400.000 Έλληνες να φύγουνε ! Να πάνε αλλού !

Άκουσα σχόλια και διάβασα περιγραφή της συνέντευξης του Στέφανου Μάνου στην εκπομπή “Πρώτη Γραμμή” του ΣΚΑΙ όπου τόνισε την ανάγκη περιορισμού του δημοσίου τομέα κατά 350.000 με 400.000 άτομα.

Διάβασα επίσης την «απάντηση» προς τον κύριο Στέφανο Μάνο από τον Ριχάρδο Σωμερίτη στην εφημερίδα το Βήμα, της 21/11/2010. Στην απάντηση αυτή υπάρχει η εξής παράγραφος :

[ … ] Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα; 400.000 απολύσεις στο Δημόσιο σημαίνει 400.000 περισσότεροι άνεργοι και συνεπώς ένα νέο βαρύτατο κόστος για τα ασφαλιστικά ταμεία, για το ταμείο ανεργίας, μικρότερα φορολογικά έσοδα, μεγάλες συνέπειες για την αγορά και μια τεράστια δαπάνη για αποζημιώσεις. Σημαίνει ακόμα μέγα θέμα για τις τράπεζες που θα βρεθούν με περισσότερες ακόμα χιλιάδες πελάτες σε πλήρη αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους. [ … ]

Όπως βλέπετε τα αντεπιχειρήματα του κυρίου Ριχάρδου περιλαμβάνουν έννοιες όπως «κόστος», «έσοδα», «αγορά», «δαπάνη» αλλά και εφιστάται η προσοχή όλων αφού υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθεί … μέγα θέμα για τις τράπεζες (sic).

Πουθενά στην απάντηση αυτή δεν γίνεται μνεία για την δυστυχία και την απόγνωση στην οποία θα βρεθούν αυτοί οι 400.000 χιλιάδες άνεργοι, δηλαδή περίπου ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες πολίτες. Ο ανθρώπινος παράγοντας για φάρους του Πνεύματος όπως ο κος Ριχάρδος και για κολοσσούς της Οικονομίας όπως ο κος Μάνος δεν υφίσταται, δεν συνυπολογίζεται, δεν υπάρχει. Φαίνεται ότι για τους κυρίους αυτούς οι άνθρωποι ξέπεσαν και έγιναν αριθμοί και πως οι αξίες του πολιτισμού αποτελούν ανούσια εφευρήματα ενοχλητικών ονειροπόλων.

Πουθενά δεν συνυπολογίζεται ότι το (επίσημο και πρόσφατα μετρημένο) ποσοστό επί του Εργατικού Δυναμικού των Δημοσίων Υπαλλήλων στην Ελλάδα μαζί με τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ βρίσκεται σε επίπεδα κάτω του 18%, δηλαδή κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ. Δεν συνυπολογίζεται επίσης ότι οι αποδοχές αυτών των υπαλλήλων είναι ασύγκριτα χαμηλότερες από αυτές των συναδέλφων τους στις χώρες της Ευρωζώνης.

Έτσι λοιπόν, οι βρισκόμενοι στο απυρόβλητο, διάφοροι ιδιοτελείς ή απλώς ανόητοι εκπρόσωποι της Οικονομικής ή της Πολιτικής ελίτ προτείνουν μέτρα και απαντούν ο ένας στον άλλο παίζοντας ανεύθυνα με την χώρα και τις ανθρώπινες ζωές, αποδεικνύοντας πόσο έξω από την πραγματικότητα βρίσκονται και επιβεβαιώνοντας πόσο ρηχό και απάνθρωπο είναι – μαζί με αυτούς – το σύστημα το οποίο υπηρετούν.

.

Από μακριά φαίνεται καθαρότερα

Ας μην πιστέψουμε τον έλληνα υπουργό Οικονομικών για το πόσο διαφορετική περίπτωση είναι η Ιρλανδία από την Ελλάδα

«Μαύρη μέρα για τη χώρα», «ντροπιασμένη Ιρλανδία», «θλίψη στους δρόμους του Δουβλίνου», «δείτε που φτάσατε τη χώρα αυτή». Είτε στη Γκάρντιαν και την Irish Times, είτε στα ιρλανδικά δελτία ειδήσεων που κάνουν το γύρο του κόσμου, η έλευση του ΔΝΤ στο Δουβλίνο αποτυπώνεται με αρκετές δόσεις κατάθλιψης. Εθνικής κατάθλιψης.

Υποθέτουμε ότι οι εικόνες κατάθλιψης προκαλούν κατάθλιψη, όπως κατ’ αναλογία προκαλεί χασμουρητό η εικόνα ενός που χασμουριέται. Αλλά δεν ξέρουμε αν πρέπει να βάλει κανείς τα γέλια ή να εξοργιστεί με την υπερπαραγωγή χάρτινης και ηλεκτρονικής μελαγχολίας, όταν όλοι οι απέξω (και σίγουρα πάρα πολλοί Ιρλανδοί) γνωρίζουμε καλά ότι καμία χώρα δεν πέθανε και κανένα εθνικό πένθος δεν δικαιολογείται: η ιρλανδική κυβέρνηση προσφεύγει στο ΔΝΤ, όχι γιατί κάποιος αποδήμησε στον άλλο κόσμο, αλλά για να πληρώσει η ιρλανδική κοινωνία τις τράπεζες.

Είναι στοιχειώδες, και δη για τους αριστερούς, να ψάξουν αυτές τις μέρες τα ιρλανδικά ΜΜΕ, κανάλια και εφημερίδες, για να δουν με ποιες τεχνικές η τοπική CIVITAS (η εταιρεία προπαγάνδας του ΔΝΤ) επιδιώκει την εξουδετέρωση της κοινωνικής οργής απέναντι στις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Υπάρχει πάντως μία «τεχνική» που είναι ήδη ευδιάκριτη διά γυμνού οφθαλμού, ακόμα και για τους μη εξειδικευμένους γνώστες: ο εθνικισμός. Το πρόβλημα για την Ιρλανδία –προσπαθούν να πείσουν τους Ιρλανδούς- είναι η διαφαινόμενη «απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας». Πρόβλημα που, εύλογα –συμπληρώνουν-, προκαλεί εθνική ντροπή.

Ο εθνικισμός, λοιπόν. Όχι ο εθνικισμός των ιρλανδών Λιακόπουλων. Αλλά ο εθνικισμός των κυρίαρχων, που και εκεί, όπως και εδώ, μιλάνε για «εθνική προσπάθεια», «εθνικό χρέος», «εθνικό συμφέρον». Και εξ αντανακλάσεως, ο εθνικισμός των κυριαρχούμενων (και όσων μιλάνε στο όνομά τους), που βαφτίζουν το κρέας ψάρι, αποκαλώντας την πλήρη υπαγωγή της κυβέρνησης στο δίκιο των τραπεζιτών, «εθνική –δηλαδή καθολική- καταστροφή». Σε τελική ανάλυση, ο εθνικισμός ως ιδεολογία του (εθνικού) κράτους και της συνέχειάς του.

Σαν από συνήθεια για κάποιους, σαν από μαζοχισμό για κάποιους άλλους, το «έθνος» επιστρατεύεται εκ νέου ως το δοκιμασμένο κέλυφος που προστατεύει τα εκάστοτε πολιτικά προτάγματα από τη σύγκρουση με τα αντίπαλά τους. Μπροστά στο φαντασιακό συμφέρον του «έθνους» ή του «λαού» (φαντασιακό, γιατί οι τραπεζίτες του Δουβλίνου ουδέποτε είδαν με τα μάτια τους τους εργάτες του Μπέλφαστ, για να είναι ενήμεροι τι πιστεύουν πως τους συμφέρει - και το αντίστροφο), οτιδήποτε άλλο φαντάζει πάντα μερικό, ιδιοτελές, εξω-εθνικό, ακόμα και υπονομευτικό για το –δήθεν- κοινό καλό. Κι αντί η έκκληση για εθνική ενότητα να αποκαλύπτεται, ιδίως σ΄αυτές τις περιόδους όξυνσης των κοινωνικών διαφορών, ως αυτό που είναι (κατασταλτική και διαλυτική των διαφορών αυτών), μοιάζει να γίνεται ακόμα πιο επίμονη. Είτε διατυπώνεται από τις κυβερνήσεις, είτε από τους διαφόρων ειδών φίλους του λαού.

Ας μην πιστέψουμε τον έλληνα υπουργό Οικονομικών για το πόσο διαφορετική περίπτωση είναι η Ιρλανδία από την Ελλάδα: εν πάση περιπτώσει, κάθε χώρα είναι διαφορετική από κάθε άλλη. Το ερώτημα είναι πόσο διαφορετικός είναι ο έλληνας από τον ιρλανδό Παπακωνσταντίνου, ο έλληνας από τον ιρλανδό εργαζόμενο που στο εξής θα απολύεται αν δεν είναι χρήσιμος στο εκεί Μνημόνιο.

Ας διαβάζουμε αυτές τις μέρες στο Ίντερνετ όσο περισσότερο γίνεται τις ιρλανδικές εφημερίδες. Και ας το κάνουν αυτό περισσότερο οι πιο πατριώτες από τους αριστερούς. Γιατί από μακριά, από την Ιρλανδία ας πούμε, ορισμένα πράγματα φαίνονται καθαρότερα. Πρώτο απ’ όλα, το επείγον ενός μεταεθνικού, ευρωπαϊκού κομμουνισμού.

πηγή: REDNotebook

.

Η ρήση της ημέρας

«Η Ντόρα Μπακογιάννη είναι ότι πιο συστημικό και παλαιοκομματικό υπάρχει. Μπορεί να φτιασιδώνει τον λόγο της αλλά το περιεχόμενο του, όπως και η πολιτική της διαδρομή έχουν την αληθινή φάτσα του Ντόριαν Γκρέϋ».

(Από το άρθρο ΔΥ.ΣΗ. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ του Φαήλου Κρανιδιώτη)

.

Τοπικότητα

Μου φάνηκαν επίκαιρα και αξιοσημείωτα, οπότε και τα αναδημοσιεύω, τρία μικρά αποσπάσματα από το κείμενο της Ομάδας Ελευθεριακών Κομμουνιστών με τίτλο «Τοπικότητα, κοινωνικοί αγώνες και το ελευθεριακό πρόταγμα σήμερα» :

[ … ] Είναι ο φιλελευθερισμός που μεταμορφώνει το κράτος από νταβατζή σε κλεπταποδόχο που μεταπουλάει τα κλοπιμαία του στους ιδιώτες, αναδείχνοντας την ανάγκη επανακατάκτησης από την κοινωνία της έννοιας του δημοσίου. [ … ]

[ … ] Ένας κύκλος που ξεκινάει από τον Ιωάννη Καποδίστρια και την άρνηση του να αναγνωρίσει καν την κοινότητα σαν πολιτική οντότητα (για να καταλήξει στα γρήγορα να εξοντωθεί από αυτήν) και κλείνει στο «σχέδιο Καποδίστριας» ενάμιση αιώνα μετά που εξαφάνισε την κοινότητα από τον πολιτικό χάρτη [ … ]

[ … ] Ο Καλλικράτης είναι η συνέχεια της επίθεσης του κρατικού συγκεντρωτισμού. Ερχόμενος να αντικαταστήσει το μοντέλο κοινότητα -  νομός- κράτος με το μοντέλο περιφέρεια - κράτος - Ευρωπαϊκή Ένωση αποκαλύπτει ένα πολιτικό σχεδιασμό που πλέον υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα. Ένα πλάνο που στοχεύει στην σχεδιασμένη και απρόσκοπτη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, στο σπάσιμο κάθε εμπόδιου για επέκταση των αγορών σε όλες τις πτυχές της ζωής, στον παντεπόπτη οφθαλμό του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής. Με ελάχιστες αντιδράσεις, και τις περισσότερες από αυτές να οφείλονται σε γελοίους παραγοντισμούς είναι μια μάχη που δεν ένοιωσε κανείς υπεύθυνος να δώσει, Μια μάχη χαμένη από τα πριν.

Έχει όμως τεράστια αναλυτική αξία γιατί αποκαλύπτει το διοικητικό μοντέλο το οποίο επιχειρούν να μας επιβάλλουν, σε ένα νέο πολύ-πολικό, παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, στη γεωπολιτική που εντάσσεται το Ελληνικό κράτος.

Η περιφέρεια γίνεται ο πρώτος βαθμός της κρατικής διοίκησης, αυτός που θα διαχειριστεί τους δημόσιους πόρους, που θα υποδέχεται τις νεοαποικιοκρατικές επενδύσεις (παρακάμπτοντας ακόμα και το σύνταγμα) [ … ]

.

Heil Merkel !

Από τότε που μπόρεσα, στα πλαίσια των δυνατοτήτων μου, να έχω μια κάποια γενική άποψη της Ιστορίας, πιστεύω ότι ο Β’ πόλεμος υπήρξε κατά βάση πόλεμος για την οικονομική επικυριαρχία που κυρίως εστιάστηκε στους δύο ισχυρούς, τότε, οικονομικούς πόλους, δηλαδή την Ευρώπη ως κυρίαρχη στον πολιτισμό, στον χάλυβα και στο κάρβουνο και την Αμερική ως κυρίαρχη των θαλασσών και του πετρελαίου.

Με αυτή την προσέγγιση εξηγείται η ανοχή και υποστήριξη της Γερμανικής αστικής τάξης προς τον Χίτλερ, ο οποίος όμως απέκτησε την τρομερή πολιτική του δύναμη από την υποστήριξη και την ψήφο των λαϊκών Γερμανικών στρωμάτων. Επίσης εξηγείται ότι κανένα απολύτως Ευρωπαϊκό κράτος δεν πολέμησε επί της ουσίας τον Χίτλερ αν εξαιρέσει κανείς το από τότε υποτελές στις ΗΠΑ Ηνωμένο Βασίλειο καθώς και την Ελλάδα ως απολύτως υπάκουη και δεσμευμένη προς το Ηνωμένο Βασίλειο.

Σκεφτόμουνα λοιπόν ότι αν κέρδιζε τον πόλεμο η Ευρώπη (πχ αν ο Χίτλερ δεν έκανε την ιστορικά τεράστια γκάφα να σκίσει το σύμφωνο Molotov-Ribbentrop  και να επιτεθεί στην Ρωσία) τότε θα επικρατούσαν Πανευρωπαϊκά οι απάνθρωπες και επικίνδυνες ιδέες του Χίτλερ και των Ναζιστών. Οι Ευρωπαίοι πολίτες δηλαδή, θα περνούσαν από μια σκοτεινή αλλά παροδική φάση φασισμού. Η Ευρώπη αξιοποιώντας την νίκη της στον πόλεμο θα προχωρούσε σε ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη, οικοδόμηση διεθνών σχέσεων με το «νέο Ευρωπαϊκό συσχετισμό δύναμης» και θα υπήρχε μια ριζική και επίσης ταχεία φιλελευθεροποίηση στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Είναι ένα υποθετικό, αισιόδοξο και υπερβολικά Ευρωκεντρικό σενάριο.

Όπως όλοι γνωρίζουμε η Ευρώπη – με την παραπάνω έννοια – έχασε τον πόλεμο και ο φασισμός νικήθηκε κατά κράτος και «εξαφανίστηκε» από το Δυτικό πολιτικό σκηνικό. Αυτά νομίζαμε και αυτά μας έμαθε το σχολείο μας.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Μήπως αρκούσε (α) η κατάρρευση της Ρωσίας (ως Ένωσης των Σοβιέτ) με αποτέλεσμα την αποθράσυνση των νέο-φιλελεύθερων και την θεοποίηση της αγοράς και (β) η πίεση που δέχεται η Δύση από την Κίνα στο οικονομικό επίπεδο που δημιουργεί ανασφάλεια και ανομολόγητο πανικό στο μεγάλο κεφάλαιο, ώστε να βιώνουμε σήμερα ένα δραματικό πισωγύρισμα της πολιτικής και οικονομικής Ευρώπης στην εποχή του φασισμού;

Μια σειρά Ευρωπαϊκά κράτη με τις ευλογίες και το συνεχές συδαύλισμα των τρομολάγνων ΗΠΑ κάνουν συνεχείς ανακοινώσεις και λαμβάνουν συνεχώς ανόητα αλλά θεαματικά μέτρα για την υποτιθέμενη «προστασία των πολιτών» από «επικείμενες» και «σχεδιαζόμενες» τρομοκρατικές ενέργειες.

Στην Ελλάδα εκτός από την λαίλαπα του ΔΝΤ που επιτίθεται στις κοινωνικές μας κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών, θα έχετε παρατηρήσει την συνεχή ισχυροποίηση των λεγομένων «σωμάτων ασφαλείας». Θα έχετε σίγουρα νιώσει την συνεχή και συνήθως αναίτια παρουσία των δυνάμεων καταστολής με ομάδες ειδικών (sic) φρουρών, περιπολικά, εντυπωσιακά τζίπ και μοτοσυκλέτες. Όλο και κάπου θα έχετε ακούσει η διαβάσει ότι η μικρή μας χώρα συντηρεί περίπου εξήντα χιλιάδες (60.000) αστυνομικούς, εμφανίζοντας μάλλον την υψηλότερη αναλογία ανά κάτοικο στην Ευρώπη. Είναι σαν το κράτος να φοβάται κάτι, και να το φοβάται πολύ. Και κατά την άποψή μου αυτό που φοβάται είναι οι ίδιοι οι πολίτες του. Το κράτος ως εκφραστής των συμφερόντων της οικονομικής πρωτίστως και δευτερευόντως της πολιτικής ελίτ «προετοιμάζεται για το χειρότερο». Όπου το «χειρότερο» είναι κάθε αναμενόμενη μορφή αντίδρασης, αντίστασης και διαμαρτυρίας από την πλευρά των πολιτών.

Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται ως ένα είδος θεσμικού καρμπόν και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Η πρωταγωνίστρια όμως – και πάλι – σε αυτό τον χορό της δυνητικής καταστολής και του παραλόγου είναι η Γερμανία. Στην Γερμανία λοιπόν, εδώ και λίγες ημέρες αξιοποιείται ο στρατός που ξεχύθηκε σε πολυσύχναστα μέρη, σε σταθμούς, πλατείες και στάδια, για να προστατεύσει τους Γερμανούς πολίτες από τα σχεδιαζόμενα – στο φαντασιακό κάποιων –  τρομοκρατικά χτυπήματα. Ας υπενθυμίζω εδώ ότι η Γερμανία έχει να πληγεί από τρομοκρατική ενέργεια για πάνω από 30 ή 40 χρόνια. Από την εποχή της ομάδας Baader Meinhof και των παραφυάδων της …

Οι Ευρωπαϊκές χώρες βυθιζόμενες όλο και περισσότερο στην παράλογη και καταστροφική άβυσσο του νέο-φιλελευθερισμού προχωρούν ένα ακόμη βήμα προετοιμάζοντας τα εργαλεία που έχουν στα χέρια τους για την πλέον αδυσώπητη καταστολή όποιας κοινωνικής αντίστασης και αντίδρασης πιθανόν προκύψει από την πλευρά των πολιτών με φόντο τα όλο και περισσότερο αντικοινωνικά μέτρα, το όλο και περισσότερο συμπιεζόμενο μέσο Ευρωπαϊκό βιοτικό επίπεδο, τα όλο και ποιο βάναυσα καταστρεφόμενα συλλογικά κοινωνικά αγαθά.

Φαίνεται λοιπόν ότι η Ευρωπαϊκή ιστορία έκλεισε έναν ολόκληρο κύκλο, μια ολόκληρη σπείρα, ξαναγυρίζοντας με έναν ειρωνικά παρόμοιο τρόπο στις ίδιες φοβίες, τις ίδιες συμπεριφορές και τις ίδιες ιδεολογικές παραλλαγές όπως και στην δεκαετία του ’30. Ο φασισμός σαν ένα παγερό φάντασμα επιστρέφει παραλλαγμένος και φτιασιδωμένος για να ρουφήξει την ζωή από τις χώρες της Ευρώπης. Heil Merkel !

.

Επί 13 μήνες "καταργούν" τον κουκουλονόμο οι Ψεύτες του ΠΑΣΟΚ

(από το tvxs) - ο τίτλος δικός μου

Στον εισαγγελέα οδηγήθηκαν σήμερα οι 22 συλληφθέντες στο πλαίσιο επεισοδίων που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Στους 15 από αυτούς, ο εισαγγελέας απήγγειλε κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, καθώς «τα αδικήματα που τους βαρύνουν είναι σε συνδυασμό με το Νόμο που αφορά δράστες με καλυμμένα πρόσωπα».

Οι δικογραφίες των κατηγορούμενων διαβιβάστηκαν σε τακτικό ανακριτή.

Οι υπόλοιποι επτά νεαροί διώκονται σε βαθμό πλημμελήματος και παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο αυτόφωρο.

«Αναφορικά με τις συλλήψεις που έλαβαν χώρα στην Αθήνα μετά την πορεία του Πολυτεχνείου και την παραπομπή σε δίκη διαδηλωτών με βάση τις διατάξεις του αντισυνταγματικού «κουκουλονόμου» της αλήστου μνήμης υπουργικής θητείας των Δένδια – Μαρκογιαννάκη, που θεωρεί τη χρήση αμφίεσης ως επιβαρυντικό στοιχείο για κακουργηματικής μορφής έγκλημα, το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΝ επισημαίνει την υποκρισία του σημερινού κυβερνώντος κόμματος που, ενώ σε θεωρητικό επίπεδο είχε ασκήσει έντονη κριτική στο συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο, σήμερα, εξαπατώντας για άλλη μια φορά την κοινή γνώμη, συνεχίζει να το εφαρμόζει!! Αποτελεί πραγματική ντροπή για τους κ.κ. Χρυσοχοΐδη, Καστανίδη και Παπουτσή η αθέτηση της ρητής υπόσχεσής τους για κατάργηση του ελευθεροκτόνου αυτού νόμου, που πλήττει τον πυρήνα του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας της δημόσιας συνάθροισης», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΝ

«Καλούμε τους αρμόδιους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, που ως αντιπολίτευση καταψήφισαν και κατακεραύνωσαν εντός και εκτός Βουλής τις σχετικές ρυθμίσεις, να προχωρήσουν στην άμεση κατάργηση του απαράδεκτου νόμου για την ποινικοποίηση χρήση αμφίεσης», προσθέτει ο ΣΥΝ.

.

Προς τους αδιάφορους και συνένοχους Εβραίους όπου γης

Ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Γάζα

Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σοβαρά από την αεροπορική επιδρομή

Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σοβαρά κατά την διάρκεια ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής εναντίον ενός πολιτικού αυτοκινήτου στην πόλη της Γάζας, η οποία σημειώθηκε την ώρα της μουσουλμανικής γιορτής της Άντχα, σύμφωνα με ιατρικές πηγές και Παλαιστίνιους αυτόπτες μάρτυρες.

«Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σε μία ισραηλινή αεροπορική επιδρομή εναντίον ενός αυτοκινήτου σε μία πλατεία στο κέντρο της Γάζας και οι δύο τους βρίσκονται σε πολύ σοβαρή κατάσταση» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο, ο Αντχάμ Αμπού Σελμίγια, ο εκπρόσωπος των υπηρεσιών υγείας στην περιοχή.

kathimerini με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

.

Τους πληρώνουμε για να διαλύουν την Κοινωνία μας …

Οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν πλουσιοπάροχα περίπου εξήντα χιλιάδες (60.000) μπάτσους (από αυτούς που καμιά φορά αναφέρονται ως γουρούνια και πότε – πότε συμπεριφέρονται ως δολοφόνοι). Πρόκειται για τον μεγαλύτερο δείκτη αναλογίας αστυνομικών ανά πολίτη στην Ευρώπη και ίσως παγκοσμίως. Πρόκειται για μία απαίδευτη και ιδιαίτερα εχθρική προς την Ελληνική κοινωνία 'φάρα'. Για την ‘φάρα’ αυτή που λυμαίνεται ασύστολα τους πόρους του Ελληνικού κράτους, συμπεριφέρεται με τρόπο εμπαθών εγκληματιών μοιράζοντας κλωτσιές, ύβρεις και μπουνιές αδιακρίτως και καταρρακώνει αξίες και θεσμούς, διαβάζω στο Βήμα και την παρακάτω είδηση:

[ … ] Δεκάδες αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. συνεργάζονταν, με το αζημίωτο, με τους ιδιοκτήτες τουλάχιστον 15 «ναών» του ηλεκτρονικού τζόγου. Οι προϊστάμενοι κεντρικών υπηρεσιών της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης αλλά και διοικητές αστυνομικών τμημάτων της συμπρωτεύουσας προειδοποιούσαν καθημερινά- την περίοδο 2007-2010- τους υπευθύνους μαγαζιών με «κουλοχέρηδες» για επικείμενους αστυνομικούς ελέγχους [ … ]

.

Η αποχή μπορεί να μη δηλώνει απαραίτητα σιχασιά

(απόσπασμα από το άρθρο του Δημήτρη Σεβαστάκη «Το δικό τους κέρδος, το δικό μας τέλος»)

[ ... ] Η αποχή μπορεί να μη δηλώνει απαραίτητα σιχασιά, απελπισία, απόγνωση. Να μην εννοεί μια σιωπηλή και πυκνή και απόλυτη εξέγερση. Είναι ανοιχτή στα περιεχόμενα, ευάλωτη στις πληρωμένες ερμηνείες. Οι εκλογές κερδήθηκαν από αυτούς που έχουν απόλυτη ανάγκη το σκοτεινό κέρδος [ … ]

.

Βασιλιάς Λήρ

(Επειδή θα πάμε την Πέμπτη να δούμε την εν λόγω παράσταση, μάζεψα από εδώ και από εκεί περιγραφές και μικρές κριτικές τοποθετήσεις για το έργο συμπλήρωσα και εγώ κάτι, οπότε φτιάχτηκε ένα κειμενάκι που θα το δώσω για διάβασμα στα τρία άλλα μέλη της οικογένειας ώστε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων περί τίνος πρόκειται αφού δεν υπήρχε χρόνος για να διαβάσουμε όλο το έργο. Το μοιραζόμαστε όμως και με εσάς. Αν κάποιος θεωρήσει ότι του έκλεψα φράσεις ή παραγράφους ολόκληρες, θα έχει δίκιο. Κάθε μήνυση … δεκτή.)

O Βασιλιάς Ληρ (για να περάσει από την εξουσία στην μη εξουσία και να μην κακοπάθει)

Γκλώστερ    αριστοκράτης υπήκοος του Ληρ άρχοντας του κάστρου

Γκόνεριλ     κόρη του Ληρ σύζυγος του ευγενικού Ώλμπανυ

Έντγκαρ     γιός του αριστοκράτη Γκλώστερ

Έντμοντ      νόθος γιός του Γκλώστερ

Κεντ            πιστός υπηρέτης του Ληρ

Κορδήλια    ειλικρινής κόρη του Ληρ

Κόρνουαλ    βίαιος γαμπρός του Ληρ σύζυγος της Ρήγκαν

Ληρ             ο βασιλιάς

Ρήγκαν        κόρη του Ληρ σύζυγος του βίαιου Κόρνουαλ

Ώλμπανυ     ευγενικός γαμπρός του Ληρ σύζυγος της Γκόνεριλ

Ο Ληρ, βασιλιάς ης Βρετάνης, αποφασίζει να χωρίσει το βασίλειό του στις τρεις κόρες του, ανάλογα με το βάθος της αγάπης που τρέφει η κάθε μία γι' αυτόν.

Αν και η Γκόνεριλ, παντρεμένη με τον ευγενικό Ώλμπανυ, και η Ρήγκαν, σύζυγος του βίαιου Κόρνουαλ, διατυμπανίζουν υπερβολικά την αγάπη τους γι' αυτόν, η νεότερη Κορδήλια, περιφρονώντας τους, λέει απλά: "Δεν μπορώ στα χείλη μου την καρδιά μου ν' ανεβάσω". Θυμωμένος, ο Ληρ, αποκληρώνει την Κορδήλια, τιμωρώντας τον Κεντ που την υπερασπίστηκε. Όμως ο βασιλιάς της Γαλλίας παίρνει την Κορδήλια χωρίς προίκα, για βασίλισσά του.

Ο Ληρ, δίνει το μερίδιό της στις αδελφές της και προτείνει να μείνει εναλλάξ μαζί τους, με την ακολουθία του των 100 ιπποτών. Ο Έντμοντ, νόθος γιος του Γκλώστερ, υποθάλπει διαφωνίες μεταξύ του νόμιμου αδελφού του Έντγκαρ και του πατέρα τους. Ο Κεντ, μεταμφιεσμένος, επιστρέφει για να υπηρετήσει τον αφέντη του Ληρ. Η Γκόνεριλ υποδέχεται τον Ληρ με μίσος.

Επικαλούμενος κατάρα πάνω της, ο Ληρ φεύγει για την Ρήγκαν. Την ίδια στιγμή η Ρήγκαν και ο Κόρνουαλ φθάνουν στο κάστρο του Γκλώστερ, ενώ ο Έντγκαρ έχει φύγει. Η Ρήγκαν αποδεικνύεται πιο σκληρή κι από την Γκόνεριλ.

Πιστεύοντας ότι η τρέλα θα κυριαρχήσει, ο Ληρ φεύγει μέσα στη νυχτερινή καταιγίδα όπου τον βρίσκει ο πιστός Κεντ. Ο Γκλώστερ, αψηφώντας τον θυμό των δύο αδελφών και του Κόρνουαλ, βρίσκει καταφύγιο γι' αυτούς σε μια καλύβα στην οποία βρίσκεται μεταμφιεσμένος ο Έντγκαρ και παροτρύνει τον Κεντ να οδηγήσει τον βασιλιά, που βρίσκεται σε κίνδυνο, στο Ντόβερ.

Επιστρέφοντας στο κάστρο του ο Γκλώστερ υβρίζεται και βάναυσα τυφλώνεται από τον Κόρνουαλ (η όραση και η τύφλωση είναι θέματα του έργου), ο οποίος δολοφονείται από έναν υπηρέτη. Ο Έντγκαρ, ακόμη μεταμφιεσμένος και άγνωστος στον τυφλό πατέρα του τον Γκλώστερ, ξεκινάει μαζί του για το Ντόβερ. Υπάρχει μια παράξενη συνάντηση μεταξύ του τρελού Βασιλιά Ληρ και του τυφλού Γκλώστερ. Λίγο αργότερα, η Κορδήλια, που έχει επιστρέψει από την Γαλλία, ξανασυνδέεται με τον Ληρ.

Σε μια μάχη την οποία χάνουν οι Γαλλικές δυνάμεις, η Κορδήλια και ο Ληρ αιχμαλωτίζονται και στέλνονται στη φυλακή όπου με τις οδηγίες του Έντμοντ πρόκειται να δολοφονηθούν. Αλλά ο Έντμοντ, που έχει εξαπατήσει και την Γκόνεριλ και τη Ρήγκαν, σκοτώνεται από τον Έντγκαρ, που εμφανίζεται ως ανώνυμος ιππότης, σε μονομαχία. Η Γκόνεριλ δηλητηριάζει τη Ρήγκαν και μετά μαχαιρώνεται. Την Κορδήλια την κρεμάσανε στη φυλακή. Ο Ληρ την παίρνει νεκρή στην αγκαλιά του και μέσα σε λίγα λεπτά πεθαίνει κι αυτός. Με την επιθυμία του Ώλμπανυ, ο Έντγκαρ θα αναλάβει να κυβερνήσει το βασίλειο, αλλά ο Κεντ θα ακολουθήσει τον Ληρ: "με καλεί ο αφέντης μου και δεν πρέπει να πω όχι".

Ο Βασιλιάς Ληρ είναι ένα αγωνιώδες, οδυνηρό ταξίδι του μυαλού. Ο Ληρ με την απόφασή του να ξεντυθεί την απολυταρχική εξουσία του - χωρίς ανάγκη και αρρώστια - μόνο επειδή έχει μπει στα χρόνια, έχει προχωρήσει πολύ πιο πέρα από καθέναν που έχει βρεθεί στην κορυφή της εξουσίας. Και η στιγμή που ζητάει από τις κόρες του να του ειπούν πόσο τον αγαπούν είναι μια πολύ ανθρώπινη στιγμή. Σαν να ζητάει μια εγγύηση, ένα στήριγμα για όταν δεν θα 'χει πια εξουσία, για να περάσει από την εξουσία στη μη εξουσία και να μην κακοπάθει.

Όμως ο βασιλιάς Ληρ αδικεί την Κορδήλια την κόρη που τον αγαπά και μοιράζει το βασίλειό του στις δύο άλλες κόρες του την Γκόνεριλ και την Ρήγκαν που τον φθονούν. Οι τελευταίες που τον θεωρούν βάρος, τον διώχνουν από τα σπίτια τους πετώντας τον σαν άχρηστο πράγμα. Ο Ληρ, απογυμνωμένος από κάθε αξίωμα, μεγαλοπρέπεια ή κύρος, θα περάσει μια ολόκληρη νύχτα στη μέση του πουθενά, μέσα στην καταιγίδα. Στην ερημιά αυτή θα συνειδητοποιήσει το νόημα του κόσμου, θα επικοινωνήσει με τη φύση, το υπερφυσικό, το θείο, για να επιστρέψει στην πραγματικότητα και να αντικρύσει την απόλυτη καταστροφή. Οι τρεις κόρες του θα έχουν αλληλοσκοτωθεί και εκείνος, μισότρελος και έρημος, θα αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω στο σωρό των πτωμάτων.

Το έργο αξιοποιεί την ανθρώπινη ιστορία του πατέρα Ληρ, ο οποίος στην κυριολεξία ρημάζεται ψυχικά και ως εκ τούτου σπρώχνεται να αλλάξει την κοσμοθεωρία του όταν τα ίδια του τα παιδιά στρέφονται εναντίον του.

Τα παιδιά συγκρούονται με τον πατέρα, δεν το κάνουν τόσο όμως από αδιαφορία για αυτόν ή από πηγαία κακία, αλλά από καθαρό άχτι. Εναντιώνονται σύσσωμα σε αυτό που τους κρατά δέσμιους στα περασμένα, τους δυσκολεύει την αναπνοή, στέκεται εμπόδιο στην προσωπική τους εξέλιξη. Και ο πατέρας είναι ακριβώς αυτό, το τετελεσμένο και ανυποχώρητο παρελθόν.

Ο Βασιλιάς Ληρ, είναι μια εμπνευσμένη θεατρική ιστορία πάνω στο αιώνιο θέμα της πάλης των γενεών, αλλά και η μεγάλη τραγωδία δυο πατεράδων που αρνούνται να υποχωρήσουν ή να αμφισβητηθούν. Αυτάρκεις, κυρίαρχοι, δεσποτικοί αλλά και ματαιόδοξοι γέροι, ο τρομερός Βασιλιάς Ληρ και ο υπήκοός του Κόμης του Γκλώστερ δε βλέπουν και δεν ακούν. Αφήνονται μακάριοι στον εφησυχασμό και την κολακεία.

Ο Ληρ αδικεί την αγαπημένη του κόρη.

Ο Γκλώστερ αποκληρώνει τον ανύποπτο γιο του.

Και οι δυο τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο απάνθρωπη ίντριγκα, τη σκληρότητα και την εγκατάλειψη. Έτσι, ο καθένας τους θα κατέβει σιγά σιγά όλα τα σκαλοπάτια της ζωής και θα ανακαλύψει για τον εαυτό του τα μεγάλα μυστικά της μέσα απ’ την απόγνωση, την τρέλα και τον πόνο. Η απώλεια και η μοναξιά θα οδηγήσουν τον άλλοτε κραταιό Βασιλιά Ληρ στα άκρα και θα φανερώσουν όλη την ευαισθησία και το μεγαλείο του. Ο Ληρ θα δοκιμαστεί και θα πονέσει όσο δεν έχει πονέσει άνθρωπος ως τώρα.

Στο κορυφαίο του αυτό έργο, ο Σαίξπηρ δείχνει πως οι βασιλιάδες είναι μόνο προσωρινοί. Ατρόμητοι στην αρχή, απειλητικοί, αμείλικτοι τιμωροί, ώσπου ο χρόνος και η ιστορία να τους μετατρέψουν σε ανήμπορα, τραγικά γεροντάκια.

Την ίδια στιγμή που οι νέοι βιάζονται, δε συγχωρούν και δεν περιμένουν, οι γέροι μαθημένοι στην εξουσία δεν ξέρουν πως ήρθε η ώρα να φύγουν.

Ο Βασιλιάς Ληρ αποτελεί το κορυφαίο δημιούργημα του Σαίξπηρ. Η υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου, η τραγική του σύγκρουση με τη μοίρα, τα γηρατειά, τον θάνατο και την τρέλα, ο αγώνας για την κατάκτηση της εξουσίας αλλά και η φθορά που επέρχεται από την άσκησή της καταγράφονται με αξεπέραστο τρόπο στο ποιητικό αυτό αριστούργημα που, γραμμένο σε μια εποχή συγκρούσεων και ανακατατάξεων, ακούγεται σήμερα δραματικά επίκαιρο.

Ο Σαίξπηρ εξερευνά τα ουσιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αγάπη και το καθήκον, τη φιλία και την προδοσία, την ηγεσία και την αφοσίωση, την εξουσία και την αναρχία, το πεπρωμένο, την εξαγορά αλλά και τον τρόμο μπροστά στο αναπόφευκτο μιας ζωής που πλησιάζει στη λήξη της. Η εικόνα της ανθρώπινης σκληρότητας, της κοινωνικής ζούγκλας, της απάτης και της αυταπάτης του «μεγαλείου», της τυραννικής εξουσίας, της αδικίας, η απεικόνιση της δυστυχίας και της οδύνης που όλα τούτα προκαλούν, είναι εδώ άγρια και πιο τρομερή παρά ποτέ. Ο Ληρ είναι το μεγάλο δραματικό ποίημα, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την αλήθεια, αφού έχει πρώτα διασχίσει όλο τον ανήφορο του Πόνου που τον έχουν προκαλέσει τόσο οι δικές του αφροσύνες όσο και η κοινωνική βαρβαρότητα, όπου κι αυτός έχει άφθονα συμβάλει ...

.

Η αδύνατη μεταπολίτευση

του Γιώργου Βέλτσου μέσω taspa

Τα απολύτως ύποπτα δημοσιεύματα που είδαν το φως την περασμένη εβδομάδα για πιθανή κυβέρνηση Μαρκεζίνη (Βασίλη) μία μόνο βάση έχουν κατά τη γνώμη μου: ότι τώρα, έπειτα από αυτές τις εξίσου ύποπτες εκλογές, ο πολιτικός μας κόσμος εισέρχεται πράγματι στην περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ο,τι συνέβη ως εδώ ήταν ένα είδος άοπλης δικτατορίας των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των, εξαναγκασμένων για διαφορετικούς λόγους, πολιτικών και πολιτών, οι οποίες τώρα, υπό τη δαμόκλειο απειλή της χρεοκοπίας, πάνε περίπατο. Υπάρχει άραγε κανείς που να περιμένει από το πολιτικό σύστημα κάτι τι άλλο από την κατάρρευσή του; Ο,τι είχε να δώσει το έδωσε. Και ο λεγόμενος «Εκπρόσωπος» στο ομώνυμο ωραίο ποίημα της Δήμητρας Χριστοδούλου δεν περιμένει να ευεργετηθεί πλέον από τον πολίτη

Ηρεμος.Σαν παπάς στην επαρχία

Δυνατός.Σαν διεθνής τραπεζίτης

Αστραφτερός. Σαν γαμήλιο πάρτι

Κακός.Αλλά όχι άθλιος

Ραδιούργος αλλά όχι ατάλαντος

Θα είναι ως και συμπαθής σε κάποιους

Πρόθυμους πάντοτε να ευεργετηθούν»

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Τριάντα πέντε χρόνια μεταπολιτευτικής δημοκρατίας των εκπροσώπων μας ήσαν αρκετά για να δείξουν ότι ο πολιτικός υπήρξε κυριολεκτικά ο τελευταίος πολιτικός («ο τελευταίος άνθρωπος»), ο οποίος άσκησε το λεγόμενο «λειτούργημά» του ως ο τελευταίος καταναλωτής του εαυτού του (Τσοχατζόπουλος, αλλά εξίσου και Μητσοτάκης). Το πολιτικό σύστημα βιώθηκε μέχρι μυελού οστέων από τον ίδιο τον πολιτικό ως το κατ΄ εξοχήν φυσικό του περιβάλλον. Ο «τελευταίος άνθρωπος», ή ο πολιτικός χωρίς επιστροφή, επινόησε για να πολιτεύεται την έννοια της μικροπολιτικής ως της μοναδικής πολιτικής για τον «τελευταίο άνθρωπο». Θα έλεγα μάλιστα ότι τα περί «ανοιχτής κοινωνίας και των εχθρών της» (Πόπερ) τα προσυπέγραψε, παραφρασμένα, ως «η κλειστή πολιτική και οι φίλοι της».

Αν οι έλληνες πολιτικοί- δικαίωμά τους- αυτοχαρακτηρίζονται «δημοκράτες», χρησιμοποιώντας κατά κόρον τη μαγική φόρμουλα «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», αυτό συμβαίνει όχι γιατί υποστηρίζουν κατ΄ ουσίαν τη δημοκρατία αλλά διότι την αντιλαμβάνονται ως τον τρόπο που θα τους επιτρέψει ατιμωρητί να μη σκέφτονται δημοκρατικά («Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»). Ο γερμανός φιλόσοφος Ρeter Sloterdijk διερωτάται μήπως το ανάθεμα κατά των πολιτικών δεν είναι παρά η προβολή μιας δυσφορίας η οποία πλήττει συνολικά τον παγκόσμιο πολιτισμό και αποκρυσταλλώνεται στην πολιτική τάξη. Εγώ είμαι υποχρεωμένος να προσθέσω- κάτω από τις συνθήκες εκτάκτου ανάγκης στις οποίες ομολογουμένως οδηγηθήκαμε μαζί με τους πολιτικούς- και μία επιπλέον ερώτηση, αυτοκριτικής φύσεως: Φανταστήκαμε ποτέ τον εαυτό μας «πολιτικά» ως τα πρώτα, και όχι τα τελευταία, πολιτικά όντα, ήτοι ως μέλη μιας κοινωνίας όπου η κοινωνικότητα και η αλληλεγγύη της αναδεικνύονται στο μέτρο που φαντάζεται τον εαυτό της ως κοινωνία;

Διαφορετικά θα πρέπει να ξέρουμε- μετά τον Ζαν Κοκτό- ότι ο Ναπολέων υπήρξε ένας τρελός που εκλάμβανε τον εαυτό του ως Ναπολέοντα. Από εκεί όμως και πέρα αρχίζει η δικαιοδοσία του ψυχιατρείου. Οι Ευρωπαίοι μάς την επέβαλαν υποτίθεται θεραπευτικά υπό την επωνυμία «μηχανισμός στήριξης».

Είτε λοιπόν ο Πρωθυπουργός, υπό την πίεση virtual συμβούλων, προκηρύξει εκλογές είτε όχι και επιπλέον είτε καταψηφισθεί είτε υπερψηφισθεί το μνημόνιο, το επώνυμο πλέον ψυχιατρείο θα επεκτείνεται σε όλη την επικράτεια, σε βαθμό που να πληρωθεί το ρηθέν υπό Κωνσταντίνου Καραμανλή: «Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο».

.

TED, Gapminder και ανοικτά δεδομένα

Οι περισσότεροι θα γνωρίζετε τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό TED ο οποίος διοργανώνει events και διαλέξεις από προικισμένα άτομα κάθε σχεδόν ειδικότητας, τα βιντεοσκοπεί και τα διαθέτει ελεύθερα στο δίκτυο. To site είναι το www.ted.org .

Περιπλανώμενος στην τεράστια βάση δεδομένων του, βρήκα την εξαιρετική παρουσίαση του Hans Rosling που μπορείτε και εσείς να την δείτε εδώ . Το θέμα της είναι η αξιοποίηση των στατιστικών και άλλων δεδομένων σε παγκόσμιο επίπεδο με ανοικτό και αφιλοκερδή τρόπο, ώστε να είναι δυνατή η παραστατική παρουσίαση στατιστικών στοιχείων και συμπερασμάτων που να είναι χρήσιμα όχι μόνο ως πολυτιμότατο εκπαιδευτικό υλικό αλλά και ως ένα απόλυτα αξιόπιστο και φοβερά αποτελεσματικό εργαλείο λήψης αποφάσεων.

Για τον σκοπό αυτό ο Hans Rosling έφτιαξε μια εφαρμογή που λειτουργεί διαδικτυακά, λέγεται Gapminder και μπορείτε να την βρείτε εδώ www.gapminder.org . Η εφαρμογή καθ' αυτή είναι τόσο χρήσιμη και εντυπωσιακή που μπορεί κάποιος να αφιερώσει, πριν καν το καταλάβει, ώρες ολόκληρες «παίζοντας» με διάφορες εκδοχές και παρουσιάσεις στοιχείων.

Προς το τέλος της παρουσίασής του ο Rosling δείχνει, με τον πλέον απτό και άμεσο τρόπο, την σύγκλιση (προς ελαχιστοποίηση) που παρουσιάζει ο δείκτης γονιμότητας (fertility rate) ανά τον κόσμο, η οποία, για λόγους που θα μας εξηγήσουν φαντάζομαι σύντομα οι ανθρωπολόγοι, είναι πολύ εντονότερη από την σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου. Ειδικά αυτό το τμήμα της παρουσίασης μου άρεσε και γιατί λειτούργησε σαν μια επιβεβαίωση των στοιχείων που είχα παρουσιάσει σε μια ανάρτησή μου με τίτλο Θα χωράμε όλοι στην Γη; τον Απρίλιο του 2009.

.

Πολύ άγρια αυτή η "υπουργός" περιβάλλοντος ...

«Διορία μέχρι τις 22 Νοεμβρίου δίνει η υπουργός Περιβάλλοντος στην πλοιοκτήτρια εταιρία του Sea Diamond, προκειμένου να υποβάλει σχέδιο και χρονοδιάγραμμα για την παρακολούθηση της περιβαλλοντικής κατάστασης στα Φυρά της Σαντορίνης.»

Πρόκειται για την πλέον γελοία είδηση που διάβασα τους τελευταίους μήνες … «διορία» για υποβολή σχεδίου (χα) και χρονοδιαγράμματος (χα χα) δίνει η «υπουργός». Για ανέλκυση - όπως οφείλει η πλοιοκτήτρια - κουβέντα. Υπενθυμίζω ότι τα σαΐνια άφησαν το σκάφος Sea Diamond να βουλιάξει στα βαθιά ενώ μπορούσε να προσαράξει στα ρηχά και μετά να απομακρυνθεί με κάποιο τρόπο. Σαν να μην έφτανε αυτό κατηγόρησαν το Ελληνικό Δημόσιο ότι εξέδωσε λανθασμένους ναυτικούς χάρτες οπότε και το σκάφος «έπεσε στην ξέρα» παρ’ όλο που και το πλέον αρχάριο καπετανάκι ξέρει ότι εκεί δεν υπάρχει ξέρα. Η «ξέρα» ήταν τον ίδιο το νησί !

Σε ναυτική και περιβαλλοντικά ευαίσθητη χώρα ζούμε, όλοι το γνωρίζουμε εκτός της κυρίας «υπουργού».

Στην άνω φωτο βλέπετε τον χάρτη της περιοχής, στην κάτω φαίνεται αμυδρά η … ξέρα.

.

Ψηφίστε, αναλύστε ... τελειώσαμε

Αισθάνομαι μια τρομερή ζήλια. Ζηλεύω όλους όσους ανέλυσαν, εξήγησαν και επεξήγησαν το μισό αποτέλεσμα των μισών καλλικρατικών εκλογών. Για τον λόγο αυτό θα κάνω και εγώ την δική μου ανάλυση αφού φίλοι και γνωστοί μου είπαν ότι αν δεν το κάνω τότε να το κλείσω το ρημάδι το μπλογκ. Λοιπόν. Η ανάλυσή μου είναι πενταπλή και ελπίζω, λακωνική:

(1) Το Ελληνικό κοινό φαίνεται ότι δεν κατάφερε να καταδικάσει ξεκάθαρα και άμεσα τις πολιτικές που το σέρνουν σε υποβάθμιση της ζωής και της χώρας του. Τα ξένα πρακτορεία μεταφράζουν (και με το δίκιο τους) ως μετριοπαθή μεν αλλά ξεκάθαρη υποστήριξη των επιλογών της κυβέρνησης από τους Έλληνες ψηφοφόρους. Μια σχετική νύξη για το ζήτημα είχα κάνει πριν ένα περίπου μήνα εδώ.

(2) Μαζί με τα άκυρα - λευκά η ‘αποχή’ από το εκλογικό παιχνίδι  αγγίζει πανελλαδικά τα όρια του 50%. Το φαινόμενο αυτό, μάλλον πρωτόγνωρο για τα δικά μας δεδομένα, δεν έτυχε της πρέπουσας προσοχής, κατεπνίγει ως γεγονός από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και στην ουσία αποσιωπήθηκε κατά το δυνατόν όχι τόσο ως αριθμητικό δεδομένο όσο ως πολιτική σημασία.

(3) Η στασιμότητα του ΛΑΟΣ και η εντυπωσιακή άνοδος της ακροδεξιάς δεν προμηνύουν τίποτε μα τίποτε καλό. Το φαινόμενο – κοινό πλέον σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες – έγινε ανεκτό και εν πολλοίς συδαυλίστηκε από την πολιτική ελίτ. Οι δυσλειτουργίες σε κεντρικές γειτονιές των Αθηνών και οι ανοχή των «αρχών» στην δράση ακραίων υπερ-ελλήνων είναι συνειδητή και εκ του πονηρού.

(4) Περισσότερο από κάθε άλλη φορά έγινε ορατός, από τα αριθμητικά δεδομένα καθ’ αυτά, ο τραγικός πολιτικός και ιδεολογικός κατακερματισμός της Αριστεράς. Η πανελλαδική επίδοση της Αριστεράς με σχήματα όπως Δημοκρατική Αριστερά, ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ είναι της τάξης του 20 και 25 τοις εκατό. Το τεράστιο αυτό ποσοστό παραμένει πολιτικά ανεκμετάλλευτο αλλά και τακτικά και στρατηγικά αδύναμο λόγω του οργανωτικού κατακερματισμού που έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της δημοκρατικής πολυφωνίας και βαδίζει προς την ιδεολογική αποσύνθεση και την πολιτική ανυπαρξία.

(5) Τα υψηλά αλλά εντελώς ακίνδυνα για το σύστημα ποσοστά του ΚΚΕ το φέρνουν μπροστά στο ανυπέρβλητο δίλημμα: ή να απαντήσει θετικά στη χτύπημα της πόρτας του από το Ελληνικό κοινό με πολιτικό άνοιγμα, απόρριψη της πολιτικής αλαζονείας και έναρξη ευρύτερων συνεργασιών ή (που είναι δυστυχώς και το πιθανότερο) να μείνει για άλλη μια φορά ιδιοτελές, άκαμπτο και σιωπηλό καταδικάζοντας τον εαυτό του αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι του προοδευτικού κινήματος της χώρας σε δραματικό πισωγύρισμα. Το σταυροδρόμι είναι κρίσιμο και η ευθύνη μεγάλη όσο και τα ποσοστά του. Πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην πραγματική πρόοδο ή το όνειδος και την ανυπαρξία.

Μετά τον δεύτερο γύρο πιθανόν να έχω να σας πω και άλλα. Με τις υγείες μας.

.

Ο στρατός (της Ελλάδος ο φρουρός)

Όπως δεν λειτουργούν και άλλοι δημόσιοι μηχανισμοί έτσι και οι μηχανισμοί άμυνας ατονούν και χάνουν την αξία και την σημασία τους στην χώρα μας παρά το τεράστιο κόστος με το οποίο επιβαρύνουν τον καθένα από εμάς. Η αδιαφορία των πολιτικών και το βόλεμα των στρατιωτικών ηγετών έκαναν και εδώ το θαύμα τους. Ο μηχανισμός άμυνας, τα λιμενικά, τα σώματα (τάγματα;) ασφαλείας και τα τοιαύτα, εκτός που ιστορικά έστρεψαν επανειλημμένα τα όπλα προς τους πολίτες, δεν είναι ικανά ούτε τα ίδια τα σύνορά μας να φυλάξουν αφήνοντας την χώρα να γεμίσει ξένους ανθρωποφύλακες. Η απαξία αυτή εκτός από σοβαρά προβλήματα ισορροπίας και ασφάλειας στην περιοχή θίγει και την ίδια την ιστορική ουσία της χώρας σύροντας την στην διπλωματική επαιτεία και την αναξιοπρεπή και κατάπτυστη διεθνή συμπεριφορά. Το παρακάτω κείμενο που διάβασα τυχαία εδώ αποτελεί μνημείο τέτοιας δουλικής συμπεριφοράς και αλλοπρόσαλλης (και επικίνδυνης) εξωτερικής πολιτικής εξασκούμενης από άτομα που βαρύνονται με ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από το μπόϊ τους. Διαβάστε:

---

[ Ο Πάνος Μπεγλίτης είχε συνάντηση με τον Αμερικανό υφ. Άμυνας για θέματα διεθνούς ασφάλειας, Αλεξάντερ Βέρσμπαου, καθώς και με τον αρχηγό του μικτού επιτελείου, ναύαρχο Μάικ Μιούλεν.

Ο αναπληρωτής υπ. Εθνικής Άμυνας, στο υπόμνημα εκφράζει τον «προβληματισμό» της Αθήνας από «τις συμπεριφορές και τις πρακτικές» της Τουρκίας, αλλά και τις «συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου στο Αιγαίο».

Ταυτόχρονα, ο Πάνος Μπεγλίτης σημείωσε την «βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να βελτιώσει το επίπεδο των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και του Τουρκίας και τη στήριξη στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας».

Παράλληλα, ανέφερε ότι «παρά τη γνωστή δύσκολη οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα, παραμένει αταλάντευτα πιστός και αξιόπιστος εταίρο με τη συμμετοχή της στο Αφγανιστάν, στο Κόσοβο, στις επιχειρήσεις για την αντιμετώπιση της πειρατείας στη Σομαλία, καθώς και με την πολύπλευρη συμβολή της σε θέματα περιφερειακής ασφάλειας σε Βαλκάνια και Μεσόγειος». ] Πηγή

.

Καμία συμμετοχή στις εκλογές τους !

Οι πραγματικοί κουκουλοφόροι

Αυτή η φωτογραφία μου προξένησε ανατριχίλα. Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο οδηγεί στην κλούβα ή αλλού, πιασμένο από το κεφάλι ως άψυχο αντικείμενο ή σαν φρεσκοαποκτημένο σφαχτάρι τον νεαρό ο δραστήριος κουκουλοφόρος «αντι-τρομοκράτης».

Είναι πολλοί και φοβάμαι ότι θα γίνουν πολύ περισσότεροι οι πολίτες αυτής της χώρας που μπορεί να μην αντιδρούν (ακόμη;) αλλά ενοχλούνται βαθύτατα από την βία και την απάνθρωπη πολλές φορές υπερβολή που αποπνέει η συμπεριφορά των συμμετεχόντων στα λεγόμενα Σώματα Ασφαλείας. Οι άνθρωποι αυτοί εκφράζουν μια απόλυτη εχθρότητα προς την κοινωνία την οποία δεν μπορούν ούτε να την αντικρύσουν χωρίς κουκούλα.

Αυτές οι μαύρες κουκούλες, που τις έχουμε πληρώσει εσείς και εγώ, δεν σας θυμίζουν κάποιες άλλες κουκούλες που περιφέρονταν στις γειτονιές της Αθήνας μαραίνοντας ζωές μερικές δεκαετίες πριν; Άραγε αυτό το παλληκαράκι με την κουκούλα και το, πληρωμένο από το Ελληνικό κοινό, πιστόλι στην κωλότσεπη έχει πιθανότητες να γίνει ποτέ άνθρωπος;

Και ήθελα να ρωτήσω, μήπως και κάποιος ξέρει, οι υπάλληλοι των υπηρεσιών διαφύλαξης της τάξης τι ακριβώς έχουν να φοβούνται τόσο ώστε να καταντήσουν κουκουλοφόροι; Ή μήπως η αμερικανόφερτη κουκούλα είναι απλώς άλλο ένα εργαλείο φόβου, άλλο ένα σύνεργο τρομοκράτησης της Ελληνικής Κοινωνίας;

.