Ο αγροτικός κόσμος στο Μεσοπόλεμο

Το κείμενο αυτό αποτελεί συνέχεια ενός άλλου που έγραψα το καλοκαίρι του 2007. Το επαναφέρω λόγω της επικαιρότητας του Αγροτικού προβλήματος και επειδή νομίζω ότι εμπεριέχει λίγα χρήσιμα στοιχεία που επιτρέπουν την κατανόηση – σε αρχικό τουλάχιστον στάδιο – της μεγάλης πολυπλοκότητας που χαρακτηρίζει το ζήτημα αυτό.

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 επακολούθησε η ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923. Από τα εδάφη μας έφυγαν 600.000 άτομα ενώ μας ήρθαν 1.500.000 πρόσφυγες δηλαδή απόλυτη αύξηση πληθυσμού 18%.

Όπως είναι φυσικό οι εξελίξεις αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα την πολύ κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Η κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας υποχρέωνε την Ελλάδα να επιδιώξει οικονομική ανόρθωση, μεσογειακή γεωπολιτική και κοινωνική δημοκρατία. Ο διπλασιασμός της έκτασης και του πληθυσμού με την προσάρτηση εδαφών (Μακεδονία, Κρήτη, Θράκη, Ήπειρος) οδηγεί σε ανάγκη επαναπροσδιορισμού των βασικών χαρακτηριστικών του Ελληνικού κράτους από πλευράς μεθόδων διοίκησης, διαρθρωτικών επενδύσεων και κοινωνικής μέριμνας.

Το θεσμικό και νομικό πλαίσιο στο γενικό κοινωνικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο της παραγωγής είναι ανεπαρκές και πολλές φορές λειτουργεί σαν τροχοπέδη για τον εκσυγχρονισμό και την οικονομική ανάπτυξη.

Στον μεσοπόλεμο η Γεωργία μας είχε ισχυρή δασμολογική προστασία. Η δασμολογική αυτή πολιτική είχε υπαγορευτεί για λόγους ταμιευτικούς και για την μη διατάραξη της πολιτικοκοινωνικής κατάστασης. Προς την ίδια κατεύθυνση έτεινε και η δημιουργία μικροϊδιοκτητών – καλλιεργητών στην Γεωργία από τους παλιούς κολλήγους και τους πρόσφυγες, αν και το μεγαλύτερο τμήμα των προσφύγων κατευθύνθηκε κυρίως στην βιομηχανία και το εμπόριο.

Παρ’ όλα αυτά το παθητικό Εμπορικό ισοζύγιο της χώρας στένευε ιδιαίτερα τα περιθώρια σταθερής οικονομικής ανάπτυξης. Οι συναλλαγές μας με το εξωτερικό ήταν δυσανάλογα μεγάλες αγγίζοντας το 20% του Εθνικού Εισοδήματος. Στις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα ένα μεγάλο μέρος της παθητικότητας του Εμπορικού Ισοζυγίου δημιουργείται από τα σιτηρά.

Η Γεωργική παραγωγή παραμένει κατά βάση στα παλιά της καλούπια, η προώθηση της διανομής των «εθνικών γαιών» δεν συντελούνταν με τον πρέποντα ρυθμό. Η άνιση κατανομή της γης συνεχιζόταν. Κατά το 1926 ο Ξενοφών Ζολώτας αποδίδει την στασιμότητα στην Γεωργία πρωταρχικά στην ύπαρξη τσιφλικιών και μικρών κλήρων κατά δεύτερο δε λόγο στην έλλειψη κεφαλαίων για λιπάσματα μηχανήματα και έργα υποδομής. Σημαντικό ρόλο στο συνολικό κλίμα έχει να κάνει και το πολύ χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των αγροτών.

Η καθημερινή ζωή των αγροτών παραπέμπει σε πολλές περιπτώσεις στον προηγούμενο αιώνα – με Ευρωπαϊκούς όρους και οι τοπικοί μικροέμποροι των χωριών αναδεικνύονται σε μικρο-τραπεζίτες – τοκογλύφους.

Επί πλέον αποδυνάμωση της επαρχίας, άρα έμμεσα και της δυναμικής του αγροτικού πληθυσμού επέρχεται από την αυξανόμενη μετακίνηση πληθυσμών από τις μικρές πόλεις και τα χωριά της επαρχίας στις μεγάλες πόλεις και την πρωτεύουσα. Υπολογίζεται ότι από το 1920 μέχρι το 1940 το συνολικό ποσοστό του πληθυσμού των κατοίκων της υπαίθρου μειώθηκε κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες καταλήγοντας περίπου στο 53%. Δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε – σαν επί πλέον παράγοντα αποδυνάμωσης του αγροτικού πληθυσμού – το κύμα μετανάστευσης το οποίο ευτυχώς μετριάστηκε μετά το 1924 λόγω σκλήρυνσης της μεταναστευτικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Η διακήρυξη του Ε. Βενιζέλου για απαλλοτρίωση των τσιφλικιών (Θεσσαλονίκη 1917) λόγω του ασταθούς πολιτικού κλίματος αλλά κυρίως λόγω των πολέμων  είχε παραμείνει ανεφάρμοστη. Οι απαλλοτριώσεις ουσιαστικά ξεκίνησαν μετά το 1922 με 76μεγάλες ιδιοκτησίες, το 1923 με 718, το 1924 με 989 το 1925 με 1279. Κατά τα τέλη του 1931 είχαν απαλλοτριωθεί συνολικά πάνω από 1600 μεγάλες ιδιοκτησίες. Οι εκτάσεις αυτές δόθηκαν σε 115.000 οικογένειες αγροτών ενώ περίπου 145.000 οικογένειες προσφύγων εγκαταστάθηκαν στα εδάφη που άφησαν οι Βουλγαρικοί και μουσουλμανικοί πληθυσμοί.

Ο γενικός ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας μας μεταξύ 1910 και 1920 ήταν 104% κυρίως χάρη στις προσαρτήσεις. Στην δεκαετία μεταξύ 1920 και 1930 είναι 15%. Οι εξαγωγές καλύπτουν μόλις το 50,6% των εισαγωγών με πρώτο εξαγώγιμο είδος τον καπνό. Η καλλιεργήσιμη γη γύρω στα 1928 καλύπτει ένα ελάχιστο ποσοστό, κάτω του 13%, της συνολικής έκτασης, μετά το 1930 φτάνει το 18% και έως το 1939 είναι περίπου 33%.

Οι γενικότερες τάσεις της γεωργίας κατά την περίοδο του μεσοπολέμου ήταν η μείωση της καλλιέργειας των σιτηρών και κυρίως του αραβοσίτου, η καθιέρωση της καλλιέργειας της πατάτας και την βρώμης, η μεγάλη μείωση της ρυζοκαλλιέργειας, ενίσχυση των καλλιεργειών κορινθιακής σταφίδας στην Πελοπόννησο και σουλτανίνας στην Κρήτη και ανάπτυξη της βαμβακοκαλλιέργειας που παλαιότερα έφθινε. Παράλληλα η καπνοκαλλιέργεια δεσπόζει όλων και αποτελεί βασική πηγή πόρων από τις εξαγωγές.

Στα 1928 το Φιλελεύθερο Κόμμα υπό την άμεση αρχηγία του Ε. Βενιζέλου πετυχαίνει μεγάλη εκλογική νίκη και πολιτικά απερίσπαστο επιδίδεται στην ανασυγκρότηση της χώρας με έργα υποδομής και ανάπτυξης επιδιώκει την σιτάρκεια με αύξηση του ποσοστού των καλλιεργούμενων γαιών.

Για την οικονομία σε διεθνή κλίμακα, στα 1928 ξεσπάει η μεγαλύτερη κρίση υπερπαραγωγής που γνώρισε ως τότε. Ένα χρόνο αργότερα η χώρα μας δέχεται μοιραία τις επιπτώσεις της. Ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης γίνεται αρνητικός με τελική κατάληξη την πτώχευση τον Απρίλιο του 1932. Η αγοραστική δύναμη του μεροκάματου το 1929 ήταν μικρότερη κατά 11% αυτής του 1924.

Στον Γεωργικό τομέα δεσπόζει η ιδρυθείσα το 1929 Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος εξασκώντας πολιτική όχι στενά τραπεζική αλλά με γενικότερο κοινωνικό χαρακτήρα. Πάντως τα δάνειά της είχαν και πολιτικό στόχο με την έννοια της «αποχής των αγροτών από αργόσχολων έξεων και τάσεων ανατρεπτικών», αλλά ταυτόχρονα και οικονομικό δηλαδή την βαθμιαία εξάρτηση των αγροτών από την Τράπεζα με την μέθοδο της σταδιακής – κατά την κρίση της – παροχής των δανείων.

Πάντως υπήρχε σχετικά φθηνή χρηματοδότηση των αγροτών (περίπου 8% το χρόνο). Την εποχή αυτή εισάγονται για πρώτη φορά μηχανισμοί συγκέντρωσης και διάθεσης των αγροτικών προϊόντων, κυρίως καπνό, σιτάρι και σταφίδα. Οι μηχανισμοί αυτοί λειτούργησαν ως εργαλείο διασφάλισης και επιτάχυνσης της απόδοσης της αγροτικής παραγωγής. Αυτό δυστυχώς δεν ίσχυε σε όλες τις περιπτώσεις διότι η νεοεισαχθείσα ιδέα της θέσπισης «τιμών ασφαλείας» αποτέλεσε συχνά εργαλείο κοινωνικής και πολιτικής χειραγώγησης των αγροτών.

Η μείωση όμως του αγροτικού πληθυσμού και το πολύ χαμηλό μορφωτικό του επίπεδο όπως επίσης και η παντελής έλλειψη αγροτικής εκπαίδευσης και εξειδίκευσης έχουν σαν αποτέλεσμα την μεγάλη δυσκολία για τον αγρότη να κατανοήσει περίπλοκους συσχετισμούς προτεραιότητες και προοπτικές. Οι χρήσεις γης και οι επιλογές καλλιεργούμενων προϊόντων δεν ήταν και τα απλούστερα προβλήματα για τον ταλαιπωρημένο και φτωχό μέσο αγρότη της εποχής.

Ελάχιστοι μπορούσαν να κατανοήσουν με οικονομικούς και επιχειρηματικούς όρους ότι για παράδειγμα η καλλιέργεια της ελιάς απαιτούσε 3,5 ημέρες εργασίας ανά στρέμμα και είχε απόδοση 1.700 δραχμές ενώ η καλλιέργεια του καπνού απέδιδε πάνω από 2.000 δραχμές αλλά απαιτούσε πάνω από 30 ημέρες δουλειάς ανά στρέμμα.

Οι ορεινοί αγροτικοί μας πληθυσμοί αντιμετώπιζαν, λόγω έλλειψης έργων υποδομής, υποτυπώδες ή ανύπαρκτο οδικό δίκτυο κλπ, πολύ αυξημένο κόστος παραγωγής και διάθεσης των προϊόντων τους με αποτέλεσμα να αγκιστρωθούν πάνω στην επιχειρηματικά καταστροφική επιδίωξη της αυτάρκειας.

Η μορφολογία της χώρας, η μεγάλη διασπορά (νησιά), οι παρατηρούμενες – παρά την μικρή έκταση - κλιματικές και εδαφικές παραλλαγές δεν επέτρεψαν στον αγροτικό πληθυσμό να ‘ομογενοποιηθεί’ ή να συνειδητοποιήσει τα κοινά του συμφέροντα. Στο βιβλίο «Εισαγωγή στην Νεοελληνική Οικονομική Ιστορία» υπάρχει μια ιδιαίτερα εύστοχη και γλαφυρή περιγραφή του φαινομένου αυτού: [ Οι αγρότες ... δεν λειτούργησαν ως τάξη, δεν έφτιαξαν το δικό τους κόμμα – αν και πλειοψηφία – γιατί απλούστατα δεν αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο: στο μεσοπόλεμο ήταν Βασιλικοί ή Βενιζελικοί σε καμία περίπτωση, πάντως «αγροτιστές» ].

Η κατανόηση της σχέσης της Ελληνικής αγροτικής παραγωγής με τις παραγωγές των άλλων αγροτικών χωρών της Ευρώπης, των περιθωρίων εξαγωγών αλλά και των όρων του Ευρωπαϊκού και διεθνούς αγροτικού ανταγωνισμού, αποτελούσαν άπιαστο στόχο για το σύνολο του αγροτικού πληθυσμού. Τα ζητήματα αυτά παραμένουν για κάποιους δυσεξήγητους λόγους ομιχλώδη και ταλαιπωρούν ακόμη και σήμερα τον αγροτικό μας κόσμο.

Στον τομέα των γεωργικών έργων, μέχρι τέλους του 1935, είχαν αποδοθεί στην καλλιέργεια 700.000 στρέμματα και είχαν προστατευθεί 1.750 στρέμματα με τα εγγειοβελτιωτικά έργα της Μακεδονίας. Τα έργα αυτά θεωρούνται από τα μεγαλύτερα έργα υποδομής που συντελέστηκαν στην χώρα μας όπου θα οδηγούσαν σε αύξηση του ακαθάριστου εισοδήματος των μακεδονικών εδαφών κατά 45 εκ. Δραχμές (τιμές 1975).

Μέχρι το 1938 έχουμε αύξηση της παραγωγής του Αγροτικού Τομέα και ανέβασμα του ετήσιου ρυθμού ανάπτυξης του γεωργικού εισοδήματος σε 7,3%. Αυτά οφείλονται στην γενικότερη τάση αυτάρκειας, μετά την κρίση, που εκφράζεται και στην γεωργία. Η καλλιεργούμενη γη το 1939 είναι κατά 75% μεγαλύτερη αυτής του 1928. Πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι το Δημόσιο χρέος το 1932 ήταν 2.868 εκ. Δραχμές (τιμές 1975) δηλαδή υπερδιπλάσιο των άλλων Ευρωπαϊκών αγροτικών χωρών. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1930 η αγροτική μας παραγωγή είναι εν πολλοίς ενταγμένη στους γενικότερους μηχανισμούς της αγοράς.

Η χρήση λιπασμάτων, μηχανημάτων και η τάση άμεσης εμπορευματοποίησης της αγροτικής παραγωγής προαναγγέλλουν τάσεις ωρίμανσης και ανάπτυξης του τομέα, διαδικασίες που δυστυχώς θα διακοπούν από τον επερχόμενο πόλεμο και συνακόλουθα από τον εμφύλιο.

Κάνοντας μία γενική εκτίμηση έως το πέρας της περιόδου του μεσοπολέμου, βλέπουμε ότι η κρίση 1929-32 είχε για την Ελλάδα ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις. Δυστυχώς τα λόγια του Ξ. Ζολώτα «Ούτως η σύνθεσις του οικονομικού βίου απέβη τοιαύτη ώστε μόλις έπαυεν ο πληθωρισμός .... θα ενέσκηπτεν η οικονομική κρίσις» αποδείχθηκαν προφητικά.

Εκτός από την ανατροπή της νομισματικής σταθεροποίησης το 1932, για σειρά χρόνων μειώθηκε το Εθνικό εισόδημα ώστε η οικονομική κατάσταση της χώρας στα 1933 να είναι ίδια με αυτή του 1928 και από αυτή την άποψη μπορεί κανείς να πει ότι πέντε χρόνια πήγαν χαμένα. Η επόμενη πενταετία έως το 1938 αναπτύσσει ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης άνω του 4% και αποτελεί μία προσπάθεια κάλυψης του κενού της προηγούμενης περιόδου.

Έτσι παρά την πολιτική αστάθεια και την επικράτηση του υπερσυντηρητισμού, αρχίζει μια εποχή ανάκαμψης, νέων ιδεών και επενδύσεων στο χώρο, η Ελλάδα ισχυροποιείται και μετατρέπεται σε μια αισιόδοξη χώρα. Η Αθήνα αρχίζει να μοιάζει με ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, σφύζει από ζωή και επιχειρηματικές ευκαιρίες. Η τάση αυτή θα ανακοπεί από την Ιστορία με τους δύο απανωτούς πολέμους, τον Β’ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο.

Έτσι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η Ελλάδα βρίσκεται εξαρτημένη από ύποπτους νέους ‘φίλους’, με κατεστραμμένες υποδομές, ανοργάνωτη και παντελώς υποβαθμισμένη αγροτική παραγωγή και με ανεπανόρθωτα πληγωμένη την προοπτική της εκβιομηχάνισής της.

Πηγές:

«Νεοελληνική Πραγματικότητα» Παναγιώτης Γουλιέλμος, εκδ. 1975

«Εισαγωγή στην Νεοελληνική Οικονομική ιστορία», Συλλογικό, εκδ. 2006

«Ιστορία της Ελλάδας του 20^ου αιώνα», Βιβλιόραμα, εκδ. 2007

«Ιστορικός Βιομηχανικός Εξοπλισμός στην Ελλάδα», Μετσόβειο Πολυτεχνείο, εκδ. 1998

 .

Τα αιτήματα των αγροτών

Μετά από αρκετά blogs, εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις νομίζω ότι κατάφερα να συγκεντρώσω τα κύρια αιτήματα των αγροτών μας :

01- Μη διαχωρισμό των αγροτών σε κατά κύριο επάγγελμα και μη.
02- Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος
03- Εγγυημένες τιμές στα γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα.
04- Προστασία της ντόπιας παραγωγής από ομοειδή εισαγόμενα
05- Σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή
06- Κατάργηση όλων των "νόμιμων" και "παράνομων" παρακρατήσεων
07- Μείωση του κόστους παραγωγής με :

κατάργηση του ΦΠΑ σε εφόδια και μηχανήματα

κατάργηση φόρων στο πετρέλαιο κίνησης

μείωση των επιτοκίων της ΑΤΕ

επιδότηση βασικών αγροτικών εφοδίων

08- Πάγωμα των αγροτικών χρεών για τρία χρόνια
09- Παραγραφή όλων των ‘πανωτοκίων’
10- Πλήρη ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής και του αγροτικού κεφαλαίου από όλους τους φυσικούς κίνδυνους
11- Αποκλειστικά δημόσιο ΕΛΓΑ(*) που θα επιχορηγείται από το κράτος και άμεση αντιμετώπιση των χρεών του
12- Μη φορολόγηση των χωραφιών
13- Μείωση του χρόνου σύνταξης στα 60 για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες
14- Μεταφορά δικαιώματος της σύνταξης από τον αποθανόντα αγρότη σύζυγο στη σύζυγο
15- Διπλασιασμό της ελάχιστης αγροτικής σύνταξης


(*) Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων

.

The American Greeks

Ο Ελληνικός σύλλογος «Δορυφόρος» στο Μόναχο, ο οποίος δημιουργήθηκε από Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, ανέλαβε την πρωτοβουλία να συλλέξει υπογραφές για την στήριξη των δικαιωμάτων των μεταναστών στην Ελλάδα, χαιρετίζοντας την απόφαση της ελληνικής πολιτείας να δώσει στους μετανάστες τη δυνατότητα ουσιαστικής ένταξης στην Ελληνική κοινωνία.

Επίσης, ο σύλλογος «Δορυφόρος» διοργάνωσε μία εκδήλωση με θέμα «Έλληνες της Γερμανίας. Διαφορετικές προσεγγίσεις – κοινοί στόχοι», η οποία ήταν αφιερωμένη στη συμπλήρωση 50 χρόνων από την έναρξη της μετανάστευσης για τους Έλληνες και άλλους ξένους στην Ευρώπη και ειδικότερα στη Γερμανία.

Διαβάζοντας ειδήσεις όπως αυτή δεν μπορώ να μην ανασύρω την μόνιμη απορία που εδώ και πάρα πολύ καιρό έχω, σχετικά με την μεγάλη διαφορά νοοτροπίας και πολιτισμού που παρατηρείται μεταξύ των Ελλήνων μεταναστών της Ευρώπης και ειδικά της Γερμανίας και αυτών της Αμερικής (ΗΠΑ).

Την στιγμή που οι μεν αντιλαμβάνονται το μεταναστευτικό και λαμβάνουν μια δομημένη και προοδευτική θέση ήρεμα και με σεμνότητα, οι άλλοι οργανώνουν διάφορες φιέστες ακροδεξιούληδων και γρονθοκοπούνται εντός των κοινοχρήστων χώρων της υπερατλαντικής «ομογένειας» (sic) με αποτέλεσμα να κληθούν οι δυνάμεις τήρησης της τάξης για να αποσοβηθούν τα χειρότερα.

Την στιγμή που οι μεν διατηρούν πολύ στενούς δεσμούς με την χώρα που τους γέννησε και τον πολιτισμό της, οι άλλοι έρχονται μια φορά στα δέκα χρόνια μόνο για να μας πουν τι ωραία που είναι εκεί και πόσο άσχημα είναι εδώ.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με το παράδοξο ότι οι φανφαρόνοι υπερπατριώτες (και μονίμως ερωτοτροπούντες με την θρησκοληψία) υπερατλαντικοί «συν-έλληνες» στην πραγματικότητα ούτε ουσιαστικούς δεσμούς αλλά ούτε και πραγματική συνάφεια με το γίγνεσθαι και τον πολιτισμό της χώρας μας έχουν.

Τελικά η απορία μου παραμένει … κάθε βοήθεια δεκτή !

.

Η Κίνα τρομοκρατεί τις Βρυξέλλες

Διαβάζω ότι άρχισε να συζητείται πλέον ανοικτά η υποστήριξη της Ελλάδας από τους στυλοβάτες της ΕΕ Γαλλία και Γερμανία, κατ’ αρχήν με την ‘στήριξη’ της φερεγγυότητας των ομολόγων της Ελλάδας.

Αυτό γεννά πολλές και διάφορες σκέψεις. Σκέψεις που οδηγούν στην περισσότερο ξεκάθαρη αντίληψη για την «μεγάλη σκακιέρα» και το ακριβές παιχνίδι που παίζεται πάνω σ’ αυτήν.

Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι πίσω από κάποιες κλειστές πόρτες του Λονδίνο (με την υποστήριξη ίσως υπερατλαντικών κύκλων) ενορχηστρώθηκε η επίθεση στα Ελληνικά spreads. Αυτό αποτελεί μια ευθεία επίθεση όχι μόνο οικονομική αλλά και πολιτική προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η θέση αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι στην θέση της Ελλάδας στην ουσία βρίσκονται και πολλές άλλες χώρες της Ευρωζώνης με προεξάρχουσα την Ισπανία.

Ο πλέον κεντρικός και μακροπρόθεσμος στόχος των κύκλων του Λονδίνου ήταν μέσα από το Ελληνικό παιχνίδι να κάμψουν την αντίσταση του πυρήνα της ΕΕ δηλαδή την προσήλωσή του στις αρχές της νομισματικής σταθερότητας. Διαφορετικά θα οδηγούμασταν σε ένα παντοδύναμο ευρώ με κυρίαρχο πλέον ρόλο στις αγορές του κόσμου.

Εδώ θα πρέπει ως παρένθεση να πω ότι η (διαψευσμένη) προσφυγή της Ελλάδας στο Κινεζικό κεφάλαιο αφ’ ενός θα άνοιγε τον δρόμο και σε άλλες χώρες της ΕΕ να κάνουν το ίδιο και αφ’ ετέρου θα λειτουργούσε πιθανόν ως κερκόπορτα για την άλωση και την δραματική αναβάθμιση του ρόλου των Κινέζων στην Ευρωπαϊκή οικονομία. Τα Κινεζικά αρνητικά δημοσιεύματα που διέψευσαν κατά κάποιο τρόπο το εγχείρημα και στράφηκαν ευθέως εναντίον της Ελληνικής αξιοπιστίας δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά ότι οι Κινέζοι τιμούν τις στρατηγικές τους συμφωνίες με τους εβραιοατλαντικούς τους φίλους. Η Ευρώπη βρίσκεται στην μέση μόνη και αβοήθητη. Η Ευρώπη θα πρέπει να αναλάβει –σχεδόν μόνη – το τεράστιο βάρος της ανακατανομής του πλούτου και των εισοδημάτων μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη επίσης θα πρέπει να αντιληφθεί μια και καλή ποιος είναι το αφεντικό.

Οι σκληρές δηλώσεις του Μπαρόζο, των Γερμανών και των άλλων εναντίον της Ελλάδας δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια πολιτική συνολικής Ευρωπαϊκής άμυνας. Σε εμάς βέβαια φάνηκε πολύ κρύο και σκληρό να μας μαλώνουν και οι φίλοι αλλά άλλο οι εντυπώσεις και άλλο η σκληρή πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομολογία συνδρομής προς εμάς από την ΕΕ θα σήμαινε στην ουσία την πολιτική και στρατηγική ήττα της Ευρώπης αφού ολόκληρη πλέον η οικονομία της θα έμπαινε σε μια φάση άμυνας με την εγκατάλειψη της συμφωνίας Νομισματικής Σταθερότητας που θα φάνταζε πλέον ως «περασμένα μεγαλεία»

Η λυσσασμένη προσπάθεια των «κύκλων του Ηνωμένου Βασιλείου» να εκμαιεύσουν μια ομολογία υποστήριξης του πυρήνα της ΕΕ προς την Ελλάδα αυτό το νόημα είχε. Να ρίξει συνολικά την Ευρωπαϊκή οικονομία σε μια φάση άμυνας.

Μένει μόνο να παιχτεί μια τελευταία παρτίδα. Αυτή θα είναι αν στην συνδρομή προς τις «Ελλάδες» θα επιστρατευτεί το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο (δηλ. η ΕΚΤ) ή θα έχουμε και συμμετοχή των υπερατλαντικών μας «φίλων» βλέπε ΔΝΤ.

Αν η παραπάνω ερμηνεία περιγράφει την πραγματικότητα τότε ίσως η ΕΕ μπαίνει σε μια σταδιακή πορεία οριστικοποίησης και εμβάθυνσης της υποτέλειάς της έναντι των ΗΠΑ. Ίσως αυτό που ονομάζουμε «Δύση» συνολικά, να βρίσκεται πιο κοντά σε ένα σχέδιο διαμόρφωσης ενιαίου οικονομικού κέντρου.

Αυτά θα ήταν πραγματικά ζοφερές και ανεπίστρεπτες εξελίξεις … ίδωμεν !

.

Μίσος

Ένα από τα ισχυρότερα συναισθήματα είναι το μίσος, η καθαρή και πλήρης απέχθεια για κάποιον ή για κάποιους. Συνήθως οι άνθρωποι όχι μόνο διστάζουμε και ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε το μίσος μας αλλά πολλές φορές το αρνούμαστε και το καταπιέζουμε οι ίδιοι μέσα μας αφού μας γεμίζει με αμηχανία και ενοχές. Σήμερα όμως ήθελα να παραδεχτώ ότι έχω πολύ ισχυρά συναισθήματα μίσους. Ανάκατα με το μίσος μου είναι η απέχθεια και η απογοήτευση. Αυτός ο χείμαρρος των αρνητικών συναισθημάτων γεννήθηκε σιγά - σιγά από ημέρες αλλά σήμερα κορυφώθηκε όταν έμαθα για την προκλητική και επιδεικτική κατάληψη του προεδρικού κτηρίου της Αϊτής από τα δοξασμένα (και αιματοβαμμένα) Αμερικάνικά Στρατεύματα. Οι υπεύθυνοι ανθρωποφύλακες των στρατευμάτων ισχυρίζονται φυσικά ότι βρέθηκαν εκεί ‘for security reasons’ (sic) και «του σεϊβ λάϊβς» (sic) ! Τρείς έως επτά χιλιάδες στρατιώτες βρίσκονται αυτή την στιγμή στο έδαφος της Αϊτής και άλλοι πέντε χιλιάδες στα παραπλέοντα (γιατί άραγε;) πλοία του επίσης δοξασμένου Αμερικάνικού Ναυτικού. Το αμετανόητα γεράκια των ΗΠΑ (του Ομπάμα) έστειλαν τα κοράκια τους αφού οσμίστηκαν ευκαιρία εύκολης και ανέξοδης επιβολής. Ο κόσμος όλος στέλνει συνεργεία διάσωσης, εξοπλισμό, φάρμακα, γιατρούς και τρόφιμα αλλά οι ΗΠΑ (του Ομπάμα) στέλνουν στρατό ! Ο πρόεδρος Τσάβες λέει ότι η μικρή και φτωχή Κούβα έστειλε πολύ περισσότερη βοήθεια στην Αϊτή από ότι οι ΗΠΑ της ισχυρής οικονομίας και των τριακοσίων εκατομμυρίων υπηκόων που μολύνουν, καταναλώνουν και σκοτώνουν πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον λαό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι άψυχοι ράμπο της αυτοκρατορίας ανακάλυψαν ‘θεόσταλτη’ ευκαιρία να επαναλάβουν την κατοχή της χώρας κατά το πρότυπο της κατοχής από τις 28 Ιουλίου του 1915 μέχρι τα μέσα Αυγούστου του 1934 ! Αφού η χρυσή αυτοκρατορία αντιδρά με χυδαιότητα εκμεταλλευόμενη ‘πολιτικά’ και αδίστακτα την δυστυχία και τον ανθρώπινο πόνο οι άνθρωποι που παραμένουν άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη ας αντιδράσουμε με ότι και όπως μπορούμε ας προσπαθήσουμε να μεταλλάξουμε την δίκαιη αηδία και το μίσος μας σε κάτι θετικό.

-  "Occupation of Haiti (1915-34)"

-  "Μετά τον σεισμό η ακρίδα"

.

Οι ενοχλητικοί παρίες

Το χθεσινό άρθρο του Saimon Tilford στους Financial Τimes [01], η συνέντευξη του Χάινερ Φλάσμπεκ στα ΝΕΑ σήμερα [02], το άρθρο του Παύλου Τσίμα [03] στα σημερινά ΝΕΑ [03], όπως και το κείμενο του Παντελή Καψή [04] δείχνουν ότι κάτι άρχισε να κινείται μέσα στα Ευρωπαϊκά και όχι μόνο μυαλά.

Η απλότητα αλλά και η κοινή λογική πάνω στην οποία στηρίζονται πολλά από αυτά που θα διαβάσετε προκαλούν το εύλογο ερώτημα γιατί δεν θέτουν τα ζητήματα αυτά οι Έλληνες αξιωματούχοι στα αρμόδια όργανα της ΕΕ ;

Σταχυολογώ λίγες από τις πλέον χαρακτηριστικές παραγράφους :

[01] [ The eurozone needs tougher fiscal rules. But it also has to set limits on intra-eurozone current account surpluses and deficits. Fiscal rules will mean little without the latter. The alternative to such rules is a fiscal (hence political) union. This would involve the “stronger” economies transferring money to the “weaker” ones on an ongoing basis, much as happens within individual member states. No one appears to want this, least of all the “strong” countries. ]

[02] [ Όμως την ώρα που η Ελλάδα συσσώρευε ένα υπέρογκο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η Γερμανία αποκτούσε ένα υπέρογκο πλεόνασμα. Αυτό ερμηνεύει μέχρις ενός σημείου και το δημοσιονομικό έλλειμμα διότι το ένα έλλειμμα πρέπει να ιδωθεί σε συνάρτηση με το άλλο, ως δίδυμο έλλειμμα, δημοσιονομικό και ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Δεν είναι καθαρά ελληνικό πρόβλημα, είναι γενικότερο πρόβλημα για χώρες όπως Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, ακόμα και Γαλλία. Και το πρόβλημα αυτό, έχει μία αιτία: Την έντονη συμπίεση (ντάμπινγκ) των μισθών που ακολούθησε η Γερμανία στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Η Γερμανία δεν μπορεί να συνεχίσει το ντάμπινγκ στους μισθούς, γιατί θα διαλύσει την ΟΝΕ. Στα μισά από τα 100 συνήθη επαγγέλματα στη Γερμανία, οι μισθοί είναι χαμηλότεροι απ΄ ό,τι το 1990, αν υπολογιστεί και το ποσοστό πληθωρισμού μέχρι σήμερα («Stern» 2/2010). Το ποσοστό πληθωρισμού που επιτρέπει η ΕΚΤ είναι λίγο κάτω από 2%. Αν συνυπολογιστεί αυτό στο μισθολογικό κόστος μονάδας, ο μέσος όρος αύξησής του στα χρόνια λειτουργίας της ΟΝΕ είναι περίπου στο 21%. Στην Ελλάδα η πραγματική αύξηση ήταν 26%. Στη Γερμανία μόλις 8% και στην ΟΝΕ χωρίς τη Γερμανία 27%. ]

[03] [Το «κόψτε τον λαιμό σας και βρείτε μόνοι σας λύση» δεν θα ήταν δίκαιη αντιμετώπιση. Δεν θα ήταν πολύ περισσότερο πολιτική συνεπής προς την ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Και, προπάντων, δεν θα οδηγούσε σε κανενός είδους λύση- μόνο σε μια άβυσσο παρατεταμένης ύφεσης και κοινωνικής συμφοράς. Κι αυτή είναι μια αλήθεια που σιγά σιγά πρέπει ν΄ αρχίζουμε να τη φωνάζουμε πιο δυνατά και πιο συντονισμένα, από κοινού, οι «άτυχοι» ή «ανέμελοι» του ευρώ... ]

[03] [Τα τελευταία 6 χρόνια έγινε κάτι πρωτοφανές και εγκληματικό: είχαμε ονομαστική αύξηση του εθνικού προϊόντος κατά 40%, αλλά η αύξησητων πρωτογενών δαπανών της κεντρικής κυβέρνησης ήταν διπλάσια, 87%, και τα φορολογικά έσοδα αυξήθηκαν μόνον κατά 31% ]

[04] [ … Η δύσκολη απάντηση είναι ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί μια νέα αρχιτεκτονική μέσα στην ΟΝΕ, σήμερα βέβαια μετά την καταστροφική πενταετία της Ν.Δ., η Ελλάδα δεν έχει την παραμικρή αξιοπιστία να ανοίξει τέτοια ζητήματα. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ένα ευρώ κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες της κ. Μέρκελ προκαλεί προβλήματα σε πολλές οικονομίες- όχι μόνο στην Ελληνική. 

Ένα αναπτυξιακό μέτωπο όπου οι χώρες της περιφέρειας θα αντιμετωπιστούν ως πρόβλημα της Κοινότητας και όχι ως ενοχλητικοί παρίες μπορεί να είναι αύριο προϋπόθεση για την επιβίωση της Ένωσης !  ]

[01] - Europe cannot afford a Greek default

[02] - Η Γερμανία φταίει για την κρίση στην Ελλάδα

[03] - Το ευρωπαϊκό πρόβλημα

[04] - Όχι κυρία Μέρκελ

.

Το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση της Κυβέρνησής του

Η Ελλάδα είναι σε δεινή οικονομική θέση. Η διαπίστωση αυτή είναι πλέον κοινή και κατανοητή από τον οποιονδήποτε, ανεξάρτητα ειδίκευσης ή γνωστικού επιπέδου Έλληνα.

Είναι ίσως η πρώτη φορά λοιπόν, όπου η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για προεκλογικές δεσμεύσεις. Δεν ενδιαφέρεται για ‘εξεταστικές επιτροπές’ ούτε για το ποιος φταίει αφού όλοι έχουν απόλυτα κατανοήσει ότι όλες οι κυβερνήσεις από το 1980 και μετά φταίνε !

Είναι ίσως η πρώτη φορά όπου η κοινωνία είναι σε θέση να κατανοήσει και να αποδεχθεί ακόμη και επώδυνα διορθωτικά μέτρα εφ’ όσον αυτά περιγραφούν με ειλικρίνεια και σαφήνεια.

Στην φάση όμως αυτή, αρχίζουμε με τρόμο να αντιλαμβανόμαστε κάποιοι , ίσως όλο και περισσότεροι, ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν δείχνει ατολμία και οι αποφάσεις και τα μέτρα της δεν καθυστερούν από τον φόβο του περιβόητου «πολιτικού κόστους». Όχι !

Αντίθετα, γίνεται όλο και σαφέστερο ότι τα φαινόμενα καθυστερήσεων και ατολμίας οφείλονται στην πλέον σκληρή και αδυσώπητη μορφή αντιπολίτευσης : την εσωτερική !

Οποιοσδήποτε βαθύς ή ρηχός πασοκος που αισθάνεται απογοητευμένος (βλ. χωρίς οφίτσιο) ή παραγκωνισμένος ή απλώς τρέμει στην σκέψη της επιτυχίας όχι του ίδιου αλλά κάποιου άλλου, προβάλλει και θα προβάλλει αδίστακτα κάθε μορφής ντρίπλα και εμπόδιο σε όλα τα επίπεδα ώστε να μειώσει την αποτελεσματικότητα του παρόντος κυβερνητικού μηχανισμού !

Είναι ίσως η πρώτη φορά όπου η κοινωνία είναι διατεθειμένη να στηρίξει και να αποδεχθεί γενναίες τομές και μέτρα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση, εκ’ των πραγμάτων δεν μπορεί παρά να δείξει αν όχι υποστήριξη τουλάχιστον ανοχή. Πρόκειται για μια μοναδική, μια ιστορική ευκαιρία !

Θλίβομαι όμως που πρέπει να γράψω ότι η ευκαιρία αυτή κινδυνεύει να χαθεί διότι η κυβέρνηση δεν έχει απέναντί της ούτε την κοινωνία ούτε την αξιωματική αντιπολίτευση … Όχι !

Έχει απέναντί της το ίδιο της το κόμμα !

.

Τι άραγε μας λέει αυτό;

Rembrandt, The Jewish Bride

Οι Εβραίοι αποτελούν μόλις το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού

… αλλά το 54% των παγκόσμιων πρωταθλητών στο σκάκι
… το 27% των βραβευμένων με Νομπέλ Φυσικής
… το 31% με το αντίστοιχο έπαθλο για την Ιατρική

Οι Εβραίοι αποτελούν, επίσης, μόνο το 2% του πληθυσμού των ΗΠΑ

… αλλά το 26% των βραβευμένων από το Ιδρυμα Κένεντι
… το 37% των τιμημένων με το Όσκαρ σκηνοθεσίας
… το 38% του καταλόγου με τους φιλάνθρωπους επιχειρηματίες της χώρας
… το 51% των βραβευμένων με Πούλιτζερ για μη μυθιστορηματικά έργα

( kathimerini )

.

HAITI

φωτ. boston.com

Η αναζήτηση της ταυτότητας … (και οι Μαύροι Πρίγκηπες)

... ως σχόλιο στο αμετανόητα συκοφαντικό και ασυνάρτητο μακροσκελές πόνημα γνωστού υπερφίαλου πρωταγωνιστού της μουσικής αλλά και της πολιτικής :

[ … ήρθαν, λοιπόν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ήσαν πάρα πολύ σημαντικοί, και σκύψανε στον κορμό του τόπου και ανακαλύψανε το στοιχείο εκείνο το χαρακτηριστικό που έδινε ταυτότητα στον τόπο, έξω από αυτές τις αυθαίρετες συνδέσεις με το παρελθόν. Η ταυτότητα του τόπου, δηλαδή, δεν ήταν το ότι ήμασταν οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, που είναι μια εντελώς αφελής και ηλίθια άποψη. Ήταν κάτι άλλο. Και το ‘φεραν στην επιφάνεια αυτοί οι άνθρωποι.

Έτσι ανακαλύψαμε το Αιγαίο, τον Θεόφιλο, τον Μακρυγιάννη, τον Καραγκιόζη – ό,τι θα μας έδινε μια ταυτότητα αληθινή. Αγνοώντας τα μεγαλεία, αυτά τα αυθαίρετα και αφελή μεγαλεία του επίσημου κράτους. Και αυτά τα στοιχεία, τα αληθινά, δημιουργούσαν τη νεότερη Ελλάδα … ]

Μάνος Χατζιδάκις

[ Απόσπασμα από συνέντευξη στον Λ. Παπαδόπουλο. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα στις 27 Μαρτίου 1978. Από το βιβλίο Ζω από περιέργεια, εκδ. Καστανιώτης, 2001 - Η καλύβα ψηλά στο βουνό]
.

Οι ανεύθυνες και αχόρταγες ΗΠΑ παίζουν με τις τύχες του κόσμου

Το πόσο επικίνδυνη και ζωώδης εξακολουθεί να είναι η εξωτερική πολιτική του φερέλπιδος προέδρου Ομπάμα, μου θύμισε η είδηση (Καθημερινή) ότι οριστικοποιήθηκε η πώληση αντιπυραυλικών συστημάτων «PATRIOT» από τις ΗΠΑ στη νησιωτική Ταϊβάν, την οποία το Πεκίνο, αλλά και ο ΟΗΕ θεωρούν αποσχισθείσα Κινεζική επαρχία.

Με την πώληση των προηγμένων αντιπυραυλικών συστημάτων PAC-3 στην Ταϊβάν, η Ουάσιγκτον άγγιξε μια εξαιρετικά ευαίσθητη εθνική χορδή των Κινέζων. «Η Κίνα αισθάνεται ότι οι ΗΠΑ από τη μία πλευρά θέλουν κάθε είδους συνεργασία, από την άλλη όμως εξακολουθούν να πουλούν όπλα στην Ταϊβάν», δήλωσε ο καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, Τσου Φενγκ.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας απάντησε με επίδειξη ισχύος ολοκληρώνοντας επιτυχώς ιδιαίτερα προηγμένη τεχνολογικά αντιπυραυλική δοκιμή.

Όσοι ανυποψίαστοι ‘προοδευτικοί’ ήταν υπέρμαχοι του νέου προέδρου των ΗΠΑ έχουν δυστυχώς όλο και περισσότερους λόγους να ψάχνουν τρύπα για να κρυφτούν !

.

Θάλεια Δραγώνα: Το εθνοκεντρικό σχολείο εμποδίζει τη συνύπαρξη των ετεροτήτων

Αυγή, 10/01/2010, Συνέντευξη στην ΠΙΚΙΑ ΣΤΕΦΑΝΑΚΟΥ

Το ιερατείο της εθνικοφροσύνης απεφάνθη: Έξω η Θάλεια Δραγώνα από το υπουργείο Παιδείας. Οι... σωτήρες του έθνους, μετά την επιτυχία που είχαν με την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της Μ. Ρεπούση, επανακάμπτουν, με στόχο αυτή τη φορά να καθιερωθούν ως οι φορείς αποβολής από την εκπαίδευση κάθε... ιού που μπορεί να προκαλέσει έστω και... φτέρνισμα στο σχολείο του "απομονωτισμού" και του "δογματισμού". Η Θάλεια Δραγώνα μιλάει για την επίθεση που δέχτηκε και φυσικά συνεχίζει να στοχάζεται τόσο για το "τι είν' η πατρίδα μας" (το ποιητικό ερώτημα Πολέμη που έδωσε και τον τίτλο... του ακατάλληλου για τη δεξιά βιβλίου της), όσο και για το τι σχολείο χρειαζόμαστε...

* Στοχοποιηθήκατε από τη δεξιά και ακροδεξιούς κύκλους ως... “μίασμα” για τις επιστημονικές σας απόψεις περί εθνοκεντρισμού στην εκπαίδευση. Τι είναι αυτό που ενοχλεί και ζητούν την απομάκρυνσή σας για να μη... μολύνετε τους ελληνόπαιδες όπου γης;

Η συκοφαντική αυτή εκστρατεία δεν αφορά το πρόσωπό μου. Φαίνεται ότι το ΛΑΟΣ εκτιμά ότι έτσι θα κερδίσει πόντους της άκρας δεξιάς σε στιγμές δύσκολες. Πάντως, με δεδομένη την κρίση των ιδεολογιών της εποχής μας ενδέχεται να επηρεάσει αθώους πολίτες που πιστεύουν ό,τι ακούν ή διαβάζουν, ώστε να προκαλέσει το φόβο και να καλλιεργήσει την ξενοφοβία και τον αντιευρωπαϊσμό.

* Πώς “εκφράζεται” το εθνοκεντρικό σχολείο;

Είναι σχολείο του απομονωτισμού, εμποδίζει τη συνύπαρξη των διαφορών κάθε είδους, και όχι μόνο τη συνύπαρξη με μαθητές αλλόγλωσσους ή/και αλλόθρησκους και με καταγωγή από άλλες χώρες, αλλά όλες τις ετερότητες από το φύλο έως την αναπηρία. Είναι σχολείο σε όλα δογματικό. Δηλαδή, μεταδίδει μια στατική και για πάντα δεδομένη «αλήθεια» και εξετάζει στη συνέχεια τους μαθητές αν την έμαθαν, πράγμα τελείως αντίθετο με την εξοικείωση του τι είναι επιστημονική γνώση, που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και αλλαγή. Δεν προτρέπει στην έρευνα με βάση δεδομένα και -κάτι πολύ σημαντικό για την εποχή της «μαζικής πληροφόρησης»- δεν αναπτύσσει στα παιδιά την ικανότητα να επιλέγουν ανάμεσα στις πληροφορίες με τις οποίες βομβαρδίζονται και να κρίνουν την καταλληλότητά τους. Αξιολογεί τους λαούς και πολιτισμούς με βάση το αυθαίρετο στερεότυπο του ρατσισμού, το οποίο άλλωστε έχει προέλευση την ιδεολογία της αποικιοκρατίας και υποτιμάει τη λεγόμενη «ανατολή» και το λεγόμενο «νότο», δηλαδή υποτιμάει και μέρος της ελληνικής κοινωνίας, κουλτούρας και ταυτότητας.

* Στο βιβλίο σας “Τι είν' η πατρίδα μας”, διατυπώνετε την άποψη ότι ο εθνοκεντρισμός δεν βοηθά στη συγκρότηση μιας ανθεκτικής εθνικής ταυτότητας. Μπορείτε να μας το εξηγήσετε;

Κατ’ αρχάς να σημειώσω ότι το βιβλίο «Τι είν’ η πατρίδα μας: Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση» είναι συλλογικό έργο, βασίζεται σε δύο έρευνες και κυκλοφόρησε πριν 12 χρόνια. Ο εθνοκεντρισμός είναι, σε όλες τις χώρες, αξιολόγηση με βάση μύθους που άρα εμποδίζουν την εθνική αυτογνωσία. Η αξιολόγηση των «άλλων» που περιέχει η εθνοκεντρική ιδεολογία είναι εξίσου κατασκευασμένη. Καλλιεργεί έτσι μια εθνική ταυτότητα ανασφαλή, άρα αμυντική και στη συνέχεια αναπόφευκτα ξενοφοβική και ανίκανη να αντιμετωπίσει τόσο τα προβλήματα με γειτονικές χώρες και τα ευρωπαϊκά δεδομένα όσο και την παρουσία μεταναστών.

* Από συναδέλφους σας διατυπώνεται η άποψη, με αφορμή το βιβλίο της κ. Ρεπούση, ότι είναι άλλο θέμα να... “σκουπίσουμε” το αίμα από τις σελίδες της Ιστορίας και άλλο να “εξαφανίσουμε” τις συγκρούσεις. Πώς απαντάτε σ' αυτή την άποψη;

Δεν θέλω να σχολιάσω γενικόλογους αφορισμούς και ειδικότερα για ένα επιστημονικό αντικείμενο που δεν είναι το δικό μου. Ας δούμε όμως πώς αντιμετώπισαν το ερώτημα άλλες χώρες. Από το 1947 Γάλλοι και Γερμανοί συνεργάστηκαν και βασανίστηκαν για να καταλήξουν μετά από μισό αιώνα σε μια κοινή αφήγηση της ιστορίας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν το έλυσαν με την πολιτική ορθότητα της απάλειψης των συγκρούσεων αλλά με την προσπάθεια ιστορικοποίησης, δηλαδή ορθολογικής κατανόησης των τραγικών γεγονότων στον εκατέρωθεν ιστορικό τους χρόνο και χώρο.

Ισονομία και αρμονική ένταξη

* Πώς μεταφράζεται πρακτικά η επαναδιαπραγμάτευση του ερωτήματος “Τι είν' η πατρίδα μας”;

Κανένας στον κόσμο δεν ζει χωρίς την αίσθηση του ανήκειν, πόσο μάλλον κάποιος που έχει πίσω του τόσο βαριά ιστορία. Στη σημερινή εποχή, όμως, οι μεγαλοστομίες δεν οδηγούν πουθενά. Χρειαζόμαστε ένα σχολείο που να καλλιεργεί την εθνική αυτογνωσία, ώστε να διαμορφώνει στις νέες γενιές μια εθνική ταυτότητα επαρκώς ισχυρή ώστε να μην αισθάνονται οι φορείς της απειλή, επαρκώς θετική ώστε να καλλιεργεί την πρόθεση συμμετοχής στα κοινά για την πρόοδο της χώρας και τη βελτίωση των αρνητικών κοινωνικών δεδομένων, τέλος επαρκώς ασφαλή και ανεκτική ώστε να μπορούν οι φορείς της να συμβάλλουν στην αρμονική ενσωμάτωση των μεταναστών και στην ευρωπαϊκή συνεργασία για την Ευρώπη των λαών.

* Το ιερατείο του δόγματος “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” στοχοποιεί αυτές τις ημέρες και τους μετανάστες με αφορμή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Ποια μέτρα θα λάβετε στα σχολεία για να υπάρξει στην πράξη ισονομία, να μετέχουν όλοι οι μαθητές των κοινών δημοκρατικών αξιών της κοινωνίας μας και η πολιτεία να σέβεται την πολιτισμική τους ιδιαιτερότητα;

Η υπουργός Παιδείας ετοιμάζει ευρύτερο σχέδιο για την εκπαίδευση μέσα στο οποίο βεβαίως περιέχονται -όπως και στις προγραμματικές δηλώσεις- η ουσιαστική ισότητα, η πλήρης ισονομία, ο σεβασμός σε όλες τις διαφορές και ετερότητες, η αρμονική ένταξη στο εκπαιδευτικό σύστημα όλων ανεξαιρέτως και η ανάληψη της ευθύνης για την απόκτηση των ικανοτήτων που οδηγούν στην καλή επίδοση. Δεν μπορώ όμως να προτρέξω και να ανακοινώσω συγκεκριμένα τα σχέδια του υπουργείου.

* Βρίσκεστε υπεύθυνη μιας Ειδικής Γραμματείας με αρμοδιότητα, μεταξύ άλλων, την εκπαίδευση των παιδιών της μειονότητας στη Θράκη. Εσείς έχετε παρελθόν σε αυτό το αντικείμενο;

Ομολογώ ότι είναι συγκινητικό για μένα που θα ασχοληθώ, ανάμεσα στ’ άλλα, με το ίδιο αντικείμενο για το οποίο έχω αναλώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου, μέχρι την εκλογή μου στο κοινοβούλιο. Ενδεχομένως γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός μου ανέθεσε αυτή τη θέση. Η ενασχόλησή μου με την εκπαίδευση της μειονότητας στη Θράκη είναι έργο ζωής. Έχουν εμπλακεί από το 1997 δεκάδες ειδικοί από σχεδόν όλα τα πανεπιστήμια της χώρας και εκατοντάδες συνεργάτες τόσο της πλειονότητας όσο και της μειονότητας. Έχουν παραχθεί σημαντικά αποτελέσματα για την ένταξη της μειονότητας στην ελληνική κοινωνία μέσα από το δρόμο της εκπαίδευσης. Η σχολική διαρροή των παιδιών της μειονότητας από την υποχρεωτική εκπαίδευση, αν και ακόμη υψηλή σε σχέση με τον εθνικό μέσο όρο, έπεσε από το 2000 έως το 2006 στο μισό (από το 65% μειώθηκε σε 30%) και η πρόσβαση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση μέσα σε 10 χρόνια τετραπλασιάστηκε. Όσοι ξέρουν από εκπαίδευση γνωρίζουν ότι τα εκπαιδευτικά δεδομένα αλλάζουν πολύ αργά και ότι αυτοί οι ρυθμοί είναι εντυπωσιακοί...

.

Ο γκρίζος πρίγκιπας Λεωνίδας Κύρκος

Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να είσαι αριστερός, να μιλάς περί αριστεράς αλλά στην πολιτική σύναξη που οργανώνεις για να παρουσιάσεις την πολιτική σου διαθήκη δεν καλείς την αριστερά αλλά -στην ουσία- μόνον την κυβέρνηση ενός υπό εξέταση και δοκιμή συντηρητικού και φοβισμένου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Επίσης αναρωτιέμαι πόσο ‘νέο-Ζαχαριαδικός τυχοδιωκτισμός’ θα μπορούσε να θεωρηθεί η έμπνευση και εκτέλεσης της σύναξης αυτής …

Σημαντικός δημοσιογράφος εκ’ Θεσσαλονίκης είχε απονείμει τον τίτλο του «μαύρου πρίγκιπα» στους κκ Θεοδωράκη, Λαμπράκη, Μητσοτάκη.

Τηρώντας τις αναλογίες λοιπόν, εγώ απονέμω τον τίτλο του «γκρίζου πρίγκιπα» στον κο Λεωνίδα Κύρκο.

Περαστικά του και σύντομα στο σπίτι του !

.

Τι είν΄ η Οικονομία μας ;

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κατανοήσει ότι η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνά την φαντασία. Επίσης είναι κατανοητό ότι η πραγματικότητα, αυτό δηλαδή που ακούμε, βλέπουμε και … διαβάζουμε, επιδέχεται πολλές και διαφορετικές ερμηνείες. Μερικές από τις ερμηνείες αυτές προσεγγίζουν περισσότερο το ‘αντικειμενικό’, απέχουν δηλαδή λιγότερο από την αλήθεια.

Όλη η κατευθυνόμενη ή μη φιλολογία των τελευταίων μηνών περί της Ελληνικής οικονομίας και των Ελλήνων κατά την άποψη όλο και περισσότερων συν-πολιτών, έχει στόχο κατά βάση την τρομοκράτηση του κοινού και την εργαλειακή του αξιοποίηση με στόχο τον παραδειγματισμό και άρα την διευκόλυνση επιβολής «ρυθμιστικών» μέτρων και σε άλλες χώρες – δηλαδή λαούς.

Εδώ όμως, σε αυτήν την χώρα που ζούμε και που προσπαθούμε να οικοδομήσουμε ένα καλύτερο μέλλον υλοποιώντας κατά το δυνατόν τα όνειρά μας, γίνεται και κάτι άλλο. Γίνεται μια σχεδόν συστηματική καταρράκωση του ηθικού και της αξιοπρέπειας ενός ολόκληρου λαού με την συνενοχή δυστυχώς ολόκληρης της «οικονομικής ηγεσίας», σχεδόν όλης της «πολιτικής ηγεσίας» καθώς και μεγάλου μέρους της «πνευματικής» τοιαύτης !  (πράγμα το οποίο προσωπικά δεν με εκπλήσσει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα).

Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού τείνει πλέον να πειστεί ότι ο λαός αυτός είναι σπάταλος και μη παραγωγικός.

Πραγματικά, κοιτάζοντας κάποιος τους αριθμούς και τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, των ασφαλιστικών ταμείων, της υγείας κλπ, εύκολα απογοητεύεται και τείνει να υιοθετήσει την παραπάνω θέση.

Αν όμως σκαλίσουμε την επιφάνεια και αρχίσουμε να αναλύουμε τα ζητήματα και μάλιστα όχι σε υπερεξειδικευμένο βάθος αλλά σε τέτοιο που να είναι προσιτό στον μέσο άνθρωπο, βλέπουμε ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Δεν θα πω ότι από τα 5 δις που είναι το έλλειμμα της Υγείας τα περισσότερα αφορούν εξοπλισμό που πωλείται στην χώρα μας σοβαρότατα υπερτιμολογημένος. Ούτε ότι τα χρήματα αυτά καταλήγουν –φυσικά- στους κορβανάδες των χωρών που κατ’ εξοχήν μας κατηγορούν.

Επίσης δεν θα αναλύσω την σημασία του γεγονότος ότι μόλις εξήντα πέντε χρόνια πριν εξαφανίστηκε ολόκληρη η βιομηχανική υποδομή της χώρας (που ακόμα και οι Γερμανοί την σεβάστηκαν) από τους στοχευμένους Βρετανικούς βομβαρδισμούς του Πειραιά και της Αθήνας   μ ε τ ά   την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής ! Βλέπετε η πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας μας υπήρξε βασικός στόχος των «φίλων» και «συμμάχων» μας.

Θα πρέπει όμως να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η χώρα αυτή υπήρξε αδιάλειπτα συνεπής στις οικονομικές της υποχρεώσεις προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μιλώ για την συνεισφορά μας στο Κοινό Ευρωπαϊκό Ταμείο που είναι της τάξεως των 2,6 δις κάθε χρόνο, βλέπετε είναι κάπως ακριβό αυτό το … club. Να λάβουμε υπ’ όψη μας επίσης την προσήλωση όλων των κυβερνήσεών μας στις ποσοστώσεις όσον αφορά στην Αγροτική μας οικονομία. Οι ποσοστώσεις οδήγησαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού μας – και παρά τις περιβόητες επιδοτήσεις – στην φτώχεια, έσπρωξαν προς την εισαγωγή φτηνού εργατικού δυναμικού (άρα αύξηση ανεργίας) και κατέληξαν να περιορίσουν την αγροτική μας παραγωγή στο 5% περίπου του ΑΕΠ ! Αυτό –όπως καταλαβαίνετε- σημαίνει ανάγκη για εισαγωγές αγροτικών προϊόντων που θα μπορούσαν, υπό άλλες συνθήκες,  να έχουν παραχθεί εδώ.

Βρισκόμαστε λοιπόν εν έτει 2010 μα μια υποτυπώδη Βιομηχανία και με μια κουτσουρεμένη και χωρίς πραγματική προοπτική Αγροτική Παραγωγή … ωραία !

Δυστυχώς τα παραπάνω δεν είναι όλη η ιστορία. Δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι η χώρα μας –λόγω του ευρώ- δεν έχει την δυνατότητα χρήσης του σωτήριου πολλές φορές εργαλείου της νομισματικής υποτίμησης. Η οικονομία μας καλείται έτσι εκ’ των πραγμάτων να συγκριθεί ευθέως και να ανταγωνιστεί οικονομίες που αφ’ ενός έχουν διαφορετική εσωτερική δυναμική και δυνατότητες και αφ’ ετέρου λειτουργούν ως βασικοί και –πολλές φορές- αποκλειστικοί προμηθευτές μας. Ενδεικτικά ποσοστά των γενικών εισαγωγών μας ανά χώρα : Γερμανία 13.3%, Ιταλία 12.8%, Γαλλία 5.6%, Ολλανδία 5.1% (στοιχεία 2008).

Τα τεράστια ποσά που εισρέουν στις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) από την χώρα μας θα μπορούσαν να ιδωθούν ως φόρος υποτελείας ! Θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει ξεκάθαρο και κατανοητό σε όλους μας ότι τα χρήματα τα οποία εισρέουν στην χώρα μας από τα ταμεία ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα έχουμε πληρώσει έμμεσα ή άμεσα διπλά και τρίδιπλα ! Στο σημείο αυτό ο ρόλος των «ηγεσιών» της χώρας στην πολιτική στην οικονομία και στην επιστήμη είναι απλώς ανύπαρκτος και - ας μου επιτραπεί να πω - χαρακτηρίζεται στον τρόπο σκέψης από τον ενοχικό επαρχιωτισμό και την υποτέλεια.

Είναι μακριά –πολύ μακριά!- από εμάς να αμφισβητήσουμε την αδήριτη ιστορική αναγκαιότητα για την Ενωμένη Ευρώπη και τον ιδιαίτερο (εν δυνάμει) ιστορικό ρόλο που μπορεί να αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως πρέπει επίσης να γνωρίζουμε την πραγματικότητα και να μην αδικούμε τους εαυτούς μας και την χώρα μας ούτε να επιτρέπουμε σε άλλους, ιδιοτελείς και κακόβουλους (βλ. Financial Times) ή απλώς άσχετους να μας υποτιμούν και να μας προσβάλλουν άδικα !

Αλλά δεν φτάνουν αυτά … μέσα στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν υπάρχει καμία «οικονομική βαλβίδα ασφαλείας» που να μπορεί να απορροφήσει συγκυριακά οικονομικά προβλήματα και κραδασμούς όπως αυτά που βιώνουμε την τελευταία διετία όπου οι εναπομείνασες κινητήριες δυνάμεις της οικονομίας μας Ναυτιλία, Τουρισμός και Οικοδομή χτυπήθηκαν – όπως ήταν αναμενόμενο- από την λεγόμενη οικονομική κρίση.

Όταν αναφέρομαι σε «οικονομική βαλβίδα ασφαλείας» εννοώ ένα κοινό Ευρωπαϊκό ταμείο αλληλοβοήθειας και εξομάλυνσης που να  ε λ έ γ χ ε τ α ι  από τις Κυβερνήσεις. Η σημασία ενός τέτοιου μηχανισμού είναι καταλυτική και προφανής αν σκεφτούμε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ECB – European Central Bank) δεν υπόκειται στον έλεγχο των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων παρά –στην ουσία- λειτουργεί ως παράρτημα της FED (Dederal Reserve System) δηλ. της Κεντρικής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών και  του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF – International Monetary Fund). Θα πρέπει να τονίσω και πάλι ότι κανείς από τους τρεις αυτούς οικονομικούς «μηχανισμούς» IMF, FED και ECB  δ ε ν  ελέγχεται από τις Κυβερνήσεις των χωρών του κόσμου !

Όταν λοιπόν σκεφτούμε, στην πραγματική τους διάσταση, τα παραπάνω τότε αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε ότι ίσως αυτοί οι έρμοι οι Έλληνες δεν είναι ούτε άρπαγες ούτε σπάταλοι ούτε αντιπαραγωγικοί … κάπου αλλού είναι που δημιουργείται το πρόβλημα.

Αλλά όλα αυτά που μέχρις εδώ αναφέραμε δεν αρκούν και δεν δίνουν τη πλήρη εικόνα. Έχουμε όλοι συνηθίσει να θεωρούμε –και πολύ σωστά- ότι η χώρα μας δέχεται προκλήσεις και επιβουλές οπότε είναι υποχρεωμένη να διατηρεί ένοπλες δυνάμεις που να στοιχειοθετούν όχι βέβαια έναν τρομερό «δυνάμει επιθετικό» μηχανισμό, αλλά τουλάχιστον να αντιπροσωπεύουν μία αξιοπρεπή αποτρεπτική ισχύ. Πολύ λίγοι όμως από εμάς συνδέουν την παραπάνω παραδοχή με τις παρενέργειες που δημιουργεί εντός της Ελληνικής κοινωνίας και κυρίως επί της Ελληνικής Οικονομίας. Οι ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες της χώρας μας βρίσκονται στην τάξη του 5% ως ποσοστού επί του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος.

Αυτό σημαίνει –σε απόλυτους αριθμούς- ένα σταθερό ετήσιο έξοδο της τάξης των 12 δις ευρώ ! Το τεράστιο αυτό ποσό είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν οι Έλληνες κάθε χρόνο στους «φίλους» και «συμάχους» ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού για πολεμικό υλικό (αεροπλάνα, τανκ, όπλα, πυραύλους, ανταλλακτικά κλπ κλπ) το οποίο είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι είναι τέσσερεις και πέντε (για να είμαστε μετριοπαθείς) φορές υπερτιμολογημένο σε σχέση με το κόστος παραγωγής του !

Πρόκειται για μια απίστευτα βαριά μολυβένια μπάλα στα πόδια του «φυλακισμένου» !

Πρόκειται ταυτόχρονα για έναν δυσβάστακτο σύγχρονο «φόρο υποτελείας».

Στο τεράστιο αυτό κόστος πρέπει να προσθέσουμε έξοδα προσωπικού, υποδομές άλλα λειτουργικά κόστη κλπ κλπ. Πρόσφατα υπολογίστηκε, και δημοσιεύτηκε στον τύπο, ότι το ετήσιο κόστος των αναχαιτίσεων των Τουρκικών αεροπλάνων στο Αιγαίο ανέρχεται σε ένα ποσό της τάξης των είκοσι (20 !) εκατομμυρίων ευρώ !

Υπενθυμίζω ότι οι ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες της χώρας μας βρίσκονται στην τάξη του 5% ως ποσοστού επί του Ακαθαρίστου Εθνικού Προϊόντος, είμαστε δηλαδή ως χώρα στις 20 με 25 πρώτες θέσεις παγκόσμια πάνω ακόμα και από το πλέον μιλιταριστικό κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας (βλ. ΗΠΑ) !. Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτω του 2%. Αναφέρω ενδεικτικά αντίστοιχα ποσοστά από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες : Γαλλία 2,6%, Αγγλία 2,4%, Ιταλία 1,8%, Γερμανία 1,5%, Βέλγιο 1,3%, Αυστρία 0,9%. (οι αριθμοί είναι χονδρικές εκτιμήσεις που δεν απέχουν όμως ιδιαίτερα από τις πραγματικές δαπάνες. Ειδικά για την περίπτωση της Γερμανίας και της Ιταλίας τα πραγματικά νούμερα ίσως είναι ελαφρά μικρότερα).

Επί πλέον θα πρέπει να κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι οι παραπάνω χώρες παράγουν οι ίδιες το μέγιστο τμήμα του στρατιωτικού τους υλικού οπότε όχι μόνο η οικονομική επιβάρυνση είναι μικρότερη αλλά και ο ρόλος της αντίστοιχης βιομηχανίας και η επίπτωση στις τοπικές Οικονομίες είναι πολύ διαφορετική από ότι στην δική μας.

Γι αυτό και αποκάλεσα τις δικές μας τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες «φόρο υποτελείας» !

Στήριξα και στηρίζω την τοποθέτησή μου σχετικά με την κατάσταση και τις προοπτικές της Ελληνικής Οικονομίας στη εξέταση παραγόντων όπως (α) ιστορικές καταβολές της αποβιομηχάνισης (β) υπερτιμολογήσεις ειδικών εισαγομένων ειδών (γ) θυσία της Αγροτικής μας Οικονομίας στις επιταγές της ΕΕ (δ) η λεγόμενη «οικονομική κρίση» (ε) άδικη μεταχείριση των ευπαθών οικονομιών στα πλαίσια της ΕΕ (στ) έλλειψη Ευρωπαϊκού Οικονομικού Μηχανισμού αρρωγής ελεγχόμενου από τα κράτη και τις κυβερνήσεις τους (ζ) ρόλος των μεγάλων διεθνών οικονομικών «θεσμών», IMF, FED, ECB, και τέλος τεράστιες (και έμμεσα  _επιβαλλόμενες_  από φίλους και εχθρούς) αμυντικές δαπάνες.

Θεώρησα ότι η χώρα μου προσβάλλεται και αδικείται από την συμπεριφορά και τα λεγόμενα των «φίλων» και «συμμάχων». Θεωρώ επίσης ότι προσβάλλομαι και εγώ ως πολίτης αυτής της χώρας. Επίσης έχω κάθε λόγο σαν πολίτης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αισθάνομαι απογοητευμένος από την απαράδεκτα εχθρική και άδικη συμπεριφορά της απέναντι στην χώρα μου. Θέλω ειδικά να επισημάνω τον ιδιαίτερα επιθετικό και απογοητευτικό ρόλο της Γερμανίας που συναγωνίζεται – δυστυχώς- σε πολιτική μυωπία και υπερσυντηρητισμό το Ηνωμένο Βασίλειο. Έχω λοιπόν κάθε δικαίωμα, παραφράζοντας τον κυνικό λόγο της Θάτσερ, να πω ότι η Ευρώπη αποδεικνύει με τέτοιες (και άλλες) συμπεριφορές ότι «δεν συνίσταται από Κοινωνίες Ανθρώπων αλλά από άνδρες, γυναίκες και παιδιά».

Το γράψιμο αυτού του κειμένου αποτέλεσε ένα προσωπικό «εργαλείο» για μένα, εργαλείο για την τακτοποίηση σκέψεων που προσπάθησα να στηρίζω στην απλότητα και την κοινή λογική.

Ελπίζω ειλικρινά να είναι –έστω και ελάχιστα- χρήσιμο και στους λιγοστούς αναγνώστες αυτού του ιστολογίου !

.