Ποιος δικαιούται να παραβλέπει την Πραγματικότητα;

(το σημείωμα αυτό προέκυψε από μια ηλεκτρονική συζήτηση με μια φίλη)

Είναι μάλλον πρόωρο να κρίνει κανείς την στάση του Α. Τσίπρα. Όσα έχει μέχρι σήμερα πει ο Γ. Βαρουφάκης για το θέμα δείχνουν πως ο πρωθυπουργός δεν άντεξε να ακολουθήσει μέχρι τέλους την στρατηγική του υπουργού του. Είναι όμως έτσι ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που δεν γνωρίζουμε; Λάθος 1-Η συμμετοχή του πρωθυπουργού σε κρίσιμες οικονομικές συναντήσεις στην ΕΕ χωρίς τον αρμόδιο υπουργό. Λάθος 2-Η μη αντίδραση της Ελλάδας στην σύγκλιση Eurogroup χωρίς των Έλληνα υπουργό οικονομικών. Λάθος 3-Η αντικατάσταση του υπουργού πάνω στην πλέον κρίσιμη φάση των διαπραγματεύσεων. Αυτό το τελευταίο σηματοδότησε ίσως και την απαρχή της πλήρους υποχώρησης της κυβέρνησης στις εξευτελιστικές και καταστροφικές ξένες απαιτήσεις (υπάρχουν και άλλα λάθη κατά την γνώμη μου, όπως πχ η προκήρυξη εκλογών το 2015 ή το πρόσφατο δημοψήφισμα). Σε πόση πίεση μπορεί όμως να αντέξει ένας άνθρωπος όταν συναισθάνεται πως οι αποφάσεις του επιδρούν άμεσα στις ζωές 11 εκατομμυρίων ανθρώπων και  τι άλλο  θα μπορούσε άραγε να κάνει;

Η λεγόμενη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ (που η δημιουργία της υπήρξε νομίζω τεράστιο οργανωτικό σφάλμα) αριθμεί λιγότερα από 3.000 μέλη σε όλη την Ελλάδα και αποπνέει κουλτούρα παραδοσιακής αριστεράς και αδιέξοδη, γερασμένη πολιτική στάση αναντίστοιχη με την ηλικία των μελών της και τις απαιτήσεις που έχει η Κοινωνία από την νεολαία της. Αυτό προκαλεί μεγάλη θλίψη.

Είναι απολύτως δικαιολογημένο όλοι να είμαστε εξοργισμένοι και σε κατάθλιψη. Οι ευθύνες όμως δεν βαρύνουν ένα πρόσωπο, ούτε ένα κόμμα, ούτε μία κυβέρνηση. Η σημερινή μας κατάληξη έχει βαθιές ρίζες και περίπλοκες αιτίες που δείχνουν κυρίως στην δράση των ελίτ από την μεταπολίτευση και δώθε αλλά όχι μόνο…

Η κουλτούρα και η πολιτική κατεύθυνση που εκφράζεται από μικρά τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ που αντιπολιτεύονται την κυβέρνησή τους, στην ουσία της δεν διαφέρει από τον πολιτικό αναχωρητισμό και την ανευθυνότητα του ΚΚΕ. Καμία λύση παρά μόνο γκρίνια. Επιμονή στα αυτονόητα (τα μέτρα είναι αντιλαϊκα, επαχθή κλπ κλπ λες και δεν το γνωρίζουμε όλοι) αλλά καμία, μα καμία καθαρή και προ πάντων  εφικτή  πρόταση διεξόδου…

Τα τελευταία χρόνια πήρα δύο πολύ δυσάρεστα αλλά θεμελιώδη πολιτικά μαθήματα:

(1)    Όταν είμασταν 500.000 κόσμος έξω και μέσα ψήφισαν το πρώτο μνημόνιο σαν να μην τρέχει τίποτα απολύτως !

(2)    Όταν χιλιάδες Ισπανοί ανθρακωρύχοι ξεκίνησαν έναν ηρωικό, εκτεταμένο και επίμονο αγώνα διαμαρτυρίας και διεκδίκησης. Τέτοιας έντασης και ποιότητας κινητοποίηση είχε να δει η Ισπανία από το 1934. Το αποτέλεσμα ήταν η συντριβή των ανθρακωρύχων (αλα Thatcher) και η απρόσκοπτη ψήφιση κάθε, μα κάθε νεοφιλελεύθερου μέτρου από την Ισπανική Βουλή !

Τα μαθήματα αυτά αλλά και άλλα, με οδήγησαν να αντιληφθώ πως οι πολίτες αντιπαλεύουν το σύστημα με Αιτήματα και Διαμαρτυρίες. Φάρμακα στα οποία ο νέο-φιλελευθερισμός (η τρέχουσα και πιο απάνθρωπη μορφή του καπιταλισμού) έχει από την δεκαετία του ’70 αναπτύξει πλήρη ανοσία. Τα Αιτήματα και οι Διαμαρτυρίες απλώς ισχυροποιούν και στο βάθος επιβεβαιώνουν ως κυρίαρχο το Σύστημα.

Η συζήτηση για το ρόλο του προοδευτικού κινήματος σε σχέση με την Κοινωνία και το Κράτος που άνοιξε ο φωτισμένος Πουλαντζάς πριν 40 περίπου χρόνια είναι ακόμη ανοικτή και τα ερωτήματα αναπάντητα. Το θεμελιώδες περιεχόμενο που βρίσκεται μέσα στον όρο αριστερά πρέπει να απαλλαγεί από τα ιστορικά βαρίδια και να επαναπροσδιοριστεί σε όλα τα επίπεδα. Η Διαμαρτυρία και η Διεκδίκηση δεν αποτελούν πλέον εργαλεία αλλαγής. Ελπίζω να βρεθούν τρόποι μέσα από τους οποίους το προοδευτικό κίνημα να επιδρά πλέον μέσα στην Κοινωνία θεσμίζοντας και επιλύοντας προβλήματα για να κινητοποιήσει τους δικαιολογημένα φοβισμένους πολίτες και να καταδείχνει σταθερά τον απάνθρωπο και αδιέξοδο χαρακτήρα του συστήματος.

Στην πορεία αυτή δεν μπορούμε -ούτε και στο όνομα του δικαίου- να καλούμε τους πολίτες σε χορούς του Ζαλόγγου. Το βασικό καθήκον του προοδευτικού κινήματος στις απίστευτα αντίξοες σημερινές συνθήκες είναι να αντιλαμβάνεται τα όρια που ξεχωρίζουν τον βολονταρισμό από το εφικτό. Γιατί ο ρόλος της αριστεράς (ή όπως θα ονομαστεί αυτό που ελπίζω πως ανατέλλει) είναι η προστασία και η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων κι όχι οι ηρωικές αλλά ανώφελες θυσίες.

Η τρέχουσα Ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ είναι ένα τρομερό τέρας που δεν θα διστάσει να ρίξει στην δυστυχία 11 εκατομμύρια ανθρώπους προκειμένου να μην θιχτεί ο στρατηγικός της σχεδιασμός που αφορά μεταξύ άλλων και τις θεμελιώδεις και λυσσαλέες ενδοκαπιταλιστικές / ενδοδυτικές αντιθέσεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ποιος δικαιούται να την παραβλέψει;

Πλατφόρμες αριστερής παράνοιας

Είναι νομίζω φανερό πως η λεγόμενη αριστερή πλατφόρμα συνωμοτεί με τις πιο συντηρητικές δυνάμεις της χώρας -συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ- με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης.

Το απάγκιο της αντιπολίτευσης βολεύει αυτούς τους αμετανόητους πολύ περισσότερο από ό,τι οι κυβερνητικές ευθύνες.

Η παράλογη στάση της προέδρου της Βουλής, η αναξιοπρεπής πολιτική συμπεριφορά όσων υποσκάπτουν την κυβέρνηση, διατηρώντας παράλληλα κυβερνητικές θέσεις, είναι σημάδια ανεπίστρεπτης πολιτικής και ηθικής φθοράς.

Σε όσους έχουν λίγο ασχοληθεί με την πολιτική είναι κατανοητό πως ο στενός κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δεσμούς με την κοινωνία. Ο μηχανισμός αυτός ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την απώλεια της ιστορικής ευκαιρίας που δόθηκε στο κόμμα το 2012 για να συνδεθεί με την Κοινωνία και να αντλήσει πολιτικό και κοινωνικό βάρος από το πλούσιο σε αξίες και προοπτική κίνημα των πλατειών.

Ο μηχανισμός αυτός αποτελεί βαριά κληρονομιά του κόμματος από την διάσπαση, τις αποχωρήσεις και τις διαγραφές στελεχών του ΚΚΕ κατά τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Η παραμορφωτική εικόνα που παρουσιάζεται τόσο στις θέσεις της πολιτικής γραμματείας όσο και σε αυτές της κεντρικής επιτροπής οφείλεται στην επιδεξιότητα του μηχανισμού αυτού να αναρριχάται και να επιβιώνει εντός του κόμματος. Επιδεξιότητα που κληρονομήθηκε από την σταλινική νοοτροπία και τα μικροπολιτικά τερτίπια στα οποία αυτοί οι άνθρωποι είναι μαθημένοι από την θητεία τους στην παραδοσιακή αριστερά.

Ο στενός κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα όχι μόνο δεν έχει δεσμούς με την Κοινωνία αλλά ούτε καν αντιπροσωπεύει τα δεκάδες χιλιάδες μέλη του κόμματος.

Οι κατευθύνσεις ανοίγματος προς την κοινωνία και η επιταγή ‘το κόμμα ανήκει στα μέλη του’ δεν υλοποιήθηκαν ποτέ με ευθύνη της σταλινικής νοοτροπίας και των μικροκομματικών συμφερόντων που και τα δύο κατεξοχήν χαρακτηρίζουν την κληρονομιά της πολιτικής κουλτούρας από την παραδοσιακή αριστερά που εκφράζεται σήμερα από τα μέλη του κόμματος που ανέξοδα και ανεύθυνα κάνουν αντιπολίτευση στην κυβέρνησή τους.

Αριστερή πολιτική είναι η αναγνώριση των γενικών τάσεων και ο σεβασμός της επικρατούσας βούλησης των πολιτών. Αριστερή πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Αριστερή πολιτική δεν είναι οι άσκοπες θυσίες αλλά η προστασία και η βελτίωση των όρων ζωής των πολιτών.

Οτιδήποτε πέραν αυτού δεν είναι φιλολαϊκό και  δεν  είναι αριστερό.

Πολιτικός υπερρεαλισμός…

Από την αρχή του τελευταίου 15-ημέρου υποστήριξα πως αν οι τράπεζες παραμείνουν κλειστές για τρίτη εβδομάδα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μη αναστρέψιμη καταστροφή. Ήταν έξω από τη φαντασία μου πως αυτό θα μπορούσε πράγματι να συμβεί και υποστήριξα την άποψη αυτή με πάθος… Όμως διαβάστε:

-     πρέπει να έχουμε μια βραχυπρόθεσμη συμφωνία για την Ελλάδα έως τη Δευτέρα για να αποφύγουμε προβλήματα

-         οι διαπραγματεύσεις για το τρίτο πρόγραμμα θα είναι μακρές και δύσκολες

-        πρώτα πρέπει να πληρωθούν οι υποχρεώσεις της Ελλάδας και μετά οι μισθοί και οι συντάξεις

Αυτά υποστήριξε ο W. Schauble μετά το Ecofin.

Αν αυτή είναι η κυρίαρχη άποψη που θα επικρατήσει και πρακτικά, τότε όλοι, πράσινοι, κόκκινοι, μπλε ή κανελί με βούλες, κλάψτε γοερά. Κλάψτε !

Από τις λεπτομέρειες που διαρρέουν και τις πληροφορίες που συνεχώς συγκεντρώνονται φαίνεται πως τα λεπτομερή χαρακτηριστικά των τελικών συμφωνιών του τρίτου μνημονίου που έχουν κατά νου οι ‘εταίροι’ είναι εξαιρετικά σκληρά, επιβάλλουν βαθιά ύφεση, πολλαπλασιάζουν το χρέος και δεν προσφέρουν λύση ή διέξοδο για την Ελλάδα σε κανένα επίπεδο.

Μια νέα διαπίστωση που ισχυροποιείται συνεχώς είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει καμία πολιτική δύναμη που να μπορεί να εφαρμόσει μέτρα της μορφής που προτείνονται.

Επί πλέον, μέτρα όπως η συγκέντρωση 50 δις από Δημόσια περιουσία ή ακόμη και η υπερφορολόγηση των επιχειρήσεων με εισφορές, 100% προκαταβολές φόρων κλπ δεν μπορούν να εφαρμοστούν για τον απλούστατο λόγο πως δεν υπάρχουν πλέον οι αντίστοιχοι πόροι οπότε οι ‘μεταβιβάσεις’ αυτές είναι πρακτικά αδύνατες.