Επί 13 μήνες "καταργούν" τον κουκουλονόμο οι Ψεύτες του ΠΑΣΟΚ

(από το tvxs) - ο τίτλος δικός μου

Στον εισαγγελέα οδηγήθηκαν σήμερα οι 22 συλληφθέντες στο πλαίσιο επεισοδίων που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Στους 15 από αυτούς, ο εισαγγελέας απήγγειλε κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, καθώς «τα αδικήματα που τους βαρύνουν είναι σε συνδυασμό με το Νόμο που αφορά δράστες με καλυμμένα πρόσωπα».

Οι δικογραφίες των κατηγορούμενων διαβιβάστηκαν σε τακτικό ανακριτή.

Οι υπόλοιποι επτά νεαροί διώκονται σε βαθμό πλημμελήματος και παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο αυτόφωρο.

«Αναφορικά με τις συλλήψεις που έλαβαν χώρα στην Αθήνα μετά την πορεία του Πολυτεχνείου και την παραπομπή σε δίκη διαδηλωτών με βάση τις διατάξεις του αντισυνταγματικού «κουκουλονόμου» της αλήστου μνήμης υπουργικής θητείας των Δένδια – Μαρκογιαννάκη, που θεωρεί τη χρήση αμφίεσης ως επιβαρυντικό στοιχείο για κακουργηματικής μορφής έγκλημα, το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΝ επισημαίνει την υποκρισία του σημερινού κυβερνώντος κόμματος που, ενώ σε θεωρητικό επίπεδο είχε ασκήσει έντονη κριτική στο συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο, σήμερα, εξαπατώντας για άλλη μια φορά την κοινή γνώμη, συνεχίζει να το εφαρμόζει!! Αποτελεί πραγματική ντροπή για τους κ.κ. Χρυσοχοΐδη, Καστανίδη και Παπουτσή η αθέτηση της ρητής υπόσχεσής τους για κατάργηση του ελευθεροκτόνου αυτού νόμου, που πλήττει τον πυρήνα του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας της δημόσιας συνάθροισης», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΝ

«Καλούμε τους αρμόδιους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, που ως αντιπολίτευση καταψήφισαν και κατακεραύνωσαν εντός και εκτός Βουλής τις σχετικές ρυθμίσεις, να προχωρήσουν στην άμεση κατάργηση του απαράδεκτου νόμου για την ποινικοποίηση χρήση αμφίεσης», προσθέτει ο ΣΥΝ.

.

Προς τους αδιάφορους και συνένοχους Εβραίους όπου γης

Ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Γάζα

Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σοβαρά από την αεροπορική επιδρομή

Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σοβαρά κατά την διάρκεια ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής εναντίον ενός πολιτικού αυτοκινήτου στην πόλη της Γάζας, η οποία σημειώθηκε την ώρα της μουσουλμανικής γιορτής της Άντχα, σύμφωνα με ιατρικές πηγές και Παλαιστίνιους αυτόπτες μάρτυρες.

«Δύο Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν σε μία ισραηλινή αεροπορική επιδρομή εναντίον ενός αυτοκινήτου σε μία πλατεία στο κέντρο της Γάζας και οι δύο τους βρίσκονται σε πολύ σοβαρή κατάσταση» δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο, ο Αντχάμ Αμπού Σελμίγια, ο εκπρόσωπος των υπηρεσιών υγείας στην περιοχή.

kathimerini με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

.

Τους πληρώνουμε για να διαλύουν την Κοινωνία μας …

Οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν πλουσιοπάροχα περίπου εξήντα χιλιάδες (60.000) μπάτσους (από αυτούς που καμιά φορά αναφέρονται ως γουρούνια και πότε – πότε συμπεριφέρονται ως δολοφόνοι). Πρόκειται για τον μεγαλύτερο δείκτη αναλογίας αστυνομικών ανά πολίτη στην Ευρώπη και ίσως παγκοσμίως. Πρόκειται για μία απαίδευτη και ιδιαίτερα εχθρική προς την Ελληνική κοινωνία 'φάρα'. Για την ‘φάρα’ αυτή που λυμαίνεται ασύστολα τους πόρους του Ελληνικού κράτους, συμπεριφέρεται με τρόπο εμπαθών εγκληματιών μοιράζοντας κλωτσιές, ύβρεις και μπουνιές αδιακρίτως και καταρρακώνει αξίες και θεσμούς, διαβάζω στο Βήμα και την παρακάτω είδηση:

[ … ] Δεκάδες αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. συνεργάζονταν, με το αζημίωτο, με τους ιδιοκτήτες τουλάχιστον 15 «ναών» του ηλεκτρονικού τζόγου. Οι προϊστάμενοι κεντρικών υπηρεσιών της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης αλλά και διοικητές αστυνομικών τμημάτων της συμπρωτεύουσας προειδοποιούσαν καθημερινά- την περίοδο 2007-2010- τους υπευθύνους μαγαζιών με «κουλοχέρηδες» για επικείμενους αστυνομικούς ελέγχους [ … ]

.

Η αποχή μπορεί να μη δηλώνει απαραίτητα σιχασιά

(απόσπασμα από το άρθρο του Δημήτρη Σεβαστάκη «Το δικό τους κέρδος, το δικό μας τέλος»)

[ ... ] Η αποχή μπορεί να μη δηλώνει απαραίτητα σιχασιά, απελπισία, απόγνωση. Να μην εννοεί μια σιωπηλή και πυκνή και απόλυτη εξέγερση. Είναι ανοιχτή στα περιεχόμενα, ευάλωτη στις πληρωμένες ερμηνείες. Οι εκλογές κερδήθηκαν από αυτούς που έχουν απόλυτη ανάγκη το σκοτεινό κέρδος [ … ]

.

Βασιλιάς Λήρ

(Επειδή θα πάμε την Πέμπτη να δούμε την εν λόγω παράσταση, μάζεψα από εδώ και από εκεί περιγραφές και μικρές κριτικές τοποθετήσεις για το έργο συμπλήρωσα και εγώ κάτι, οπότε φτιάχτηκε ένα κειμενάκι που θα το δώσω για διάβασμα στα τρία άλλα μέλη της οικογένειας ώστε να γνωρίζουμε εκ των προτέρων περί τίνος πρόκειται αφού δεν υπήρχε χρόνος για να διαβάσουμε όλο το έργο. Το μοιραζόμαστε όμως και με εσάς. Αν κάποιος θεωρήσει ότι του έκλεψα φράσεις ή παραγράφους ολόκληρες, θα έχει δίκιο. Κάθε μήνυση … δεκτή.)

O Βασιλιάς Ληρ (για να περάσει από την εξουσία στην μη εξουσία και να μην κακοπάθει)

Γκλώστερ    αριστοκράτης υπήκοος του Ληρ άρχοντας του κάστρου

Γκόνεριλ     κόρη του Ληρ σύζυγος του ευγενικού Ώλμπανυ

Έντγκαρ     γιός του αριστοκράτη Γκλώστερ

Έντμοντ      νόθος γιός του Γκλώστερ

Κεντ            πιστός υπηρέτης του Ληρ

Κορδήλια    ειλικρινής κόρη του Ληρ

Κόρνουαλ    βίαιος γαμπρός του Ληρ σύζυγος της Ρήγκαν

Ληρ             ο βασιλιάς

Ρήγκαν        κόρη του Ληρ σύζυγος του βίαιου Κόρνουαλ

Ώλμπανυ     ευγενικός γαμπρός του Ληρ σύζυγος της Γκόνεριλ

Ο Ληρ, βασιλιάς ης Βρετάνης, αποφασίζει να χωρίσει το βασίλειό του στις τρεις κόρες του, ανάλογα με το βάθος της αγάπης που τρέφει η κάθε μία γι' αυτόν.

Αν και η Γκόνεριλ, παντρεμένη με τον ευγενικό Ώλμπανυ, και η Ρήγκαν, σύζυγος του βίαιου Κόρνουαλ, διατυμπανίζουν υπερβολικά την αγάπη τους γι' αυτόν, η νεότερη Κορδήλια, περιφρονώντας τους, λέει απλά: "Δεν μπορώ στα χείλη μου την καρδιά μου ν' ανεβάσω". Θυμωμένος, ο Ληρ, αποκληρώνει την Κορδήλια, τιμωρώντας τον Κεντ που την υπερασπίστηκε. Όμως ο βασιλιάς της Γαλλίας παίρνει την Κορδήλια χωρίς προίκα, για βασίλισσά του.

Ο Ληρ, δίνει το μερίδιό της στις αδελφές της και προτείνει να μείνει εναλλάξ μαζί τους, με την ακολουθία του των 100 ιπποτών. Ο Έντμοντ, νόθος γιος του Γκλώστερ, υποθάλπει διαφωνίες μεταξύ του νόμιμου αδελφού του Έντγκαρ και του πατέρα τους. Ο Κεντ, μεταμφιεσμένος, επιστρέφει για να υπηρετήσει τον αφέντη του Ληρ. Η Γκόνεριλ υποδέχεται τον Ληρ με μίσος.

Επικαλούμενος κατάρα πάνω της, ο Ληρ φεύγει για την Ρήγκαν. Την ίδια στιγμή η Ρήγκαν και ο Κόρνουαλ φθάνουν στο κάστρο του Γκλώστερ, ενώ ο Έντγκαρ έχει φύγει. Η Ρήγκαν αποδεικνύεται πιο σκληρή κι από την Γκόνεριλ.

Πιστεύοντας ότι η τρέλα θα κυριαρχήσει, ο Ληρ φεύγει μέσα στη νυχτερινή καταιγίδα όπου τον βρίσκει ο πιστός Κεντ. Ο Γκλώστερ, αψηφώντας τον θυμό των δύο αδελφών και του Κόρνουαλ, βρίσκει καταφύγιο γι' αυτούς σε μια καλύβα στην οποία βρίσκεται μεταμφιεσμένος ο Έντγκαρ και παροτρύνει τον Κεντ να οδηγήσει τον βασιλιά, που βρίσκεται σε κίνδυνο, στο Ντόβερ.

Επιστρέφοντας στο κάστρο του ο Γκλώστερ υβρίζεται και βάναυσα τυφλώνεται από τον Κόρνουαλ (η όραση και η τύφλωση είναι θέματα του έργου), ο οποίος δολοφονείται από έναν υπηρέτη. Ο Έντγκαρ, ακόμη μεταμφιεσμένος και άγνωστος στον τυφλό πατέρα του τον Γκλώστερ, ξεκινάει μαζί του για το Ντόβερ. Υπάρχει μια παράξενη συνάντηση μεταξύ του τρελού Βασιλιά Ληρ και του τυφλού Γκλώστερ. Λίγο αργότερα, η Κορδήλια, που έχει επιστρέψει από την Γαλλία, ξανασυνδέεται με τον Ληρ.

Σε μια μάχη την οποία χάνουν οι Γαλλικές δυνάμεις, η Κορδήλια και ο Ληρ αιχμαλωτίζονται και στέλνονται στη φυλακή όπου με τις οδηγίες του Έντμοντ πρόκειται να δολοφονηθούν. Αλλά ο Έντμοντ, που έχει εξαπατήσει και την Γκόνεριλ και τη Ρήγκαν, σκοτώνεται από τον Έντγκαρ, που εμφανίζεται ως ανώνυμος ιππότης, σε μονομαχία. Η Γκόνεριλ δηλητηριάζει τη Ρήγκαν και μετά μαχαιρώνεται. Την Κορδήλια την κρεμάσανε στη φυλακή. Ο Ληρ την παίρνει νεκρή στην αγκαλιά του και μέσα σε λίγα λεπτά πεθαίνει κι αυτός. Με την επιθυμία του Ώλμπανυ, ο Έντγκαρ θα αναλάβει να κυβερνήσει το βασίλειο, αλλά ο Κεντ θα ακολουθήσει τον Ληρ: "με καλεί ο αφέντης μου και δεν πρέπει να πω όχι".

Ο Βασιλιάς Ληρ είναι ένα αγωνιώδες, οδυνηρό ταξίδι του μυαλού. Ο Ληρ με την απόφασή του να ξεντυθεί την απολυταρχική εξουσία του - χωρίς ανάγκη και αρρώστια - μόνο επειδή έχει μπει στα χρόνια, έχει προχωρήσει πολύ πιο πέρα από καθέναν που έχει βρεθεί στην κορυφή της εξουσίας. Και η στιγμή που ζητάει από τις κόρες του να του ειπούν πόσο τον αγαπούν είναι μια πολύ ανθρώπινη στιγμή. Σαν να ζητάει μια εγγύηση, ένα στήριγμα για όταν δεν θα 'χει πια εξουσία, για να περάσει από την εξουσία στη μη εξουσία και να μην κακοπάθει.

Όμως ο βασιλιάς Ληρ αδικεί την Κορδήλια την κόρη που τον αγαπά και μοιράζει το βασίλειό του στις δύο άλλες κόρες του την Γκόνεριλ και την Ρήγκαν που τον φθονούν. Οι τελευταίες που τον θεωρούν βάρος, τον διώχνουν από τα σπίτια τους πετώντας τον σαν άχρηστο πράγμα. Ο Ληρ, απογυμνωμένος από κάθε αξίωμα, μεγαλοπρέπεια ή κύρος, θα περάσει μια ολόκληρη νύχτα στη μέση του πουθενά, μέσα στην καταιγίδα. Στην ερημιά αυτή θα συνειδητοποιήσει το νόημα του κόσμου, θα επικοινωνήσει με τη φύση, το υπερφυσικό, το θείο, για να επιστρέψει στην πραγματικότητα και να αντικρύσει την απόλυτη καταστροφή. Οι τρεις κόρες του θα έχουν αλληλοσκοτωθεί και εκείνος, μισότρελος και έρημος, θα αφήσει την τελευταία του πνοή πάνω στο σωρό των πτωμάτων.

Το έργο αξιοποιεί την ανθρώπινη ιστορία του πατέρα Ληρ, ο οποίος στην κυριολεξία ρημάζεται ψυχικά και ως εκ τούτου σπρώχνεται να αλλάξει την κοσμοθεωρία του όταν τα ίδια του τα παιδιά στρέφονται εναντίον του.

Τα παιδιά συγκρούονται με τον πατέρα, δεν το κάνουν τόσο όμως από αδιαφορία για αυτόν ή από πηγαία κακία, αλλά από καθαρό άχτι. Εναντιώνονται σύσσωμα σε αυτό που τους κρατά δέσμιους στα περασμένα, τους δυσκολεύει την αναπνοή, στέκεται εμπόδιο στην προσωπική τους εξέλιξη. Και ο πατέρας είναι ακριβώς αυτό, το τετελεσμένο και ανυποχώρητο παρελθόν.

Ο Βασιλιάς Ληρ, είναι μια εμπνευσμένη θεατρική ιστορία πάνω στο αιώνιο θέμα της πάλης των γενεών, αλλά και η μεγάλη τραγωδία δυο πατεράδων που αρνούνται να υποχωρήσουν ή να αμφισβητηθούν. Αυτάρκεις, κυρίαρχοι, δεσποτικοί αλλά και ματαιόδοξοι γέροι, ο τρομερός Βασιλιάς Ληρ και ο υπήκοός του Κόμης του Γκλώστερ δε βλέπουν και δεν ακούν. Αφήνονται μακάριοι στον εφησυχασμό και την κολακεία.

Ο Ληρ αδικεί την αγαπημένη του κόρη.

Ο Γκλώστερ αποκληρώνει τον ανύποπτο γιο του.

Και οι δυο τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο απάνθρωπη ίντριγκα, τη σκληρότητα και την εγκατάλειψη. Έτσι, ο καθένας τους θα κατέβει σιγά σιγά όλα τα σκαλοπάτια της ζωής και θα ανακαλύψει για τον εαυτό του τα μεγάλα μυστικά της μέσα απ’ την απόγνωση, την τρέλα και τον πόνο. Η απώλεια και η μοναξιά θα οδηγήσουν τον άλλοτε κραταιό Βασιλιά Ληρ στα άκρα και θα φανερώσουν όλη την ευαισθησία και το μεγαλείο του. Ο Ληρ θα δοκιμαστεί και θα πονέσει όσο δεν έχει πονέσει άνθρωπος ως τώρα.

Στο κορυφαίο του αυτό έργο, ο Σαίξπηρ δείχνει πως οι βασιλιάδες είναι μόνο προσωρινοί. Ατρόμητοι στην αρχή, απειλητικοί, αμείλικτοι τιμωροί, ώσπου ο χρόνος και η ιστορία να τους μετατρέψουν σε ανήμπορα, τραγικά γεροντάκια.

Την ίδια στιγμή που οι νέοι βιάζονται, δε συγχωρούν και δεν περιμένουν, οι γέροι μαθημένοι στην εξουσία δεν ξέρουν πως ήρθε η ώρα να φύγουν.

Ο Βασιλιάς Ληρ αποτελεί το κορυφαίο δημιούργημα του Σαίξπηρ. Η υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου, η τραγική του σύγκρουση με τη μοίρα, τα γηρατειά, τον θάνατο και την τρέλα, ο αγώνας για την κατάκτηση της εξουσίας αλλά και η φθορά που επέρχεται από την άσκησή της καταγράφονται με αξεπέραστο τρόπο στο ποιητικό αυτό αριστούργημα που, γραμμένο σε μια εποχή συγκρούσεων και ανακατατάξεων, ακούγεται σήμερα δραματικά επίκαιρο.

Ο Σαίξπηρ εξερευνά τα ουσιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αγάπη και το καθήκον, τη φιλία και την προδοσία, την ηγεσία και την αφοσίωση, την εξουσία και την αναρχία, το πεπρωμένο, την εξαγορά αλλά και τον τρόμο μπροστά στο αναπόφευκτο μιας ζωής που πλησιάζει στη λήξη της. Η εικόνα της ανθρώπινης σκληρότητας, της κοινωνικής ζούγκλας, της απάτης και της αυταπάτης του «μεγαλείου», της τυραννικής εξουσίας, της αδικίας, η απεικόνιση της δυστυχίας και της οδύνης που όλα τούτα προκαλούν, είναι εδώ άγρια και πιο τρομερή παρά ποτέ. Ο Ληρ είναι το μεγάλο δραματικό ποίημα, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την αλήθεια, αφού έχει πρώτα διασχίσει όλο τον ανήφορο του Πόνου που τον έχουν προκαλέσει τόσο οι δικές του αφροσύνες όσο και η κοινωνική βαρβαρότητα, όπου κι αυτός έχει άφθονα συμβάλει ...

.

Η αδύνατη μεταπολίτευση

του Γιώργου Βέλτσου μέσω taspa

Τα απολύτως ύποπτα δημοσιεύματα που είδαν το φως την περασμένη εβδομάδα για πιθανή κυβέρνηση Μαρκεζίνη (Βασίλη) μία μόνο βάση έχουν κατά τη γνώμη μου: ότι τώρα, έπειτα από αυτές τις εξίσου ύποπτες εκλογές, ο πολιτικός μας κόσμος εισέρχεται πράγματι στην περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ο,τι συνέβη ως εδώ ήταν ένα είδος άοπλης δικτατορίας των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των, εξαναγκασμένων για διαφορετικούς λόγους, πολιτικών και πολιτών, οι οποίες τώρα, υπό τη δαμόκλειο απειλή της χρεοκοπίας, πάνε περίπατο. Υπάρχει άραγε κανείς που να περιμένει από το πολιτικό σύστημα κάτι τι άλλο από την κατάρρευσή του; Ο,τι είχε να δώσει το έδωσε. Και ο λεγόμενος «Εκπρόσωπος» στο ομώνυμο ωραίο ποίημα της Δήμητρας Χριστοδούλου δεν περιμένει να ευεργετηθεί πλέον από τον πολίτη

Ηρεμος.Σαν παπάς στην επαρχία

Δυνατός.Σαν διεθνής τραπεζίτης

Αστραφτερός. Σαν γαμήλιο πάρτι

Κακός.Αλλά όχι άθλιος

Ραδιούργος αλλά όχι ατάλαντος

Θα είναι ως και συμπαθής σε κάποιους

Πρόθυμους πάντοτε να ευεργετηθούν»

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Τριάντα πέντε χρόνια μεταπολιτευτικής δημοκρατίας των εκπροσώπων μας ήσαν αρκετά για να δείξουν ότι ο πολιτικός υπήρξε κυριολεκτικά ο τελευταίος πολιτικός («ο τελευταίος άνθρωπος»), ο οποίος άσκησε το λεγόμενο «λειτούργημά» του ως ο τελευταίος καταναλωτής του εαυτού του (Τσοχατζόπουλος, αλλά εξίσου και Μητσοτάκης). Το πολιτικό σύστημα βιώθηκε μέχρι μυελού οστέων από τον ίδιο τον πολιτικό ως το κατ΄ εξοχήν φυσικό του περιβάλλον. Ο «τελευταίος άνθρωπος», ή ο πολιτικός χωρίς επιστροφή, επινόησε για να πολιτεύεται την έννοια της μικροπολιτικής ως της μοναδικής πολιτικής για τον «τελευταίο άνθρωπο». Θα έλεγα μάλιστα ότι τα περί «ανοιχτής κοινωνίας και των εχθρών της» (Πόπερ) τα προσυπέγραψε, παραφρασμένα, ως «η κλειστή πολιτική και οι φίλοι της».

Αν οι έλληνες πολιτικοί- δικαίωμά τους- αυτοχαρακτηρίζονται «δημοκράτες», χρησιμοποιώντας κατά κόρον τη μαγική φόρμουλα «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», αυτό συμβαίνει όχι γιατί υποστηρίζουν κατ΄ ουσίαν τη δημοκρατία αλλά διότι την αντιλαμβάνονται ως τον τρόπο που θα τους επιτρέψει ατιμωρητί να μη σκέφτονται δημοκρατικά («Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»). Ο γερμανός φιλόσοφος Ρeter Sloterdijk διερωτάται μήπως το ανάθεμα κατά των πολιτικών δεν είναι παρά η προβολή μιας δυσφορίας η οποία πλήττει συνολικά τον παγκόσμιο πολιτισμό και αποκρυσταλλώνεται στην πολιτική τάξη. Εγώ είμαι υποχρεωμένος να προσθέσω- κάτω από τις συνθήκες εκτάκτου ανάγκης στις οποίες ομολογουμένως οδηγηθήκαμε μαζί με τους πολιτικούς- και μία επιπλέον ερώτηση, αυτοκριτικής φύσεως: Φανταστήκαμε ποτέ τον εαυτό μας «πολιτικά» ως τα πρώτα, και όχι τα τελευταία, πολιτικά όντα, ήτοι ως μέλη μιας κοινωνίας όπου η κοινωνικότητα και η αλληλεγγύη της αναδεικνύονται στο μέτρο που φαντάζεται τον εαυτό της ως κοινωνία;

Διαφορετικά θα πρέπει να ξέρουμε- μετά τον Ζαν Κοκτό- ότι ο Ναπολέων υπήρξε ένας τρελός που εκλάμβανε τον εαυτό του ως Ναπολέοντα. Από εκεί όμως και πέρα αρχίζει η δικαιοδοσία του ψυχιατρείου. Οι Ευρωπαίοι μάς την επέβαλαν υποτίθεται θεραπευτικά υπό την επωνυμία «μηχανισμός στήριξης».

Είτε λοιπόν ο Πρωθυπουργός, υπό την πίεση virtual συμβούλων, προκηρύξει εκλογές είτε όχι και επιπλέον είτε καταψηφισθεί είτε υπερψηφισθεί το μνημόνιο, το επώνυμο πλέον ψυχιατρείο θα επεκτείνεται σε όλη την επικράτεια, σε βαθμό που να πληρωθεί το ρηθέν υπό Κωνσταντίνου Καραμανλή: «Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο».

.

TED, Gapminder και ανοικτά δεδομένα

Οι περισσότεροι θα γνωρίζετε τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό TED ο οποίος διοργανώνει events και διαλέξεις από προικισμένα άτομα κάθε σχεδόν ειδικότητας, τα βιντεοσκοπεί και τα διαθέτει ελεύθερα στο δίκτυο. To site είναι το www.ted.org .

Περιπλανώμενος στην τεράστια βάση δεδομένων του, βρήκα την εξαιρετική παρουσίαση του Hans Rosling που μπορείτε και εσείς να την δείτε εδώ . Το θέμα της είναι η αξιοποίηση των στατιστικών και άλλων δεδομένων σε παγκόσμιο επίπεδο με ανοικτό και αφιλοκερδή τρόπο, ώστε να είναι δυνατή η παραστατική παρουσίαση στατιστικών στοιχείων και συμπερασμάτων που να είναι χρήσιμα όχι μόνο ως πολυτιμότατο εκπαιδευτικό υλικό αλλά και ως ένα απόλυτα αξιόπιστο και φοβερά αποτελεσματικό εργαλείο λήψης αποφάσεων.

Για τον σκοπό αυτό ο Hans Rosling έφτιαξε μια εφαρμογή που λειτουργεί διαδικτυακά, λέγεται Gapminder και μπορείτε να την βρείτε εδώ www.gapminder.org . Η εφαρμογή καθ' αυτή είναι τόσο χρήσιμη και εντυπωσιακή που μπορεί κάποιος να αφιερώσει, πριν καν το καταλάβει, ώρες ολόκληρες «παίζοντας» με διάφορες εκδοχές και παρουσιάσεις στοιχείων.

Προς το τέλος της παρουσίασής του ο Rosling δείχνει, με τον πλέον απτό και άμεσο τρόπο, την σύγκλιση (προς ελαχιστοποίηση) που παρουσιάζει ο δείκτης γονιμότητας (fertility rate) ανά τον κόσμο, η οποία, για λόγους που θα μας εξηγήσουν φαντάζομαι σύντομα οι ανθρωπολόγοι, είναι πολύ εντονότερη από την σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου. Ειδικά αυτό το τμήμα της παρουσίασης μου άρεσε και γιατί λειτούργησε σαν μια επιβεβαίωση των στοιχείων που είχα παρουσιάσει σε μια ανάρτησή μου με τίτλο Θα χωράμε όλοι στην Γη; τον Απρίλιο του 2009.

.

Πολύ άγρια αυτή η "υπουργός" περιβάλλοντος ...

«Διορία μέχρι τις 22 Νοεμβρίου δίνει η υπουργός Περιβάλλοντος στην πλοιοκτήτρια εταιρία του Sea Diamond, προκειμένου να υποβάλει σχέδιο και χρονοδιάγραμμα για την παρακολούθηση της περιβαλλοντικής κατάστασης στα Φυρά της Σαντορίνης.»

Πρόκειται για την πλέον γελοία είδηση που διάβασα τους τελευταίους μήνες … «διορία» για υποβολή σχεδίου (χα) και χρονοδιαγράμματος (χα χα) δίνει η «υπουργός». Για ανέλκυση - όπως οφείλει η πλοιοκτήτρια - κουβέντα. Υπενθυμίζω ότι τα σαΐνια άφησαν το σκάφος Sea Diamond να βουλιάξει στα βαθιά ενώ μπορούσε να προσαράξει στα ρηχά και μετά να απομακρυνθεί με κάποιο τρόπο. Σαν να μην έφτανε αυτό κατηγόρησαν το Ελληνικό Δημόσιο ότι εξέδωσε λανθασμένους ναυτικούς χάρτες οπότε και το σκάφος «έπεσε στην ξέρα» παρ’ όλο που και το πλέον αρχάριο καπετανάκι ξέρει ότι εκεί δεν υπάρχει ξέρα. Η «ξέρα» ήταν τον ίδιο το νησί !

Σε ναυτική και περιβαλλοντικά ευαίσθητη χώρα ζούμε, όλοι το γνωρίζουμε εκτός της κυρίας «υπουργού».

Στην άνω φωτο βλέπετε τον χάρτη της περιοχής, στην κάτω φαίνεται αμυδρά η … ξέρα.

.

Ψηφίστε, αναλύστε ... τελειώσαμε

Αισθάνομαι μια τρομερή ζήλια. Ζηλεύω όλους όσους ανέλυσαν, εξήγησαν και επεξήγησαν το μισό αποτέλεσμα των μισών καλλικρατικών εκλογών. Για τον λόγο αυτό θα κάνω και εγώ την δική μου ανάλυση αφού φίλοι και γνωστοί μου είπαν ότι αν δεν το κάνω τότε να το κλείσω το ρημάδι το μπλογκ. Λοιπόν. Η ανάλυσή μου είναι πενταπλή και ελπίζω, λακωνική:

(1) Το Ελληνικό κοινό φαίνεται ότι δεν κατάφερε να καταδικάσει ξεκάθαρα και άμεσα τις πολιτικές που το σέρνουν σε υποβάθμιση της ζωής και της χώρας του. Τα ξένα πρακτορεία μεταφράζουν (και με το δίκιο τους) ως μετριοπαθή μεν αλλά ξεκάθαρη υποστήριξη των επιλογών της κυβέρνησης από τους Έλληνες ψηφοφόρους. Μια σχετική νύξη για το ζήτημα είχα κάνει πριν ένα περίπου μήνα εδώ.

(2) Μαζί με τα άκυρα - λευκά η ‘αποχή’ από το εκλογικό παιχνίδι  αγγίζει πανελλαδικά τα όρια του 50%. Το φαινόμενο αυτό, μάλλον πρωτόγνωρο για τα δικά μας δεδομένα, δεν έτυχε της πρέπουσας προσοχής, κατεπνίγει ως γεγονός από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και στην ουσία αποσιωπήθηκε κατά το δυνατόν όχι τόσο ως αριθμητικό δεδομένο όσο ως πολιτική σημασία.

(3) Η στασιμότητα του ΛΑΟΣ και η εντυπωσιακή άνοδος της ακροδεξιάς δεν προμηνύουν τίποτε μα τίποτε καλό. Το φαινόμενο – κοινό πλέον σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες – έγινε ανεκτό και εν πολλοίς συδαυλίστηκε από την πολιτική ελίτ. Οι δυσλειτουργίες σε κεντρικές γειτονιές των Αθηνών και οι ανοχή των «αρχών» στην δράση ακραίων υπερ-ελλήνων είναι συνειδητή και εκ του πονηρού.

(4) Περισσότερο από κάθε άλλη φορά έγινε ορατός, από τα αριθμητικά δεδομένα καθ’ αυτά, ο τραγικός πολιτικός και ιδεολογικός κατακερματισμός της Αριστεράς. Η πανελλαδική επίδοση της Αριστεράς με σχήματα όπως Δημοκρατική Αριστερά, ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ είναι της τάξης του 20 και 25 τοις εκατό. Το τεράστιο αυτό ποσοστό παραμένει πολιτικά ανεκμετάλλευτο αλλά και τακτικά και στρατηγικά αδύναμο λόγω του οργανωτικού κατακερματισμού που έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της δημοκρατικής πολυφωνίας και βαδίζει προς την ιδεολογική αποσύνθεση και την πολιτική ανυπαρξία.

(5) Τα υψηλά αλλά εντελώς ακίνδυνα για το σύστημα ποσοστά του ΚΚΕ το φέρνουν μπροστά στο ανυπέρβλητο δίλημμα: ή να απαντήσει θετικά στη χτύπημα της πόρτας του από το Ελληνικό κοινό με πολιτικό άνοιγμα, απόρριψη της πολιτικής αλαζονείας και έναρξη ευρύτερων συνεργασιών ή (που είναι δυστυχώς και το πιθανότερο) να μείνει για άλλη μια φορά ιδιοτελές, άκαμπτο και σιωπηλό καταδικάζοντας τον εαυτό του αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι του προοδευτικού κινήματος της χώρας σε δραματικό πισωγύρισμα. Το σταυροδρόμι είναι κρίσιμο και η ευθύνη μεγάλη όσο και τα ποσοστά του. Πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην πραγματική πρόοδο ή το όνειδος και την ανυπαρξία.

Μετά τον δεύτερο γύρο πιθανόν να έχω να σας πω και άλλα. Με τις υγείες μας.

.

Ο στρατός (της Ελλάδος ο φρουρός)

Όπως δεν λειτουργούν και άλλοι δημόσιοι μηχανισμοί έτσι και οι μηχανισμοί άμυνας ατονούν και χάνουν την αξία και την σημασία τους στην χώρα μας παρά το τεράστιο κόστος με το οποίο επιβαρύνουν τον καθένα από εμάς. Η αδιαφορία των πολιτικών και το βόλεμα των στρατιωτικών ηγετών έκαναν και εδώ το θαύμα τους. Ο μηχανισμός άμυνας, τα λιμενικά, τα σώματα (τάγματα;) ασφαλείας και τα τοιαύτα, εκτός που ιστορικά έστρεψαν επανειλημμένα τα όπλα προς τους πολίτες, δεν είναι ικανά ούτε τα ίδια τα σύνορά μας να φυλάξουν αφήνοντας την χώρα να γεμίσει ξένους ανθρωποφύλακες. Η απαξία αυτή εκτός από σοβαρά προβλήματα ισορροπίας και ασφάλειας στην περιοχή θίγει και την ίδια την ιστορική ουσία της χώρας σύροντας την στην διπλωματική επαιτεία και την αναξιοπρεπή και κατάπτυστη διεθνή συμπεριφορά. Το παρακάτω κείμενο που διάβασα τυχαία εδώ αποτελεί μνημείο τέτοιας δουλικής συμπεριφοράς και αλλοπρόσαλλης (και επικίνδυνης) εξωτερικής πολιτικής εξασκούμενης από άτομα που βαρύνονται με ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από το μπόϊ τους. Διαβάστε:

---

[ Ο Πάνος Μπεγλίτης είχε συνάντηση με τον Αμερικανό υφ. Άμυνας για θέματα διεθνούς ασφάλειας, Αλεξάντερ Βέρσμπαου, καθώς και με τον αρχηγό του μικτού επιτελείου, ναύαρχο Μάικ Μιούλεν.

Ο αναπληρωτής υπ. Εθνικής Άμυνας, στο υπόμνημα εκφράζει τον «προβληματισμό» της Αθήνας από «τις συμπεριφορές και τις πρακτικές» της Τουρκίας, αλλά και τις «συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου στο Αιγαίο».

Ταυτόχρονα, ο Πάνος Μπεγλίτης σημείωσε την «βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να βελτιώσει το επίπεδο των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και του Τουρκίας και τη στήριξη στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας».

Παράλληλα, ανέφερε ότι «παρά τη γνωστή δύσκολη οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα, παραμένει αταλάντευτα πιστός και αξιόπιστος εταίρο με τη συμμετοχή της στο Αφγανιστάν, στο Κόσοβο, στις επιχειρήσεις για την αντιμετώπιση της πειρατείας στη Σομαλία, καθώς και με την πολύπλευρη συμβολή της σε θέματα περιφερειακής ασφάλειας σε Βαλκάνια και Μεσόγειος». ] Πηγή

.

Καμία συμμετοχή στις εκλογές τους !

Οι πραγματικοί κουκουλοφόροι

Αυτή η φωτογραφία μου προξένησε ανατριχίλα. Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο οδηγεί στην κλούβα ή αλλού, πιασμένο από το κεφάλι ως άψυχο αντικείμενο ή σαν φρεσκοαποκτημένο σφαχτάρι τον νεαρό ο δραστήριος κουκουλοφόρος «αντι-τρομοκράτης».

Είναι πολλοί και φοβάμαι ότι θα γίνουν πολύ περισσότεροι οι πολίτες αυτής της χώρας που μπορεί να μην αντιδρούν (ακόμη;) αλλά ενοχλούνται βαθύτατα από την βία και την απάνθρωπη πολλές φορές υπερβολή που αποπνέει η συμπεριφορά των συμμετεχόντων στα λεγόμενα Σώματα Ασφαλείας. Οι άνθρωποι αυτοί εκφράζουν μια απόλυτη εχθρότητα προς την κοινωνία την οποία δεν μπορούν ούτε να την αντικρύσουν χωρίς κουκούλα.

Αυτές οι μαύρες κουκούλες, που τις έχουμε πληρώσει εσείς και εγώ, δεν σας θυμίζουν κάποιες άλλες κουκούλες που περιφέρονταν στις γειτονιές της Αθήνας μαραίνοντας ζωές μερικές δεκαετίες πριν; Άραγε αυτό το παλληκαράκι με την κουκούλα και το, πληρωμένο από το Ελληνικό κοινό, πιστόλι στην κωλότσεπη έχει πιθανότητες να γίνει ποτέ άνθρωπος;

Και ήθελα να ρωτήσω, μήπως και κάποιος ξέρει, οι υπάλληλοι των υπηρεσιών διαφύλαξης της τάξης τι ακριβώς έχουν να φοβούνται τόσο ώστε να καταντήσουν κουκουλοφόροι; Ή μήπως η αμερικανόφερτη κουκούλα είναι απλώς άλλο ένα εργαλείο φόβου, άλλο ένα σύνεργο τρομοκράτησης της Ελληνικής Κοινωνίας;

.

Από 19ο αιώνα - Προς Ευρωπαίους ηγέτες, Ενταύθα

από την σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Από 19ο αιώνα - Προς Ευρωπαίους ηγέτες, Ενταύθα

Η ιστορία… στις «πρωτόγονες» φυλετικές κοινωνίες, τα μέλη της φυλής εξέλεγαν τον αρχηγό τους με μοναδικό κριτήριο την επιβίωση. Ο αρχηγός έπρεπε να είναι ο πιο δυνατός και ο πιο ικανός να εξασφαλίσει στη φάρα του τροφή και ασφαλές κατάλυμα για το χειμώνα, πλούσιο κυνήγι, γυναίκες και πολλούς απογόνους, νίκη στο πόλεμο με τις αντίπαλες φυλές και να προβλέπει το μέλλον. Η ιστορία προχώρησε και οι φυλές ενώθηκαν (άλλες εξαφανίστηκαν) και έγιναν βασίλεια. Η παράδοση όμως διατηρήθηκε. Ο αρχηγός-βασιλιάς έπρεπε να οδηγεί πρώτος τη μάχη, να εξασφαλίζει προμήθειες για το χειμώνα, να προστατεύει τις καλλιέργειες και τις πόλεις του, να έχει υγιείς αρσενικούς απογόνους και να προβλέπει το μέλλον.

Η ιστορία έφτασε στον 20ο αιώνα και εμφανίστηκε (κουτσά-στραβά) η αστική δημοκρατία. Με την υπόσχεση ότι όλοι μαζί μπορούμε να βάλουμε στη θέση της επιβίωσης τη ζωή. Δε θα έπρεπε να μας φοβίζει ο χειμώνας, να έχουμε εχθρούς, να νοιαζόμαστε για υγιείς αρσενικούς απογόνους, για την ασφάλεια στις πόλεις μας και στις καλλιέργειές μας. Μόνο να δημιουργούμε το μέλλον μας. Η υπόσχεση που έγινε και συμβόλαιο έλεγε ότι δεν θα έχει σημασία αν είσαι αδύναμος, άρρωστος, φτωχός, γυμνός, άτεκνος, πολεμιστής ή αγρότης. Να είσαι σίγουρος ότι τουλάχιστον δε θα κρυώνεις, δε θα πεινάς, δε θα βρέχεσαι, θα μορφώνεσαι, θα πας στο νοσοκομείο, θα μιλάς ελεύθερα, δε θα κινδυνεύεις και δεν θα θεωρείσαι ανώτερος ή κατώτερος.

Η υπόσχεση έλεγε ακόμη ότι δε θα υπάρχουν πια αρχηγοί και ηγέτες αλλά πολιτικοί. Χωρίς να νοιαζόμαστε αν θα είναι κουτσοί , στραβοί ή άσχημοι. Αρκεί να ασκούνε τη τέχνη της διαμεσολάβησης με γνώμονα το κοινό καλό.

Η ιστορία τον 21ο αιώνα μας χαιρέτησε και μας γύρισε τη πλάτη.

Σε ελεύθερη πτώση γυρνάει προς τα πίσω.

Οι λέξεις ξαναέγιναν κραυγές και ψίθυροι.

Ο χειμώνας έγινε στεγαστικό δάνειο και τιμή του πετρελαίου.

Η μόρφωση, ανταγωνιστικό πτυχίο και δίδακτρα.

Το φαί, αύξηση του ΦΠΑ κατά μια μονάδα και στα 3 το ένα δώρο.

Η κοινότητα, πατριωτισμός και εθνικός στόχος.

Οι πόλεις, αστυνομικά μπλόκα και εγκληματικότητα.

Η ελευθερία, διαφήμιση και τρομονόμος.

Το μέλλον, κλείσιμο του χρηματιστηρίου και σπρεντς.

Οι επίγονοι, απόγονοι και δικά μας παιδιά.

Ο θάνατός σου η ζωή μου, επιχειρηματικότητα.

Και οι πολίτες, φοβισμένοι υπήκοοι και μέλη φυλών.

Η ζωή, επιβίωση.

Οι πολιτικοί ηγέτες των αστικών δημοκρατιών το ξέρουν. Για να έχουν την εμπιστοσύνη του λαού πρέπει να ξαναγίνουν φύλαρχοι- βασιλιάδες. Να δείχνουν πλούσιοι, υγιείς, νέοι, όμορφοι, σεξουαλικά ενεργοί και δυνατοί. Για να επανεκλεγούν…

Ο Μπλερ έδειξε το 5ο παιδί του και η γυναίκα του είπε με γελάκια οτι κάθε βράδυ είναι ασυγκράτητος.

Ο Πούτιν καβάλησε ημίγυμνος ένα άλογο και έκανε τοξοβολία και μετά έσπασε με μια καρατιά 8 τούβλα στη σειρά.

Ο Μπερλουσκόνι συνεχίζει να πλουτίζει, να ομορφαίνει και να καβαλάει τις πιο όμορφες Ιταλίδες.

Ο Σαρκοζύ μπόρεσε και δάμασε την πιο ατίθαση και όμορφη Γαλλίδα.

Η Μέρκελ δείχνει πιο δυνατή και από άντρα (σιδηρά).

Ο Παπανδρέου παραλίγο να τερματίσει πρώτος στο μαραθώνιο.

Η κοινωνία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση από τον 21ο αιώνα στο 19ο αιώνα.

100 ορόφους πιο κάτω.

Η αστική δημοκρατία επαναλαμβάνει «Ως εδώ καλά, ως εδώ καλά…»

Οι πολιτικοί λένε στον εαυτό τους «είμαι δυνατός, είμαι δυνατός…»

Οι αναρχικοί του 19ου αιώνα από πίσω με αχρηστεμένα και άχρηστα μασούρια δυναμίτη.

Σημασία όμως δεν έχει η πτώση…

Αλλά η πρόσκρουση

This morning I woke up in a curfew.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας

O god, I was a prisoner, too

Θεέ μου, ήμουν και εγώ κρατούμενος

Could not recognize the faces standing over me.

Δεν μπορούσα να αναγνωρίσω τα πρόσωπα που στεκόταν από πάνω μου

They were all dressed in uniforms of brutality.

Είχαν ντυθεί με τις στολές της βαναυσότητας

How many rivers do we have to cross

Πόσα ποτάμια πρέπει να διασχίσουμε

Before we can talk to the boss?

Για να καταφέρουμε να μιλήσουμε στο αφεντικό;

All that we got, it seems we have lost

Ό,τι είχαμε, φαίνεται ότι το χάσαμε

We must have really paid the cost.

Πρέπει αληθινά να πληρώσουμε το λογαριασμό

Burning and looting tonight

Καίγοντας και λεηλατώντας απόψε

Bob Marley

.

Ποιος θα πληρώσει το δάνειο του γείτονα;

Του Paul Krugman, από το ΒΗΜΑ

«Πόσοι από εσάς θέλετε να αποπληρώσετε το δάνειο του σπιτιού του γείτονά σας που έχει δύο μπάνια αλλά δεν μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς του;». Αυτή είναι η περίφημη ερώτηση του οικονομικού αναλυτή του CΝΒC Rick Santelli το 2009, από την οποία «γεννήθηκε» το Κόμμα του Τσαγιού.

Είναι ένα συναίσθημα με παγκόσμιο αντίκτυπο. Ο τόνος διαφέρει από μέρος σε μέρος, αλλά το μήνυμα είναι το ίδιο: το χρέος είναι κακό, οι χρεωμένοι πρέπει να πληρώσουν για τις αμαρτίες τους, και από εδώ και πέρα όλοι πρέπει να ζούμε με αυτά που έχουμε. Αυτό το είδος της ηθικολογίας είναι ο λόγος που μας διατηρεί στο τέλμα της ύφεσης.

Η περίοδος ως την κρίση του 2008 χαρακτηρίστηκε από αχαλίνωτο δανεισμό, που ξέφυγε από τα δάνεια υψηλού ρίσκου, για τα οποία ο κόσμος εξακολουθεί, εσφαλμένα, να πιστεύει ότι ήταν το επίκεντρο του προβλήματος. Η κερδοσκοπία στα ακίνητα έσπασε κάθε ρεκόρ στη Φλόριδα και στη Νεβάδα, αλλά και στην Ισπανία, στην Ιρλανδία και στη Λετονία. Και όλα αυτά πληρώθηκαν με δανεικά. Ο δανεισμός αυτός δεν έκανε τον κόσμο πλουσιότερο, ούτε φτωχότερο: το χρέος του ενός είναι το πλεόνασμα του άλλου. Τον έκανε όμως ευάλωτο. Οταν οι δανειστές αποφάσισαν ξαφνικά ότι αρκετά είχαν δώσει, ότι το συνολικό χρέος ήταν υπερβολικό, οι οφειλέτες αναγκάστηκαν να μειώσουν τις δαπάνες τους. Αυτό οδήγησε τον κόσμο στη χειρότερη ύφεση από τη δεκαετία του ΄30. Και η όποια ανάκαμψη ήταν αργή και αβέβαιη- κάτι αναμενόμενο, με δεδομένη τη «δαμόκλειο σπάθη» του χρέους.

Αυτό που κυρίως πρέπει να έχουμε κατά νουν είναι ότι κατανάλωση ίσον εισοδήματα. Αν μια ομάδα ανθρώπων- εκείνοι με τα τεράστια χρέη- αναγκαστεί να περιορίσει την κατανάλωση για να πληρώσει τα χρέη της, τότε θα συμβεί ένα από τα δύο: είτε κάποιος άλλος πρέπει να δαπανήσει περισσότερα είτε το παγκόσμια εισόδημα θα μειωθεί. Ωστόσο εκείνοι οι κλάδοι του ιδιωτικού τομέα που δεν βαρύνονται με μεγάλα χρέη δεν βρίσκουν λόγους να αυξήσουν τις δαπάνες τους. Οι επιχειρήσεις ξεχειλίζουν από μετρητά- αλλά γιατί να κάνουν ανοίγματα, όταν τίποτε δεν κινείται στην αγορά; Οι καταναλωτές που δεν δανείστηκαν πολύ μπορούν να πάρουν δάνεια με χαμηλά επιτόκια - αλλά το κίνητρο αυτό για κατανάλωση εξουδετερώνεται από τις ανησυχίες για την αποδυνάμωση της αγοράς εργασίας. Κανένας στον ιδιωτικό τομέα δεν θέλει να καλύψει το κενό που δημιούργησε η απειλή του χρέους.

Τι θα έπρεπε λοιπόν να κάνουμε; Κατ΄ αρχάς, οι κυβερνήσεις πρέπει να δαπανούν, ενώ ο ιδιωτικός τομέας όχι, έτσι ώστε οι οφειλέτες να πληρώσουν τα χρέη τους χωρίς να διαιωνίζουν την παγκόσμια ύφεση. Δεύτερον, οι κυβερνήσεις πρέπει να προωθήσουν μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους: η μείωση των υποχρεώσεων σε επίπεδα που οι οφειλέτες μπορούν να αντιμετωπίσουν είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την εξάλειψη του κινδύνου από το χρέος. Οι ηθικολόγοι δεν ικανοποιούνται όμως με τέτοια. Καταγγέλλουν τις δαπάνες που χρηματοδοτούνται από τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό και δηλώνουν ότι δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα του χρέους συσσωρεύοντας περισσότερο χρέος. Καταγγέλλουν τα μέτρα για την ανακούφιση από το χρέος και τα χαρακτηρίζουν επιβράβευση των «μπαταχτσήδων».

Αν τονίσεις ότι τα επιχειρήματά τους δεν έχουν νόημα, οργίζονται. Αν προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις ότι όταν οι οφειλέτες δαπανούν λιγότερα η οικονομία θα πέσει σε ύφεση, εκτός κι αν κάποιος ξοδέψει περισσότερα, τότε θα σε πουν σοσιαλιστή. Αν τους εξηγήσεις για ποιον λόγο η ανακούφιση από τα στεγαστικά δάνεια είναι καλύτερη για την Αμερική από την κατάσχεση σπιτιών, που θα πρέπει να πουληθούν με μεγάλη ζημιά, τότε φωνάζουν όπως ο οικονομικός αναλυτής του CΝΒC. Δεν υπάρχει αμφιβολία: οι ηθικολόγοι διαθέτουν πάθος. Ενώ εκείνοι που θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα στερούνται πεποίθησης. Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει επανειλημμένως τονίσει ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να «σφίξει το ζωνάρι», αν και γνωρίζει ότι λόγω μείωσης των δαπανών στον ιδιωτικό τομέα, οι δημόσιες δαπάνες πρέπει να αυξηθούν, όχι να μειωθούν. Του λείπει άραγε το θάρρος να τα βάλει με δημοφιλείς πλην λανθασμένες αντιλήψεις, ή μήπως είναι δείγμα πνευματικής οκνηρίας από μέρους του; Σε κάθε περίπτωση, αν ο πρόεδρος δεν υπερασπίζεται την ορθότητα της πολιτικής του, ποιος θα το κάνει;

Εν τω μεταξύ, το πρόγραμμα της αμερικανικής κυβέρνησης για την ενίσχυση όσων έχουν ενυπόθηκα δάνεια κατοικίας δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Εν μέρει την ευθύνη έχει το γεγονός ότι οι αξιωματούχοι ανησυχούσαν τόσο πολύ μήπως τους κατηγορήσουν ότι βοηθούν εκείνους που δεν πρέπει, ώστε στο τέλος δεν βοήθησαν κανέναν. Ετσι, οι ηθικολόγοι κερδίζουν τη μάχη. Ολο και περισσότεροι ψηφοφόροι, τόσο εδώ όσο και στην Ευρώπη, είναι πεπεισμένοι ότι αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι περισσότερα κίνητρα αλλά βαρύτερη τιμωρία. Οι κυβερνήσεις πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι τους και οι οφειλέτες να πληρώσουν όσα χρωστούν.

Η ειρωνεία είναι ότι οι ψηφοφόροι τιμωρούν τελικά τον εαυτό τους: απορρίπτοντας τα δημοσιονομικά κίνητρα και την ανακούφιση του χρέους, διαιωνίζουν την υψηλή ανεργία. Στην ουσία κόβουν τις δικές τους δουλειές για να πικάρουν τους γείτονές τους. Δεν το γνωρίζουν όμως. Και επειδή δεν το γνωρίζουν, η ύφεση θα συνεχιστεί.

.