The Greek Dilemma

 

αντιγραφή από YouPayYourCrisis 

Τρέμουν τις εκλογές όλα τα αλάνια (2)

Με αφορμή τις δηλώσεις του γνωστού σαλτιμπάγκου της πολιτικής μπεγλερίτη ή κάπως έτσι, περί παράτασης κατά το δυνατόν της θητείας της παρούσας «κυβέρνησης» που έχει λέει «νομιμοποίηση» και που άλλωστε … για «πολυτέλειες», δηλ. εκλογές, ήμαστε τώρα (!) Αντιγράφω ένα μικρό σχόλιο που έγραψα στις 3 Νοεμβρίου 2011:

Βαρέθηκα να γράφω και να συγκρίνω και να αναλύω. Άλλωστε υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα bloggers και με πολύ βαθύτερη και πληρέστερη σκέψη.

Θέλω απλώς να πω, παρακινημένος από πολύ βαθιά και έντονη αγανάκτηση, ότι θα λυσσάξουν όλα τα λαμόγια ένθεν κακείθεν για να μην γίνουν εκλογές. Θα κάνουν ότι είναι και δεν είναι δυνατόν για τον σκοπό αυτό και στο τέλος -δυστυχώς- μπορεί και να πετύχουν. Ο λόγος είναι ότι έχουν στρώσει το τραπέζι για να καταβροχθίσουν μπιρ παρά την χώρα και οι εκλογές μπορεί να τους χαλάσουν το στήσιμο.

Ο στόχος του πλέον διεφθαρμένου τμήματος της πολιτικής ελίτ είναι η αποφυγή των εκλογών ή η καθυστέρησή τους κατά το μέγιστο δυνατό χρονικό διάστημα.

Η τελευταία δήλωση του αντωνάκη όπου αποδέχεται την δανειακή σύμβαση και προτείνει «προσωρινή κυβέρνηση» με στόχο την προκήρυξη εκλογών (πότε;) είναι ό,τι ποιο αηδιαστικό διάβασα τα τελευταία εικοσιτετράωρα, λες και η παρούσα κυβέρνηση ή ο πρόεδρος (είσαι σπίτι κάρολε;) δεν μπορούν να προκηρύξουν εκλογές τώρα και εδώ !

.

Κάγκελα στο μυαλό του

η φωτογραφία του Νίκου Γιακουμίδη

Δεν πρόκειται για κανένα ανθρωπόμορφο συρμάτινο τέρας παρά για τον υπουργό «προστασίας του πολίτη» παπουτσή. Αυτός λοιπόν, σε περίοδο λιτότητας ξόδεψε πάνω από 3 εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξει το συρμάτινο τείχος της ντροπής που βλέπετε. Στο χρήμα αυτό προσθέστε και καμιά "υπέρβαση", καμιά πάγια "τεχνική υποστήριξη" κλπ. Σαν να μην έφτανε ο φασισμός και η βλακεία του, διέσυρε και πάλι την χώρα αφού τόλμησε να ζητήσει και … συγχρηματοδότηση του ηλίθιου εγχειρήματος από την ΕΕ η οποία φυσικά, με καυστικά ειρωνικό τρόπο, αρνήθηκε.

Απορώ από τι πάσχει περισσότερο αυτό το ον, από αγιάτρευτο μίσος προς την κοινωνία ή από απύθμενη βλακεία;

ΥΓ1. Για την "αντιμετώπιση των μεταναστών" έχουν διατεθεί από την ΕΕ κάπου 215 εκατομμύρια συν άλλα 90 που είναι προγραμματισμένα συν τα λεφτά που πέταξε ο παπουτσής. Που πάνε και ποιός διαχειρίζεται άραγε όλα αυτά τα ιλιγγιώδη ποσά;

ΥΓ2. Ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε και ποιός ήταν ο ευτυχής ανάδοχος του "έργου". Γνωρίζει κανείς;

.

μετοχές «κοινές» αλλά χωρίς ψήφο και περιουσία του Δημοσίου αλλά «ιδιωτική»

Το πόσο δύσκολο είναι ο καθημερινός συνηθισμένος πολίτης της διπλανής μας πόρτας να καταλάβει τα παιχνίδια που παίζονται, το αντιλαμβάνομαι και σε μεγάλο βαθμό το δικαιολογώ. Οι άνθρωποι, ταλαιπωρημένοι από την καθημερινή προσπάθεια επιβίωσης με την επιστροφή τους στο σπίτι πέφτουν για λίγες ώρες πάνω στην τηλεόραση όπου εκεί κάποιες Τρεμ-άμενες κυρίες ή κάποιοι Καψ-ωμένοι κύριοι, διάφοροι μπαμπ-ουίνοι παπαδημήτρηδες, ψευτο-ντέρηδες και κάμποσοι Πρώτοι-στην-σάλτε, φροντίζουν να βγάλουν τα λεφτά τους ανταγωνιζόμενοι στο ποιος θα πει το μεγαλύτερο ψέμα, ποιος θα διαστρεβλώσει περισσότερο την αλήθεια, ποιος θα τρομοκρατήσει περισσότερο τους πολίτες και τέλος ποιος θα καταφέρει να δημιουργήσει τα εντονότερα συναισθήματα ενοχής όχι σ’ αυτούς που πραγματικά τα αξίζουν αλλά στην ίδια την κοινωνία.

Έχουμε δηλαδή έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα, με -συνήθως- μέτρια και κάτω παιδεία και ακατέργαστο τρόπο σκέψης και που πέφτει θύμα της πιο άγριας και αδίστακτης διαδικασίας συσκοτισμού και πλύσης εγκεφάλου.

Έτσι το σύνολο των πολιτών που απαρτίζουν την κοινωνία μετατρέπεται ανεπαισθήτως σε μια άμορφη, απληροφόρητη και ευκολοδιοίκητη μάζα.

Αυτό ακριβώς βιώνουμε σήμερα αφού η οικονομική και πολιτική ελίτ κατάφεραν να αχρηστεύσουν όλα τα επιτεύγματα της εποχής μας στον τομέα της παιδείας και της πληροφόρησης και να αφήσουν το κοινό απληροφόρητο, εύπλαστο και εύπιστο.

Αφορμή για να τα γράψω αυτά είναι η «είδηση» που διάβασα σε διάφορα ηλεκτρονικά δημοσιεύματα και λέει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα γίνει με … «κοινές μετοχές αλλά χωρίς δικαίωμα ψήφου».

Άντε λοιπόν να καταλάβει ο φίλος μου στο απέναντι σπίτι τι είναι η ανακεφαλαιοποίηση (πρόκειται για την ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση των τραπεζών με Δημόσιο χρήμα).

Άντε να καταλάβει ο Κώστας, ο Γιώργος, η Μαρία, ο Γρηγόρης … πως δεν υπάρχουν «κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου» παρά υπάρχουν μόνο προνομιούχες που όποιος τις έχει (δηλαδή το Δημόσιο που χρηματοδοτεί την όποια τράπεζα) δεν ελέγχει τίποτα ούτε έχει δικαίωμα ψήφου στα τραπεζικά διοικητικά συμβούλια. Δίνονται δηλαδή στις τράπεζες ποταμοί δημόσιου χρήματος αλλά ο έλεγχος παραμένει στους αχόρταγους εγκληματίες ιδιώτες που δημιούργησαν τα τραπεζικά ελλείμματα. Αυτό ακριβώς, δηλαδή μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου, ήταν που μας είχε υποσχεθεί ο ψεύτης και κλέφτης Τούρκογλου (πρόκειται για το πατρικό επίθετο του βουλιμικού μπένυ) ότι ΔΕΝ θα γίνει.

Για να τονίζω το πόσο μας εμπαίζουν ήθελα επίσης να πω ότι η εταιρεία η οποία προσφάτως ιδρύθηκε εν μία νυκτί και στην οποία μεταβιβάστηκε ολόκληρη (ναι ολόκληρη, ακόμη και τα δικαιώματα σε μετοχές , ομόλογα, μισθώματα κλπ. ΟΛΑ !) η Δημόσια περιουσία προς «αξιοποίηση», δηλαδή προς ξεπούλημα και καταλήστευση, ονομάζεται επίσημα «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας τουΔημοσίου» (!).

Καταλάβατε;
Εγώ όχι.
Τι ακριβώς θα πει «ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου»;
Η περιουσία του Δημοσίου είναι ή όχι Δημόσια;
Θα τρελαθούμε, θα μας τρελάνουν ή έχουμε ήδη τρελαθεί ;

Οι πολίτες που θέλουν να αντιληφθούν το τι συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας και αλλού ώστε να είναι έτοιμοι να δράσουν προς την κατεύθυνση της προστασίας των δικαιωμάτων τους και του πολιτισμού της χώρας και της Ευρώπης που βάλλεται από κάθε μορφής υπανθρώπους τύπου Παπανδρέου, Παπαδήμου, Τούρκογλου, Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοϊδη, Λοβέρδου κλπ κλπ πρέπει να είναι αποφασισμένοι να αφιερώσουν πολύ χρόνο και πολύ κόπο σε διάβασμα, σε συζήτηση και σκέψη. Η πληροφόρηση δεν είναι ούτε άκοπη ούτε ανώδυνη.

.

το βόλβο

 η εικόνα είναι του Enki Bilal

το βόλβο από την άλλη άκρη του δρόμου στοιχειώνει αυτή τη γενιά και την προηγούμενη. Θα στοιχειώνει κάνα δυο γενιές ακόμη και μετά θα σταματήσει, καθώς αν ισχύουν οι υπολογισμοί μου, σε πενήντα χρόνια είτε δεν θα υπάρχει μουσική είτε δεν θα υπάρχουν βόλβο … ...

το είπε το βρακί του ντάρθ

.

Ο Τσάκας της πολιτικής, κατά κόσμον κος Τούρκογλου

Έκανε σήμερα διακαναλική (sic) δήλωση γεμάτη καλυμμένες εξαγγελίες ξεπουλήματος, ασύστολα ψεύδη περί "σκληρής διαπραγμάτεσης" και κομπορημοσύνες του στυλ "θα ενημερώσω τώρα τον πρωθυπουργό" (έλεος !) ο οποίος "πρωθυπουργός" τυγχάνει να είναι διορισμένος υπαλληλίσκος των δανειστών μας.

Στην κόψη του ξυραφιού δεν είναι, φυσικά, η χώρα αλλά η πολιτική καριέρα και η προσωπική ελευθερία αντικοινωνικών πρακτόρων τύπου Τούρκογλου που όχι μόνο σφετερίστηκαν με απάτες και ψεύδη την εξουσία αλλά ξεπουλούν και καταστρέφουν την χώρα για την οποία κόπιασαν και έδωσαν αίμα οι πατέρες και οι παππούδες μας.

.

Η Αίγυπτος παίζει μπάλα

Οι περισσότεροι από εμάς αντιλαμβανόμαστε την τεράστια σημασία που έχει η Αίγυπτος για τις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Για δεκαετίες η χώρα αυτή κρατήθηκε συνειδητά από το Ηνωμένο Βασίλειο και κατόπιν τις ΗΠΑ στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική αφάνεια. Οι δυτικές οικονομικές και πολιτικές ελίτ δεν δίστασαν να πέσουν ως αδίστακτα αρπακτικά πάνω σ’ αυτήν την χώρα καταδικάζοντας εκατομμύρια Αιγυπτίων σε μια μίζερη ζωή καταδικασμένη στην ανέλπιδη φτώχια.

Τα τελευταία επεισόδια στο γήπεδο με τους δεκάδες νεκρούς ( λεπτομέρειες εδώ ) δεν είναι παρά μια εκτεταμένη προβοκάτσια προερχόμενη από δυτικές μυστικές υπηρεσίες και εσωτερικούς πράκτορες που έχουν στόχο

(α) να τρομοκρατήσουν τους πολίτες

(β) να ισχυροποιήσουν τον πουλημένο και πειθήνιο στις ΗΠΑ στρατό και να επαναφέρουν στους δρόμους την αιμοσταγή αστυνομία

(γ) να διευκολύνουν κατά το δυνατόν την ανάδειξη "δικών τους" δυνάμεων στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας.

Οι διάφοροι καλοθελητές (υπολογίστε οπωσδήποτε στο παιχνίδι και την μισότρελη πλέον Κλίντον) επιχειρούν να  ελέγξουν και πάλι την Αιγυπτιακή κοινωνία διατηρώντας την μέσα στον ασφυκτικό τους κλοιό. Δεν θα ήταν άστοχο να υποθέσει κανείς ότι οι βρωμεροί σιωνιστές του Ισραηλινού ψευτοκράτους είναι ανακατεμένοι μέσα και σε αυτή την μεγάλη βρωμιά όπως και σε  _κάθε_  άλλη στην περιοχή και αλλού. Το παιχνίδι είναι πολύ μεγάλο και περίπλοκο διότι παίζεται η γεωπολιτική ισορροπία της Μεσογείου, του Αραβικού κόσμου και ολόκληρης της Αφρικής. Για τους αδίστακτους αυτούς τύπους που ενορχήστρωσαν τα επεισόδια εβδομήντα ή ογδόντα αθώοι νεκροί δεν σημαίνουν τίποτα.

Τα επεισόδια που επεκτάθηκαν με την ανοχή των Αιγυπτιακών «σωμάτων ασφαλείας» αποτελούν μια πρώτης τάξης αφορμή για την ισχυροποίηση του στρατού (που λειτουργεί ως όργανο των ΗΠΑ) αλλά και κάθε αντιδραστικής και αντι-Αιγυπτιακής δύναμης.

Μια ισχυρή Αίγυπτος αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη των εγκληματιών του Ισραηλινού ψευτοκράτους αλλά – φυσικά – και των δυτικών γερακιών που προσπαθούν να μετατρέψουν την Μεσόγειο σε ιδιόκτητη λίμνη της Δύσης και ένα μεγάλο κομμάτι της Αφρικής σε συνονθύλευμα υπάκουων και άβουλων κρατών.

Φαντάζεστε πως θα ήταν ο κόσμος μας με τους Πέρσες να ελέγχουν τα στενά του Ορμούζ και τους Αιγύπτιους την διώρυγα του Σουέζ;

Οι ελπίδες για μια φορά ακόμα εξαρτώνται από τις αντοχές των Αιγυπτίων πολιτών. Το βάρος της επαναφοράς της χώρας τους στον ρόλο που της αξίζει μέσα στο διεθνές περιβάλλον πέφτει για μια ακόμη φορά στους ταλαιπωρημένους και ματωμένους ώμους τους.

.

Συγκέντρωση του πάμε (πού;) στο Χίλτον

Σήμερα το πρωί μερικά ανυποψίαστα μειράκια, αρκετοί πικρόχολοι κομματάνθρωποι και λίγοι αδικαιολόγητα παρασυρμένοι πολίτες του υπερσυντηρητικού ΚΚΕ, συγκεντρώθηκαν έξω από το Χίλτον όπου διαμένει η τρόικα για κουβεντούλα και φραπεδάκι. Όμως, μετά έφυγαν διότι έπιασε κρύο και άρχισε να βρέχει. Αν έχει ήπιο καιρό και λιακάδα αύριο μπορεί να ξαναπάνε. Παρακαλώ, να μην λείψει κανείς λέμε !

.

Αφιερωμένο στους Σύριους και Πέρσες πολίτες που αγωνίζονται για σώσουν τις χώρες τους από την απληστία του Δυτικού τέρατος …

Ο Ρουσσώ πέθανε. Ζήτω η κόλαση.

πηγη: adespoto.gr

.

Ο ορισμός του Πουλημένου

another faceless bureaucrat

Ήρθε ο αχόρταγος και αδίστακτος Νταλάρα στην Ελλάδα για να «τα πάρει όλα». Ευτυχώς, όπως ήρθε, έφυγε μαζί με τους συμμορίτες του IIF. Η χώρα μας σώθηκε προς το παρόν από την αντίδραση Γαλλίας Γερμανίας. Οι δικοί μας πολιτικοί είναι τόσο ξεπουλημένοι, ανίκανοι και ιδιοτελείς που έλεγαν -τα ζώα- σε όλα ναι!

Η ιδιαιτερότητα της χώρας μας προκύπτει από το πόσο δουλική, αχόρταγη και ανήθικη είναι η οικονομική ελίτ και πόσο ανίκανη, πουλημένη και ιδιοτελής η πολιτική ελίτ.

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας από την ίδρυσή της !

Ο αδίσταχτος χασάπης που διορίστηκε από τον βρωμερό χρηματοπιστωτικό εσμό «πρωθυπουργός» της Ελλάδας, ο πρωταγωνιστής του άνομου τεμαχισμού της χώρας, θα αποτελέσει μάλλον και την χαριστική βολή για όλους μας.

Σε συνέντευξή της η καγκελάριος Μέρκελ στην δημόσια Γερμανική ραδιοφωνία DeutschlandRadio, εντελώς αυθόρμητα (ίσως και όχι), ανέφερε: « επικοινωνώ συχνά με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος μου επαναλαμβάνει συνεχώς ότι βρίσκεται εν μέσω διαπραγμάτευσης (!) »

Καταλάβατε ;

Αντί να μιλήσει με την πολιτική ηγεσία της Ευρώπης εκθέτοντας το θεμελιώδες πρόβλημα της χώρας που είναι το μη βιώσιμο χρέος, ο Πουλημένος προσπαθεί να τα δώσει όλα στους εκάστοτε Νταλάρες.

Αυτή είναι η μοναδική αποστολή του και γι αυτό τον φέρανε ...

.

Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου: Ρόζα Λούξεμπουργκ

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές, που δημιουργήθηκαν για να καταστείλουν την επανάσταση του Γενάρη στη Γερμανία.

( κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη για την Ρόζα Λούξεμπουργκ από το tvxs )

«Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα "Γράμματα" της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι• απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς• ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα• οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.

Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

-Πώς πάχυνες! του είπα.

-Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.

Και σε λίγο πρόσθεσε:

-Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.

Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.

-Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου• ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».

Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!

Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.

Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια: «Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως μεόλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».

Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

Και παρακάτω γράφει:

«Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου• το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»

«Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.

Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.

Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».

Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:

«Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία• έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.

Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου• ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»

Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.

«Σονίτσαα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»

Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:

«Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομον’η όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ‘ωρα που μιλω΄και να να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ότι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».

Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!

Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: - Βοήθεια!

Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.

Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική• θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.

Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄

Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν• κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας: -Βοήθεια!»

Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή• ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

Ανίλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης• αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας. Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

«Ο μικρός σκορπιός είπε: - Εγώ, ο μικρός σκορπιός ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω τίποτα, θα το κάμω με την ουρά μου»!"

.

Γιατί δεν τυπώνετε καλέ κύριε;

φωτο απο silez + ukuk

Πραγματικά δεν αισθανόμουνα ικανός να γράψω κάτι αυτές τις μέρες. Όμως ένας φίλος με μάλωσε που δεν γράφω και να … Μετά λοιπόν από περισσότερο από δύο χρόνια μελέτης, αρκετά βιβλία και πολλές εκατοντάδες άρθρα, βρίσκομαι πολύ κοντά στην ιδέα ότι η επιμονή της Ευρώπης να μην τυπώνει ευρώ αλλά να επιλέγει άλλους, ίσως εκνευριστικά περίπλοκους, τρόπους για να ανταπεξέλθει στην κρίση καθρεφτίζει την προσπάθεια ανάληψης πρωταγωνιστικού ρόλου της Ευρώπης στον Δυτικό κόσμο αλλά και στον πολυπολικό κόσμο που ανατέλλει.

Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να αναλάβουν την πρωτοκαθεδρία της Δύσης αφήνοντας για τις ΗΠΑ την επόμενη θέση. Οι ΗΠΑ ακλούθησαν και ακολουθούν έναν επικίνδυνο δρόμο τυπώνοντας συνεχώς δολάρια και προσπάθησαν επανειλημμένα - αλλά ευτυχώς χωρίς επιτυχία - να επιβάλουν την ίδια πρακτική και στην Ευρώπη. Θεωρούν, κατά την άποψή μου βλακωδώς, ότι η τεράστια στρατιωτική τους μηχανή θα αντισταθμίσει την καταρράκωση του νομίσματός τους. Αυτό θα ήταν πιθανώς λογικό μόνον σε περίπτωση μεγάλου ή και παγκόσμιου πολέμου. Όμως φαίνεται ότι ουδείς έχει διάθεση να ακολουθήσει τις ΗΠΑ σε τέτοιου είδους φρικαλέους πειραματισμούς, τουλάχιστον έτσι ελπίζω μέχρι στιγμής χωρίς να ξεχνώ ότι όλα είναι πιθανά.

Ουδείς παραβλέπει το γεγονός ότι η Γερμανία σε όλη την διάρκεια της τελευταίας δεκαπενταετίας καταλήστευε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα αποθέματα των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Ούτε ότι η Ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ παραμένει προς το παρόν αμέτοχη στην προσπάθεια, αφήνοντας τα λεγόμενα λαϊκά στρώματα και την μεσαία Ευρωπαϊκή τάξη να βγάλουν το φίδι από την τρύπα πληρώνοντάς το με οικονομική εξαθλίωση και καταστροφή του κοινωνικού κράτους. Και δεν μπορεί να μην συνεκτιμηθεί η τραγικά αυτοκαταστροφική στάση του Ηνωμένου Βασιλείου απέναντι στην Ευρώπη. [ Ένας φίλος μου είχε πει παλιά για τους Βρετανούς: "we hate them but we need them !" :-) ].

Οι τρείς αυτές διαπιστώσεις συναποτελούν την αχίλλειο πτέρνα της Ευρώπης, την υπόκωφη και φρικαλέα καταστροφή που ίσως ελλοχεύει απειλώντας το μέλλον μας.

Το κεντρικό γεγονός όμως  παραμένει η διεκδίκηση από την Ευρώπη της Δυτικής πρωτοκαθεδρίας. Δεν πρέπει να υποτιμάται η θεμελιώδης σημασία που έχουν οι Γερμανικές πρωτοβουλίες στην προσπάθεια αυτή. Αλλά επίσης δεν πρέπει να υπερτονίζει κανείς τον Γερμανικό ρόλο. Ευρώπη δεν είναι μόνο η Γερμανία. Οι ατυχείς υπερτονισμοί πλήττουν τα θεμέλια μιας προσπάθειας που ίσως αποδειχτεί η σημαντικότερη του 21ου αιώνα.

.

Το οικόπεδο 12 της Κύπρου

Δηλαδή η Κύπρος με τα 5 έως 8 τρις κυβικά πόδια (δηλ. περίπου 200 δις κυβικά μέτρα) φυσικού αερίου θα πρέπει να καταταγεί κάπου εντός του παρακάτω πίνακα [ εμφανίζεται χώρα, κυβ. μέτρα ΦΑ, ποσοστό επί των παγκόσμιων αποθεμάτων και χρονιά εκτίμησης ]. Το διάσημο πλέον "οικόπεδο 12" αντιπροσωπεύει κάτι μεταξύ 0,11 και 0,06% των παγκόσμιων αποθεμάτων.

Δεν είναι και λίγο, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω την τόσο δυσανάλογη δημοσιότητα και τον επίμονα συντηρούμενο θόρυβο επί του θέματος. Έχω άδικο;

45	Timor-Leste	200,000,000,000	0.11%	1 January 2010 est.
46	Bangladesh	195,400,000,000	0.10%	1 January 2010 est.
47	Germany	175,600,000,000	0.09%	1 January 2010 est.
48	Poland	164,800,000,000	0.09%	1 January 2010 est.
49	Cameroon	135,100,000,000	0.07%	1 January 2010 est.
50	Mozambique	127,400,000,000	0.07%	1 January 2010 est.
51	Colombia	112,000,000,000	0.06%	1 January 2010 est.

  .

Αφήνουν την υπερφίαλη Δύση να βράζει στο ζουμί της

Το Διάβασα στην Ναυτεμπορική. Ιστορική συμφωνία για την προώθηση άμεσων συναλλαγών σε γιεν και γιουάν χωρίς τη χρήση δολαρίων ανακοίνωσαν χθες Κίνα και Ιαπωνία, μια συμφωνία που αναμένεται να προσδώσει στο γιουάν έναν πιο ισχυρό ρόλο στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές. Η σινο-ιαπωνική συμφωνία θα επιτρέψει την άμεση μετατροπή κινεζικών και ιαπωνικών νομισμάτων, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης του διμερούς εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών και μείωσης του κόστους για τις επιχειρήσεις.

Ιαπωνικές και κινεζικές επιχειρήσεις χρειάζεται να αγοράζουν δολάρια πριν από τη μετατροπή στο νόμισμα που επιθυμούν, διαδικασία που συνεπάγεται έξτρα κόστος. «Δεδομένου του μεγάλου όγκου εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δύο μεγαλυτέρων οικονομιών της Ασίας, η συναλλαγματική συμφωνία είναι πολύ πιο σημαντική από τις υπόλοιπες συμφωνίες που έχει υπογράψει η Κίνα με άλλες χώρες», επισημαίνεται από την IHS Global Insight.

Αστραπιαία αντίδραση  Wolfgang Schauble: "Η απροσδόκητη νομισματική συμφωνία Κίνας και Ιαπωνίας αναδεικνύει τη σημασία μίας ενωμένης Ευρώπης"

.

Στο κελί το 33 ... (δήθεν)

Το πιο παγερό από όλα τα παγερά τέρατα είναι το κράτος

Την φράση του τίτλου την έγραψε ο Νίτσε στο «Αυτά είπε ο Ζαρατούστρα». Την βρίσκω πολύ επίκαιρη μιας και ο πόλεμος για τις περικοπές των συντάξεων, η αδίστακτη επίθεση στην ακίνητη περιουσία των πολιτών, η ενίσχυση μέχρις σημείου εξτρεμισμού του νομικού πλαισίου για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής (sic), σπέρνουν ανασφάλεια και δημιουργούν φόβο μέσα στην Ελληνική κοινωνία. Ακριβώς δηλαδή, αυτό που δεν χρειάζεται μια χώρα όταν η οικονομία της βρίσκεται σε μακρόχρονη και απύθμενη ύφεση της τάξης του 6 ή και του 7%.

Πολλοί από εμάς και κυρίως αυτοί που συνδυάζουν το θετικό πνεύμα με την άκριτη ευπιστία αντιμετωπίζουν τα μέτρα ως δυσάρεστα αλλά αναγκαία.

Αρκετά λιγότεροι, προς το παρόν, είναι αυτοί που αναγνωρίζουν μέσα από τα μέτρα αυτά την προσπάθεια της κρατικής μηχανής να αντλήσει όσο το δυνατόν περισσότερους πόρους από την χώρα και τους πολίτες της, τους οποίους κατόπιν θα διοχετεύσει είτε στην ενίσχυση των τραπεζών είτε στην εξυπηρέτηση της ανεξέλεγκτης τρύπας που λειτουργεί ως το απόγειο ύπουλης κερδοσκοπίας και ονομάζεται δημόσιο χρέος.

Τα ιδιωτικά χρέη, ακόμη και οι πέτσινες επιταγές, είναι δύσκολο να οδηγήσουν κάποιον στην απώλεια της περιουσίας του. Όμως ο στόχος τώρα είναι τα εκατομμύρια των απλών πολιτών που «κάτι έχουν» μαζί με το χαμηλότερο τμήμα της μεσαίας τάξης που και αυτό «κάτι έχει». Οι τράπεζες είναι δύσκολο έως αδύνατο να βάλουν στο χέρι ακίνητη περιουσία που κληρονομήθηκε ή αποκτήθηκε με κόπο, κυρίως μάλιστα όταν είναι πρώτη κατοικία. Για να καλυφθεί αυτό το κενό εφευρέθηκε η επίθεση του κράτους στους πολίτες «για χρέη προς το δημόσιο» και τα ληστρικά χαράτσια. Οι επιλεγμένες συλλήψεις μαϊμού κάποιων celebrities έχουν συμβάλλει αποτελεσματικά στην σχετική τρομοκράτηση. Η επίθεση αυτή έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ένα είναι ότι δεν αφήνει κανένα περιθώριο άμυνας στον θιγόμενο αφού τον απειλεί με κατασχέσεις και κράτηση. Το άλλο είναι ότι θίγει συνειδητά και στοχευμένα το τμήμα του πληθυσμού που βρίσκεται οικονομικά από τα χαμηλότερα τμήματα της μεσαίας τάξης και κάτω. Οι υπόλοιποι, δηλαδή η οικονομική και πολιτική ελίτ μαζί με το πάνω τμήμα της μεσαίας τάξης, όχι μόνο δεν θίγονται καθόλου ευρισκόμενοι στο απυρόβλητο αλλά, εν μέσω κρίσης, πολλαπλασιάζουν τον πλούτο τους. Η τόση καθυστέρηση στην περιβόητη συμφωνία με την Ελβετία, τα τερτίπια και τα πισωγυρίσματα έχουν νομίζω, την σημασία τους. (Το αποκορύφωμα βέβαια είναι η αρπαγή μπιρ παρα  της Δημόσιας περιουσίας και ληστεία των Κοινωνικών πόρων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ανατριχιαστική ιστορία).

Η εντόπια και ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ χρησιμοποιώντας την πολιτική ελίτ ως εντολοδόχους υπαλλήλους που πάνω από όλα έχουν την διατήρηση του δικού τους status quo, επιτίθεται τώρα στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες και στους πολίτες τους μετατρέποντας τα ίδια τα κράτη σε επιθετικούς ληστές των προσωπικών και κοινωνικών πόρων.

Αυτή είναι η κρυμμένη σημασία των «χαρατσιών» και της «πάταξης της φοροδιαφυγής»: η καταλήστευση των πολιτών προς όφελος των ελίτ και του τραπεζικού εσμού.

Γι αυτό ακριβώς το κράτος ντύθηκε αυτήν την αδυσώπητη νομική πανοπλία κυρίως απέναντι στους μικροοφειλέτες του.

Οι μεγαλοοφειλέτες στην ουσία μένουν άθικτοι.

Κοιτάξτε για παράδειγμα τι «παθαίνουν» τύποι όπως ο επιστήθιος φίλος του αρχιεπισκόπου, ναι αυτός της Proton, που κόστισε στο Ελληνικό Δημόσιο πάνω από ενάμισι δισεκατομμύρια ευρώ ή τα άλλα ‘λουλούδια’ του Alter που κόστισαν στο Ελληνικό Δημόσιο κάπου 800 εκατομμύρια ευρώ. (με τέτοια νούμερα δημιουργούνται τα δημόσια χρέη φίλοι μου)

Καλά Χριστούγεννα …

.

Μήνυμα επί τοις Χριστουγέννοις

Το αληθινό μήνυμα της χριστιανοσύνης:

Ψέμα

Απληστία

Διαφθορά

Κακοποίηση

Δεισιδαιμονία

Υποκρισία

Οπισθοδρόμηση

Αυταρχισμός

Πουριτανισμός

Μισαλλοδοξία

Αλαζονεία

Διαπλοκή

(αφιερωμένο στα χιλιάδες σεξουαλικά κακοποιημένα παιδιά της Ευρώπης και του κόσμου από τους χριστιανούς βαθμοφόρους, αφιερωμένο επίσης στους εντόπιους ομοϊδεάτες των παραπάνω, που βουλιαγμένοι στα πλούτη τραβούν επίμονα την Ελληνική κοινωνία προς τον Μεσαίωνα)

.

Καμία έκπληξη, η αιολική αλητεία είναι εδώ

φωτο: χρώσεις, αποχρώσεις και στιγμές

ένα κείμενο από τον archaeopteryx:

Η κυβέρνηση πιστεύει πως με αυτό το τέλος το οποίο θα τεθεί σε ισχύ μόνο για το 2012, θα μπει το ποσό των 55 εκατ. Ευρώ στο ταμείο του ειδικού Τέλους ΑΠΕ, από το οποίο πληρώνονται οι ηλεκτροπαραγωγοί αιολικής και ηλιακής ενέργειας. Εκτιμήσεις του Υπουργείου αναφέρουν πως φέτος θα υπάρξει έλλειμμα 200 εκατ. Ευρώ. Ακόμα, από το υπουργείο ανακοινώθηκαν δύο ακόμη μέτρα προκειμένου να ενισχυθεί το ταμείο τη νέα χρονιά. τη μεταφορά σε αυτό μέρους των εσόδων από το τέλος υπέρ της ΕΡΤ καθώς και τις προσόδους από την πώληση δικαιωμάτων εκπομπών 10 εκατ. τόνων αερίων θερμοκηπίου.

Το ότι ανέβασαν το ρεύμα και τα τέλη υπέρ ΑΠΕ δεν με εξέπληξε. Το έγκλημα (περί αυτό και μόνο πρόκειται) είναι εκ προμελέτης.  Το είχαν εξ άλλου προαναγγείλει Μπιρμπίλη και Ζερβός με το που ανέλαβαν, πριν μάθουν που είναι οι τουαλέτες στα γραφεία τους. Τότε, δεν είχα αρχίσει να γράφω, αλλά είπα μέσα μου:  "Φρούτα σε εντεταλμένη υπηρεσία για αρπαχτή".  Ούτε ξεχνάω ότι η ΝΔ υπερψήφισε τον Νόμο Μπιρμπίλη για ΑΠΕ. "Εθνική προτεραιότητα" η προστασία του Κλίματος. Ποιου Κλίματος βρε χαϊβάνια; Γερμανική απασχόληση λέγεται το Κλίμα.  Να πάτε στις εκλογικές σας περιφέρειες να πείτε ότι ακρίβυνε το ρεύμα για να σώσετε το Κλίμα.

Το ότι τόλμησαν με την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη να το κάνουν επίσης δεν με εξέπληξε. Εντολοδόχοι, συνεργάτες, τσιράκια των Γερμανών και από Γερμανικό κυνισμό έμαθαν οι παππούδες μας στην Κατοχή.

Ο enrergypress ρωτάει από τουλάχιστον τον Φεβρουάριο του 11 "γιατί ανεβαίνει η οριακή τιμή του συστήματος"; (Τον αντέγραψα εδώ).  Από τον Ιούνιο του '10 έγραψα ότι είχαμε το φτηνότερο ρεύμα στην Ευρώπη,  με βάση στοιχεία της ΕΕ, και η Δανία από τα ακριβότερα, και ξανά τον Δεκέμβριο του 2010. Το έγκλημα είναι εκ προμελέτης. Γιατί να έχουν φτηνό ρεύμα οι Έλληνες;  Γιατί να έχουν βιομηχανία που όλο και κάτι εξάγει;  Ενοχλεί και η λίγη βιομηχανία μας και η ΔΕΗ και για αυτό έχουν βαλθεί οι "Ευρωπαίοι" να την ξεκάνουν.

Ούτε με εξέπληξαν τα σχόλια στην ειδησούλα του Σκάϊ.  Ο ίδιος, βασικά αγράμματος, αλητάκος, αλλά με ποσοστά σε "πάρκα", που λέει τα ίδια ανεκδιήγητα παραμύθια περί φτηνού ρεύματος και παραμύθια της Χαλιμάς. Τουλάχιστον εισέπραξε απαντήσεις, όχι ότι ιδρώνουν τα αυτιά του, τα κατ επάγγελμα κλεφτρόνια δεν ιδρώνουν.

Αυτό που με εξέπληξε ήταν η τηλεόραση του Σκάϊ.  Βγήκε άλλη ξανθιά με μαύρες ρίζες (πολλές έχει ο Σκάϊ) και σχολίασε την κατάθλιψη και τις φοβίες των Ελλήνων, και πάνω εκεί ψηλά, κάτω από τον 63% φόβο της ανεργίας, ανέφερε την Κλιματική Αλλαγή!  -- το είχε πει και η παρουσίαση του ΕΜΠ:  Φοβόμαστε την Κλιματική Αλλαγή.

Και ποιος καλή μου ξανθιά με τις μαύρες ρίζες φταίει για αυτό παρά ο βρωμερός σταθμός που σε απασχολεί;

Να σας κάνω άλλη μία πρόβλεψη σήμερα: Το έκτακτο τέλος στην λιγνιτική ηλεκτροπαραγωγή μόνο έκτακτο δεν θα είναι. Απλά, θα ανεβαίνει.  Και λογικό. Τα αιολικά δεν θα παράγουν ποτέ αρκετό ρεύμα για να αυτοεπιδοτούνται, και οι δηλώσεις περί τόνων CO2 είναι για τα κορόϊδα που άκουσαν το άλλο φρούτο, που κάνει τον εξπέρ σε δικαιώματα άνθρακα που είχε πάει και στον ΣΕΒ με την ...WWF, και ...έχασε και την ψυχραιμία του... Μεγάλε, τους έλεγες για 25 και είναι στα 7...

Και όλες αυτές οι επιδοτήσεις, πεταμένα λεφτά. Το είδαμε στην Γερμανία, την Δανία, την Ιρλανδία, την Αγγλία,τις ΗΠΑ, τα ...Falklands. Λεφτά πεταμένα υπέρ των ίδιων Γερμανών που λάδωναν (τώρα λαδώνουν μέσω ντόπιων συνεταίρων (Μ, Κ, Π, κλπ) την WWF και τον Σκάϊ).  Για να ΜΗΝ έχουμε ρεύμα.
.

Θαυμασμός στην αισιοδοξία

(χρώσεις, αποχρώσεις και στιγμές)

Φαινόμενα όπως οι κινητοποιήσεις των πολιτών στην Αίγυπτο είναι εξαιρετικά περίπλοκα και κρύβουν μεγάλη δυσκολία για όποιον προσπαθήσει να τα αναλύσει και να τα αποτιμήσει, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτά βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη. Όμως ο μέσος άνθρωπος που έχει ένα σύνηθες επίπεδο πληροφόρησης βλέπει πως οι τόσες προσπάθειες, η επιμονή, τα ξεκάθαρα αιτήματα για εκδημοκρατισμό και πάνω από όλα ο βαρύς φόρος αίματος που έχουν μέχρι στιγμής καταβάλει οι Αιγύπτιοι δεν οδηγούν εκεί που θα περίμενε κανείς. Οι επιθυμίες και τα όνειρα των ανθρώπων εκεί για μια δημοκρατική και ισχυρή Αίγυπτο δεν φαίνεται να ευοδώνονται. Το ολιγαρχικό καθεστώς Μουμπάρακ αντικαταστάθηκε από την επικυριαρχία του στρατού. Ο Αιγυπτιακός στρατός είναι αρρωστημένα αυταρχικός και βαθιά διεφθαρμένος από το επί δεκαετίες δρών εκεί πανίσχυρο Αμερικανικό λόμπι. Όλα τα στελέχη κλειδιά του στρατού είναι άνθρωποι της Δύσης (βλ. ΗΠΑ) και όχι της Αιγύπτου. Το κύριο ενδιαφέρον του στρατού είναι η καταστολή των πολιτών και η διατήρηση των φανερών και κρυφών προνομίων του.

Έτσι λοιπόν, οι προσπάθειες των ανθρώπων εκεί τους έριξαν από την Σκύλα στην, ακόμα χειρότερη, Χάρυβδη. Από το καθεστώς Μουμπάρακ στην καλυμμένη δικτατορία των στρατηγών αλλά και στην επικείμενη έντονη πολιτική ισχυροποίηση των υπερσυντηρητικών αδελφών μουσουλμάνων.

Κι όμως, οι άνθρωποι εκεί αντέχουν και επιμένουν. Αγωνίζονται με επιμονή χύνοντας καθημερινά το αίμα τους για να υποστηρίξουν τα πιστεύω και τον αγώνα τους. Οι Αιγύπτιοι πολίτες και ο αγώνας τους είναι πλέον πρότυπο για όλους μας. Διότι η ουσία του πολιτισμού δεν είναι τα τεχνολογικά γκάτζετ και ο, έτσι κι αλλιώς κλεμμένος πλούτος της Δύσης, αλλά η προσήλωση σε αξίες και η μεγαλειώδης αυτοθυσία αυτών των ανθρώπων που παλεύουν  - και το γνωρίζουν καλά – περισσότερο για τα παιδιά τους παρά γι αυτούς τους ίδιους.

Πραγματικά, στην εποχή που ζούμε η αισιοδοξία είναι πολύτιμο δώρο που σπανίζει. Οι άνθρωποι, όπως αυτοί της πλατείας Ταχρίρ, που καταφέρνουν να είναι αισιόδοξοι και να αγωνίζονται απέναντι σε κάθε μορφής αντιξοότητες αποτελούν σήμερα το πλέον θετικό από όλα τα θετικά πρότυπα. Μια λέξη μόνο: Θαυμασμός !

.

Juergen Habermas

Juergen Habermas:

«Εάν καταρρεύσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, τότε κανείς δεν ξέρει πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να φτάσουμε πάλι στο status quo. Θυμηθείτε τη Γερμανική επανάσταση το 1848: όταν κατέρρευσε, χρειαστήκαμε 100 χρόνια για να φτάσουμε σε κάποιο επίπεδο δημοκρατίας».

.

Ιράκ: αποχώρηση του στρατού κατοχής

 © Zoriah/www.zoriah.com

Παρακολουθώ όπως όλοι τις τελευταίες ημέρες την προβολή που δίνεται στην επίσημη αποχώρηση (sic) των Αμερικανών από το Ιράκ και την συνήθως μονόπλευρη αναφορά στις Αμερικανικές απώλειες. Όμως περισσότερο από τις ζωές των Αμερικανών που χάθηκαν στο Ιράκ χωρίς να έχουν καμία δουλειά να βρίσκονται εκεί, θα έπρεπε ίσως να ενδιαφέρουν οι εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών Ιρακινών, η κατεστραμμένη χώρα, η εξοντωμένη μεσαία τάξη, οι συστηματικά διαλυμένες υποδομές από τον κατοχικό στρατό, οι άνω των τριών (3) εκατομμυρίων πρόσφυγες και ο βρωμερός εσμός των παρακρατικών, πρακτόρων, φονιάδων και 'ενδιάμεσων' Αμερικανών που παραμένουν εκεί, κρυμμένοι από τα φώτα της δημοσιότητας, για να εξασφαλίζουν - ως θλιβεροί τοποτηρητές - την ολοκλήρωση της καταστροφής, την καταλήστευση και την απόλυτη υποτέλεια της χώρας για τις δεκαετίες που έρχονται. 

Άλλη μια μεγάλη 'επιτυχία' της Δύσης. Οι κατασκευαστές σφαιρών, πιστολιών, ελικοπτέρων και κάθε είδους θανατερών και ηλίθιων αμερικανικών γκάτζετς πλούτισαν και ο πλούτος του Ιράκ, τα πετρέλαια, μοιράστηκαν μέσω κατάπτυστων νόμων υποτελείας που πέρασαν από την δοτή Ιρακινή βουλή, και για τα επόμενα τριάντα τουλάχιστον χρόνια, μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και ΗΠΑ.

Τα ίδια τα έξοδα του αδικαιολόγητου πολέμου καλύφθηκαν και με το παραπάνω, από την αδιάντροπη αρπαγή των Ιρακινών πόρων. Φαντάζομαι ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αισθάνονται βαθιά αηδία όποτε ανασκαλεύουν τα 'κατορθώματα' του σημερινού δυτικού ανθρώπου.

.

Brihad-Aranyaka-Upanishad

Χωρίς να είμαι βαθύς μελετητής, αισθανόμουν πάντα μια ενστικτώδη απώθηση από αυτό που θα έλεγα «γκρινιάρικη ηθικολογία» του Σωκράτη ή από την αλαζονεία και την απολυτότητα της σκέψης (και της συμπεριφοράς;) του Πλάτωνα. Ένα μεγάλο μέρος της διανόησης εδώ στην Δύση έχει μια τάση θεοποίησης των λεγομένων στην περίπτωση του ενός και των γραπτών στην περίπτωση του άλλου φιλοσόφου.

Μια άλλη τάση που ευδοκιμεί επίμονα, ιδιαίτερα εντός των συνόρων μας, είναι η αντίληψη της αναμφισβήτητης υπεροχής των Ελληνικής Φιλοσοφίας που πάνω της βέβαια στηρίχτηκε εν μέρει και το σημερινό Δυτικό οικοδόμημα. Ίσως η αντίληψη αυτή να αποτελεί και το σπέρμα της σημερινής αυτοκαταστροφικής Δυτικής αλαζονείας και της αρπακτικής εχθρότητας με την οποία συμπεριφέρεται η Δύση έναντι άλλων χωρών και πολιτισμών.

Αφορμή για να γράψω αυτά στάθηκε μια υποσημείωση που βρήκα στο βιβλίο «Πέρα από την αρχή της ηδονής» του Freud (ISBN: 960-7105-23-0), σελ. 89 και 90. Εκεί ο Πλάτων, στο Συμπόσιο εκφράζει μια άποψη για την καταγωγή της σεξουαλικότητας με αυτά τα λόγια:

«Παλαιά δηλαδή ο οργανσιμός μας δεν ήταν ο ίδιος όπως τώρα, ήτο διαφορετικός. Πρώτα πρώτα τα φύλα των ανθρώπων ήταν τρία, και όχι όπως σήμερα δύο, αρσενικόν και θηλυκόν. Υπήρχεν ακόμη και ένα τρίτον, αποτελούμενον απ’ αυτά τα δύο … το αρσενικοθήλυκον (σσ. «ανδρόγυνον»). Αυτοί οι άνθρωποι όμως τα είχαν όλα διπλά, είχαν δηλαδή τέσσερα πόδια, δύο πρόσωπα, διπλά γεννητικά όργανα κλπ. Ο Δίας αποφάσιε τότε να χωρίσει κάθε άνθρωπο σε δύο μέρη, «όπως αυτοί που σχίζουν να μέσπιλα(μούσμουλα) για να τα διατηρήσουν … Μετά την διχοτόμησην λοιπόν του οργανισμού αναζητούσε το καθένα το άλλο του ήμισυ και επήγαιναν μαζί. Ετύλιγαν τότε τα χέρια των ο ένας γύρω από τον άλλον, και έτσι σφιχταγκαλιασμένοι, γεμάτοι πόθον να κολλήσουν μαζί …» [ Πλάτων, Συμπόσιον, μετάφραση Ιωάννου Συκουτρή, εκδ. 1986 ]

Η ίδια θεωρία υπάρχει και στις Ουπανισάδες (Upanishad). Στο Brihad-Aranyaka-Upanishad που είναι η παλαιότερη Ουπανισάδα γραμμένη οπωσδήποτε πριν το -800, αναφέρεται:

«Αλλά και αυτός (ο Atman, ο εαυτός ή το Εγώ) δεν χαιρόταν, δεν χαίρεται κανείς όταν είναι μόνος. Τότε επιθύμησε έναν δεύτερο. Γιατί ήταν τόσο μεγάλος όσο είναι μια γυναίκα και ένας άνδρας όταν είναι αγκαλιασμένοι. Αυτόν το εαυτό του τον χώρισε σε δύο μέρη: έτσι προέκυψαν ο σύζυγος και η σύζυγος. Γιαυτό λοιπόν τούτο το σώμα του εαυτού μοιάζει με μισή κοιλότητα, όπως εξηγείται στη Yajnavalkya. Και γιαυτό τούτον εδώ τον κενό χώρο τον γεμίζει η γυναίκα.»

Το κείμενο Brihad-Aranyaka-Upanishad είναι γραμμένο τετρακόσια χρόνια περίπου πριν από το Συμπόσιο.

Αναφέρω αυτά ως δείγμα των συνεχών αλληλεπιδράσεων, συγχωνεύσεων ή αναγεννήσεων που χαρακτηρίζουν όλες τις κουλτούρες και όλους τους πολιτισμούς του ανθρώπου και σε ολόκληρη την έκταση του πλανήτη.

Ο σεβασμός, η γνώση και εν τέλει ο συγκερασμός ολόκληρου του ανθρώπινου πολιτιστικού οικοδομήματος είναι, από ότι φαίνεται, η μοναδική διέξοδος που διαθέτουμε σήμερα στην προσπάθεια για κατάκτηση καλύτερου μέλλοντος για το είδος καθαυτό.

Η εμμονή της Δύσης σε μια σκοτεινή όσο και φρούδα αντίληψη ανωτερότητας, η με χυδαίο πολλές φορές τρόπο, πρωτοκαθεδρία της τεχνολογίας ακόμα και σε σχέση με την ίδια την Επιστήμη, η συνεχής απόρριψη του «άλλου» οδηγούν σε μεγάλα πισωγυρίσματα ή ίσως στην καταστροφή.

.

Τώρα νομοθετεί στη χώρα μας το σιωνιστικό ναζιστικό καθεστώς

from sibilla - σίβυλλα by sibilla

Επικίνδυνο τερατούργημα

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ (Ελευθεροτυπία)

Το ετοίμασε ο Καστανίδης. Αλλά δεν πρόλαβε (ή δεν θέλησε;) να το φέρει στη Βουλή. Το 'φερε προχθές ο Παπαϊωάννου. Και η Ελλάδα -αν ψηφιστεί το (δήθεν) αντιρατσιστικό νομοσχέδιο- θα μπει στη χορεία των... πεφωτισμένων ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν ένα γνησίως φασιστικό νόμο, ο οποίος ποινικοποιεί την άποψη και διώκει τη γνώμη... Ας θυμηθούμε, λοιπόν, το κατάπτυστο νομοσχέδιο.

Ενα...
«νομικό τερατούργημα» (Πάσχος Μανδραβέλης, στην «Καθημερινή») το οποίο «συρρικνώνει την ελευθερία του λόγου με πρόσχημα τον αντιρατσισμό» (Νάσος Θεοδωρίδης, στην «Αυγή»). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 4 του νομοσχεδίου που είχε παρουσιάσει ο Καστανίδης, τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή «όποιος δημόσια, προφορικά ή διά του Τύπου ή μέσω του Διαδικτύου [...] εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας [...] κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή να διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά τέτοιας ομάδας» (σ.σ. προσδιορισμένης από τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή κτλ)... Στις 3 Μαρτίου, η στήλη σημείωσε τα εξής, με αφορμή το νομοσχέδιο αυτό: «Ως άριστος νομικός ο κ. Καστανίδης γνωρίζει ότι το νομοσχέδιο θέτει τις βάσεις για βάναυση λογοκρισία (έκθεση γνώμης για ιστορικά γεγονότα), καθώς επιτρέπει ad hoc αυθαίρετες ερμηνείες και αξιολογήσεις». Δύο ημέρες αργότερα η στήλη επανήλθε: Το τερατούργημα Καστανίδη «θα μείνει ως στίγμα φαιό. Μιά διαρκής δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια ιστορικών, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, αρθρογράφων και συγγραφέων. Πρόκειται για ευθέως λογοκριτικό κατασκεύασμα, μιμούμενο τον κατάπτυστο νόμο Γκεσσό, που ισχύει στη Γαλλία από το 1990 και λειτουργεί σαν γκιλοτίνα για την ελευθερία του λόγου και της άποψης για ιστορικά γεγονότα»... Ο κ. Καστανίδης ισχυρίστηκε τότε ότι το νομοσχέδιο δεν έχει καμμία σχέση με τον νόμο, χαρακτήρισε τις αντιδράσεις «καταιγίδα ανοησίας» και δήλωσε: «Ναι, κάποιος μπορεί να πει σε αυτόν τον τόπο ότι δεν ισχύει το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Αυτό είναι δικαίωμά του». Δυστυχώς έλεγε ψέματα. Το κατάπτυστο νομοσχέδιο προβλέπει -όπως και ο γαλλικός νόμος- ότι π.χ. αν αρνηθείς ή σχετικοποιήσεις το Ολοκαύτωμα (π.χ. αν μιλήσει κανείς για λιγότερα θύματα) διώκεσαι ποινικά, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεται η έκδοση και η κυκλοφορία σχετικών βιβλίων (περίπτωση Γκαροντί)... Το νομοσχέδιο που έφερε τελικά στη Βουλή ο Παπαϊωάννου είναι ακριβώς ίδιο, όπως τουλάχιστον διαπιστώσαμε διαβάζοντας χθες την «Αυγή». Η οποία δυστυχώς -ούτε τότε ούτε τώρα- φαίνεται να καταλαβαίνει τι σημαίνει το τερατούργημα αυτό. Το κατάλαβαν, όμως, κάποιοι αρθρογράφοι της καθώς και πλειάς δημοσιογράφων άλλων εφημερίδων, οι οποίοι κεραύνωσαν το φαιό νομοσχέδιο... Ενδεικτικώς παραθέτουμε απόσπασμα από το σημείωμα του Νάσου Θεοδωρίδη στην «Αυγή» (9/3/2011):

«Οι νέες ρυθμίσεις για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού αποτελούν απαράδεκτους και αντισυνταγματικούς περιορισμούς της ελευθερίας της έκφρασης. Υπό το πρόσχημα του αντιρατσισμού, επιχειρείται μια επίθεση στην ελευθερία του λόγου, που θα επιφέρει καίρια πλήγματα στο πολύτιμο αυτό δημοκρατικό αγαθό. (...) Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η διάταξη που ποινικοποιεί την εκμηδένιση της σημασίας ιστορικών γεγονότων, επιβάλλοντας ουσιαστικά μια ενιαία και μονόδρομη σκέψη, ανοίγοντας κερκόπορτες παντού...»

Μαντέψτε ποια χώρα έχει χρέος σχεδόν το 1000% του ΑΕΠ της

Πηγή: Haver Analytics, Morgan Stanley Research

Σ’ αυτό το διάγραμμα εμφανίζονται όλων των ειδών τα χρέη και όχι μόνο το Δημόσιο χρέος. Όπως βλέπετε το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου χρέους του Ηνωμένου Βασιλείου οφείλεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Τα χρηματοπιστωτικά χρέη όμως είναι, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον, εν δυνάμει Δημόσια χρέη διότι όλες οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να «διασώσουν» τον χρηματοπιστωτικό τους τομέα (τράπεζες κλπ) σε περίπτωση κρίσης.

Ακριβώς αυτό είναι που γονάτισε την Ισλανδία και την Ιρλανδία.

Στο διάγραμμα επίσης φαίνεται ότι δεν είναι τόσο δραματικό το συνολικό χρέος της ΕΕ ή των ΗΠΑ. Το κύριο πρόβλημα αυτών δεν είναι το χρέος καθ’ αυτό αλλά η οικονομική και νομισματική τους δομή.

Για περισσότερα εδώ

.

Οι Λίβυοι εξάγουν «επανάσταση»

(φωτο από την τεράστια διαδήλωση υπέρ του Άσαντ που έγινε στην Δαμασκό στις 11 Σεπτεμβρίου, πολλοί μιλούν για 2 εκατομ. κόσμο)

[ … ] Ό άνεμος παίρνει το σάλι της γρηάς το σηκώνει ψηλά τό ξεδιπλώνει

καί το σάλι μεγαλώνει μεγαλώνει και σαν ένα τεράστιο μαύρο χταπόδι

αδράχνει τήν πολιτεία [ … ]

Φυσάει στις πολιτείες του κόσμου, Τάσος Λειβαδίτης

Η λυσσασμένη επιμονή της Δύσης για την κατάλυση του Συριακού κράτους και την εγκαθίδρυση εκεί ενός φιλοδυτικού καθεστώτος, οφείλεται αφ’ ενός στην προσπάθεια πλήρους απομόνωσης του Ιράν και αφ’ ετέρου στο γιγαντιαίο σχέδιο μετατροπής της Μεσογείου σε μια Δυτική λίμνη ειδικά τώρα που διαφαίνεται εφικτή η ενεργειακή της εκμετάλλευση. Η παρτίδα αυτή εμπεριέχει ως διακύβευμα την εξισορρόπηση των συσχετισμών στην Μέση Ανατολή, την πιθανή αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας και την μεσοπρόθεσμη τουλάχιστον επιβίωση του Ισραήλ. Στο πλαίσιο αυτό, και περισσότερο απ’ τον καθ’ ένα εγώ ο ίδιος εύχομαι να βγω ψεύτης, δεν προμηνύεται τίποτα καλό για την Αίγυπτο παρ’ όλες τις θυσίες και τις προσπάθειες των Αιγυπτίων πολιτών. Αν τώρα συνεκτιμήσουμε την επιμονή των ΗΠΑ για διασπορά της λεγόμενης πυραυλικής ασπίδας κατά μήκος των εξωτερικών ορίων της Δυτικής στρατηγικής σφαίρας επιρροής, τότε βλέπουμε το πάζλ να ολοκληρώνεται.

Για να συμπληρωθεί ο ζοφερός πίνακας αναφέρω τις νέες επιτυχίες του DoD των ΗΠΑ αφού μπορεί πλέον να πλήξει εντός μιας ώρας με υπερηχητικούς πυραύλους σχεδόν οποιοδήποτε σημείο του κόσμου, αλλά και την ξέφρενη πορεία εξοπλισμών – σε όλα τα επίπεδα – της Κίνας, τα πολυτεχνεία της οποίας δουλεύουν σε μεγάλο ποσοστό για τον Κινεζικό στρατό.

Μέσα στην ένταση αυτής της φοβερής διελκυστίνδας, η Ευρώπη εξακολουθεί την καταστροφική της ομφαλοσκόπηση βυθιζόμενη όλο και περισσότερο στις εσωτερικές αντιθέσεις και τα αδιέξοδά της.

Αφορμή για να γράψω αυτές τις σκέψεις στάθηκε μια είδηση που διάβασα στις ανιχνεύσεις για την απόφαση του δυτικόφρονου Λιβυκού  Μεταβατικού Συμβουλίου (NTC) να εκπαιδεύσει Σύριους αντάρτες, αλλά και να στείλει ως βοήθεια προς την Συριακή «επανάσταση» 600 εκπαιδευμένους και πλήρως εξοπλισμένους Λίβυους «επαναστάτες». Με δυο λόγια, η Δύση επεμβαίνει πλέον στρατιωτικά από την πίσω πόρτα στα εσωτερικά της Συρίας. Πρόκειται για εξαιρετικά ανήθικη και ανείπωτα βρώμικη πολιτική που δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως προάγγελος μεγάλης καταστροφής στην περιοχή.

μερικές ακόμα σκέψεις μπορεί να βρεθούν εδώ:

Τιγκάραμε στις επαναστάσεις βρε παιδιά … έλεος !
Συρία
Η Συρία είναι κακή, κακή, κακή !
Αναδιευθέτηση = Rearrangement
.

Άστεγοι χωρίς παγκάκι

Ενόψει των Χριστουγέννων, ο δήμος Αθηναίων ξήλωσε τα παγκάκια της πλατείας Κλαυθμώνος, για να μην βρίσκουν καταφύγιο εκεί οι άστεγοι. Προτείνω να ξηλώσουμε το δημαρχείο της Αθήνας, για να μην βρίσκουν καταφύγιο εκεί τα κτήνη.

(Αν ο Χριστός είχε γεννηθεί στην Αθήνα του Καμίνη, θα τον πετούσαν στα σκουπίδια.)

(από τον πιτσιρίκο)

.

Το Occupy Wall Street ως κωμικοτραγική καρικατούρα

Μέσα σε όλα αυτά που δείχνουν όλο και καθαρότερα την παρακμή της Δύσης είναι και ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζονται τα τρέχοντα γεγονότα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης ως μηχανισμοί αλλά και οι μεμονωμένοι δημοσιογράφοι είτε υπακούοντας σε εντολές είτε εκφράζοντας την ιδεολογική τους βάση.

Το λέω αυτό γιατί μου προκαλεί αγανάκτηση το γεγονός ότι προβάλλεται σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και ένταση η κινητοποίηση μερικών εκατοντάδων του κινήματος occupy παρά ο τιτάνιος αγώνας, η αυτοθυσία και η επιμονή του Αιγυπτιακού κινήματος το οποίο μόνο κατά τις τελευταίες ημέρες θρήνησε πάνω από τριάντα πέντε (35) νεκρούς …

Τα ελάχιστα (ελάχιστα !) μοσχοαναθρεμένα άτομα που απαρτίζουν το occupy είναι φαίνεται πολύ σημαντικότερα από τους νεκρούς Αιγύπτιους αγωνιστές και η κοπελίτσα που ψεκάστηκε στο πρόσωπο με σπρέι πιπεριού πολύ ηρωικότερη από τις χιλιάδες Αιγύπτιες μανάδες, γυναίκες κι αδελφές που υπενθυμίζουν σε όλους εμάς τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος βάζοντας καθημερινά το κεφάλι τους στον πάγκο του χασάπη.

Το κίνημα της Αιγύπτου είναι μια σπίθα, ένας φάρος που δίνει ελπίδα και κουράγιο όχι μόνο στην ίδια την Αίγυπτο αλλά και πολύ πέρα από τα σύνορά της.

Το αριστοκρατικό και ιλουστρασιόν κίνημα occupy κινητοποίησε μερικές εκατοντάδες κόσμο, κι αυτούς με το ζόρι, σε μια χώρα των τριακοσίων εκατομμυρίων (300.000.000) για να εκφράσει αιτήματα οικονομικά και τοπικά. Τίποτε άλλο !

Τα ανυποψίαστα αμερικανάκια που το απαρτίζουν δεν φάνηκε να αντιλαμβάνονται σε τι κόσμο ζούνε. Δεν ενοχλήθηκαν από το γεγονός ότι ο στρατός τους δολοφονεί δεκάδες ανθρώπους κάθε μέρα ανά τον κόσμο, δεν κατάλαβαν ότι αθώοι άμαχοι κατακρεουργούνται εκ συστήματος από τα υπεραυτόματα μη επανδρωμένα αεροπλάνα που κατασκευάζουν στα εργαστήρια των πανεπιστημίων τους, δεν πληροφορήθηκαν ότι το χιτλερικό κολαστήριο της Κούβας συνεχίζει κάτω από την μύτη τους το φρικιαστικό του έργο, δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι η οικονομική καταστροφή εκατομμυρίων ανθρώπων στον δυτικό κόσμο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον άκρατο και επαίσχυντο πλουτισμό της χώρας τους, δεν άκουσαν ότι οι ποταμοί αίματος, η δυστυχία, η πείνα και η καθυστέρηση που τσακίζουν την Αφρική είναι έργο της δικής τους κυβέρνησης ούτε φρόντισαν να πληροφορηθούν ότι οι πύραυλοι που σκορπάνε τώρα στα ρωσικά σύνορα και τα εφιαλτικά υπερηχητικά βλήματα που κατασκευάζουν τις ελεύθερες ώρες τους στο MIT, στο Berkeley και αλλού βάζουν την ανθρωπότητα σε μια σκοτεινή πορεία αυτοκαταστροφής.

Νομίζουν, τα ανυποψίαστα μειράκια του occupy, ότι με τις fancy σημαιούλες τους και τις διάφορες εξυπναδούλες που γράφουν εδώ κι εκεί θα λάβουν συγχωροχάρτι για την επαίσχυντη συμπεριφορά της χώρας και των πατεράδων τους.

Ελπίζω να δω την ημέρα όπου οι Αμερικανοί πολίτες θα πάρουν τις τύχες της χώρας τους στα χέρια τους ακυρώνοντας τα έργα και την απάνθρωπη συμπεριφορά της αμερικάνικης οικονομικής ελίτ και των στρατοκρατών. Αυτοί οι αμερικανοί πολίτες του μέλλοντος σίγουρα δεν έχουν καμία σχέση και πάντως δεν αντιπροσωπεύονται στο ελάχιστο από τους χαζοχαρούμενους νεαρούληδες που περιδιαβαίνουν τους δρόμους των μεγαλουπόλεων χωρίς στόχο (πέρα ίσως από την επανεκλογή του Ομπάμα), χωρίς παρελθόν και –φυσικά- χωρίς μέλλον αφού τους λείπει η πραγματική σύνδεση με την κοινωνία. Τους λείπει η ουσιαστική συμμετοχή του Αμερικανού Πολίτη τον οποίο οι κυβερνήσεις των τελευταίων ογδόντα ετών φρόντησαν να κοιμήσουν βαθιά. Πολύ βαθιά.

.

Δεξιοτίμονες σκέψεις

Βαρέθηκα να βλέπω άρθρα, σχόλια και «αναλύσεις» περί της καταστροφής της Ευρωζώνης, την διάλυση της Ευρώπης και την κατάρρευση του ευρώ. Χιλιάδες άρθρα, δισεκατομμύρια σχόλια, εκατοντάδες αναλύσεις. Νισάφι !

Λες και οι διάφοροι προφήτες εντός Ελλάδος και εντός Ευρώπης έχουν πέσει θύματα μιας περίεργης επιδημίας που διαλύει το ανθρώπινο μυαλό γεμίζοντάς το με πυρωμένα κύματα αυτοκαταστροφικής μανίας.

Για τις πολύ καλά καμουφλαρισμένες θριαμβολογίες πέραν του Aτλαντικού δεν λέω κάτι. Αυτοί τουλάχιστον έχουν κάποιους λόγους να χαίρονται, έστω και στα κρυφά, για την πιθανή καταστροφή της Ηπείρου που πολύ στο μάτι άρχισε να τους μπαίνει τώρα τελευταία. Είναι γλυκιά η πρωτοκαθεδρία της Δύσης φίλοι μου. Πολύ γλυκιά.

Οι εν πολλοίς φτωχοί κάτοικοι και τα «κεφάλια» του καταχρεωμένου, απογοητευμένου και απομονωμένου νησιού που ξεροσταλιάζει ανήμπορο (πατώντας σε δύο βάρκες) βορείως του Βισκαϊκού τι να σκέφτονται άραγε; Τι;

Πάρα πολλοί θεωρούν, δικαίως κατά την ταπεινή μου άποψη, ότι τα περιβόητα ευρωομόλογα δεν θα σώσουν (απλώς ίσως να ανακουφίσουν προσωρινά την κατάσταση) την Ευρώπη. Η παρέμβαση της ΕΚΤ με τερτίπια που βασίζονται σε μοχλεύσεις και διάφορα αμφίβολα τρυκ του στυλ «τυπώστε ευρώ», δεν αποτελούν λύση ούτε και αυτά.

- Από το μηδέν δεν παράγεται ενέργεια λέει το πρώτο θερμοδυναμικό αξίωμα.

- Από τα αεριώδη τσαλίμια των χαρτογιακάδων δεν παράγεται ανάπτυξη λέει ο πρώτος νόμος της λογικής.

Αδιέξοδο !

Μόνο κάτι ιδιαίτερα μεγάλο, μια θεμελιώδης ανατροπή, μπορεί να αλλάξει το οικονομικό κλίμα και την πολιτική πορεία της Ευρώπης. Οι ηγέτες, οι ελίτ αλλά και οι πολίτες της Ευρώπης καλούνται τώρα από την Ιστορία να βγάλουν έναν πραγματικό λαγό από το καπέλο.

Τι άραγε θα είναι αυτό;

Ποιο θα είναι το όχημα που θα επιτρέψει στην Ευρώπη να ξεφύγει από την λούμπα στην οποία βρίσκεται;

Λέτε να είναι δεξιοτίμονο;

(το ξέρω ότι είναι εξωφρενικά δύσκολο, αλλά γνωρίζω επίσης ότι η πραγματικότητα πάντα ξεπερνά την φαντασία. Θυμάστε πχ που ένα πρωί ξυπνήσαμε ανυποψίαστοι και είδαμε άξαφνα μπροστά μας ένα πεσμένο τείχος;)

.

Μαθήματα πολιτισμού από έναν αρχαίο λαό

Πλατεία Ταχρίρ: Οι μουσουλμάνοι προσεύχονται και οι χριστιανοί κάνουν αλυσίδα γύρω τους, για να τους προστατεύσουν

η φωτο από το κουτί της πανδώρας
το σχόλιο από τον πιτσιρίκο
.

Το Ηνωμένο Βασίλειο και το EURO

Λίγο μετά που έγραψα το κείμενο «Λογική ή βαρβαρότητα», διάβασα εδώ την δήλωση του Wolfgang Schäuble: «το Ηνωμένο Βασίλειο θα εισέλθει στην Ευρωζώνη πολύ γρηγορότερα από ότι νομίζουν ορισμένοι» …

Ήδη τα Εγγλεζάκια άρχισαν να κυκλοφορούν εικόνες της Merkel και του Schäuble με την σβάστικα, να διαμαρτύρονται γιατί οι Ευρωπαίοι δεν τους αφήνουν να κάνουν δημοψήφισμα για την αναδιάρθρωση της Ευρώπης (sic) και να σκαρώνουν ποιηματάκια όπως το παρακάτω:

Who do you think you are kidding Mr. Hitler?
If you think we're on the run,
We are the boys who will stop your little game.
We are the boys who will make you think again.
'Cus who do you think you are kidding Mr. Hitler?
If you think old England's done?

… μπαρδόν ;;;

Αρχίζει μήπως να διαφαίνεται κάτι τόσο μεγάλο που θα μπορούσε να βγάλει την Ευρώπη από το αδιέξοδό της ή απλώς ο κύριος  Schäuble  δεν είναι παρά ένας εκτροχιασμένος αιθεροβάμων ;

Εδώ σε θέλω !
.

Ζεϊμπέκικο ...

Ο πατέρας μου, χωρίς να είναι νταής ή επιθετικός άνθρωπος, χόρευε πραγματικό ζεϊμπέκικο. Μπορούσες να τον πας από σκυλάδικο μέχρι το χειρότερο χαμαιτυπείο. Όταν σηκωνότανε να χορέψει, μετά μια δυο στροφές κάθονταν όλοι κάτω και τον άφηναν μόνο του στην πίστα. Το ταλέντο, με τα χρόνια, το ξεσήκωσα ως ένα μικρό βαθμό κι εγώ. Όμως τους τελευταίους μήνες (ή χρόνια;) ακόμα κι όταν είμαι μεταξύ στενών φίλων, το πόδι μου δεν ακούει, δεν μπορώ πια να φέρω τις γύρες. Ο ρυθμός ακόμα μου μιλάει αλλά δεν μου πάει η καρδιά μου να χορέψω γιατί είναι βαριά. Πολύ βαριά.

.

(από ένα σχόλιο στη οχιά)

.

Λογική ή βαρβαρότητα

 (Dali - The Queen's Croquet Ground)

Και τι δικαιολογεί άραγε την εμμονή της Ευρώπης σε σκληρή λιτότητα αλλά και σιδερένια νομισματική πολιτική; Θεωρητικολογώντας θα έλεγα:

1-    Η μεγάλη πίεση από την Κίνα και γενικά τις νέες μεγάλες οικονομικές δυνάμεις (Βραζιλία, Ινδία, Ν. Κορέα, μια – δυο χώρες της Αφρικής κλπ) οι οποίες διαθέτουν ανταγωνιστικότητα άπιαστη από την ΕΕ. Για παράδειγμα, μια σοβαρή παρενέργεια των πολιτικών λιτότητας στην Ευρώπη είναι και η πτώση των εξαγωγών της Κίνας, μήπως αυτό είναι ένα από τα ζητούμενα;
2-    Η πιθανότητα που διαβλέπει μεγάλο τμήμα της Ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ, διατηρώντας ένα σκληρό ευρώ με πραγματική αξία, να βρεθεί στην πολιτική και οικονομική πρωτοκαθεδρία της Δύσης αφού οι Αμερικάνοι έχουν ήδη τυπώσει κάπου 2,5 τρις δολάρια και ετοιμάζονται να το ξανακάνουν, καταρρακώνοντας όλο και περισσότερο τόσο την πραγματική αξία του νομίσματός τους όσο και την δυνατότητά του να λειτουργεί ως παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα. Ώρες – ώρες φαίνεται σαν να περιμένουν ποιος θα καταρρεύσει πρώτος: Η Ευρώπη περιμένει την Αμερική και η Αμερική την Ευρώπη. Εξ ου και η ύπουλη κινδυνολογία των αγγλοσαξόνων για το ευρώ, εξ ου και η «συγκαταβατική επιμονή» του Geithner για «επίσπευση της λύσης του Ευρωπαϊκού προβλήματος» και «αναβάθμιση του ρόλου της ΕΚΤ». Να τυπώσουμε ωραία φρέσκα ευρώ, όπως έκαναν αυτοί, θέλει ο άνθρωπος. Αλλιώς η Ευρώπη χαλάει την πιάτσα αφού με την πολιτική της υπογραμμίζει ότι ο βασιλιάς (βλέπε δολάριο) είναι γυμνός.

Μπαίνουν εδώ βέβαια διάφορα ερωτήματα:
1-    Ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της Ιαπωνίας (αλλά και την Ινδίας) σε αυτή την γιγάντια διελκυστίνδα;
2-    Γιατί η συμμετοχή της Ιαπωνίας στην λεγόμενη trilateral είναι από μηδενική έως … επιφυλακτική;
3-    Γιατί στην trilateral δεν συμμετέχει και η Κίνα ;  (λολ)

Και κάτι τελευταίο. Νομίζω ότι η πολιτική σκληρού ευρώ (διότι αυτό είναι όλο το παραμύθι) ίσως μακροπρόθεσμα αποδειχθεί ότι έχει πράγματι νόημα. Πιστεύω όμως ότι η πολιτική αυτή θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς την ταυτόχρονη εξαθλίωση των ευρωπαίων πολιτών (προς το παρόν του νότου), αν οι ευρωπαϊκές ελίτ καταδέχονταν να σκεφτούν το ενδεχόμενο μεταβολής του ισοζυγίου βαρών που σχετίζονται με την 'κρίση', ενισχύοντας απλώς την συμμετοχή τους. Προς το παρόν, ως τραγικό δείγμα αβυσσαλέας απληστίας, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: οι πλέον αδύναμοι σηκώνουν το συντριπτικό ποσοστό του βάρους των όποιων, λαθεμένων ή όχι, μακροπρόθεσμων πολιτικών.

Αυτό ακριβώς είναι και το σκουλήκι που ίσως τελικά καταβροχθίσει κάθε πιθανότητα παραμονής της Ευρώπης στο πολιτικό, οικονομικό αλλά ακόμη και πολιτιστικό προσκήνιο της Ιστορίας.
Λογική ή βαρβαρότητα !
.