Αν

Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα για την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ ή να φύγει από την ΕΕ. Όλη η σχετική φιλολογία είναι απλώς χαμένος χρόνος. Ο Schäuble πετάει πότε - πότε και κανένα κουλό περί ρεύματος, ηλιοφάνειας και τα τοιαύτα για να εξημερώνει το υπερσυντηρητικό και στον πυρήνα του αντιευρωπαϊκό κόμμα του. Αυτό είναι όλο. Με πρόσχημα τα Δημόσια χρέη (που έλκουν την καταγωγή τους από τα ιδιωτικά) η Δυτική οικονομική ελίτ επιτίθεται στην Κοινωνία και σε κάθε τι κοινό.

Για κακή της τύχη η Ελλάδα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα όντας το εύκολο θύμα που θα λειτουργούσε συμβολικά για ολόκληρη την Ευρώπη (και ίσως όχι μόνο). Δυστυχώς το έκανε και το κάνει ακόμα. Ακολούθησαν την τρελή πορεία με τα Μνημόνια και το IMF και οι άλλες χώρες που γνωρίζουμε και θα ακολουθήσουν και άλλες. Η Ισπανία και η Ιταλία ‘παλεύουν’ για την επόμενη θέση. Το πρόβλημα / παιχνίδι δεν είναι ούτε ήταν ποτέ ‘Ελληνικό’ παρά είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ γενικότερο.

Θα δεχόμουν οσοδήποτε σκληρά μέτρα και πιστεύω βαθιά ότι θα τα δεχόταν και η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας για να διορθωθούν τα Ελληνικά κακώς κείμενα που όλοι γνωρίζουμε αν (α) ήταν πραγματικά ισοβαρή και δίκαια (β) αν εξηγούνταν με πληρότητα, ηρεμία και ειλικρίνεια στο Ελληνικό κοινό (γ) αν η πολιτική τους καταγωγή ήταν γνήσια, υπήρχε δηλαδή πραγματική βούληση από τους πολιτικούς φορείς εξουσίας για την εφαρμογή τους (δ) αν δεν εφαρμόζονταν υπό την αιγίδα των νεοφιλελεύθερων γερακιών και του μνημονίου τους. Δυστυχώς, δεν ισχύει κανένα από τα παραπάνω «αν». Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε σε ένα περίπλοκο και τρομακτικό αδιέξοδο.

.

Δικαιοσύνη υπερ-πληρωμένων καλοπερασάκηδων

Και βέβαια δεν πρέπει τα blogs, όπως και κανένας άλλος να υποκαθιστούν ή να προκαταλαμβάνουν το έργο της δικαιοσύνης. Μπορούν όμως κάλλιστα να το κρίνουν και να το αμφισβητούν. Οι δυνατότητες αυτές είναι από τις πλέον βασικές συνιστώσες πολιτισμού και δικαιοσύνης.

Διάβασα την παρακάτω είδηση εδώ και με πιασαν τα διαόλια μου οπότε και είπα να γράψω το μικρό κείμενο που διαβάζετε.

Σε δίκη που διεξήχθη σήμερα ο διαδηλωτής Γεράσιμος Γεωργάτος κρίθηκε από το δικαστήριο αθώος για τις κατηγορίες της «διατάραξης κοινής ειρήνης» και «αντίστασης κατά της Αρχής», αλλά ένοχος για την κατηγορίας της απείθειας, λόγω της άρνησης του στο να δώσει δακτυλικά αποτυπώματα (ποινή 2 μήνες) ενώ λόγω ιατροδικαστικής απόφασης που έδειχνε μικροτραυματισμό ενός αστυνομικού της ομάδας Δέλτα, κρίθηκε ένοχος για «επικίνδυνη σωματική βλάβη», κατηγορία που αναβαθμίσθηκε(sic) σε «απρόκλητη επικίνδυνη σωματική βλάβη» (ποινή 8 μήνες) οπότε και του επιβλήθηκε ποινή 9 μήνες φυλάκισης με 3 χρόνια αναστολή.

Σημειώνω ότι ο διαδηλωτής είχε χτυπηθεί πολύ και μετά τη σύλληψη του είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

… και ερωτώ:

Με μια Δικαιοσύνη υπερ-πληρωμένων (από εμάς όλους) καλοπερασάκηδων τόσο διεφθαρμένη, τόσο εχθρική προς την κοινωνία και τόσο ιδεολογικά εξαρτημένη από τα πλέον σκοταδιστικά και τα πλέον αυταρχικά ρεύματα σκέψης της εποχής μας, είναι δυνατόν να λειτουργήσει σωστά η Ελληνική κοινωνία;

Μήπως κανένα Δημοψήφισμα και καμία Συνταγματική Αναθεώρηση δεν μας σώζει;

Τι στο διάολο γίνεται επί τέλους και μέχρι που θα συνεχιστεί ο κατήφορος;

.

Κρώζουν τα κοράκια της ΕΕ

Μαφιόζικος εκβιασμός πέρα από κάθε όριο πολιτικής δεοντολογίας τίθεται από την ΕΕ σχετικά με την εκταμίευση της πέμπτης δόσης του δανείου των 110 δισ. στις 3 Ιουλίου. Απαιτούν, με φωνές που πάλλονται από την ένοχη ανυπομονησία, την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και του σχετικού εφαρμοστικού νόμου καθώς και του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων. Απαιτούν δηλαδή και να εξασφαλίσουν το πλιάτσικο του Ελληνικού κράτους αλλά και να αποφύγουν θεμελιώδεις κλυδωνισμούς στο ευρώ και στην ΕΕ γενικότερα. Και την πίττα και τον σκύλο.

Βράζουν μέσα σε ατμούς άγριου πανικού.

Οποιοσδήποτε αξιοπρεπής πολιτικός ηγέτης θα τους χόρευε στο ταψί αλλά δυστυχώς στην δύσκολη αυτή συγκυρία μας έτυχε το πλέον ανήθικο, το πλέον ξεπουλημένο και το πλέον αδιάφορο για τα εθνικά συμφέροντα «πολιτικό προσωπικό».

Η Ιστορία τα έφερε έτσι ώστε η Ελλάδα να κρατά στα χέρια της, έστω και για πολύ λίγο, την τράπουλα. Η στάση της μπορεί είτε να συγκρατήσει τον καταστροφικό κατήφορο είτε να δώσει το πράσινο φώς για να τσακιστούν οι Ευρωπαίοι πολίτες από τον Ατλαντικό μέχρι το Αιγαίο και από την Κύπρο μέχρι την Ισλανδία.

Μόνη δυνατή απάντηση τώρα, οι πλατείες.

Ραντεβού στο Σύνταγμα.

.

επιδικάζω - επιδικάζεις - επιδικάζει

Θα ξέρετε βέβαια ότι κάθε φορά που σκοτώνεται κάποιος οικογενειάρχης στην ζώνη του Περάματος από την απληστία κάποιου εργολάβου ή την κακιά ώρα, η οικογένειά του παίρνει αμέσως 500.000 ευρώ. Για την ακρίβεια, τα λεφτά «της επιδικάζονται» με συνοπτικές διαδικασίες από την Ελληνική δικαιοσύνη.

Έτσι γίνεται και στις οικοδομές, στα εργοστάσια, στα κτήματα, στα καράβια. Κάθε φορά που κάποιος χάσει την ζωή του πάνω στην δουλειά, η πολιτεία του επιδικάζει αμέσως 500.000 ευρώ.

Επίσης η οικογένεια του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου φαντάζομαι ότι θα είχε παρόμοια μεταχείριση από την πολιτεία και τους ανεξάρτητους (φυσικά !) δικαστές που «επιδικάζουν» με τα δικά μας (φυσικά !) λεφτά.

Είμαι βέβαιος ότι τέτοια ποσά επιδικάστηκαν στο Σπύρο Μουστακλή, στον Νίκο Τεμπονέρα, στους δεκάδες άδικα προφυλακισθέντες, στον Μάριο Ζ, στους εκατοντάδες άσχημα τραυματίες, στο παλικάρι που έπεσε πάνω στην ζαρντινιέρα και στο άλλο που φορούσε πράσινα παπούτσια. Αντίστοιχα ποσά έλαβε και ο Γιάννης Καυκάς διότι η πολιτεία αναγνώρισε το λάθος της και οι ανεξάρτητοι δικαστές του «επιδίκασαν» κι αυτουνού.

Δεν έχω στοιχεία για τα ποσά που επιδικάστηκαν στην οικογένεια του Γρηγόρη Λαμπράκη ούτε και σ’ αυτήν του Σωτήρη Πέτρουλα.

Γνωρίζω όμως ότι αποζημίωση 500.000 ευρώ «επιδίκασε» το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών στους συγγενείς του αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα που φύλαγε την μάρτυρα στην υπόθεση της οργάνωσης ΕΛΑ και που τραυματίστηκε θανάσιμα το 2009. Οι ανεξάρτητοι δικαστές αποφάνθηκαν, παρ’ όλο που οι τρομοκρατικές επιθέσεις δεν μπορούν να προβλεφθούν ακόμη και με μέτρα άκρας επιμέλειας και σύνεσης, ότι η επίθεση είχε μεν το στοιχείο του αιφνιδιασμού, όμως δεν προέκυψε ότι η αποφυγή της και η προστασία του θύματος υπερέβαιναν τις δυνατότητες της ΕΛ.ΑΣ. η οποία δεν έλαβε κάθε αναγκαίο μέτρο.

Η ανικανότητα της ΕΛ.ΑΣ. -την οποία χρυσοπληρώνουμε όλοι εμείς- κατέληξε στην επιδίκαση 500.000 ευρώ τα οποία και πάλι θα πληρώσουμε όλοι εμείς. Καταλάβατε πως πάει το πράγμα;

Αν σκοτωθείτε πάνω στην δουλειά που εσείς διαλέξατε, αν χτυπηθείτε από τους έξαλλους ανθρωποφύλακες, αν προφυλακιστείτε άδικα, αν μείνετε ανάπηρος από χημικά, μην φοβάστε ! Η ανεξάρτητη Ελληνική δικαιοσύνη θα τρέξει και θα σας «επιδικάσει» αστραπιαία, από δικά σας βέβαια λεφτά, την γενναία σας αποζημίωση.

Για την Δημοκρατία ρε γαμώ το !

.

ΥΓ. Σέβομαι βαθύτατα κάθε ανθρώπινη απώλεια. Το κείμενό μου αυτό δεν αφορά τον άνθρωπο που έχασε την ζωή του το 2009 αλλά κάτι πολύ γενικότερο: Τα μέτρα και τα σταθμά που ζυγιάζουν την στρεβλή μας κοινωνία κλέβοντας όμως συστηματικά στο ζύγι.

.

Ο Μπένυ ο Τζέφρυ και ο Πελοποννησιακός Πόλεμος

Τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) είναι πάνω από τις 2.000 μονάδες. Το spread του 10ετούς Ελληνικού ομολόγου είναι στις 1.466,7 μονάδες. Αυτό σημαίνει ότι το Ελληνικό κράτος δανείζεται με χειρότερους όρους (με επιτόκιο ~15% !) ακόμη κι από έναν ιδιώτη. Πρόκειται για την πλέον πετυχημένη πολιτική της Αθήνας μετά τον … Πελοποννησιακό πόλεμο.

Πάντως ο Μπένυ πούλησε την μουρίτσα του και ήταν όλο γελάκια στο ecofin. Αλίμονο από την καημένη Ελλάδα … Με κατηγορούν ότι χρησιμοποιώ ενίοτε βαριές εκφράσεις στο blog αλλά έχω άδικο αν πω ότι οι μπένυδες οι τζέφρυδες οι ξαφάδες οι μπα_φ_ατσέλοι και οι κερδοσκόποι αδελφοί νικηδες εκτός από ξεπουλητάρια είναι και εξαιρετικά επικίνδυνοι για το Ελληνικό κοινό;

Ερωτώ:

Πως επιστρέφει ο Μπένυ από τα ξένα έχοντας αποδεχτεί ως κότα τον χυδαίο εκβιασμό των νάνων γραφειοκρατών (μεσοπρόθεσμο_για_δόση) και των παρατρεχάμενων βρυξελλανθρώπων;

Που βρίσκει το θράσος και τα μούτρα να εμφανίζεται επί Ελληνικού εδάφους ο μεσίτης ξεπουληματίας;

.

Τα δίποδα ζώα με τα γκλομπ στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ και την κλίκα του

(ο ένστολος εγκληματίας χτυπά ... πάνοπλη κοπέλα)

(ο έξαλλος τραμπούκος χτυπά με λύσσα πεσμένο άνθρωπο)

Η πρώτη φωτογραφία είναι από το δεκαεξασέλιδο αφιέρωμα του Spiegel στην κρίση του ευρώ όπου γίνονται εκτενείς αναφορές στο Ελληνικό ζήτημα.

Η δεύτερη είναι από αφιέρωμα της προηγούμενης εβδομάδας στο περιοδικό TIME με τις δέκα κορυφαίες φωτογραφίες διεθνώς.

Το ΠΑΣΟΚ και η αγέλη απολίτιστων και αγρίων εχθρών της χώρας που λέγεται Ελληνική(;) Αστυνομία – ΕΛ.ΑΣ., αν μη τι άλλο συνεχίζει την παράδοση εξαγωγής … πολιτισμού. Και τις δύο τις βρήκα στο blog του Βασίλη Γαλούπη.

.

Η διάσωση

(αφιερώνω το κείμενο αυτό στον φίλο μου τον Κώστα Ρ. με τον οποίο αντιδικούμε τόσο έντονα αλλά και τόσο δημιουργικά για την πολιτική και την οικονομία)

Μέσα στην πολύπλευρη λαίλαπα από την οποία διέρχεται η χώρα ίσως αρχίζουν να διαφαίνονται κάποια ελάχιστα φωτεινά σημεία ελπίδας. Την στιγμή αυτή, η γενικευμένη αντίθεση της κοινωνίας στο γκρέμισμα των κοινωνικών θεσμών, στην αδιέξοδη και απάνθρωπη λιτότητα και στο φάσμα της καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας, δίνει ένα ξεκάθαρο σημάδι με κοινωνική και πολιτική σημασία σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Εκφάνσεις και πολύ σημαντικά για να αγνοηθούν, συμπτώματα αυτής της πολύ βαθιάς απόρριψης από την κοινωνία των υποτιθέμενων «μέρων εξυγίανσης» είναι οι συγκεντρώσεις στην Πλατεία Συντάγματος και σε άλλες πλατείες μεγάλων πόλεων καθώς και η αξιοσημείωτη άνοδος των συνολικών ποσοστών της αριστεράς στις προτιμήσεις των πολιτών οι οποίες, με βάση τις τελευταίες μετρήσεις διαφόρων δημοσκόπων, προσεγγίζουν και ίσως ξεπερνούν τα επίπεδα του 20% (ΚΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗ.ΑΡ και Πράσινοι).

Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε την διαπίστωση ότι παρόμοιες καταστάσεις με τις Ελληνικές συναντώνται στην Ισλανδία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Βέλγιο και Ιταλία. Μιλάμε εδώ για περίπου 134 από 329 εκατομμύρια κατοίκων της ευρωζώνης, που σαν ποσοστό βρίσκεται στην τάξη του 40%. Φαίνεται ότι αυτό αρχίζει επί τέλους να γίνεται κατανοητό όχι μόνο στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ αλλά και στις οικονομικές ελίτ που δρουν στο παρασκήνιο καθορίζοντας πολλές από τις καίριες πολιτικές αποφάσεις που ούτε να ακούσουν ήθελαν μέχρι πρόσφατα για χαλάρωση των δημοσιονομικών μέτρων ή για ευρωκεντρική θεώρηση της κρίσης χρέους.

Οι πρόσφατες θέσεις του Mohamed El-Erian CEO και CIO της Pimco LLC που μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ, αλλά και η εντελώς ασυνήθιστη και καθόλου τυχαία συνέντευξη του Jean-Claude Juncker στην Βελγική La Libre Belgique με τον πρωτάκουστο τίτλο «Η Ευρώπη πρέπει να ξαναδώσει την ελπίδα στους Έλληνες» (στα Ελληνικά υπάρχει εδώ), δείχνουν μια, διστακτική βέβαια, αλλά ξεκάθαρη τάση για αλλαγή του κλίματος. Η ιδέα πως η κρίση χρέους μπορεί να ιδωθεί πλέον μόνο ως συνολικό και Ευρωπαϊκό και καθόλου ως εθνικό πρόβλημα κερδίζει συνεχώς έδαφος ακόμη και στους πλέον αντιδραστικούς κύκλους.

Όμως μια πραγματική ευρωκεντρική θεώρηση της κρίσης χρέους, ελευθερωμένη από το ηλίθιο σύνδρομο της δίψας για τιμωρία των «κακών σπάταλων εθνών», θα εμπεριέχει μια συνολική λύση που θα ισχυροποιήσει την Ευρώπη (διάφορες παραλλαγές ήδη συζητούνται) αλλά θα εξαρτάται από μια βασική προϋπόθεση: την ύπαρξη μιας ισχυρής οικονομικής ατμομηχανής που θα αναλάβει το βάρος αυτής της καθόλου εύκολης προσπάθειας λειτουργώντας ταυτόχρονα ως οικονομική εφεδρεία αλλά και ως σημείο αναφοράς της Ευρωπαϊκής ενότητας.

Οι χώρες που διαθέτουν το συμβολικό αλλά και το δημογραφικό βάρος ώστε να μπορούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο θα ήταν η Ισπανία η οποία όμως μαστίζεται από την δική της εσωτερική κρίση, η Ιταλία η οποία έχει τα δικά της βαθιά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα, η Γαλλία η οικονομία της οποίας μπορεί να μην έχει τα προβλήματα των υπολοίπων αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως πρότυπο ούτε -πολύ περισσότερο- ως αξιόπιστη εφεδρεία, το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο όμως δεν ανήκει στην Ευρωζώνη, μαστίζεται από θεμελιώδη οικονομικά προβλήματα και από ένα τεράστιο εξωτερικό χρέος που είναι ίσως και επταπλάσιο του ΑΕΠ (πρόκειται για το μεγαλύτερο χρέος σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, μια οικονομική ωρολογιακή βόμβα για το σύνολο της Δύσης για την οποία δεν μιλά σχεδόν κανείς).

Η μοναδική χώρα που θα μπορούσε να αναλάβει τον ρόλο του Ευρωπαϊκού πυρήνα όχι με την καταστροφική εθνική έννοια αλλά ως καταλύτης και εγγυητής της Ευρωπαϊκής ενότητας, είναι η Γερμανία. Η Γερμανία είναι σήμερα η μοναδική χώρα που μπορεί να βάλει υποψηφιότητα για τον ρόλο της ατμομηχανής που θα ανασύρει την Ευρώπη από το σημερινό της τέλμα και θα την οδηγήσει ως ενιαίο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σχηματισμό, και μάλιστα με πρωταγωνιστικό ρόλο, στον νέο πολυ-πολικό κόσμο που ανατέλλει ταχύτατα.

Η κατεύθυνση και το όνειρο, αν μπορεί κάποιος να τα ονομάσει έτσι, είναι πολύ δελεαστικά. Όμως δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η Γερμανική οικονομική ισχύς πηγάζει από μια σειρά παράγοντες με πολύ ειδικά χαρακτηριστικά.

Η καθήλωση των μισθών από το 1990 με μηδαμινές αυξήσεις παρά την αυξημένη παραγωγικότητα και την αύξηση του Γερμανικού ΑΕΠ είναι ένας από αυτούς τους παράγοντες. Στην ουσία πρόκειται για αθέμιτο ανταγωνισμό εντός των πλαισίων της Ευρώπης και για καταστρατήγηση βασικών κανόνων της ΕΕ. Τα στελέχη και οι πρωταγωνιστές της Γερμανικής οικονομίας που είναι μαθημένοι να σκέφτονται με έναν συγκεκριμένο εθνοκεντρικό τρόπο θα μπορέσουν -κάνοντας μια ιστορική υπέρβαση- να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους;

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι η Γερμανία με θεμιτά και αθέμιτα μέσα (βλέπε πχ σκάνδαλα Siemens σε Ιταλία, Ελλάδα και αλλού) εξασφάλισε αγορές για τις εξαγωγές της εντός της ΕΕ. Περίπου το 67% των Γερμανικών εξαγωγών κατευθύνονται εντός της ΕΕ. Αν οι περιφερειακές χώρες γονατίσουν οικονομικά οπότε αχρηστευτούν ως πελάτες/καταναλωτές δηλ. ως εξαγωγικοί προορισμοί, τότε που θα εξάγει η Γερμανία τα προϊόντα της;

Και τέλος θα πρέπει να συνεκτιμήσουμε ότι οι ΗΠΑ, παλεύοντας με τους δικούς τους οικονομικούς εφιάλτες, δεν μπορούν σήμερα να θεωρηθούν ως σοβαρή αγορά που θα μπορούσε να εισάγει Ευρωπαϊκά προϊόντα. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν τέτοια. Επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι η εισαγωγική δυναμική της Κίνας περιορίζεται διότι οι άνθρωποι εκεί προσπαθούν να συγκρατήσουν τον πληθωρισμό που αρχίζει να απειλεί την οικονομία τους φτάνοντας σε ύψος 5,5%, αλλά και διότι η τεράστια παραγωγική μηχανή της Κίνας φαίνεται να μπορεί άνετα να καλύψει τις ανάγκες της εσωτερικής της κατανάλωσης σε όλα τα επίπεδα, τόσο από πλευράς ποιότητας όσο και από πλευράς τεχνικής πολυπλοκότητας.

Μέσα σε αυτό το ιδιαίτερα πιεσμένο περιβάλλον μπορεί στ’ αλήθεια η Γερμανία να παίξει το ρόλο τον οποίο περιγράψαμε προηγουμένως; Μπορεί η ατμομηχανή αυτή να σύρει το Ευρωπαϊκό τραίνο και να το διασώσει από την ιστορικού βεληνεκούς υποβάθμιση που το απειλεί; Σίγουρα τα καλύτερα οικονομικά μυαλά της Ευρώπης παλεύουν για να απαντήσουν το παραπάνω ερώτημα εφευρίσκοντας, ο καθ’ ένας από την πλευρά του, προτάσεις και παραλλαγές προτάσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα θετικό αποτέλεσμα. Η τελική και κοινά αποδεκτή λύση δεν φαίνεται ακόμη να υπάρχει και το Ευρωπαϊκό μέλλον παραμένει τρομερά αβέβαιο με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά.

Το διακύβευμα είναι η ποιότητα της ζωής και το μέλλον των εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών αλλά και η παραμονή της Ευρώπης στο προσκήνιο της Ιστορίας ως οικονομικό κέντρο αλλά και ως σημείο αναφοράς μιας μακράς και μεγαλειώδους παράδοσης πολιτισμού.

.

Ο κουμπάρος έλειπε, υπήρχε όμως ο … παπάς !

Πήξαμε στο παπαδαριό πάλι ! Η επιδεξιότητα στην καταστροφή δεν συμβαδίζει με τη ικανότητα για εκσυγχρονισμό του κράτους. Θαυμάστε τους νεο-γενίτσαρους των προδοτικών μνημονίων να ορκίζονται μπροστά σε ολόκληρη αγέλη από παπάδες λες και η χώρα αυτή μόλις ξεβγήκε από τον μεσαίωνα.

Άλλη μια ντροπή για τους νενέκους …

Αλήθεια, μ’ εκείνη την καύση νεκρών που μας υποσχεθήκατε τι έγινε ρε λεβέντες ; Καθυστερεί κι αυτή όπως η κατάργηση, επίσης υποσχεμένη, του κουκουλονόμου κύριε υπουργέ της 'δικαιοσύνης' ;

Αναξιοπρεπείς και ψευδόμενοι άνθρωποι απαρτίζουν μια αναξιοπρεπή και καταστροφική «νέα» (!) κυβέρνηση.

Όλο και περισσότεροι πολίτες ντρέπονται για λογαριασμό σας βρε.

Ντρέπονται !

.

Τα όνειρα μας κρατάνε ξύπνιους

Είμαστε μια χώρα στην οποία δεν λειτουργεί η Δημοκρατία. Δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι ταυτόσημης ιδεολογίας και πρακτικών. Χαρακτηρίζονται μόνο από αδιαφορία για την χώρα και τους πολίτες της και δίψα για την εξουσία. Τα μικρότερα κόμματα εμφανίζονται ως ανήμπορες ή υπονομευτικές καρικατούρες που:

τσαλαβουτούν στα λασπόνερα της ακροδεξιάς έχοντας τουλάχιστον περίεργη καταγωγή και στόχο

εξυπηρετούν, ευτυχώς χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, οικογενειακές ανάγκες εκφράζοντας την χυδαία άποψη των κληρονομικών αξιωμάτων ορίζοντας έτσι την ουσία του νεποτισμού

εγκλωβίζουν συνειδητά σοβαρό κομμάτι της αριστεράς ευνουχίζοντας έτσι την δυνατότητα γνήσιας πολιτικής έκφρασης των πολιτών

αποτελούν πολιτικά κολαούζα άνευ σημασίας που ίσως δεν υποπτεύονται καν την ζημιά που κάνουν

αποτελούν ανυποψίαστες και χαζοχαρούμενες παρέες που ελπίζουν, για την συνέχιση της ύπαρξής τους, στην υποστήριξη του φθαρμένου και βρώμικου ‘πράσινου’ βιομηχανικού λόμπι

Μόνο σε ένα σχετικά μικρό κομμάτι της αριστεράς εξακολουθούν να σιγοτρέμουν κάποιες σπίθες πολιτικής ειλικρίνειας αλλά και εκεί υπήρξαν επανειλημμένα πρακτικές που περιόρισαν το κοινωνικό βάρος και την αξιοπιστία του και επί πλέον υπάρχει υπερτονισμός ανούσιων και minimal πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών που οδήγησε ακόμη και σε αντιθέσεις διαπροσωπικού επιπέδου αποδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο την προσπάθεια. (Δεν υπάρχει λύση μέσα από τις αγκυλώσεις περί ιδεολογικής καθαρότητας, απαιτείται όμως –ειδικά σήμερα- ξεκάθαρη και ενιαία κοινωνική και πολιτική δράση).

Από την άλλη μεριά, η οικονομική ελίτ της χώρας αξιοποιεί τους υπαλλήλους και λακέδες της εντός -κυρίως- των δύο μεγάλων κομμάτων, ώστε να σαρώσει θεσμικά και να λεηλατήσει οικονομικά την χώρα για να βρεθεί ευθυγραμμισμένη με τα πρότυπα την παγκοσμιοποιημένης οικονομικής ολιγαρχίας.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό τοπίο στην χώρα αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι λειτουργεί η κοινωνία των πολιτών. Οι πολίτες συνειδητοποιούν τα γενόμενα και την σημασία τους και αντιστέκονται. Όμως οι άλλοι κυριολεκτικά καλπάζουν ψηφίζοντας εν μέσω πανεθνικής αναταραχής το Μνημόνιο ΙΙ, συνεχίζοντας την καταλήστευση των μισθών και συντάξεων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, διαλύοντας την Υγεία, καταστρέφοντας –ίσως ανεπανόρθωτα- την Ανώτατη Εκπαίδευση φέρνοντας σε λίγες μέρες προς ψήφιση τον νέο νόμο πλαίσιο ταφόπλακα για τα Πανεπιστήμιά μας και καταληστεύοντας την Δημόσια Περιουσία. Χωρίς αρχές, χωρίς ήθος και χωρίς δισταγμό: καλπάζουν !

Ήδη έριξαν ως ξεροκόμματο και ως χυδαίο αντιπερισπασμό έναν χωρίς καμία απολύτως σημασία πολιτικό ανασχηματισμό για να θολώσουν το τοπίο και να συνεχίσουν –κερδίζοντας χρόνο- το καταστροφικό τους έργο.

Η θαυμαστή κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών που ξεπήδησε αυθόρμητη, ειλικρινής και ενιαία προφανώς τιμά τους πολίτες αυτής της χώρας για την ευαισθησία και την αυταπάρνησή τους. Όμως δεν αρκεί. Ο ανίερος καλπασμός απαιτεί για την ανακοπή του ακόμη περισσότερες προσπάθειες από εμάς τους απλούς πολίτες, ακόμη περισσότερο κόσμο στις πλατείες ακόμη πιο ξεκάθαρα αιτήματα και προτάσεις. Ραντεβού στο Σύνταγμα.

.

Κοίτα ποιοι θέλουν να μας "σώσουν"

«Την περασμένη εβδομάδα περισσότεροι από 350 εργαζόμενοι - σ.σ. στα κεντρικά γραφεία της Ν.Δ στη Συγγρού - που έχουν να πληρωθούν μήνες και είναι σε απελπιστική κατάσταση έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας στον γενικό διευθυντή της Ν.Δ Θανάση Σκορδά, ο οποίος τους υποσχέθηκε ότι θα πάρουν κάποια χρήματα έναντι. Πρόκειται για εργαζόμενους που δεν είναι αποσπασμένοι από το Δημόσιο και πληρώνονται από τα κομματικά ταμεία».

Η παραπάνω ειδησούλα είναι από το χθεσινό «Ποντίκι». Διαβάζοντας την δεν ξέρεις τι να πρωτοσχολιάσεις. Αν πληρώνονται 350 απ’ το ταμείο της Ν.Δ μαζί με τους αποσπασμένους από το δημόσιο - πόσοι να είναι αυτοί άραγε; - πρέπει να διαθέτει ένα μικρό χωριό υπαλλήλους η Ν.Δ. Τι διάολο κάνουν όλοι αυτοί;

Χαραμοφάηδες είναι πιθανότατα όλο αυτό το κομματικό τσούρμο, αλλά στην τελική αυτό δεν μας αφορά.

Το ερώτημα είναι άλλο. Όταν ένα κόμμα δεν μπορεί να διαχειριστεί τα οικονομικά του - είναι καταχρεωμένο στις τράπεζες (σσ. χρωστά πάνω από 110 εκατομ. ευρώ), δεν έχει να πληρώσει ούτε τα ενοίκια των γραφείων του σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Έθνους» - αφήνει τους εργαζόμενους σ’ αυτό απλήρωτους να φθάνουν σε απελπιστική κατάσταση, πώς έχει την απαίτηση να το εμπιστευτούν οι πολίτες για να διαχειριστεί τα οικονομικά της χώρας;

(από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ)

.

Γιώργος Παπανδρέου – ο νέος El Cid

Είναι εμετικό να παρακολουθεί κανείς τις διάφορες αναξιοπρεπείς κωλοτούμπες στις οποίες επιδίδονται διάφοροι ‘θαρραλέοι’  βουλευτές με κίνητρο την μικρότητα και την απύθμενη ιδιοτέλειά τους.

Είναι τόσο άτιμοι αυτοί οι ‘αντιπρόσωποί’ μας που έσπευσαν εν μέσω γενικευμένων αναταραχών να ψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο στην οικονομική επιτροπή της Βουλής.

Είναι τόσο ξένοι προς την κοινωνία που αδιαφορούν και αγνοούν την τόσο δραματικά εκφρασμένη διαμαρτυρία και αντίθεση των Ελλήνων πολιτών που γιγαντώνεται τις τελευταίες εβδομάδες στις πλατείες των πόλεων αυτής της χώρας.

Είναι όμως ακόμη περισσότερο αηδές έως τρομακτικό να παρακολουθεί κανείς τις προσπάθειες που γίνονται από τα μέσα και έξω κέντρα τοκογλύφων και αρπακτικών για την στήριξη της κυβέρνησης. Οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή δεν είναι επιθυμητή από τον εσμό αυτό διότι είναι πιθανό να του χαλάσουν την συνταγή της καταλήστευσης της χώρας είτε με πανωτόκια είτε με κλοπή της Δημόσιας περιουσίας.

Δεν θα τον αφήσουν να πέσει διότι τρέμουν τις εκλογές και την εκ των πραγμάτων απρόβλεπτη ετυμηγορία των πολιτών.

Θα τον κρατάνε όρθιο, πασσαλωμένο, ως νεκρό και θλιβερό σκιάχτρο, αντιγράφοντας το ιστορικό προηγούμενο του El Cid. Για άλλη μια φορά: Ζόφος !

.

Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι; Όχι βέβαια ...

... κάτι χειρότερο. Άνθρωποι εκτός κοινωνικού ιστού, βουτηγμένοι στο μίσος και εθισμένοι στην ανεξέλεγκτη βία 'επανδρώνουν' την Ελληνική Αστυνομία. Δείτε απλώς το video:

Αυτός που ανελέητα κακοποιείται είναι ο Απόλλωνας Λιακόπουλος, εργαζόμενος στο χώρο των ΜΜΕ και εκλεγμένος σύνεδρος στο Συνέδριο της ΠΟΕΣΥ.

.

Ανοικτή επιστολή σε αλέκες, τσίπρες και κουβελαίους

Επειδή όπως προείπα, είναι της μόδας αι ανοικταί επιστολαί, αι διακηρύξεις, οι εκκλήσεις και εσχάτως, τα διαγγέλματα, απευθύνω κι εγώ την ανοικτή αυτή επιστολή στην προαναφερθείσα τριάδα, αλλά και σε κάθε αριστερό οπλαρχηγό, βεληγκέκα, groupusculus project manager ή ακόμη και ‘καθαρό’ ή βρώμικο λενινιστή.

Αγαπητοί εν Λένιν ή εν Γκράμσι αδελφοί και συντρόφια,

Όπως αντιλαμβάνεστε επίκεινται εκλογαί δεδομένου ότι το παιντί φαίνεται να τα σκάτωσε (εντελώς όμως). Αυτό θα προσπαθήσοσι να το καθηστερήσοσι όσο τοις επαίρνει δια να μην χαλαστούν τα ωραία αρπακτικά των σχέδια αλλά, ως φαίνεται, δεν θα ημπορέσουν, εν τέλει, να το αποφύγωσι.

Επειδή τόσο ο κύριος γάπας όσο και ο κύριος από την Καλαμάτα είναι ταγμένοι φύσει και θέσει να εξασφαλίσουν τους εντόπιους και αλλοδαπούς δανειστάς και τοκογλύφους και επειδή τα εντόπια και αλλοδαπά αφεντικά των εποφθαλμιούν ωσαύτως την Δημοσίαν περιουσία που με κόπο εδημιούργησαν οι μητέραι και πατέρες μας, τα πράγματα, συντρόφια, είναι πλέον σοβαρά.

Πολύ σοβαρά.

Η τόσο καπριτσιόζα και απρόβλεπτη ιστορία, ως ατίθαση εταίρα, τα έφερε έτσι ώστε στα περίπλοκα από την πολλήν σκέψην μυαλουδάκια σας και στις αποφάσεις που από εκεί θα εκβρασθούν επαφίεται εις μεγάλον πλέον βαθμόν, λέγω, το μέλλον αυτού του μικρού τόπου (αλλά ίσως και κάποια εισέτι μεγαλύτερα ζητήματα).

Είναι εις τας κεφαλάς και τας χείρας σας αγαπητοί εν χριστώ αδελφοί που επαφίεται πλέον η απόφασις για το εάν θα κατέλθετε εις τα επικειμένας εκλογάς με το ιστορικώς δεδοκιμασμένον, λέγω, σχήμα «τρείς λαλούν, δυό χορεύουν και ο καθείς μόνος του κάνει την τρύπα στο νερό» ή εάν θα προσπαθήσετε ολίγον -όσον πατά η γαλή ούτως ειπείν- ώστε να διαμορφώσετε πριν τας εκλογάς ένα σχετικώς ενιαίον και αντιπροσωπευτικόν της Ελληνικής Αριστεράς των Πολιτών σχήμα το οποίον να έχει κάποιαν ελπίδα για αποτελεσματικήν πολιτικήν παρουσία.

Παρακαλώ μετρήσατε, αγαπητοί αδελφοί, τα ποσοστά των αρματολικίων σας και θα ειδείτε, με μίαν απλήν, λέγω, σούμαν που θα κάμνετε ότι όλα μαζί προστιθέμενα δίνουν την δυνατότητα σε σας να παίξετε επί τέλους ρόλο πρωταγωνιστού και όχι κομπάρσου (από τον καιρόν του σεβαστού και αειμνήστου Ηλία Ηλιού να το ειδούμεν αυτό έχομεν), αλλά και εις ημάς, τον απλόν λαόν, την ελπίδα ότι θα καμαρώσωμεν την χώρα να επιβιώνει ως της αξίζει αλλά επίσης ότι θα είδομεν, πριν χιονίσει, μιάν άσπρην ημέραν.

ταύτα και μένω …

σας φιλώ σταυρωτά και ρουφηχτά,

ένας αγανακτισμένος (πολύ όμως)

.