Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Οι 24ωρες απεργίες αποτελούν στοιχείο ανώδυνης εκτόνωσης του κινήματος; Μια ενδιαφέρουσα ματιά …


Οι 24ωρες απεργίες γονατίζουν το κίνημα



Υπάρχει μία απολύτως στρεβλή αντίληψη για την λειτουργία των απεργιών στην υποστήριξη συγκεκριμένων κοινωνικών αιτημάτων. Σε κάποιες χώρες της ΕΕ και ιδιαίτερα σ’ εκείνες όπου ανθεί ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, οι 24ωρες απεργίες θεωρούνται ο ουσιαστικότερος μοχλός πίεσης των κυβερνήσεων. Η παραπάνω υπόθεση εμφανίζεται να λειτουργεί ως κανόνας στην Ελλάδα. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

Σημαντικές μελέτες δείχνουν ότι οι 24ωρες απεργίες αποτελούν στοιχείο διαπραγμάτευσης επαγγελματικών ομάδων ή, αν πρόκειται για γενικές απεργίες, ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων με την εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι δηλαδή εκδηλώσεις που συνήθως αποσκοπούν να εκφράσουν την αντίθεση ομάδας εργαζομένων ή του συνόλου των εργαζομένων, απέναντι σε μέτρα που λαμβάνει η εκάστοτε κυβέρνηση και τα οποία θεωρούν επιζήμια γι’ αυτούς. Μια και στην χώρα μας ουσιαστικά δεν υφίστανται άλλοι μηχανισμοί πίεσης, διότι το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εργοδοτικές ενώσεις και το πολιτικό σύστημα φρόντισαν να μην αναπτυχθούν, κάθε αντίθεση των εργαζομένων απέναντι σε κυβερνητικές πρωτοβουλίες που θίγουν τα δικαιώματά τους ή τις «κατακτήσεις» τους οδηγεί αναπόδραστα στην απεργία. Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι 24ωρες απεργίες δεν αποτελούν αναγκαστικά μέρος κάποιου κινήματος. Σε ότι αφορά στην Ελλάδα θα έλεγα ότι αποτελούν στοιχείο εκτόνωσης του κινήματος.

Μην απορείτε, λοιπόν, που πλέον οι 24ωρες απεργίες που κηρύσσει η ΓΣΕΕ ή και η ΑΔΕΔΥ καταλήγουν στο τέλος της ημέρας σε … κατάθλιψη – εκτός εάν υπάρξουν επεισόδια ή τραγωδίες. Μέσω των 24ωρων απεργιών η συνδικαλιστική ηγεσία συντηρεί την νομιμοποίησή της σε περιόδους κρίσεων, ενώ πάντα υπάρχει το περιθώριο η κυβέρνηση να υποχωρήσει ελάχιστα ή να καταφύγει στην διασκέδαση των πολιτικών που επιδιώκει να επιβάλει. Άρα, αν δεν υπάρξει κάποιο «ατύχημα» - εννοώ δυστύχημα – οι 24ωρες απεργίες λειτουργούν στο πλαίσιο νομιμοποίησης της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του και όχι ως μηχανισμοί που αμφισβητούν το καθεστώς, όπως αντίθετα πράττει η κάθε μορφή κινήματος. Με δύο λόγια η μορφή των κινητοποιήσεων στην Ελλάδα που κατά βάση στηρίζεται σε 24ωρες απεργίες, αντί να ενισχύει το κίνημα, το υποδαυλίζει.

Εάν η συνδικαλιστική ηγεσία το ήθελε είναι βέβαιο ότι δεν επρόκειτο ποτέ να περάσει το «Μνημόνιο» στην βουλή. Εάν το επεδίωκε δεν θα υπήρχε ποτέ περίπτωση η κυβέρνηση αυτή ή οποιαδήποτε άλλη, να επιβάλει τα μέτρα που σε λίγο θα αποτελούν τον εφιάλτη τριών γενεών. Τολμώ να πω κι ας παρεξηγηθώ, ότι ακόμα και η κατακερματισμένη αριστερά δεν έκανε αυτό που θα μπορούσε να πράξει, οδηγώντας τον λαό έγκαιρα σε ένα διαρκές, μαζικό συλλαλητήριο που θα ακύρωνε τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Η οργανωμένη αριστερά ωφελείται και αυτή από τις «24ωρες» στο βαθμό που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ομάδα πίεσης και όχι ως τμήμα ενός πολυκομματικού συστήματος ή ως παράγοντα ανατροπής του καθεστώτος – άσχετα με την όποια ρητορεία της.

Το αποτέλεσμα είναι ευρύτερα λαϊκά στρώματα που θίγονται - στην περίπτωσή μας σήμερα καταστρέφονται – από την κυβερνητική πολιτική, από την μια να την  αντιλαμβάνονται κατακερματισμένα ως επί μέρους μέτρα και από την άλλη να αποθαρρύνονται γνωρίζοντας ότι η μορφή αυτή κινητοποιήσεων δεν είναι αποτελεσματική ή ακριβέστερα δεν είναι αποτελεσματική αν δεν συνοδεύεται από άλλες πολιτικές διαδικασίες που συνδέονται με το πολιτικό κόστος του κυβερνώντος κόμματος, όπως τότε στην περίπτωση του «ασφαλιστικού» του Γιαννίτση. Όταν μία μονοκομματική κυβέρνηση δείχνει να αδιαφορεί για το πολιτικό κόστος τότε οι 24ωρες απεργίες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε καν ως υποβοηθητικός μηχανισμός για την ανατροπή μιας πολιτικής. Στην καλύτερη περίπτωση μπορούν απλώς να μετριάσουν τις συνέπειες για ορισμένες ομάδες εργαζομένων.

Αυτή είναι η αλήθεια και όπως όλες οι αλήθειες απαιτεί ένα επιμύθιο. Το πολιτικό μας σύστημα αποδείχθηκε ανίκανο και ασφαλώς αφερέγγυο να διαχειριστεί επ’ ωφελεία της ελληνικής κοινωνίας την κρίση που προκάλεσε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν χρειάζεται, νομίζω, να σημειώσω ότι η κρίση αυτή ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής του Κώστα Σημίτη (ΠΑΣΟΚ) και κυρίως αυτής του αριβίστα Κώστα Καραμανλή (ΝΔ). Το συνδικαλιστικό κίνημα αποδείχθηκε ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον μηχανισμό στήριξης αυτού του διεφθαρμένου, διαπλεκόμενου, ή, στην περίπτωση της αριστεράς, μικροκομματικής προσέγγισης πολιτικού συστήματος.

Άρα, η κοινωνία των πολιτών στην Ελλάδα σε ότι αφορά στον συνδικαλιστικό χώρο, ενώ οργανωτικά εμφανίζεται ισχυρή, πολιτικά και κοινωνικά είναι όχι μόνον αδύναμη, αλλά κυρίως φορέας πολιτικών σκοπιμοτήτων που αποτελούν την έκφραση της παθογένειας του πολιτικού συστήματος. Έτσι, αγαπητοί φίλοι, μην περιμένετε σημαντικά αποτελέσματα από την συνδικαλιστική δράση. Αναζητήστε πλέον άλλες μορφές κινηματικού χαρακτήρα αυτή την φορά που θα προκαλέσουν συνολική ανατροπή των καθεστωτικών πολιτικών στάσεων και συμπεριφορών, συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς, εκείνων  των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Άλλο τρόπο ανατροπής των μέτρων φτωχοποίησης και εξευτελισμού της ελληνικής κοινωνίας δεν βλέπω.
.


8 σχόλια:

  1. << ... στον συνδικαλιστικό χώρο, ενώ οργανωτικά εμφανίζεται ισχυρή, πολιτικά και κοινωνικά είναι όχι μόνον αδύναμη, αλλά κυρίως φορέας πολιτικών σκοπιμοτήτων που αποτελούν την έκφραση της παθογένειας του πολιτικού συστήματος. >>

    Αυτή είναι φράση κλειδί του άρθρου. Ακριβώς αυτή την διάχυση της πολιτικής παθογένειας, και στον συνδικαλιστικό χώρο, είδα σε όλο της το μεγαλείο όταν γνώρισα 2 πρόσωπα που το καθένα ξεχωριστά εργαζόταν σε αντίστοιχα προσωπικά γραφεία κορυφαίων συνδικαλιστών (πασίγνωστα ονόματα).
    Οι εργατοπατέρες αυτοί, και οι δύο (άρα γιατί όχι και οι λοιποί που δεν ξέρω), είχαν αυτοκινητάρες, λογαριασμούς κινητών και σταθερών πληρωμένους για όλο το γραφείο, εκπτωτικές κάρτες και ειδικά προγράμματα που προορίζονται για τους εργαζόμενους περνούσαν πρώτα απο τα προσωπικό γραφείο των παραπάνω και έπαιρνε ο κάθε υπάλληλος κάτι μάτσα με 10δες απο αυτά, οι εργατοπατέρες αυτοί είχαν καθημερινή επαφή στο κινητό με σχεδόν όλη την βουλή και την κυβέρνηση, ρουσφέτια, συναλλαγές, συνεννοήσεις, κλπ κλπ.
    Περιμένουν και περιμένουν οι εργαζόμενοι τα δίκαια τους. Το πολύ-πολύ τους ξεσηκώνουν για κάποια ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ θέματα (δεν το έχετε παρατηρήσει;) και στα υπόλοιπα ρίχνουν κάτι «τουφεκιές» στον αέρα, ίσα για το ξεκάρφωμα ή για πίεση προσωπικών συμφερόντων.

    Αν ακούσετε τίποτα απο αυτά, τώρα που "θα προχωρήσει η κάθαρση", εμένα να μου τρυπήσετε την μύτη και να με λέτε Μάου-Μάου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γύρω στις 8 χθές το απόγευμα, πήγα τον σκύλο μου βόλτα. Ξαφνικά, γίνεται διακοπή ρεύματος σε όλη την περιοχή. Συναγερμοί να ουρλιάζουν, ο κόσμος βγήκε στα μπαλκόνια και στον δρόμο μπροστά στα σπίτια του.

    Η διακοπή κράτησε περίπου μισή ώρα. Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο στην γειτονιά. Μιλούσε ο κόσμος ο ένας με τον άλλον.

    Ξαφνικά σίγησαν οι συναγερμοί. "Ήρθε το ρεύμα" είπε κάποια κι έτρεξε μέσα στο σπίτι της για να συνεχίσει να βλέπει τηλεόραση, σε 1 λεπτό άδειασαν τα μπαλκόνια και ο δρόμος, ησύχασε η γειτονιά, ο κίνδυνος πέρασε!

    10-15 χιλιάδες ήταν οι διαδηλωτές, είπε η δημοσιογράφος στην Γαλλική τηλεόραση... 15 χιλιάδες που έκλεισαν τις τηλεοράσεις τους, και πήγαν στην διαδήλωση. Πόσο ποσοστό από όσους ψηφίζουν αριστερά κόμματα? Ένας στους δέκα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. 24ωρη απεργια ανα 15θημερο ,μου θυμιζει 'περαντζαδα' σε νυφοπαζαρο στη δημοσια καθε γιορτη και σχολη.
    Το ιδιο επιδιωκει και η ΓΣΣΕ και ΑΔΕΔΥ προκειμενου ο ΝΥΜΦΙΟΣ να τους καλεσει στα ενδοτερα, δια βυζαντινας συμφωνιας και βελτιωση του προφιλ του Εργατοπατερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οι κινητοποιήσεις αυτής της μορφής και έντασης "δικαιολογούν" στα μάτια των εργαζομένων την αργομισθία των συνδικαλιστών - εργατοπατέρων, των οποίων σταθερή, κοινή επιδίωξη πέρα απο οποιαδήποτε ιδεολογική διαφορά, είναι η εξασφάλιση των προνομίων τους, η είσοδος τους στην βουλή (για λίγους), η αυτοϊκανοποίηση του εγώ τους και η επαγγελματική αποκατάσταση των παιδιών τους. Ολα αυτά με διπλούς μισθούς, ανάλογες συντάξεις και κυριολεκτικά μηδενική προσφορά σε αυτούς που τους εξέλεξαν και θεωρητικά εκπροσωπούν.
    Οι ελάχιστες εξαιρέσεις (οι οποίες υπάρχουν) επιβεβαιώνουν τον κανόνα και συχνά "απομακρύνονται" ή απομονώνονται διότι χαλάνε την πιάτσα!!

    βιβλιοπωλείο "χωρίς όνομα"
    http://papaleonidasdimitris.wordpress.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Άναυδος

    Έκανα την αναδημοσίευση διότι μου φάνηκε ότι το άρθρο μιλά γι αυτήν την παθογένεια με έναν ενδιαφέροντα και κοντά στα πράγματα τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @AmanAM

    Φυαικά κανείς δεν λέει ότι είναι κακή η διαδήλωση καθ' αυτή. Όμως τίθεται ένα ζήτημα κατά πόσον οι κινητοποιήσεις πουθ πατρωνάρονται από ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ είναι πράγματι γνήσιες ή όχι και άν όχι τότε ποιούς και τι ακριβώς αξυπηρετούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @taspa
    περατζάδα: ακριβώς !
    Φαίνεται σαν να κάνουμε κάτι απλώς ως πρόσχημα χωρίς όραμα και προοπτική αλλά και χωρίς καμία διάθεση για πραγματική σύγκρουση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Ανώνυμος (02 Ιούλιος, 2010 16:15)

    Κάποια από τα ερωτήματα που μπαίνουν εδώ είναι ποιοί και πως εκλέγουν τέτοιες ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργάνων και πως αυτοακυρώνεται κάθε κινητοποίηση.
    Το Ελληνικό κοινό μοιάζει να είναι απαθές, άχρωμο και άβουλο. Είναι πράγματι έτσι ή απλώς πρόκειται για την ηρεμία πριν από την θύελα ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails