα που βυσσοδομούν εναντίον του, αλλά εκείνο που έμεινε σ’ όποιον διάβασε τις δηλώσεις του είναι ότι η Δικαιοσύνη λειτούργησε ως το μακρύ χέρι όλων εκείνων που επιδιώκουν την πολιτική του εξόντωση. Ωστόσο, ο κ. Μπάιλας δεν είναι ο πρώτος που αφήνει αιχμές για ανάμειξη εισαγγελέων και δικαστών στις δημοτικές εκλογές με την άσκηση διώξεων και τις καταδίκες, τροφοδοτώντας καχυποψία περί διαπλοκής Δικαιοσύνης και πολιτικής. Η αναίρεση της απόφασης για απαλλαγή του κ. Πέτρου Μαντούβαλου από τις κατηγορίες περί συμμετοχής του στο παραδικαστικό κύκλωμα συνέπεσε με την εξαγγελία της υποψηφιότητάς του για τη δημαρχία του Πειραιά, γεγονός που σχολιάστηκε εκ μέρους του με υπονοούμενα ότι πίσω από την εξέλιξη κρύβεται το πρώην κόμμα του. Ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης έχει πάψει προ πολλού να ασχολείται με τις αλλεπάλληλες διώξεις και καταδίκες του από τα δικαστήρια. Τα θεωρεί όλα σκευωρίες των πολιτικών του εχθρών και δεν διστάζει να δηλώνει ότι γι’ αυτόν ο μόνος θεσμός είναι ο λαός και αυτός με την αγάπη του τον προστατεύει από τους διώκτες. Τα ίδια λένε και πολλοί άλλοι που έχουν δικαστικές εκκρεμότητες ενόψει εκλογών.

Εχουμε λοιπόν μια χειραγωγούμενη από την εκτελεστική και γενικότερα την πολιτική εξουσία Δικαιοσύνη, η οποία επιστρατεύεται για πολιτικά παιγνίδια και την εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων; Κάποιοι πολιτικοί αυτό μας λένε. Η Δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της και δεν τη συναρτά με την πολιτική συγκυρία και τις εξελίξεις της, θα πει κάποιος. Πολύ καλά, είναι ο αντίλογος, αλλά τέτοιες και τόσες συμπτώσεις; Γιατί έπρεπε να συμπέσει η αναίρεση της απόφασης απαλλαγής του κ. Μαντούβαλου με την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του; Γιατί να οριστεί η κατ’ έφεσιν δίκη του κ. Ψωμιάδη για παράβαση καθήκοντος στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου; Δεν σκέφθηκε η ηγεσία της Θέμιδος ότι οι διώξεις, οι δίκες και οι καταδίκες θα χρησιμοποιηθούν στην εκλογική αντιπαράθεση και οι θιγόμενοι για να αμυνθούν θα καταλογίσουν σε αυτές πολιτικά κίνητρα; Πώς να εμπιστευθεί ο πολίτης τον δικαστή ή τον εισαγγελέα όταν οι πολιτικοί ηγέτες του, που υποτίθεται ότι πρώτοι εκείνοι σέβονται τους θεσμούς, υπονομεύουν ελαφρά τη καρδία την αξιοπιστία τους; Δεν απαξιώνεται έτσι η Δικαιοσύνη;

Του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή στην 8/10/2010

Επιστολή - φωτιά Καψή στον Πάγκαλο

Αναδημοσιεύω αυτούσια την επιστολή όπως την διάβασα στα Επίκαιρα (07/10 – 13/10).

-----

Κύριε διευθυντά,

Φτάνει πιά ! Οι εβδομαδιαίες - όπως οι προ ημερών - εκρήξεις αρλουμπολογίας [Σ.Σ.: Η επιστολή ελήφθει με καθηστέρηση] του κληρονόμου της «θείας Αγλαϊας» αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Πάγκαλου έφτασαν στα όρια της συκοφαντικής δυσφήμισης δια του Τύπου και απειλούν να ολοκληρώσουν την απαξίωση της πολιτικής στην πιο κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η χώρα μας, όταν και άλλοι συνάδελφοι σπεύδουν να ενστερνιστούν τις συκοφαντίες του.

Ο κ. Πάγκαλος ανατρέπει και το δικαιικό μας σύστημα και προσφεύγει σε μεθόδους της Ιεράς Εξέτασης καλώντας τα θύματα των συκοφαντιών του να αποδείξουν την αθωότητά τους.

Παρά ταύτα θα τον ακολουθήσω. Του απαντώ:

-         Ουδέποτε έκανα ή επιχείρησα να κάνω οποιονδήποτε διορισμό στο Δημόσιο ή στις αμαρτωλές δημοτικές επιχειρήσεις.

-         Υπερασπίστηκα με σθένος το λεγόμενο «νόμο Πεπονή», δηλαδή την διαδικασία του ΑΣΕΠ, την σπουδαιότερη ίσως κοινωνική αλλαγή της οκταετίας του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, και ουδέποτε επιχείρησα να ρίξω την ευθύνη σε αυτόν για την ανεργία.

-         Πολέμησα την νοοτροπία των «δικών μας παιδιών», και υπερασπίστηκα το δικαίωμα όλων, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, να έχουν πρόσβαση στην εργασία.

Είναι αλήθεια ότι είχαμε πάντοτε διαφορά νοοτροπίας με τον συντονιζόμενο από τον κ Ραγκούση αντιπρόεδρο όσον αφορά τη λειτουργία ενός πολιτικού.

«Εσένα ποιος σε χρηματοδοτεί» με είχε ρωτήσει λίγο πριν από τις τελευταίες εκλογές που πήρα μέρος.

«Κανείς», του είχα απαντήσει.

«Ε τότε δεν θα εκλεγείς».

Και δεν εξελέγην. Εκείνος ήρθε πρώτος …

Απειλείται δε και η εκλογή της συζύγου μου.

Και για να τελειώνουμε: Ο Πάγκαλος υποστηρίζει ότι υπήρξε φαύλος. Δεν θα τον διαψεύσω. Για να το λέει. Αρνούμαι όμως αυτή την κατηγορία για τον εαυτό μου. Στην πολιτική έδωσα, δεν πήρα. Αναγκάστηκα να πουλήσω ένα κτήμα στον Διόνυσο, ένα διαμέρισμα στην Ιπποκράτους (της συζύγου μου) και ένα εξοχικό στο Σοφικό (της συζύγου μου) και αυτή τη στιγμή η μόνη ιδιοκτησία που έχω είναι το σκάφος μου (12 μέτρα) και ένα αυτοκίνητο που αγόρασα μεταχειρισμένο. Και δεν προσδοκώ σε καμιά κληρονομιά. [ Σημείωση: Προς αποφυγή παρανοήσεων. Δεν αμφισβητώ επ’ ουδενί την νομιμότητα των κτήσεων του κ. Πάγκαλου και όπως, δε, είπε ο κ. Βουλγαράκης, παν το νόμιμο είναι και ηθικόν. Μόνο που ο κ. Βουλγαράκης δεν έκανε ποτέ τον σοσιαλιστή. ]

Ελπίζω ο κ. Πάγκαλος να μην μου απαντήσει. Θα το θεωρήσω σαν αίτηση συγγνώμης. Διαφορετικά, θα ήταν δυσάρεστο να ανεβοκατεβαίνουμε στα κτίρια της τέως Σχολής Ευελπίδων.

Γιάννης Καψής

-----

σχόλιο grsail: Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο Καψή αλλά εκ’ διαισθήσεως μου ήταν πάντα σεβάσμιος. Για μία ακόμη φορά η διαίσθησή μου αποδείχτηκε ορθή !

.

Είναι άραγε τρύπιο το hanfu της Αθήνας;

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι κατέχει μια πλήρη εικόνα των εξελίξεων που σημβαίνουν στον κόσμο και κυρίως στην Δύση. Και τα πλέον φωτεινά μυαλά αλλά και οι πλέον καλά πληροφορημένοι μπορεί να κατέχουν κάποια γενική εικόνα, κατατρύχονται όμως από μεγάλες αμφιβολίες και αναπάντητα ερωτήματα. Ίσως οι μόνοι που γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται πλήρως τις εξελίξεις, εν πολλοίς καθορίζοντάς τες,  είναι ένα τμήμα της «βαθιάς» παγκόσμιας οικονομικής ελίτ. Αυτό όμως δεν το συνεχίζω δίοτι θα κατηγορηθώ ως συνομωσιολόγος.

Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις μου έδωσε η πολυσυζητημένη επίσκεψη του Κινέζου ηγέτη στην Ελλάδα. Με εντυπωσίασε η άνεση με την οποία πέτυχε μια σειρά από μεγάλους στόχους, όπως επίσης με εντυπωσίασε και η απύθμενη αφέλεια που επιδυκνείει ένα μεγάλο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας αφού νομίζει ότι ο κύριος αυτός ήρθε περισσότερο για να δώσει παρά για να πάρει.

Η Κίνα μπορεί να ειδωθεί με πολύ θετικό μάτι όχι με όρους ποιότητας του καθεστώτος της ή - πολύ περισσότερο - εφαρμογής της Δημοκρατίας, αλλά ως μοχλός επιβολής ειρήνης μέσα από τον αδιαμφισβήτητο ρόλο της ως παράγοντα ισορροπίας, αφού ενσαρκώνει στο οικονομικό, στο πολιτικό, στο επιστημονικό αλλά και στο στρατιωτικό επίπεδο και με τον καλύτερο τρόπο, αυτό που θα ονομάζαμε «αντίπαλο δέος» σε σχέση με την άπληστη και παραπαίουσα Δύση.

Η έλλειψη του παράγοντα ισορροπίας αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης υπήρξε αν όχι ο βασικότερος αλλά ένας από τους πολύ ισχυρούς παράγοντες που οδήγησαν στην υπερ-συντηρητικοποίηση της Δύσης και στο άνοιγμα των ασκών του άκρατου νέο-φιλελευθερισμού ένθεν κακείθεν του Αντλαντικού. Το κενό αυτό κάποιοι θεωρούν - αφελώς ή όχι, αυτό θα φανεί – ότι τείνει να το καλύψει σήμερα η Κίνα.

Όμως υπάρχει και η άλλη οπτική που λέει ότι η υιοθέτηση από την Κίνα των μεθόδων και των εργαλείων του Καπιταλισμού, με την παράλληλη αναγόρευσή της σε τρομερό ξεφτέρι των αγορών όχι μόνο δεν λειτουργεί ως παράγοντας ισορροπίας αλλά αντίθετα, συδαυλίζει και επιταχύνει την διολίσθιση της Δύσης σε όλο και περισσότερο συντηρητισμό, σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό κυριαρχίας των αγορών πάνω στις κοινωνίες μέχρι την τελική κατάργησή τους («There is no such thing as society» - Margaret Thacher).

Η μοναδική ειδοποιός διαφορά (που δεν έχει συχητηθεί και αναλυθεί όσο θα έπρεπε) ανάμεσα στον Κινέζικο και τον δυτικό καπιταλισμό είναι ότι ο Κινέζικος δίνει βάρος στις υποδομές, στις εξαγωγές και στις παραγωγικές επενδύσεις (βιομηχάνιση) και όχι στην εσωτερική κατανάλωση, ενώ ο Δυτικός ακριβώς το αντίθετο: η κινητήρια δύναμή του είναι η εσωτερική κατανάλωση.

Η θριαμβευτική είσοδος του Κινέζου πρωθυπουργού στην Ευρώπη από την αρχαία πύλη των Αθηνών, κατέληξε στις συνομιλίες των Βρυξελλών όπου και διεφάνει πόσο στ’ αλήθεια σκληρό είναι το Κινέζικο ατσάλι και, αντίθετα, πόσο επιτηδευμένα μαλακό θα παραμείνει, από ότι όλα δείχουν, το Κινέζικο νόμισμα.

Πολλοί Ευρωπαίοι δεν είδαν με καλό μάτι την «θερμή» υποδοχή του Κινεζικού κεφαλαίου από το παραστρατημένο ευρω-κρατίδιο των Βαλκανίων. «Κερκόπορτα της Ευρώπης για το Κινεζικό κεφάλαιο η Ελλάδα» έφτασαν να γράψουν κάποιοι.

Η επί της ουσίας ερήμην των Ευρωπαίων είσοδος της Ελλάδας στην λογική του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου μετά το περιβόητο ταξίδι του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον και την παρεπόμενη δήλωση του Καστελόριζου, καθώς και η κάπως άκριτη και υπερβολικά θερμή υποδοχή του κυρίου Wen Jiabao, ίσως εν τέλει να ενόχλησαν ιδιαίτερα κάποιους Ευρωπαϊκούς κύκλους.

Τέτοιοι «λογαρισαμοί» δεν ξεχνιούνται ποτέ και πληρώνονται πάντοτε από τον πλέον αδύναμο. Μήπως ο αναπροσσδιορισμός του Ελληνικού Ελλείματος αλλά και του Εξωτερικού χρέους που με τυμπανοκρουσίες αναγγέλθηκε από τις Βρυξέλλες, καθώς και η πρόσφατη ενίσχυση του γραφείου της Eurostat στην Ελλάδα με δέκα επί πλέον στελέχη αποτελούν μικρές προκαταβολές αυτού του λογαριασμού; Είναι άραγε τρύπιο το hanfu της Αθήνας;

.

Οι managers στα Πανεπιστήμια

from CYNICAL

Ένα κομβικό σημείο της νέας εκπαιδευτικής χάρτας που οραματίστηκε ο Πρωθυπουργός μας είναι ο τρόπος διοίκησης των πανεπιστημίων. Εν συντομία, πετάμε απ’ όξω τους φοιτητές, τους καθηγητές, το ακαδημαϊκό προσωπικό, και οποιονδήποτε έχει σχέση με το ίδρυμα και την εκπαίδευση και στη θέση τους εγκαθιστούμε πάντα βάσει βιογραφικού, συμβούλους, εξέχοντα μέλη (ξέρετε τώρα εσείς τι σημαίνει εξέχον μέλος) της κοινωνίας και πάνω απ’ όλα managers.

Πολύ καλή μου φάνηκε η ιδέα, γιατί με την τόση μεγάλη παραγωγή managers κάπου θα πρέπει να βρούνε κι αυτοί δουλειά και να βολευτούν. Ένας manager επιδέξιος στο να πουλάει μασαζοκαλτσόν και φριτέζες, δεν χωράει αμφιβολία ότι θα είναι εξ ίσου αποτελεσματικός στο να προωθεί και το εκπαιδευτικό προϊόν.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι η συγκεκριμένη πιάτσα είναι πολύ ακριβή, αν αναλογιστούμε τις αποδοχές της συντονίστριας της παρέας που θα επεξεργαστεί την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και οι οποίες ανέρχονται στα $400 χιλιάρικα ετησίως και κάτι ψιλά για αυτοκίνητα, σπίτια, ταξίδια, σοφέρ και κομμωτήρια. Αν πολλαπλασιάσουμε το αντίστοιχο ποσό επί τον αριθμό των συμμετεχόντων στο board κάθε πανεπιστημίου και εν συνεχεία επί τον αριθμό των πανεπιστημίων και ΤΕΙ ανά τη χώρα, τότε βλέπουμε ότι η οραματική αυτή μεταρρύθμιση κοστίζει πολύ, μα πολύ ακριβά.

Επειδή ως γνωστόν στα ταμεία του κράτους δεν υπάρχει σάλιο, ο μόνος τρόπος που μπορώ να φανταστώ για να εξοικονομηθούν οι αμοιβές των διοικητών και των συμβούλων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είναι να επιβληθούν δίδακτρα στους φοιτητές. Κι επειδή και των φοιτητών και των γονέων αυτών τους εστέγνωσε το σάλιο, δεν μένει άλλος δρόμος παρά ο δανεισμός από τις τράπεζες. Τώρα το πού θα το βρούνε οι τράπεζες το χρήμα είναι κι αυτό ένα ερώτημα, μιας και αυτονών τους στέγνωσαν τα ταμεία, μιας και καμία άλλη τράπεζα δεν βρίσκεται να τους δανείσει, παρά μονάχα η κεντρική.

Μια λύση θα ήταν η εισαγωγή φοιτητών από το Κατάρ και το Κουβέιτ, καθώς επίσης και η εξαγωγή εκπαιδευτικών προϊόντων σε άλλες αραβικές και αφρικανικές χώρες, θέμα που άλλωστε έθιξε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός όταν αγόρευε για τις εξαγωγικές δυνατότητες της μεσογειακής δίαιτας. Ενώ η πιο καθαρή λύση για τα ελληνόπουλα θα ήταν να μπορούν να φοιτούν μόνο όσα μπορούν να στάξουνε ζεστό το παραδάκι. Όσο για τα άλλα θα έχει όπως πάντα ο θεός. Δε λέω, καλή ιδέα, μιας και τι να τους κάνουμε τόσους επιστήμονες…

Τα άτιμα όμως τα δίδακτρα έχουν την κακιά συνήθεια να ανεβαίνουν, όπως και ο,τιδήποτε άλλο πέφτει στα χέρια του ιδιωτικού τομέα για να εξυγιανθεί. Πέρα από την ιλιγγιώδη αύξηση του κόστους περίθαλψης, στην Αμερική με τον ίδιο ρυθμό αυξήθηκαν και τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια. Για παράδειγμα, ενώ στα τελευταία 40 χρόνια το μέσο εισόδημα αυξήθηκε κατά 6.5 φορές, το κόστος φοίτησης ανέβηκε κατά 15 για τους φοιτητές που προέρχονται από την πολιτείας όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο και κατά 24 για τους εκτός. Για τα καλά ιδιωτικά το κόστος αυξήθηκε κατά 13 φορές, με τα δίδακτρα μόνο να ανέρχονται κατά μέσο όρο στα $38,000.

Και σύμφωνα με τις εκθέσεις τόσο δεξιών όσο και αριστερών think-tanks αυτοί που ανέβασαν το κόστος δεν ήταν άλλοι από τους managers, αυτοί δηλαδή οι οποίοι υποτίθεται ότι προσλήφθηκαν για να το κατεβάσουν, ή για να το εξορθολογίσουν όπως είναι η σωστή έκφραση. Τα νούμερα λοιπόν έδειξαν ότι ανάμεσα στο 1993 και 2007 τα χρήματα που δόθηκαν στα εν λόγω λεφούσια στις διοικήσεις 198 πανεπιστημίων αυξήθηκαν με πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς απ’ ότι τα χρήματα που δόθηκαν στο εκπαιδευτικό προσωπικό και στη διδασκαλία. Στα δε ιδιωτικά πανεπιστήμια τα κόστη διοίκησης αυξήθηκαν ταχύτερα απ’ ότι στα πολιτειακά. Για παράδειγμα, την ίδια περίοδο το διοικητικό κόστος ανά φοιτητή στο Harvard αυξήθηκε κατά 300%. Άσε δε που οι πρόεδροι των πανεπιστημίων συμπεριφέρονται και αμείβονται σαν πρόεδροι εταιριών της Wall και Main Street συνάμα σκανδαλίζοντας ταυτόχρονα με τον επιδεικτικό τους πλούτο.

Κατά τα άλλα, το μοντέλο φυσάει...

.

Καταδικάζονται οι φονιάδες του Ισραήλ

από το tvxs(1):

Με απόφασή του, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ενέκρινε σήμερα έκθεση της επιτροπής που ερεύνησε το ρεσάλτο των ισραηλινών καταδρομέων στον «Στόλο της Ελευθερίας» που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα Σύμφωνα με την έκθεση αυτή(*), υπάρχουν «αποδείξεις» για να «στηριχθούν διώξεις» κατά του Ισραήλ.

Η απόφαση, η οποία κατατέθηκε από το Πακιστάν εξονόματος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC), ο οποίος συσπειρώνει 57 χώρες, υιοθετήθηκε σήμερα με 30 ψήφους υπέρ, 1 κατά (αυτή των ΗΠΑ) και 15 αποχές.

Στο σχέδιο απόφασης, ο OIC εξέφραζε «βαθύτατα τη λύπη του για τη μη συνεργασία του Ισραήλ στην έρευνα» και ζητούσε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ «να εγκρίνει τα πορίσματα της έκθεσης» και να «εισηγηθεί στη Γενική Συνέλευση (του ΟΗΕ) να λάβει υπόψη της την έκθεση».

Στην έκθεσή τους, οι ειδικοί του ΟΗΕ συμπεραίνουν ότι υπάρχουν αποδείξεις για να στηριχθούν διώξεις κατά του Ισραήλ για «ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και υποβολή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη μεταχείριση, σκόπιμη πρόκληση μεγάλου πόνου ή σοβαρών τραυματισμών».

Εννέα Τούρκοι επιβαίνοντες σε ένα από τα πλοία του διεθνούς στολίσκου σκοτώθηκαν κατά την επιχείρηση αυτή του ισραηλινού στρατού.

από το tvxs(2):

(*) «Σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» χαρακτηρίζει την επέμβαση καταδρομέων του ισραηλινού ναυτικού στο στόλο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, στο τέλος Μαΐου, σύμφωνα με την έκθεση της επιτροπής του Συμβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, των Ηνωμένων Εθνών, που διερεύνησε την υπόθεση. Η ίδια έκθεση κάνει, επίσης, λόγο για «απαράδεκτη χρήση βίας» εκ μέρους των Ισραηλινών.

«Η συμπεριφορά των ισραηλινών δυνάμεων απέναντι στους επιβαίνοντες στο στολίσκο αποκαλύπτει απαράδεκτο επίπεδο βιαιότητας, κάτι που συνιστά "σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου"» υπογραμμίζουν στην έκθεσή τους οι εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ.

«Το Ισραήλ δεν χρησιμοποίησε μόνο δυσανάλογα επίπεδα βίας για τις συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά κατέφυγε σε "εντελώς άχρηστα και απίστευτα επίπεδα βίας» προσθέτουν οι εμπειρογνώμονες.

Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ενέκρινε στις 2 Ιουνίου την αποστολή εμπειρογνωμόνων στην περιοχή για τη διεξαγωγή διεθνούς ανεξάρτητης έρευνας για «τις σοβαρές επιθέσεις που έκαναν οι ισραηλινές δυνάμεις κατά του στολίσκου» που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια, που είχε ως συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους 9 άνθρωποι και να ξεσηκωθεί ένα κύμα αντιδράσεων σε όλο τον κόσμο.

.

Sir Timothy John "Tim" Berners-Lee: «Πανούκλα» οι νέοι νόμοι για το Ίντερνετ

Δριμεία κριτική από τον δημιουργό του World Wide Web προς τους νέους νόμους για το Διαδίκτυο.

Εξαιρετικά οξύς ήταν ο δημιουργός του World Wide Web, Τιμ Μπέρνερς Λη, απέναντι στη νέα «τάση» νόμων για το Ίντερνετ, που επιτρέπουν την «αποκοπή» ανθρώπων από το Διαδίκτυο, χαρακτηρίζοντάς τους ως «πανούκλα».
«Έχει υπάρξει μία έκρηξη νόμων που προσπαθούν να δώσουν σε κυβερνήσεις και παρόχους υπηρεσιών Ίντερνετ (ISPs) το δικαίωμα να αποσυνδέουν χρήστες από το Ίντερνετ» είπε σε συνδιάσκεψη σχετικά με τις επιστήμες Ίντερνετ που διοργανώθηκε από τη Royal Society στο Λονδίνο.
Αυτή η «πρόσφατη πανούκλα» όπως τη χαρακτήρισε, περιλαμβάνει ένα γαλλικό νόμο που θα ενεργοποιηθεί αργότερα εντός του έτους, που απειλεί με αποσύνδεση εάν υπάρχει παράνομο download από το Ίντερνετ, και ένας νέος βρετανικός, ο οποίος περάστηκε τον Απρίλιο και κινείται σε αντίστοιχο πλαίσιο.
«Εάν μία γαλλική οικογένεια εξαναγκαστεί σε αποσύνδεση από το Ίντερνετ για ένα χρόνο επειδή ένα από τα παιδιά της κατέβασε κάτι που κάποια εταιρεία θεωρεί ότι δεν έπρεπε, χωρίς δίκη, νομίζω ότι πρόκειται για δυσανάλογη ποινή» είπε σχετικά ο Μπέρνερς Λη, συμπληρώνοντας ότι «Θα ήθελα να μπορώ να χρησιμοποιώ το Ίντερνετ. Αν αποκοπώ, ή κάτι πάει στραβά, σε κάποιες περιπτώσεις όπως εγώ, η κοινωνική μου ζωή θα καταστραφεί, σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ανθρώπων θα μπορούσαμε να έχουμε απώλεια πρόσβασης σε σημαντικά ιατρικά δεδομένα».
Ο Μπέρνερς Λη, καθηγητής του ΜΙΤ, ανέφερε επίσης ότι στις ΗΠΑ συζητάται η δημιουργία μίας «μαύρης λίστας» με ιστοσελίδες που οι πάροχοι στις ΗΠΑ θα έπρεπε να αποκλείσουν.
Είκοσι χρόνια μετά την εμφάνιση του Παγκοσμίου Ιστού, ο δημιουργός του λέει ότι «το δίκτυο έχει εξελιχθεί σε κάτι κρίσιμης σημασίας», επισημαίνοντας ότι, δεδομένης της σημασίας του στην καθημερινή ζωή του καθενός, όλοι οι ειδικοί σε θέματα Ίντερνετ θα έπρεπε να αντισταθούν σε αυτή την «εισβολή» στον ελεύθερο για όλους online κόσμο. «Έχουμε αυτό το καθήκον» είπε σχετικά.
Κλείνοντας, ανέφερε ότι αν και οι ISP γενικά δεν θα έπρεπε να θεωρούνται υπεύθυνοι για το υλικό που διακινείται μέσω αυτών, περιπτώσεις που εμπλέκουν τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα αποτελούν εξαιρέσεις.


(www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑFΡ)
.

Η αισιοδοξία με ισχυρές δόσεις ακινητοποίησης μέχρι θανάτου

Όλο και περισσότεροι συν-πολίτες αντιλαμβάνονται  ότι η χώρα έχει στην ουσία καταληφθεί. Παραδόθηκε ακριβώς από αυτούς που θα έπρεπε να την προστατέψουν. Οι έντεχνα εμφυτευμένες στο ελληνικό κοινό ενοχικές ιδεοληψίες που οδήγησαν στα φαινόμενα της αυτομαστίγωσης του τύπου «φταίμε και εμείς βρε παιδιά» και του ενοχικού αδιέξοδου του τύπου «δεν γίνεται αλοιώς» έφτασαν και ξεπέρασαν πλέον την ημερομηνία λήξης τους.

Για τον λόγο αυτό τα εγκεφαλικά αυτά εμφυτεύματα στο στυλ της ταινίας inception, αποπνέουν πλέον την οσμή που τους αντιστοιχεί. Την οσμή του ψεύδους και της ηθικής και πολιτικής σαπίλας. Οι αδιάντροπες δηλώσεις της αντιπροεδρίας (sic) της κυβέρνησης περί συνενοχής στο έγκλημα (όλοι μαζί τα φάγαμε) αποτελούν μάλλον τις τελευταίες κορώνες πανικού που εκβάλλονται από το υπόβαθρο της καταστροφής και της απαξίας.

Ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας είναι - προς το παρόν τουλάχιστον - όχι μόνο πολύ φοβισμένος αλλά και τραγικά ανίσχυρος. Η πραγματικότητα είναι περισσότερο γκρίζα από ότι πιθανώς μπορούσε να φανταστεί.

Τα προβλήματα της χώρας (και της Ευρώπης) δεν είναι από αυτά που λύνει ο κάθε ένας μόνος του. Αυτό ίσως είναι και το κεντρικό πρόβλημα διότι την στιγμή αυτή φαίνεται ότι, όπως και στις άλλες χώρες της Ευρώπης, στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον (ακόμη;) γνήσια εκπροσώπηση των πολιτών. Οι ελπίδες για να "λυθούν τα δεσμά" είναι εξαιρετικά περιορισμένες εάν μια τέτοια προσπάθεια δεν ξεκινήσει Πανευρωπαϊκά. Έχω την εντύπωση ότι η εποχή των «Εθνικών Λύσεων» πέρασε πλέον οριστικά.

Παρ' όλα τα σκάνδαλα, την αναξιοπιστία, τα εξωφρενικά μέτρα και την απαξία της χώρας κανείς δεν αντιδρά. Τι να σημαίνει αυτό έραγε; Ότι οι πολίτες είναι άχρηστοι ή ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ δυσάρεστη και πολύ σκοτεινή μεταβατική περίοδο; Το να διατυπώνει κανείς ευχές είναι ελπιδοφόρο και ευχάριστο (και σχετικά εύκολο). Το δύσκολο είναι να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της εποχής του στην σωστή τους διάσταση και να εκτιμά το μέγεθος των δυσκολιών που εμπεριέχει η λύση τους.

Ομολογώ ότι δεν είμαι αισιόδοξος και αυτό διότι δεν βλέπω εξελίξεις και λύση σε τέτοιου είδους θέματα και σε ένα χρονικό βάθος που να με ικανοποιεί. Εύχομαι να βγούν αληθινοί οι αισιόδοξοι.

Κάποιος συνάδελφος συν-blogger με κατηγόρησε ότι μια τέτοια προσέγγιση οδηγεί σε κοινωνική και πολιτική «ακινητοποίηση μέχρι θανάτου». Όμως η δράση (και η πολιτική) δεν γίνεται απλώς για την δράση αλλά προσβλέπει σε λύσεις και αποτελέσματα στο ορατό μέλλον. Όταν δεν υπάρχει ορατή προοπτική, ακόμη και ο γνησιότερος επαναστάτης θα λυγίσει ή απλώς θα αρχίσει – φθειρόμενος – να πολιτικολογεί.

Το Ελληνικό μοντέλο

Το πρόβλημά μας το «εθνικό» είναι ότι η Οικονομική Ελίτ είναι παραδοσιακά πουλημένη στον ξένο παράγοντα (από τότε που ο Μιαούλης έκαψε τον Ελληνικό στόλο και από τον εμφύλιο του 1824 αν θυμάσθε), δεν έχει εθνική – με την καλή έννοια – συνείδηση, είναι απίθμενα άπληστη και δεν έχει κανένα ηθικό φραγμό.

Η Οικονομική Ελίτ (500 – 1000 οικογένειες) λοιπόν, είναι εντολέας και προϊστάμενη της Πολιτικής Ελίτ. Η Πολιτική Ελίτ διαπλέκεται με την Οικονομική και έχει χαρακτηριστικά ακόμη χειρότερα από αυτά των αφεντικών της όντας εξαρτώμενη πλήρως από τους ντόπιους κοτζαμπάσηδες αλλά και από τους ξένους πατρώνους.

Η χώρα αυτή ιδρύθηκε ελέω μεγάλων δυνάμεων (κυρίως Μ. Βρετανίας) είναι δοτή και ετερόφωτη οπότε μάλλον δεν θα είναι ποτέ σε θέση να χαράξει μόνη της τον δρόμο της.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά βρεθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και δεν διαθέτουμε ουδόλως γνήσια πολιτική εκπροσώπηση αφού οι πολίτες είμαστε φοβισμένοι και ανοργάνωτοι και η λεγόμενη Αριστερά φρόντισε να μετατραπεί ανεπανόρθωτα σε μια ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη.

Το Ευρωπαϊκό μοντέλο (εν ολίγοις)

Εδώ έχουμε είναι ένα τσαμπί χώρες συνδεδεμένες όπως – όπως στο οικονομικό επίπεδο και μόνον, που υπακούουν τυφλά στον τερατώδη μηχανισμό των Βρυξελλών ο οποίος με την σειρά του υπακούει τυφλά στο Εβραιο – Αμερικάνικο παγκόσμιο εσμό που δήθεν εκπροσωπεί και διαιωνίζει ως «προστάτης» και «θεματοφύλακας» το ηθικά, οικονομικά και πολιτικά χρεωκοπημένο πράγμα, το οποίο σήμερα ονομάζεται Δύση.

Να συμπληρώσω εδώ ότι στην «Δύση» επίσης δεν υπάρχει γνήσια πολιτική εκπροσώπηση των πολιτών και η αριστερά αποτελεί απλώς ένα απεχθές κατάντημα ή – στην καλύτερη περίπτωση – ένα ατυχές χιουμοριστικό φολκλόρ πολλαπλά ξεφτιλισμένο και βιασμένο νουμεράδα από τους νεο-φιλελε των τελευταίων δεκαετιών (από Θάτσερ μέχρι σαλτιμπάγκους Σαρκοζήδες και Μπερλουσκόνηδες).

Τέτοια "κουβάρια" όπως αυτό που στοιχειωδώς περιγράφτηκε δεν είναι δυνατόν να λυθούν σε εθνικό επίπεδο. Οι πολίτες της Ευρώπης πρέπει κάποια στιγμή - επί τέλους - να αναλάβουν τον ρόλο που τους επιβάλλεται από την ιστορία.

Αυτά τα λίγα περί «ακινητοποίησης μέχρι θανάτου» και περί «αισιοδοξίας».

Όμως πέραν αυτών που ακροθιγώς γράφτηκαν εδώ θα πρέπει να συνεκτιμηθεί και ότι οι εναλλακτικές πολιτικές (και αναφέρομαι πρώτα και κύρια στην Αριστερά) δεν διαθέτουν ούτε καν τα θεωρητικά εργαλεία για να ερμηνεύσουν και να προετοιμάσουν δράση στις τρέχουσες συνθήκες. Βλέπετε ότι ο μέσος πολίτης από τον Ατλαντικό μέχρι τα Δαρδανέλια και από την Μάλτα μέχρι την Νορβηγία έχει την στιγμή αυτή κάποια ευκαιρία ή διέξοδο για γνήσια, αποτελεσματική και - φυσικά - οργανωμένη πολιτική δράση;

Και αν ναι τότε ποιά είναι αυτή;

.

Θρασύτατοι πολιτικοί απατεώνες

Αηδιαστική αλλά και διαρκώς θρασύτερη γίνεται η κυβέρνηση Παπανδρέου με την πάροδο του χρόνου. Αποχαλινωμένη λόγω της έλλειψης ισχυρών και αποτελεσματικών αντιδράσεων στα πρωτοφανή αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει, υιοθετεί αφενός όλο και πιο επιθετική και αρπακτική πολιτική και αφετέρου όλο και πιο προκλητική ρητορική. Φτάσαμε έτσι στο σημείο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος, υπόδειγμα πολιτικού αμοραλισμού και αδίστακτος σαλταδόρος της πολιτικής κωλοτούμπας, να ισχυριστεί ότι... ο κοσμάκης που ζητούσε δουλειά στο Δημόσιο είναι υπεύθυνος για την οικονομική κρίση!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ από το ΠΡΙΝ μέσω σίβυλλα

«Μαζί τα φάγαμε τα λεφτά, σας διορίζαμε για χρόνια, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος!» δήλωσε με απύθμενη θρασύτητα ο Θ. Πάγκαλος. Προφανώς για το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν δημόσιο το χρήμα που έπαιρνε η Ζίμενς με τις κρατικές παραγγελίες που σίγουρα δεν είχαν καμιά σχέση με τις μίζες και τα λαδώματα σε... 130(!) βουλευτές που κόμπαζε ο Χριστοφοράκος ότι είχε δώσει. Ούτε έπαιξαν ρόλο στα χάλια της ελληνικής οικονομίας τα εκατοντάδες εκατομμύρια που έφαγαν τα λαμόγια της ΝΔ με τα δομημένα ομόλογα, φουντάροντας τα ασφαλιστικά ταμεία.

Κι εκείνα τα κωλοχώραφα και ακίνητα του Δημοσίου που ξεκοκκάλισαν οι άνθρωποι του Καραμανλή στην υπόθεση Βατοπεδίου, σιγά την αξία που είχαν. Όσο για τα δισεκατομμύρια ευρώ που έφαγαν τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη με το στημένο κόλπο του χρηματιστηρίου, όταν ακόμη και οι ΕΥΠατζήδες στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου είχαν παρατήσει τις τηλεφωνικές υποκλοπές και έβγαζαν εκατομμύρια δραχμές τζογάροντας στα σίγουρα ΠΑΣΟΚικά εταιρικά χαρτιά, τρώγοντας και τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων που τους «έσπρωχναν» οι διορισμένες από το ΠΑΣΟΚ διοικήσεις, πάλι ευθύνη της απληστίας του λαουτζίκου ήταν!

Δεν είναι όμως μόνο η στάση του –ούτως ή άλλως πασίγνωστου– Πάγκαλου που εξοργίζει τον καθένα και τον κάνει να σιχαίνεται την κυβέρνηση Παπανδρέου. Είναι πρωτίστως ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου και η πολιτική του. Έχει λυσσάξει ο Γιωργάκης να μας επιβάλει τον Άλεξ Ρόντος – αυτή την πολιτικά σκοτεινή φυσιογνωμία που χρηματοδοτούσε με λεφτά του ελληνικού λαού τους σέρβους πράκτορες της CIA στο Βελιγράδι για να ανατρέψουν τον Μιλόσεβιτς, όταν φυσικά ο Παπανδρέου ήταν υπουργός Εξωτερικών και συμμετείχε ολόψυχα στο σχεδιασμό αυτό του Λευκού Οίκου.

Μιλάμε για το άτομο που ήταν «σύμβουλος» του άλλου πολιτικού καθάρματος, του προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2008 πόλεμο κατά της Ρωσίας και αμέσως κάλεσε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να στείλουν στρατεύματα στη Γεωργία, υλοποιώντας σχέδιο του αμερικανού αντιπροέδρου Ντικ Τσένι και των νεοσυντηρητικών φασιστών των ΗΠΑ που ήθελαν νεκρούς αμερικανούς πεζοναύτες από ρωσικά πυρά τρεις μήνες πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, προκειμένου να δημιουργήσουν κλίμα που νόμιζαν ότι θα επέτρεπε να νικήσουν τον Ομπάμα οι Ρεπουμπλικάνοι.

Πρόκειται για άτομο τόσο πολιτικά απεχθές που ακόμη και από τη Λακωνία εξεδιώχθη κλωτσηδόν, όταν ο Γιωργάκης προσπάθησε να τον προωθήσει εκεί για να εκλεγεί βουλευτής! Φτάσαμε, λοιπόν, στο σημείο όπου παρ’ όλα αυτά ο Παπανδρέου τον διόρισε προσωπικό του απεσταλμένο σε μυστικές διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια για το όνομα της ΠΓΔΜ, προκαλώντας τεράστια ερωτήματα ως προς το ποιες είναι πραγματικά οι σχέσεις των δύο ανδρών, αν δηλαδή ο Γ. Παπανδρέου τον διόρισε αυτοβούλως ή κατ’ εντολήν των Αμερικανών, καθώς ο Ρόντος φαίνεται να είναι πολιτικά ισχυρότερος από τον Γιωργάκη σε ό,τι αφορά θέματα στα οποία εμπλέκονται οι ΗΠΑ.

Με το που ανέλαβε ο Άλεξ Ρόντος ως εκπρόσωπος της... Ελλάδας (!) στις διαπραγματεύσεις, οι Αμερικανοί παραμέρισαν το μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς και ο Παπανδρέου περιθωριοποίησε εντελώς από τις συνομιλίες αυτές όχι μόνο τον πρέσβη Βασιλάκη, αλλά και το φίλο του υπουργό Εξωτερικών, Δημήτρη Δρούτσα! Σε βαθμό που ο τελευταίος επιβεβαίωσε έμμεσα αλλά σαφέστατα με δημόσιες δηλώσεις του το ρόλο του Άλεξ Ρόντος στις μυστικές διαπραγματεύσεις, αφού προηγουμένως είχαν διαρρεύσει σε έντυπα οι πληροφορίες για την ανάθεση από τον Παπανδρέου στον Ρόντος της επίλυσης του προβλήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Παράλληλα, ο ίδιος ο Παπανδρέου έχει γίνει «κολλητός» με το ακροδεξιό εβραϊκό λόμπι. Η πρόσδεση της Ελλάδας στην πολιτική του κράτους - τρομοκράτη του Ισραήλ και του αιμοσταγούς φασίστα σφαγέα Νετανιάχου, την οποία προωθεί με εξαιρετική επιμέλεια ο Παπανδρέου, προσλαμβάνει πλέον επικίνδυνες διαστάσεις. Ο Παπανδρέου δεν θα διστάσει ούτε στιγμή να μας μπλέξει άμεσα σε οποιονδήποτε πόλεμο αποφασίσουν οι Ισραηλινοί στη Μέση Ανατολή, αν απαιτηθεί η χρήση της Ελλάδας ως ορμητήριον για επίθεση αεροπορική π.χ. εναντίον του Ιράν.

Ήδη οι σχέσεις της Ελλάδας με τους Άραβες επιδεινώνονται ραγδαία. Δεν πρέπει να μας παρασύρει η υπόθεση του Κατάρ, ο εμίρης του οποίου είναι όργανο των Αμερικανών και έχει στενότατες σχέσεις με το Ισραήλ! Εβραίοι επιχειρηματίες αναμένεται άλλωστε να εκμεταλλευθούν τα καζίνα και τα μπορντέλα που θα ανοίξουν στο Ελληνικό, στο πλαίσιο της επένδυσης του Κατάρ.

.