Ahed Tamimi

Η Ahed Tamimi δεν ήταν παρά ένα αθώο δεκαεπτάχρονο κορίτσι που αυθόρμητα αντιστάθηκε στην βία και στο μισανθρωπισμό ενός φασιστικού καθεστώτος. Αυτό που την χαρακτήριζε πέρα από την αθωότητα, την ειλικρίνεια και το θάρρος, ήταν η γνησιότητα και η αλήθεια της αντίδρασης μιας έφηβης απέναντι στην άγρια επιθετικότητα, τον παραλογισμό και την αδικία.

Ήταν εξαιρετικά λυπηρό για μένα όταν την είδα να εμπλέκεται πλέον ως είδος προς ‘έκθεση’, να γίνεται δηλαδή αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον ένα ή τον άλλο πολιτικό φορέα.

Έφτασαν να βάλουν στο στόμα του δεκαεπτάχρονου παιδιού ξύλινα τσιτάτα και τετριμμένες μεγαλοστομίες όπως ‘κάποιος από εμάς πρέπει να θυσιάσει κάτι για να μην υποφέρει και περάσει το ίδιο πράγμα η επόμενη γενιά’ κλπ

Μα ποια επόμενη γενιά; Αυτή η ίδια είναι η επόμενη γενιά.

Τα άτομα και οι φορείς που εμπλέκονται σε αυτό το είδος εξαργύρωσης του προσώπου και των πράξεων της Ahed Tamimi διαπράττουν κατά τη γνώμη μου την πλέον επαίσχυντη μορφή καπηλείας. Κρίμα.

Εθνική Αντίσταση (1)

 

[ … ] Ο ‘αντάρτης’ που τον σημάδευε τον Γερμανό διοικητή πίσω από τον βράχο είπε μετά ότι ο Γερμανός είχε μια έκφραση θαυμασμού στο πρόσωπό του πριν η σφαίρα τον βρει κατακούτελα [ … ]

Ο ηλίθιος φονιάς που εκτέλεσε χωρίς λόγο και χωρίς λογική εν ψυχρώ τον Γερμανό διοικητή (δεν υπήρξε για κανέναν κανένα θετικό αποτέλεσμα) έγινε αιτία για μεγάλες απώλειες αμάχων και καταστροφή πολλών χωριών της περιοχής.

Σχεδόν όλες οι επιθέσεις των Γερμανών σε χωριά και αμάχους κατά την διάρκεια της κατοχής οφείλονται στην εγκληματική ανευθυνότητα ‘νταήδων’ και τραμπούκων που το έπαιζαν ‘επανάσταση’.

Ο καλά ριζωμένος μύθος της ‘εθνικής αντίστασης’ είναι ο ένας από τους τρείς μεγάλους μύθους που τραβούν αυτό τον τόπο προς τα κάτω και προς τα πίσω.

https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-aygoystos-tis-megalis-sfagis

Το άχτι

Το άχτι

Ορισμένα όντα οδηγούμενα, εν μέρει, από ηλιθιότητα, γεμάτα δηλητήριο και μισαλλοδοξία, ξέθαψαν ένα κείμενο του Δ. Τσάτσου του 1993 και θρέφουν με αυτό τις πολιτικές τους ονειρώξεις αδιαφορώντας για τον τόπο τους, για τους ανθρώπους και για την λογική.

Δεν πρόκειται για ανήθικους που ‘αντιπολιτεύονται’ πάνω στα αποκαΐδια με σκίτσα του Νέρωνα, εκμεταλλευόμενοι με τον πιο χυδαίο τρόπο στους νεκρούς, το φόβο και την δυστυχία, αλλά για εσωτερικά βουλιαγμένους υπανθρώπους δηλητηριασμένους από την ιδιοτέλεια και το μίσος.

Δεν θα περίμενε κανείς κάτι καλύτερο από την ελληνική συντηρητική παράταξη, όμως κάποιοι -λίγοι έστω- υποψιασμένοι εκπρόσωποί της θα έπρεπε να έχουν πιά αντιληφθεί ότι η ανοχή και η συμπόρευσή τους με αυτόν που υποτίθεται πως ‘οδηγεί’ την παράταξή τους όταν ο ίδιος επιδεικνύει τόση εμπάθεια και τόσο βαθιά ευτέλεια στην συμπεριφορά και στον πολιτικό του λόγο, όχι μόνο τους απομακρύνει από κάθε πιθανότητα επαφής με την εξουσία αλλά τους εκθέτει στα μάτια ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.