Τα ούζα και η αριστερά

Είναι πολύς καιρός, σχεδόν δύο χρόνια, που έχω βάλει κάτι σαν στοίχημα με τον εαυτό μου. Το στοίχημα είναι, συζητώντας με φίλους και γνωστούς (οι περισσότεροι πιο γνωστοί παρά φίλοι), που δεν είχαν ούτε έχουν καμία σχέση με την αριστερά, να καταφέρω να τους δώσω μια γενική εικόνα αυτού που πραγματικά γίνεται στην χώρα και στην «Ευρώπη των αδυνάτων» συνολικά αλλά και να τους πείσω ότι οι καιροί στους οποίους ζούμε επιβάλλουν πλέον στους πολίτες επιτακτικά την ανάγκη κατανόησης αυτού που συμβαίνει.

Διότι η κατανόηση αυτή οδηγεί στην καλύτερη προετοιμασία γι αυτό που έρχεται αλλά -κυρίως- στο να αποφύγει κανείς στο μέλλον να θέσει και πάλι τον εαυτό του στον ρόλο του θύματος των παραπλανητικών όσο και καταστροφικών πολιτικών παιχνιδιών που επίκεινται.

Δείτε για παράδειγμα την Πορτογαλία όπου οι κακοί σοσιαλιστές αντικαταστάθηκαν από τους καλούς δεξιούς οι οποίοι όμως έσπευσαν, αμέσως μετά την νίκη τους, να δηλώσουν υποταγή στο διευθυντήριο των Βρυξελλών και του ΔΝΤ, υπερθεματίζοντας μάλιστα τα γνωστά όσο και καταστροφικά κελεύσματα περί λιτότητας. (η απροκάλυπτη δουλικότητα των δηλώσεων του νικητή των εκλογών Πέδρο Πάσους Κοέλιο προκάλεσε συγκαταβατική θυμηδία σε ολόκληρη την Ευρώπη).

Για να επανέλθω λοιπόν, στις συζητήσεις αυτές που γίνονται είτε σε σπίτια είτε μετά από ένα θέατρο ή κινηματογράφο είτε γύρω από μερικά ποτήρια ούζο, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να μοιραστεί κάποιος, ακόμα και με κοντινούς του ανθρώπους, διαπιστώσεις και εκτιμήσεις σχετικά με το τι γίνεται γύρω μας, ποια είναι η ουσία της πολιτικής συγκυρίας και τι διαφαίνεται ότι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Υπάρχουν εμπόδια κατανόησης και εμπόδια συνεννόησης.

Τα εμπόδια αυτά οφείλονται είτε σε αδυναμία παρακολούθησης των επιχειρημάτων ή της συζήτησης γενικά, αφού λείπει η απαραίτητη προπαιδεία και το σχετικό υπόβαθρο, είτε σε συνειδητή αδιαφορία του τύπου «και τι με νοιάζουν εμένα αυτά». Πιστεύω ότι αν κάποιος έχει υπομονή και επιμείνει αρκετά μπορεί να υπερπηδήσει και τα δύο εμπόδια. Μπορεί τελικά, με προσπάθεια και κόπο, να γίνει κάποια στιγμή πραγματική και δημιουργική συζήτηση.

Το εμπόδιο όμως που είναι ιδιαίτερα δύσκολο, σχεδόν ανυπέρβλητο στον χειρισμό του είναι η φθορά, η έλλειψη εμπιστοσύνης και η αποστασιοποίηση από την ενεργή συμμετοχή και σκέψη που έχει προκαλέσει στον μέσο πολίτη η τρέχουσα πολιτική ελίτ αλλά -δυστυχώς- και η ίδια η αριστερά με τις εμμονές, τις μη εφικτές προβαλλόμενες προοπτικές, τις γελοίες εσωτερικές της αντιθέσεις (εδώ ο κόσμος καίγεται …) και την βαθιά αδυναμία της να εκφράσει την εποχή μας.

.

Για thamzing καλεί ο Zizek, μήπως έχει δίκιο;

[ η επιστολή του Slavoj Zizek στο leftg700 ]

Dear Leftists,

Παρακολουθώ πάντα, όσο μπορώ, τις εξελίξεις στη χώρα σας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ειδικά αυτή την περίοδο, με τις διαδηλώσεις τής Πλατείας Συντάγματος, ένα φαινόμενο που κατά την άποψή μου, εκτός άλλων ενδιαφερόντων ζητημάτων, κάνει ακόμα πιο φανερό το αδιέξοδο τών κομμάτων τής Αριστεράς πανευρωπαϊκά, δεν ξεχνάω να ρίχνω καθημερινά έστω και μια σύντομη ματιά στο internet, για να δω πώς τα πάνε οι φίλοι μου οι Έλληνες. Χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα σε τι θα βοηθήσω, σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο μου «First as tragedy, then as farce» [Σ.τ.μ.: «Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα»] που μεταφράστηκε πριν λίγο καιρό στη γλώσσα σας, από τις εκδόσεις με τις οποίες συνεργάζομαι. Εύχομαι να βγάλετε κάποια άκρη! ;-)

Best personal regards,

Slavoj.

ΥΓ Όπως με πληροφόρησε η γραμματέας μου, ακόμα να στείλετε εκείνη τη μετάφραση που μου είχατε υποσχεθεί κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που σας έδωσα. (Σας θυμίζω: τη μετάφραση από το post , στο οποίο είχατε βάλει τον Λένιν να παίζει πόκερ). Ελπίζω να είστε πιο συνεπείς στο ραντεβού με την Επανάσταση! ;-)

«Υπάρχει μια βάσιμη πιθανότητα το κρίσιμο θύμα της τρέχουσας κρίσης να μην είναι ο καπιταλισμός αλλά η ίδια η Αριστερά, στο μέτρο που η αδυναμία της να προτείνει μια εφικτή[...] εναλλακτική οδό έγινε και πάλι εμφανής τοις πάσι. Η Αριστερά ήταν αυτή που συνελήφθη καθεύδουσα. Μοιάζει σαν τα πρόσφατα γεγονότα να μεθοδεύτηκαν, με απόλυτη επίγνωση του κινδύνου που συνεπάγονταν, προκειμένου να καταδείξουν ότι,ακόμη και σε μια εποχή σαρωτικής κρίσης, δεν υφίσταται άλλη εναλλακτική οδός πλην του καπιταλισμού. Ο όρος ‘‘thamzing’’ είναι μια θιβετιανή λέξη από την εποχή τής Πολιτιστικής Επανάστασης, με δυσοίωνους απόηχους για τους φιλελεύθερους· σημαίνει ‘‘συνεδρία αυτοκριτικής’’, μια συλλογική, δημόσια συνεδρίαση και άσκηση κριτικής σε ένα άτομο, το οποίο ανακρίνεται επιθετικά, προκειμένου να επιτευχθεί η πολιτική αναμόρφωσή του μέσω τής ομολογίας των λαθών του και της έμμονης αυτοκριτικής του. Μήπως και η σημερινή Αριστερά χρειάζεται μιαπαρατεταμένη συνεδρία ‘‘thamzing’’;

Ο Ιμάνουελ Καντ [Immanuel Kant] αντέκρουσε το συντηρητικό σύνθημα ‘‘Να μη σκέφτεστε, να υπακούτε!’’ όχι με την προτροπή ‘‘Μην υπακούτε, σκεφτείτε!’’, αλλά μάλλον με το ‘‘Να υπακούτε, αλλά να σκέφτεστε!’’. Όταν μένουμε ενεοί μπροστά σε γεγονότα όπως το σχέδιο διάσωσης, πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι, αφ’ ης στιγμής ουσιαστικά πρόκειται για μια μορφή εκβιασμού, θα πρέπει να αντισταθούμε στο λαϊκιστικό πειρασμό να εκτονώσουμε άκριτα το θυμό μας, κινδυνεύοντας έτσι να πληγώσουμε εμάς τους ίδιους. Αντί για μια τέτοια εκτόνωση, η οποία αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, πρέπει να ελέγξουμε την οργή μας και να τη μετατρέψουμε σε μια πείσμονα αποφασιστικότητα να σκεφτούμε — να σκεφτούμε την κατάσταση διεξοδικά και με πραγματικά ριζοσπαστικό τρόπο, [...]».  

.

Άμεση Ανάγκη

[ Από πραγματικό e-mail που έλαβα σήμερα, όπως ακριβώς το έλαβα: ]

Ονομάζομαι Xxxxxxx Yyyyyyy.

Είμαι xx χρονών.

Είμαι παντρεμένος.

Έχω βεβαίως εκπληρώσει τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις.

Γνωρίζω πάρα πολύ καλά την Αγγλική γλώσσα.

Έχω εργασθεί στον ξενοδοχειακό τομέα , στο ξενοδοχείο Hotel, ως :

-         εργάτης κατασκευής αιθουσών για συνέδρια και δεξιώσεις

-         βοηθός σερβιτόρος σε δεξιώσεις, Restaurant κ.λ.π

-         Room Service

-         Groom

-         Βοηθός κουζίνας (προετοιμασία υλικών) και λάντζα

-         Συντηρητής πισίνας

-         Υπεύθυνος τεχνικός όλων τω ηλεκτρονικών του ξενοδοχείου (συστ. συναγερμού, μηχανήματα επικοινωνιών, υπολογιστές)

Είμαι ηλεκτρονικός μηχανικός ειδικός στους Η/Υ εδώ και 33 χρόνια και με απέλυσαν. Ζητώ μια οποιαδήποτε δουλειά στον ξενοδοχειακό χώρο (ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ).

Είμαι ευχάριστος άνθρωπος, χαμογελαστός, επικοινωνιακός.

ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΤΑ ΕΝΣΗΜΑ

EIMAI KATOXOΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ Βʼ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ , ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΗΣ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΩΝ ΚΥΒΙΚΩΝ

Τα στοιχεία μου

…

…

.

... η πλατεία ήταν γεμάτη ...

(Place pigalle, Pari - Gustave Mascart) 

Εγώ ήμουν χθες στην πλατεία για πάρα πολλές ώρες. Όμως δεν περιμένω να ξεπηδήσει στα ξαφνικά η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή η επανάσταση από καμία πλατεία της Ισπανίας, της Αθήνας ή της Αιγύπτου. Κατέβηκα γιατί αυτό ήταν κάτι που μπορούσα να κάνω και το έκανα. Ο κόσμος που κατέβηκε (ναι, ήταν πολύς) δεν βρέθηκε εκεί τυχαία. Κατέβηκε για να δηλώσει κάτι και να το δηλώσει δημόσια. Ο μέσος όρος, η συνισταμένη, ο κοινός παρονομαστής, το δια ταύτα δεν ήταν ούτε κοινωνικά ούτε ηθικά αμελητέο. Η πολιτική του σημασία μένει να αποτιμηθεί και -ίσως- να αξιοποιηθεί.

Αυτό είναι που τρομάζει τμήμα της αριστεράς. Την τρομάζει και την παραλύει όπως το λιβάνι τον διάολο. Η «αριστερά» (ως ότι αυτό σημαίνει σήμερα) δεν έχει ούτε κοινωνικό βάρος για να επιφέρει αλλαγές αλλά ούτε και τα θεωρητικά εργαλεία που απαιτούνται για να κατανοήσει την εποχή και τις παρενέργειες της παγκοσμιοποίησης. Ένα τμήμα της (το πλέον άκαμπτο) αντί να συνειδητοποιεί και να δουλεύει πάνω σ’ αυτό, επιμένει στην ομφαλοσκόπηση (πχ αποκατάσταση του … Ζαχαριάδη) ή στον υπερσυντηρητισμό (πχ όχι tweet μόνο Ριζοσπάστη) ή στην … θεωρητική θεμελίωση του Λενινισμού (έλεος !) συνεχίζοντας μια νοοτροπία που απλώς παράγει αχρείαστη ιεραρχία εντείνοντας την αποδυνάμωση.

Την αλαζονεία της εξουσίας την κατακρίνω μεν αλλά την καταλαβαίνω. Όμως την αλαζονεία την έτσι, στο ξεκάρφωτο δεν την καταλαβαίνω. Εκτός από βλακώδης και καταστροφική είναι και ύποπτη.

.

Αποχαιρετισμός στον Radical Desire (με ή χωρίς ξύδι)

Επειδή είχα μια απροσδόκητα αρνητική εμπειρία εισερχόμενος στο ως άνω blog όχι μόνο ως συμπεριφορά αλλά κυρίως ως περιεχόμενο (μεταξύ των άλλων διαβάστε και το βαθυστόχαστο …) και επειδή πιστεύω ότι, ειδικά στις μέρες μας, καλό είναι να μιλάμε, να αντιδρούμε και να προειδοποιούμε για το τι κυκλοφορεί ως «αριστερή θέση» (έλεος !) στο διαδίκτυο, γράφω το παρακάτω μικρό σημείωμα σαν ανοικτή επιστολή ή σαν προειδοποιητικό φανό πλεύσης:

Κύριε radical desire, στην χαιρετούρα επάνω μάλλον δεν κατάλαβες ότι εννοούσα το ιδεατό συρματόπλεγμα που χαρακτηρίζει τον τρόπο σκέψης σου και όχι το ζωγραφιστό στην σελίδα του blog σου (που τόσο πρόθυμα το έβγαλες). Ας είναι όμως ...

Διαβάζοντας λίγο περισσότερο τις σκέψεις σου αλλά και τα σχόλια, ήθελα να πω ότι άνθρωποι όπως εσύ φαίνεται να προτιμούν την ιδεολογική συνέπεια (sic) από την ευτυχία των ανθρώπων.

Σε χαρακτηρίζει κύριε, η προκλητική ανευθυνότητα και το απίστευτο θράσος του να υποτιμάς χιλιάδες πολιτών οι οποίοι βρήκαν έναν τρόπο (πλήρη και δομημένο ή όχι, την στιγμή αυτή δεν έχει σημασία διότι τώρα προέχουν άλλα) να διατρανώσουν την αντίθεσή τους σε αυτό που γίνεται στην χώρα. Ένας βλαβερός εσμός από ανεγκέφαλους σταλινίσκους αδυνατεί να αντιληφθεί τι γίνεται στο Σύνταγμα και το απορρίπτει βουλιάζοντας πανικοβλημένος στην απραξία. Αυτός ο εσμός αποτελεί μέρος του προβλήματος και δεν είναι τώρα ούτε και θα είναι ποτέ σε θέση να συνεισφέρει σε καμία λύση.

Τα θέσφατα, οι ξερολιές, το κόλλημα που αποπνέουν οι σελίδες σου, θυμίζουν αυτούς που κρυμμένοι κάτω από το κρεβάτι τους βλέπουν τους άλλους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα.

Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο επιζήμιος μπορεί να γίνει κάποιος θεωρητικοποιώντας την άρνηση (και υποδυόμενος κάτι που δεν είναι).

Η «δουλειά» που κάνεις είναι συστηματικά διαλυτική διότι υποσκάπτει σε όλα τα επίπεδα, με όλους τους τρόπους και σε κάθε κατεύθυνση την αριστερά. Στα κείμενά σου υπάρχει αποστασιοποιημένη και άψυχη (κυριολεκτικά) κριτική κατά πάντων χωρίς ούτε μία πραγματική πρόταση !

Είτε επειδή είσαι ανυποψίαστος, είτε επειδή είσαι βαλτός.

Εύχομαι από καρδιάς το πρώτο, υποπτεύομαι όμως το δεύτερο.

.

Χιλιάδες Ισραηλινοί διαδηλώνουν υπέρ της Παλαιστίνης

Μπορεί εδώ να υπάρχουν καθημερινές εξελίξεις και μάλιστα εν όψει της αυριανής μεγάλης συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, μπορεί να χρειάζεται μεγάλη προσοχή και επιφυλακτικότητα στην ερμηνεία των γεγονότων αλλά η παρακάτω είδηση που βρήκα στο tvxs μου φάνηκε πολύ ευχάριστη και θετική οπότε και την αναπαράγω:

---

Χιλιάδες Ισραηλινοί διαδήλωσαν, σήμερα Σάββατο στο Τελ Αβίβ, με την άδεια των Αρχών, κατά της κατοχής των Παλαιστινιακών εδαφών, δοθείσας αφορμής της 44ης επετείου από την κατάκτησή τους.

Στη διαδήλωση αυτήν, στην οποία συμμετείχαν και Άραβες πολίτες του Ισραήλ, ζητήθηκε «να ιδρυθεί ένα παλαιστινιακό κράτος προς το συμφέρον του Ισραήλ με διεθνή όρια αυτά της 4ης Ιουνίου του 1967».

«Ο Νετανιάχου μάς σύρει στην καταστροφή»

«Ισραήλ, Παλαιστίνη, δύο κράτη, δύο λαοί»

«Αλληλεγγύη με τους Παλαιστίνιους»

ήταν κάποια από τα συνθήματα που κυριάρχησαν.

Παράλληλα, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις έχουν τεθεί σε συναγερμό αφού αύριο Κυριακή προβλέπεται να γίνουν από τους Παλαιστίνιους διαδηλώσεις για την «Naksa», την ήττα των Αράβων στον Πόλεμο των έξι ημερών τον Ιούνιο του 1967.

Περισσότερα εδώ:

Tel Aviv: Thousands rally in support of Palestine

.

Ύαινες υποβλέπουν το Σύνταγμα-

Μαζεύονται σιγά σιγά οι ύαινες γύρω από το Σύνταγμα. Από την μία ο Αμβρόσιος εκπροσωπώντας τι άραγε; από την άλλη οι «σπίθες» με διάφορους εθνοσωτήρες και τον λαϊκό ηγέτη κύριο Μάνο, παραδίπλα το ΚΚΕ με τους ροπαλοφόρους και τα κόκκινα πανάκια τους, ακόμη και στην Θεσσαλονίκη ευαισθητοποιήθηκε ο … Άνθιμος. Μια σειρά από επαινετικές ως προς τις συγκεντρώσεις, δηλώσεις απολαύσαμε από πεταλωτήδες, CIA-θεοδώρες, λαϊκούς οπλαρχηγούς από την Μεσηνία (λέγε με αντώνη) και δεν συμμαζεύεται. Οι μαθημένες στα παιχνίδια της ιδιοτέλειας ύαινες περιτριγυρίζουν τις συγκεντρώσεις των πολιτών για να τις μαγαρίσουν και να τις καπηλευτούν. Προσοχή ! Τώρα χρειάζεται προσοχή !

.

Ύαινες υποβλέπουν το Σύνταγμα

Μαζεύονται σιγά σιγά οι ύαινες γύρω από το Σύνταγμα. Από την μία ο Αμβρόσιος εκπροσωπώντας τι άραγε; από την άλλη οι «σπίθες» με διάφορους εθνοσωτήρες και τον λαϊκό ηγέτη κύριο Μάνο, παραδίπλα το ΚΚΕ με τους ροπαλοφόρους και τα κόκκινα πανάκια τους, ακόμη και στην Θεσσαλονίκη ευαισθητοποιήθηκε ο … Άνθιμος. Μια σειρά από επαινετικές ως προς τις συγκεντρώσεις, δηλώσεις απολαύσαμε από πεταλωτήδες, CIA-θεοδώρες-δρακουμέλ, λαϊκούς οπλαρχηγούς από την Μεσηνία (λέγε με αντώνη) και δεν συμμαζεύεται. Οι μαθημένες στα παιχνίδια της ιδιοτέλειας ύαινες περιτριγυρίζουν τις συγκεντρώσεις των πολιτών για να τις μαγαρίσουν και να τις καπηλευτούν. Προσοχή ! Τώρα χρειάζεται προσοχή !

.

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

Δεν συμφωνώ σε όλα με τον Δημήτρη Καζάκη αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα διότι δεν συμφωνώ με κανέναν σε όλα όπως και κανείς δεν συμφωνεί μαζί μου σε όλα. Οι πολίτες δεν πρέπει να το ξεχνάμε, στις μέρες μας, αυτό. Κάθε ένας μπορεί λίγο ή πολύ να συνεισφέρει κάτι κι ας μην είναι βουτηγμένος στα βιβλία και στις αναλύσεις.

Θεωρώ ότι ο Δ. Καζάκης είναι από τους πολίτες που προσφέρουν πολλά. Αναδημοσιεύω το κείμενό του παρακάτω διότι οι καιροί είναι πονηροί και αξίζει τον κόπο όλοι να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Ότι λάμπει (όπως πχ κάτι νεόκοπα νόμπελ οικονομίας, κάτι όψιμοι υπερέλληνες «σερ», κάτι εκκολαπτόμενοι εθνοσωτήρες κλπ κλπ) δεν είναι χρυσός. Παρακάτω αυτούσιο το κείμενο:

η πρωτοβουλία ακαδημαϊκών στήνει ξόβεργα για μπούφους

Την Τρίτη 31 Μαΐου 2011, στις 7 το απόγευμα, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών θα πραγματοποιηθεί μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση με πρωτοβουλία του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θεοδόση Πελεγρίνη, του μεγάλου έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη και των καθηγητών Γιώργου Κασιμάτη, Γιώργου Κατρούγκαλου, Νότη Μαριά, Κώστα Μπέη και Κώστα Χρυσογόνου.

Ποιος είναι ο στόχος αυτής της ανοιχτής συγκέντρωσης; Να καταγγελθεί η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης θα έλεγε κάποιος που είναι τόσο αφελής, ώστε δεν μπορεί να διακρίνει τις μεθοδεύσεις νομιμοποίησης του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης της χώρας που κρύβονται πίσω της. Η συγκεκριμένη εκδήλωση ποντάρει στο γεγονός ότι αρκεί κάποιος να φωνάζει αρκετά δυνατά ενάντια στην Δανειακή για να φανεί ότι δήθεν είναι ενάντια και στο καθεστώς που της έχεις επιβληθεί από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Η πρόσκληση στην εκδήλωση-συγκέντρωση απευθύνεται, σύμφωνα με τους διοργανωτές, σε κάθε πατριώτη που θέλει να διατρανώσει την αντίθεσή του στην υποτέλεια της ελληνική κοινωνίας και την απαξίωση του δημόσιου πλούτου της Ελλάδας.

Όμως εντελώς τυχαία δεν λένε απολύτως τίποτε ούτε για το χρέος, ούτε για το ευρώ. Οι μεγάλοι μας αυτοί καθηγητές και ποικίλοι επώνυμοι επικεντρώνουν την κριτική τους στην Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης για να πετύχουν τι; Μα για να απαλειφθούν οι επαχθείς όροι της, όπως μας λέει ο κ. Κασιμάτης. Δηλαδή αν οι επαχθείς όροι έφευγαν από την εν λόγω Σύμβαση, όλα θα ήταν εντάξει; Θα έπρεπε να αποδεχθούμε τον «μηχανισμό στήριξης» με βάση τον οποίο εκποιείται η χώρα;

Και το επαχθές χρέος, τι πρέπει να γίνει με αυτό; Γιατί μιλάτε για την επαχθή σύμβαση και δεν λέτε κουβέντα για το επαχθές χρέος; Γιατί δεν καλείτε τον ελληνικό λαό να απαιτήσει την μη αναγνώριση και τη διαγραφή του; ‘Η μήπως περιμένετε να βγάλει τα «επιστημονικά» της πορίσματα η δήθεν έρευνα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, ενώ την ίδια ώρα η χώρα και ο λαός της χάνεται;

Μήπως τελικά αυτό που επιδιώκετε είναι να καλύψετε το κενό της πολιτικής νομιμοποίησης που υπάρχει σήμερα στο καθεστώς κατοχής και εκποίησης;

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει θέσει ξεκάθαρα το δίλημμα: Με το ευρώ και ξερό ψωμί, ή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Εσείς τι απαντάτε σ’ αυτό; Ή μήπως δεν σας ενδιαφέρει;

Πώς γίνεται και ενώ κόπτεστε για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας, δεν λέτε κουβέντα για το καθεστώς κατάλυσής της μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ; Γιατί άραγε; Εκτός πάλι κι αν είστε τόσο αδαείς ώστε να θεωρείτε ότι μια χώρα υπό κατοχικό νόμισμα, όπως είναι το ευρώ και υπό τον έλεγχο του πιο αδίστακτου καρτέλ κεντρικών τραπεζών που έχει γνωρίσει ποτέ η ευρωπαϊκή ιστορία, μπορεί να διατηρεί την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία.

Είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενώ διαρρηγνύεται τα ιμάτιά σας για την επαχθή και παράνομη δανειακή σύμβαση, δεν λέτε κουβέντα για την ενσωμάτωσή της στην Συνθήκη του Ευρώ μέσα από την «οικονομική διακυβέρνηση» και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, δηλαδή τον μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών και εκποίησης χωρών; Μήπως αυτός είναι ο στόχος σας; Να καταγγείλετε την εκποίηση της χώρας μέσω της δανειακής σύμβασης για να την παραδώσετε ήσυχα-ήσυχα στην εκποίηση και την διάλυση μέσω του Συμφώνου του Ευρώ και του ΕΜΣ;

Την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία δεν μπορούν να την επικαλούνται όσοι δέχονται να την ξεπουλούν προς όφελος της ΕΕ και του ευρώ. Δεν μπορούν να μιλάνε για την αντίθεσή τους στην απαξίωση του δημόσιου πλούτου της χώρας όσοι αποδέχονται την εξυπηρέτηση του τοκογλυφικού και απολύτως καταχρηστικού δημόσιου χρέους της χώρας. Δεν είναι παρά εξίσου δωσίλογοι, όσο και οι σημερινοί κυβερνήτες. Ότι κι αν προφασίζονται. Ότι κι αν επικαλούνται.

Δυστυχώς οι ίδιοι που για δεκαετίες δεν είπαν κουβέντα για την καταστροφική πορεία της χώρας. Οι ίδιοι που συνέργησαν ή συγκάλυψαν αυτήν την πορεία, όλα αυτά τα χρόνια, έρχονται σήμερα τιμητές με πρόσχημα την καταγγελία της δανειακής σύμβασης. Χωρίς βέβαια να λένε κουβέντα για την ταμπακέρα, δηλαδή το καθεστώς χρεοκοπίας, εκποίησης και πτώχευσης υπό το ευρώ. Αλλού στοχεύουν. Προτάσσοντας ο καθένας την προσωπική του ατζέντα, τις δικές τους ιδιοτελείς φιλοδοξίες, εξαργυρώνοντας διαμαρτυρημένες επιταγές ή σκοτεινές υποχρεώσεις προς το σύστημα εξουσίας, έρχονται να θέσουν ανοιχτή υποψηφιότητα για την διακυβέρνηση «εθνική συνεννόησης», που ετοιμάζεται στο παρασκήνιο.

Μην τους κάνετε την χάρη. Μην τους αφήσετε να σας ξεγελάσουν με την ρητορική αντίθεσή τους στη δανειακή σύμβαση. Μην τους επιτρέψετε να νομιμοποιήσουν την εκποίηση και την διάλυση της χώρας με το Σύμφωνο του Ευρώ και τον ΕΜΣ.

Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγουν να καταφέρονται ενάντια στην υπάρχουσα κομματοκρατία και στο φαύλο πολιτικό σύστημα απαλλάσσοντας τα αφεντικά του, εντός και εκτός Ελλάδας, από κάθε ευθύνη. Η τυφλή καταγγελία της πολιτικής φαυλοκρατίας ήταν πάντα το πρόσχημα για την καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών από κάθε είδους χούντα. Μην τους επιτρέψετε να φέρουν την χούντα της «εθνικής συνεννόησης».

Δεν έχουμε ανάγκη από «σωτήρες», ούτε από ξεπεσμένους επαγγελματίες που νομίζουν ότι αποτελούν το Α και το Ω αυτού του κόσμου. Την λύση θα την δώσει ο ίδιος ο λαός, αρκεί να βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση και να μην παραμυθιάζεται από ανούσιες φλυαρίες που καλούν σε σικέ αντίσταση. Είμαστε σε κρίσιμη καμπή. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα κρίνει πολλά. Μην τους αφήσετε να σας καβαλίσουν. Τα δεσμά με τα οποία σφυρηλατείται η υποτέλεια της χώρας και η δουλεία του λαού είναι σήμερα το χρέος και το ευρώ. Όποιος εμφανίζεται να τα αγνοεί, τότε είναι άσχετος, ή πολύ απλά ύποπτος.

Δημήτρης Καζάκης

25/5/2011

.

Να πάτε! Σήμερα θα είναι ακόμα καλύτερα.

Και για να μην ξεχνάμε ότι είμαστε ανατολίτες αυτή ήταν η εικόνα στην «κάτω» πλατεία κατά της οκτώ το βράδυ χθες, όπου και άρχισε να μαζεύεται και ο πολύς ο κόσμος. Στην «πάνω» πλατεία πουλάγανε σημαίες αλλά και σφυρίχτρες.

Στην αρχή φουρκίστηκα. Το θεώρησα ασέβεια και κιτς. Μετά όμως σκέφτηκα: γιατί όχι; Να μην φάει ο κόσμος, να μην σφυρίξει; Να μην κουνήσει και καμιά σημαία ; (η φοβία με τις σημαίες μου προκαλεί πλέον θυμηδία). Η συγκέντρωση ήταν πέρα και πάνω από όλα αυτά. Γιορτή και Φώς !

.

Το νέο δάνειο ως συνωμοσία και ως καταστροφή της χώρας

Το παιχνίδι που παίζεται με την τρομοκρατία περί πέμπτης δόσης και την «ευτυχή» προοπτική για νέο δάνειο, είναι το εξής απλό: Να αποδεχτεί η Ελληνική κοινωνία την συνέχιση των αποπληρωμών των παλαιών δανείων με τα νέα.

Το κεντρικό ζήτημα εδώ είναι ότι ενώ τα παλαιά δάνεια είναι επιδεκτικά σε αναδιαπραγμάτευση ή ακόμα και κούρεμα, τα νέα δάνεια παρέχονται από κράτη και το ΔΝΤ και όχι από ιδιώτες επενδυτές. Επίσης τα νέα δάνεια υποστηρίζονται από εμπράγματες εγγυήσεις. Σε υποστήριξη του project αυτού επιστρατεύεται με υστερική όσο και υστερόβουλη βιασύνη για το ξεπούλημα των πόρων του Ελληνικού κράτους.

Άρα λοιπόν επιχειρείται με την ανοχή και συνενοχή του συνόλου του πολιτικού προσωπικού και κυρίως των ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ, της κυβέρνησης και πάνω από όλα του εξόφθαλμα πλέον βαλτού αρχηγού της, η εξής πρωτοφανής συνωμοσία εις βάρος της χώρας:

Η αντικατάσταση των παλαιών δανείων με νέα που θα είναι άκαμπτα, αδιαπραγμάτευτα και απολύτως εγγυημένα προς τους πιστωτές. Έτσι τα γεράκια του χρηματοπιστωτικού εσμού βγαίνουν όχι μόνο αλώβητα αλλά και πολλαπλά κερδισμένα. Αυτή είναι η κρυμμένη σημασία του «νέου» δανείου.

.

Τα συρματοπλέγματα

Και μιας και μιλάμε για ιδεολογικές περιχαρακώσεις (βλέπε την προηγούμενη ανάρτηση), θυμήθηκα μια εμπειρία μου όταν είχα δραστηριοποιηθεί σε κάποιον ορειβατικό σύλλογο. Εκεί λοιπόν, τα περισσότερα παιδιά είχαν μοναδικό ενδιαφέρον την ορειβασία την οποία θεωρούσαν υπέρτατη ανθρώπινη δραστηριότητα. Όποιος δεν ήταν ορειβάτης θεωρούνταν άτομο δεύτερης κατηγορίας. Το κλίμα σου θύμιζε λίγο πρόσκοπους ή χριστιανική νεολαία.

Ίδια περίπου εμπειρία είχα όταν πριν από χρόνια έτρεξα λίγες φορές σε ιστιοπλοϊκούς αγώνες μέσω ενός ομίλου. Και εκεί τα παιδιά είχαν μια μονόχνοτη προσήλωση στο σπορ, με σαφείς τάσεις υποτίμησης όποιου ήταν «εκτός».

Επίσης υπήρχαν και τριβές μεταξύ των συλλόγων και μεταξύ των ομίλων που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούσαν το επίπεδο της απλής άμιλλας, οπότε και έβγαιναν σχόλια του ενός για τον άλλον και συμπεριφορές ξεκάθαρα επιθετικές ή ακόμη και κακόβουλες.

Κάτι παρόμοιο βλέπω να εκτυλίσσεται στις μέρες μας μεταξύ των διαφόρων ομάδων και συνιστωσών της αριστεράς αρχίζοντας από τον παραδοσιακό της πυρήνα και φτάνοντας μέχρι τις παρυφές των (γνήσιων) αναρχικών.

Αυτά που μου κάνουν πραγματικά εντύπωση και με ανησυχούν είναι ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε ομάδες, «συνιστώσες» ή και κόμματα δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ακόμη και στο προσωπικό επίπεδο. Καλά η αντιπαράθεση σε επίπεδο ιδεολογικών επιλογών και θέσεων των μηχανισμών. Αυτό το καταλαβαίνω και το ασκώ κι εγώ ο ίδιος και πολύ έντονα καμιά φορά. Όμως σε συζητήσεις που γίνονται μεταξύ ανθρώπων αριστερών, που μοιράζονται δηλαδή και έχουν κοινό το μεγαλύτερο μέρος του ιδεολογικού τους υπόβαθρου, δεν είναι φυσικό ούτε υγιές να ορθώνεται άμεσα μια εχθρότητα και να διαβλέπει κανείς εύκολα ότι κανείς δεν θα μεταβάλλει ούτε κατά μια κεραία τις θέσεις του, κανείς δεν θα μάθει τίποτα από τον άλλον, καμία αμφιβολία δεν θα γεννηθεί και καμιά νέα ιδέα δεν θα παραχθεί. Συζήτηση στείρα. Διάλογος κουφών εκεί ακριβώς, τόσο ιδεολογικά όσο και χρονικά – συγκυριακά, που δεν θα έπρεπε να συμβεί.

Οι άκαμπτες θέσεις που αναφύονται και κατοικοεδρεύουν, ας μου συγχωρεθεί να το πω, κυρίως στα λημέρια της παραδοσιακής αριστεράς, τσακίζουν οποιαδήποτε πιθανότητα για πραγματική ζύμωση και ιδεολογική παραγωγή τόσο στην βάση όσο και στην ηγεσία των μηχανισμών αυτών.

Το φαινόμενο έχει επεκταθεί σχεδόν σε ολόκληρο το εύρος του παραδοσιακού χώρου αλλά επίσης μπορεί κάποιος να το παρατηρήσει τόσο μεταξύ των δύο τμημάτων της Αριστεράς δηλαδή τον ΣΥΝ/ΣΥΡ και την Δημ. Αριστερά όσο και μεταξύ των (πόσες να είναι άραγε τώρα;) συνιστωσών του ΣΥΝ/ΣΥΡ.

Πρόκειται για το πλέον αρνητικό φαινόμενο που κατατρύχει την αριστερά σήμερα, η οποία επιμένει, σε πείσμα της ιστορικής αναγκαιότητας, να απευθύνεται στην κοινωνία με απαράδεκτα χαλαρό, ασύνδετο και κατατεμαχισμένο τρόπο. Ο κάθε ένας μηχανισμός, όσο μικρός και αν είναι, περιχαρακώνει τις αντιλήψεις του με νοητικά συρματοπλέγματα έτσι που όλο το αριστερό τοπίο μοιάζει σαν ένα απόκοσμο κατακερματισμένο και παράταιρο πάζλ από περιχαρακώσεις και φράγματα που χωρίζουν όνειρα, ιδέες και πρόσωπα με τον πλέον οδυνηρό αλλά και τελεσίδικο τρόπο μετατρέποντας όλα αυτά σε έναν άμορφο συρφετό από αρχηγιλίκια που δεν έχουν κανένα πολιτικό ή κοινωνικό βάρος οπότε και δεν είναι ικανά να επιδράσουν με οποιοδήποτε τρόπο στην κοινωνία.

Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η αριστερά είναι ο εσωτερικός πολιτικός και κοινωνικός (και διαπροσωπικός) κατακερματισμός. Η επιμονή ορισμένων για «ιδεολογική καθαρότητα» με απωθεί. Όμως δεν είναι αυτή απαραίτητη προκειμένου να επιτύχει τώρα η αριστερά να απευθυνθεί στην κοινωνία ως ενιαίο σχήμα ως μια ενιαία πηγή αντιλήψεων και δράσης. Αυτό θα αναδείκνυε την εσωτερική της ιδεολογική ποικιλότητα σε πλεονέκτημα και κινητήρια δύναμη και όχι σε μια φυγόκεντρη τάση που δρα τυφλά φθείροντας και καταστρέφοντας τα πάντα.

Οι ανασφαλείς και φοβικοί αρματολοί και κλέφτες της αριστεράς στήνοντας ένας - ένας ή δυο - δυο τα συρματοπλέγματά τους καταστρέφουν τους εαυτούς τους και την αριστερά τραβώντας με όλο και μεγαλύτερη δύναμη την κοινωνία προς τα πίσω. Τα συρματοπλέγματα μεταξύ μηχανισμών, «συνιστωσών» και κομμάτων της αριστεράς έρχονται από μακριά και δεν θα εξαφανιστούν τόσο εύκολα. Τα συρματοπλέγματα όμως μεταξύ των ίδιων των αριστερών ως προσώπων που δρουν μέσα στην κοινωνία, πρέπει να πέσουν και να πέσουν τώρα.

.

Μια αυτοσχέδια ιδεολογική περιχαράκωση

Επειδή οι χιλιάδες των θαυμαστών μου εξέφρασαν απορίες ως προς την ιδεολογική μου ταυτότητα, αναγκάζομαι να δηλώσω ότι πέραν από το γεγονός ότι ‘it beats left’ δεν έχω να σας πω κάτι συνταρακτικό. Δεν έχω, ούτε είχα ποτέ κομματική ταυτότητα. Πέρα από 5-6 χρόνια έντονης πολιτικής δράσης στο Πανεπιστήμιο (1975-1981) στο ιδεολογικό περιβάλλον της τότε new-left (όχι τους Τροτσκιστές) δεν έχω άλλα ‘παράσημα’.

Αν θέλετε ντε και καλά ιδεολογικό πλαίσιο τότε ψάξτε με μεταξύ Μπακούνιν, Ρόζας, Έγκελς και Καρόλου (βέβαια), Black Panthers, Baader – Meinhoff etc etc. Μου αρέσει ιδιαίτερα ο Κορνήλιος, κι αυτός ο Ζίζεκ μου είναι κάπως συμπαθής ο μπαγάσας, αν αυτό σας βοηθά κάπου.

Δεν θα με βρείτε μέσα στην παραδοσιακή αριστερά (μου προξενεί βαθύτατη και ενστικτώδη απέχθεια) ούτε στους πράσινους (α πα πα πα).

Είμαι πρόθυμος για μεγάλα ρίσκα και πραγματική συμμετοχή αν δω ότι αξίζει τον κόπο και αντιπαθώ την «ιδεολογική καθαρότητα».

Μου αρέσει ιδιαίτερα η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης αλλά όχι αυτό το έκτρωμα που υπάρχει τώρα.

Εννοώ την παγκοσμιοποίηση ως ελεύθερη επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα ανάμεσα σε τοπικές κοινωνίες που αυτοδιοικούνται και ευημερούν.

Επίσης, αν και υπήρξα για πολλά χρόνια κάτι σαν «αφεντικό», το ταξικό μου μίσος έχει από καιρό μετατραπεί σε ταξική συνείδηση.

Ά! Και κάτι τελευταίο, έχω να ψηφίσω από την εποχή των παγετώνων.

Επειδή βλέπω τι έγραψα και μπερδεύτηκα κι εγώ, θέλω να μου πείτε κάποιος: τι είμαι;

.

ΥΓ. Αν σκεφτώ κι άλλα, θα επανέλθω συμπληρωματικά J

.

Στοιχηματίζω σ' αυτό που δεν γνωρίζω - Φωτεινή Τσαλίκογλου

.

Πάμε Σύνταγμα κύριε Λένιν;

Πιθανόν να μην είναι τα πράγματα τόσο μαύρα όσο τα βλέπω, άλλωστε δεν κατέχω κατάλληλο θεωρητικό υπόβαθρο για την λεπτομερή ανάλυση του, για μένα ιδιαίτερα θετικού, φαινομένου «Σύνταγμα». Η παραδοσιακή αριστερά(*) με ξεπερνά, αφού βαθμολογεί (χαιρέκακα;) τα πάντα κάτω από την βάση.

Θα σταθώ μόνο στην πιθανότητα να πέσει η κυβέρνηση λόγω της πίεσης από το Σύνταγμα. Ναι πιθανόν να πέσει. Εγώ δίνω ένα 15%. Και μετά; Θα αναλάβει ποιός; Ο αντιμνημονιακός (sic) αγωνιστής κος Σαμαράς; Η κόρη Δρακουμέλ που ξερογλείφεται για επάνοδο, μιλώντας αδιάκοπα με τα παιδιά από το USA; Ο σερ Μαρκεζίνης και οι συν αυτώ(**); Η αριστερά που απλώς δεν έχει δυνατότητα να δράσει ως πόλος εξουσίας; Ποιός;

Ακόμα και μια κυβέρνηση συνεργασίας θα ήταν καταδικασμένη αφού, εκ’ των πραγμάτων, το μεγαλύτερο τμήμα της θα αποτελούνταν από ΝΔ, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ με ολίγη Ντόρα και κάμποσο λα.ο.σ και τον Αλέξη να προσπαθεί να ξεπεράσει τον «εαυτό» του σχήματος που εκπροσωπεί. Γνωστά πρόσωπα, γνωστές πρακτικές.

Ίσως τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα από όσο νομίζουμε …

Αδιέξοδο; Ή μήπως είναι ώρα να πάρουν οι πολίτες τα πράγματα στα χέρια τους; Πώς όμως; Πώς;

Σας χαιρετώ τώρα διότι πρέπει να κατέβω, όπως κάθε μέρα, στο Σύνταγμα.

(*) μήπως, πλέον, κατ’ ευφημισμό;

(**) μια έξαλα νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ‘σωτήρων’ αποτελεί -δυστυχώς- υπαρκτή πιθανότητα

.