Γκαστρωμένοι καιροί

Από την μία τα γεράκια της Φρανκφούρτης (χοντρικά θα έλεγα αντιευρωπαϊστές φιλικά διακείμενοι στο αμερικανοεβραίικο λόμπι και γενικά στο πανδυτικό χρηματοπιστωτικό μπλοκ) και από την άλλη ο Μάριο Ντράγκι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (που υπακούει περισσότερο στα κελεύσματα της Goldman Sachs παρά σε αυτά της Ευρώπης), αντιμάχονται τους ευρωκράτες του Βερολίνου (και όχι μόνο) που παλεύουν με τόση αγωνία για την ουσιαστική επέκταση της Ευρωπαϊκής δημοσιονομικής και πολιτικής ένωσης.

Αυτή η επέκταση, αν τελικά επιτύχει, θα είναι ίσως ο χειρότερος εφιάλτης των Αμερικανών και πιθανόν ο βασικότερος πολιτικός και οικονομικός μοχλός που θα τους στερήσει το λαμπερό (γι αυτούς) και εφιαλτικό (για όλους τους υπόλοιπους) όραμα της μονοπολικής ηγεμονίας.

Τόσο η απροκάλυπτη υποστήριξη του Μόντι προς τις επιλογές του Ντράγκι όσο και η πρόσφατη μυστηριώδης ενίσχυση του ΔΝΤ με τριακόσια πενήντα δις ευρώ (λεφτά διαφόρων χωρών εκτός ΗΠΑ με μεγάλη Κινεζική συμμετοχή) θα παίξουν τον ρόλο τους.

Το παμπάλαιο και πανίσχυρο όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης ίσως να ζαρώσει και να μεταλλαχθεί σε μια καχεκτική ένωση μεταφοράς πόρων.

Πού άραγε θα γύρει η ζυγαριά της ιστορίας;

.

Angelus Novus

[ … ] Υπάρχει ένας πίνακας το Paul Klee που ονομάζεται Angelus Novus. Δείχνει έναν άγγελο που μοιάζει να πρόκειται να απομακρυνθεί από κάτι που κοιτάζει. Τα μάτια του είναι διάπλατα, το στόμα του ανοιχτό, τα φτερά του απλωμένα. Έτσι πρέπει να μοιάζει ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του στρέφεται προς το παρελθόν. Όταν μια αλληλουχία γεγονότων εμφανίζεται μπροστά μας, αυτός δεν βλέπει παρά μια καταστροφή που στοιβάζει τα συντρίμμια πετώντας τα μπροστά στα πόδια του. Ο άγγελος θα ήθελα να μείνει εκεί, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να αναστήσει ότι έγινε κομμάτια. Αλλά μια καταιγίδα που φυσάει από τον Παράδεισο, άρπαξε τα φτερά του. Είναι τόσο ισχυρή, που ο άγγελος δεν μπορεί να τα κλείσει. Η καταιγίδα τον οδηγεί ασυγκράτητα στο μέλλον, στο οποίο έχει στραμμένη την πλάτη του, ενώ ο σορός των συντριμμιών υψώνεται προς τον ουρανό. Αυτό που αποκαλούμε πρόοδο είναι αυτή η καταιγίδα [ … ] - Walter Benjamin, “On the Concept of History”

Το βρήκα στο «Πόλεμος και Ειρήνη» του Κωνσταντίνου Τσουκαλά,  2006 σ.367,σημ.45

 

Ενδιάμεσες αποδείξεις στην Ύδρα

Το κειμενάκι το έγραψα εν βρασμώ ψυχής [ ως συνήθως :-) ] με αφορμή την ‘έφοδο του ΣΔΟΕ’ και την συνακόλουθη απόβαση των ΜΑΤ σε ταβερνάκι της Ύδρας που δεν έκοβε ενδιάμεσες (sic) αποδείξεις. Συνέβαλαν επίσης, ως κίνητρο γραφής, και τα διάφορα κείμενα ηλίθιων, μισθοφόρων, νενέκων, δοσίλογων, απλώς ανυποψίαστων, όπως επίσης  και διαφόρων ‘καλών παιδιών’ που έτυχε να διαβάσω για το θέμα. Διαβάστε και πέστε μου, αν θέλετε, που κάνω λάθος:

Και πολύ καλά έκανε ο επιχειρηματίας της Ύδρας. Τα χρήματά μας δεν μένουν στην χώρα αλλά πάνε στις τσέπες των τοκογλύφων.

Ούτε ένα ευρώ στις εφορίες!

Ούτε ένα!

Τίποτα δεν κλέβει.

Απλώς έχει την δυνατότητα να μην τον κλέβουν.

Σκεφτείτε που θα πήγαιναν τα χρήματα των φόρων του αν τα έδινε.

Από το 1996 έως το 2006 φορολογήθηκα ως μισθωτός με πάνω από 350.000 ευρώ (μιλώ μόνο για άμεσους φόρους). Τα λεφτά αυτά τα έδωσα για να έχω καλύτερη υγεία, παιδεία, δρόμους, συγκοινωνίες, καλύτερα Δημόσια Πανεπιστήμια, καλύτερα λιμάνια, ομορφότερες πλατείες και μεγάλα πάρκα. Έχω;

Έδωσα επίσης κάπου 75.000 ευρώ σε ασφαλιστικές εισφορές.

Τα λεφτά αυτά τα έδωσα για να έχω μια εξασφαλισμένη και αξιοπρεπή σύνταξη.

Έχω;

Μην βιάζεσθε να καταδικάσετε τους συν-πολίτες και την πατρίδα σας με τα κλισέ του τύπου «στην Ελλάδα κλπ κλπ». Σκεφτείτε ψύχραιμα τι πραγματικά γίνεται. Ποιοι και πως κερδίζουν και ποιοι πραγματικά χάνουν.

Ούτε ένα ευρώ στην εφορία ούτε ένα ευρώ στους τοκογλύφους!

Πολλοί συνδέουν την φοροδιαφυγή με τα ελλείμματα στα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτά όμως τα λήστεψε πρώτος ο Σημίτης με τον Παπαντωνίου, μετά ο Καραμανλής με τα δομημένα ομόλογα (θυμάστε έ;) και μετά ο Παπανδρέου με το δήθεν κούρεμα.

Επί πλέον, ποτέ το ‘κράτος’ δεν ήταν συνεπές ως προς τις υποχρεώσεις του στα ταμεία.

Ποτέ!

Δεν είμαι εναντίον της φορολόγησης.

Είμαι εναντίον της ληστείας των πολιτών όταν οι φόροι (τα κλοπιμαία) δεν μένουν στην χώρα αλλά καταλήγουν στην τσέπη των τοκογλύφων και του ΔΝΤ. Κάθε ένας που λίγο παρακολουθεί τα στοιχεία γνωρίζει πως οι πλούσιοι εξακολουθούν να μην πληρώνουν φόρους σαν να μην άλλαξε τίποτα!

Γιατί πληρώνω ένα σκασμό λεφτά κάθε φορά που περνάω από την Αττική οδό που έγινε με δημόσια ως επί το πλείστον χρήματα;

Γιατί πληρώνω 110% φόρο κατανάλωσης για καύσιμα;

Γιατί πληρώνω αστρονομικά ποσοστά ΦΠΑ;

Που πάνε όλα αυτά τα Δημόσια χρήματα; Που;

Η πληροφόρηση και τα στοιχεία υπάρχουν γύρω μας. Αρπάξτε τα και σκεφτείτε!

Οι φόροι είναι για κοινωνικές παροχές όχι για ληστρικά πανωτόκια και μισθούς τρόικας! Που είναι οι παροχές; Τις είδατε πουθενά, παρ’ όλη την απίστευτη ληστεία των πολιτών με ΦΠΑ, χαράτσια, έμμεσους φόρους, διόδια, εισφορές, μειώσεις μισθών και συντάξεων, μαρασμό της υγείας, καταστροφή των Πανεπιστημίων, μηδενισμό των παροχών για έρευνα; κλπ κλπ;.

Που είναι οι παροχές; Που ;.

O εστιάτορας της Ύδρας τα χρήματά του θα τα επενδύσει εδώ στην χώρα την δική του και την δική μας. Θα σπουδάσει την κόρη του ή θα φτιάξει ένα σπίτι για τα παιδιά του, θα φάει, θα πιεί θα ντυθεί, θα διασκεδάσει.

Εδώ θα ‘λειτουργήσουν’ τα χρήματά του.

Δεν πρόκειται ο υδραυλικός, ή ο φορτηγατζής ή ο ψυκτικός, ή ο εστιάτορας της Ύδρας να στείλει δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια στην Ελβετία.

Αλλού είναι λοιπόν το πρόβλημα.

Στα μεγαλολαμόγια που διασπαθίζουν το Δημόσιο χρήμα, στις εκατοντάδες μεγάλες Ελληνικές και διεθνείς εταιρείες που φοροδιαφεύγουν και ΕΙΣΦΟΡΟ-διαφεύγουν (ας μην το ξεχνάμε κι αυτό) ασύστολα. Στο εφοπλιστικό κεφάλαιο που συμμετέχει με 3-4% στο ΑΕΠ (ναι!) και σχεδόν μηδενικά (ναι!) στα φορολογικά έσοδα.

Αφύπνιση!

Κάθε ευρώ προς την εφορία _σήμερα_ είναι χρήμα που ταΐζει το 'θηρίο' και δρα αντίθετα προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Ποιός κλέβει ποιόν. Σε τρείς μήνες το Ελληνικό χρέος αυξήθηκε κατά 23 δις και προφανώς δεν φταίει ο βοθρατζής, ο οδηγός ταξί, ο φαρμακοποιός και ο Υδραίος εστιάτορας που δεν κόβουν αποδείξεις.

Κάτι άλλο φταίει.

Αυτό το άλλο είναι που πρέπει να βγει στο φως και να αναβαθμιστεί σε κρίσιμη προτεραιότητα.

Δηλαδή, η ληστεία της χώρας από τις οικονομικές ελίτ.

Οι 'επιχειρήσεις' του ΣΔΟΕ (sic) και των ανθρωποειδών που ‘επανδρώνουν’ τα ΜΑΤ τύπου Ύδρας εντάσσονται κατά την άποψή μου στην γενικότερη συστηματική εκστρατεία αποπροσανατολισμού και παραπληροφόρησης (και τρομοκράτησης φυσικά) των πολιτών.

Πρόκειται να επιβληθούν σε όλους μας νέα ‘μέτρα’ 11,5 δις ευρώ, αλλά αύριο η Ελλάδα θα εξοφλήσει, με λεφτά που ανήκουν σε όλους μας, στο 100% της αξίας του ομόλογο του Ελληνικού Δημοσίου συνολικής αξίας 3,2 δισ. ευρώ, που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγόρασε στη δευτερογενή αγορά στο 60% της αξίας του. Μας καταληστεύουν 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας και όχι το ταβερνάκι της Ύδρας.

Πόσα ταβερνάκια, πόσα βυτία, πόσα ταξί και πόσοι υδραυλικοί χρειάζονται να κόψουν αποδείξεις για να αναπληρωθούν τα κλεμμένα από την ΕΚΤ 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ; Πάρτε μολύβι και χαρτί και υπολογίστε. Υπολογίστε !

Αφύπνιση.

Καταλάβατε;

Η δήθεν ‘τραπεζα της ελλαδος’

Προσέξτε την αναιδή ανακοίνωση:

[ … ] Η Τράπεζα της Ελλάδος, με γνώμονα τη διασφάλιση των καταθέσεων και της εν γένει χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, προχώρησε στη μεταβίβαση του υγιούς τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Τράπεζα Πειραιώς κατόπιν σχετικής πρότασης της τελευταίας, που έχει εγκριθεί από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας [ … ]

Όμως η Τράπεζα της Ελλάδος είναι μια ιδιωτική εταιρεία αφού το Δημόσιο κατέχει ποσοστό μεταξύ 6% και 9% (ναι έξι και εννέα !), και διοικείται μάλλον αδιαφανώς από περίεργο ΔΣ και ακόμη περισσότερο περίεργες διασυνδέσεις με διάφορα ‘κέντρα’. Είναι η μοναδική ιδιωτική ΑΕ στην Ελληνική επικράτεια που δικαιούται δια νόμου να μην δημοσιεύει ισολογισμούς.

Πως λοιπόν, δηλαδή με ποια ακριβώς αρμοδιότητα και υπό ποία νομιμοποίηση, η τράπεζα αυτή αποφασίζει για την τύχη τόσο στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου;

Φαίνεται πως ζούμε σε κάποια από τις εκδοχές του Matrix, αφού έχουμε προ πολλού ξεπεράσει τον Όργουελ …

.

Unamuno

Sculpture of Unamuno in Salamanca, by Pablo Serrano in 1968.

Τον Οκτώβριο του 1936, λίγους μήνες μετά την έναρξη του Ισπανικού εμφύλιου, ο μεγαλύτερος εν ζωή Ισπανός διανοούμενος και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Salamanca, ο Miguel de Unamuno, κλήθηκε να εκφωνήσει πανηγυρικό λόγο ενώπιον του Franco, του αρχιεπισκόπου και του στρατηγού José Millán Astray, εμπνευστή του περίφημου εθνικιστικού συνθήματος «Ζήτω ο θάνατος» (Viva la mouerte).

Τα λόγια του πρύτανη έμειναν στην ιστορία:

«Μόλις άκουσα το νεκρόφιλο και παράλογο σύνθημα. Ο στρατηγός Astray είναι ανάπηρος. Είναι ανάπηρος πολέμου όπως ήταν και ο Cervantes. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί ανάπηροι στην Ισπανία σήμερα. Με θλίβει ότι ο στρατηγός μπορεί να υπαγορεύει μορφές μιας μαζικής ψυχολογίας. Ένας ανάπηρος που δεν διαθέτει το ψυχικό μεγαλείο του Cervantes τείνει να αναζητήσει ανακούφιση σκορπώντας γύρω του τον ακρωτηριασμό. [ … ] Βρισκόμαστε στο ναό του πνεύματος. Είμαι ο αρχιερέας του. Εσείς βεβηλώνετε τον ιερό χώρο. Θα νικήσετε γιατί έχετε επαρκή κτηνώδη δύναμη. Αλλά δεν θα πείσετε»

Βρήκα το παραπάνω σε μια υποσημείωση (κεφ 2, σελ 84) του βιβλίου ‘Πόλεμος και Ειρήνη’ του Κωνσταντίνου Τσουκαλά και το αντέγραψα γιατί μου φάνηκε τραγικά επίκαιρο στην εποχή που από τον ουρανό βρέχει ανθρώπους.

.

Η σκυτάλη της ελπίδας

Πολλοί το γνωρίζουν αλλά ελάχιστοι το κατανοούν πως η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητο κράτος αλλά απλώς μια βολική αγελάδα για άρμεγμα. Από τα δάνεια της ανεξαρτησίας μέχρι το σχέδιο Μάρσαλ το μοντέλο είναι μονότονα το ίδιο: οι πόροι που παρέχονται από το εξωτερικό έχουν δύο αποκλειστικούς στόχους:

(α) Να αποκομίσουν αισχροκερδή οφέλη απομυζώντας εγχώριους πόρους (βλ. εξωφρενικά επιτόκια και όροι, πλασματική ανάγκη και τιμές εξοπλισμών κλπ κλπ)

(β) Να δημιουργήσουν μια απόλυτα ελεγχόμενη, διεφθαρμένη και άβουλη εγχώρια οικονομική ελίτ (και κατ’ επέκταση πολιτική ελίτ) παρέχοντας πόρους που έμμεσα γίνονται λεία από τα μεγάλα τζάκια

Δυο παραδείγματα από τα πάρα πολλά:

(1) Το μέγιστο μέρος του σχεδίου Μάρσαλ δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανόρθωση της χώρας αλλά για την δωροδοκία της οικονομικής και πολιτικής ελίτ ώστε να εξασφαλιστεί φιλοδυτική και κυρίως φιλομερικάνικη πολιτική εις το διηνεκές ακόμη και σε βάρος των συμφερόντων της χώρας

(2) Γύρω από την Κοινωνία της Πληροφορίας και των ΕΣΠΑ στήθηκε ένα περιβάλλον εταιρειών που απομυζούσαν (και απομυζούν) τους πόρους, μη προσφέροντας συνήθως καμία ανταποδοτικότητα, διοχετεύοντας τους και πάλι στην οικονομική ελίτ

Καλό είναι όταν μιλάμε για Ελληνική οικονομική ελίτ να γνωρίζουμε πως στην πραγματικότητα πρόκειται για λιγότερες από 500 οικογένειες (!) Οι οικογένειες αυτές, που έχουν τον δικομματισμό και τους ανθρώπους του στο τσεπάκι τους, ευθύνονται και για την ασύλληπτη διαφυγή κεφαλαίων εκτός χώρας που έγινε τα τελευταία 2-3 χρόνια.

Η παρέα αυτή έχει βαθιές ρίζες, εξωτερική υποστήριξη (εξ ου και είναι τόσο δουλική), είναι πολύ καλά προστατευμένη θεσμικά, διαθέτει πανίσχυρους μηχανισμούς προβολής (ράδιο, TV, τύπος) και έχει στην διάθεσή της τεράστιο (57.000 μπάτσους έχουμε στην Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων !) και ετοιμοπόλεμο κατασταλτικό μηχανισμό.

Για αυτούς και άλλους λόγους η ελίτ αυτή καθώς και οι ‘αξίες’ και η κουλτούρα που εκφράζει είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανατραπούν ή να περιοριστούν.

Για την κατάσταση αυτή δεν ευθύνεται φυσικά ούτε ο ανυποψίαστος περί των τεκταινομένων πολίτης των εμφυλίων της δεκαετίας του 1820, ούτε ο πολλαπλά παραπλανημένος πολίτης της μεταπολίτευσης.

Η μοναδική ελπίδα συγκρότησης πραγματικά γνήσιου και ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους ξεψύχησε πάνω στο πλακόστρωτο της πλατείας του Ναυπλίου από βόλι Ελληνικό που τινάχτηκε από μια κάνη γεμάτη με Βρετανικές υποσχέσεις …

Η σκυτάλη της ελπίδας γι αυτή την χώρα παραδίδεται δυστυχώς για ακόμη μια φορά - και μάλιστα με τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις - στην επόμενη γενιά.

.

Ένα ανέκδοτο και δύο ερωτήματα

Το ανέκδοτο:

Δύο άνθρωποι περιπλανούνται σε ένα αερόστατο για μέρες ανάμεσα σε θύελλες και καταιγίδες χωρίς να βλέπουν ίχνος ζωής στο έδαφος. Κάποια στιγμή πλησιάζουν ένα σπίτι και κάποιον να τους κοιτάζει όλο περιέργεια. Σκύβουν από το καλάθι που είναι κρεμασμένοι και τον ρωτούν:

-Που βρισκόμαστε;

- Είσαστε μέσα σε ένα αερόστατο

τους απαντά αυτός.

- Θα πρέπει να είναι Οικονομολόγος

παρατηρεί ένας από τους δύο αεροπόρους.

- Πως το ξέρεις;

τον ρωτά ο άλλος.

 - Είναι απόλυτα ακριβολόγος και εντελώς άχρηστος

απαντά ο πρώτος.

Τα ερωτήματα:

- Είναι ορθή η διαπίστωση πως δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς πλεόνασμα η διανομή του οποίου εντός της κοινωνίας αποτελεί καθαρά ζήτημα πολιτικής επιλογής;

- Ενδιαφέρεται η οικονομική ελίτ να πληρώνει για την παιδεία των φτωχών μέσα από το πλεόνασμα της παραγωγικής διαδικασίας που καρπώνεται; Και αν όχι, δικαιούται / δύναται το κράτος να της το επιβάλλει;

Τα βρήκα στο βιβλίο του Γιάννη Βαρουφάκη - Η Οικονομική Θεωρία στο φως της κριτικής (2007) και με άρεσαν επειδή βρήκα και το ανέκδοτο και τα ερωτήματα εξαιρετικά εύστοχα και επίκαιρα.

( ... το βιβλίο είναι λίγο 'βαρύ' αλλά το συνιστώ θερμά !)

.

Η θλιβερή «πολιτική εξυπνάδα» του υιού Τούρκογλου

Παρακολουθώ την απίστευτα άτιμη τακτική του λεγόμενου Βενιζέλου σχετικά με το εφεύρημα περί δήθεν «ομάδας διαπραγμάτευσης» και τα τοιαύτα. Η συμπεριφορά που στηρίζεται σε πολιτικάντικα τερτίπια και ψεύδη είναι ίδιον του κου καθηγητή (sic) και εκτός από εξοργιστική είναι και εντελώς έωλη αφού στερείται οποιουδήποτε πολιτικού περιεχομένου. Αλλά … ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Είναι προφανές ότι η αντιπολίτευση διαθέτει και πολιτική εμπειρία και σοβαρά στελέχη που μπορούν να αποκρούσουν εύκολα τις ανήθικες τρίπλες του υιού Τούρκογλου.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι πασοκο-τρίπλες καθαυτές αλλά το γεγονός (που συνάγεται εξ’ αυτών) πως οι πασοκάνθρωποι, με αρχηγό τον ολίγιστο πλην ευτραφή σαλτιμπάγκο της πολιτικής, παραμένουν καταστροφικοί και αμετανόητοι.

Ουδόλως τους ενδιαφέρει η χώρα, η κυβέρνηση και οι ‘διαπραγματεύσεις’.

Το μόνο τους μέλημα είναι η πολιτική τους επιβίωση.

Το μόνο !

Φοβάμαι πως το ίδιο αμετανόητα είναι και τα μπλε ανθρωπάκια του δηλωσία αντωνάκη.

Ο λάκος με τα φίδια θα είναι η λεγόμενη «νέα κυβέρνηση».

Οι κάθε μορφής πολιτικοί αλήτες θα προσπαθήσουν, κάτω από την πίεση των αποτυχιών τους, να επιρρίψουν ευθύνες δεξιά και αριστερά και να σπείρουν παραπληροφόρηση και σκότος στα μυαλά των Ελλήνων πολιτών.

Ας είμαστε προετοιμασμένοι …

.

Οι ψευτο-νοικοκύρηδες

Εμπεριέχει φοβερή ταλαιπωρία το να προσπαθεί κάποιος να εξηγήσει σε κάποιον άλλον τι παίζει με την οικονομία και που οφείλεται η ‘κρίση’ όταν ο ένας χρησιμοποιεί επιχειρήματα και γνώση που αποκτήθηκε με κόπο κι όχι μέσω επιφοιτήσεως, ενώ ο άλλος διατηρεί θέσεις που στηρίζονται σε οικογενειακές εκλογικές συνήθειες, στρεβλή αντίληψη περί ‘δικαιοσύνης’ και σε ιδεοληψίες που εμπεριέχουν άρνηση προς την κοινωνία και υφέρποντα ελιτισμό. 

Ένας επίσης σημαντικός παράγοντας εξάλειψης κάθε επαφής με την πραγματικότητα είναι η προσήλωση στην ‘τηλεοπτική πραγματικότητα’ που έντεχνα εντυπώνεται στα μυαλά αρκετών Ελλήνων μέσω χυδαίου τύπου διείσδυσης τόνων από ‘πληροφορίες σκουπίδια’, ενορχηστρωμένης από τους προύχοντες των ΜΜΕ και την οικονομική ελίτ.

Μια τέτοια προσπάθεια που καταβάλλει κανείς, ιδίως όταν είναι ανυπόμονος, χωρίς άμυνα ειλικρινής και κατατρύχεται από αθεράπευτη αφέλεια, νομίζω ότι είναι πραγματικά μεγάλος κόπος που αποφέρει λίγα, αλλά -εξακολουθώ να πιστεύω- πως αξίζει.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου έδωσε μία από τις εκατοντάδες συζητήσεις που έκανα πρόσφατα για το περιβόητο ζήτημα των Δημοσίων Υπαλλήλων και την έντεχνα χτισμένη από διάφορα ανθρωποειδή, δαιμονοποίησή τους. Πρωταγωνιστές στην «καταδίκη» του Δημοσίου και των υπαλλήλων του είναι συνήθως οι ψευτο-νοικοκύρηδες.

Οι ψευτο-νοικοκύρηδες που ίσως μας φορτώσουν την Κυριακή με πενήντα χρόνια σκοτεινής παρακμής.

Τι είναι όμως αυτοί οι ψευτο-νοικοκύρηδες;

- Είναι άνθρωποι που θεωρούν ενδόμυχα δεδομένο αυτοί να «έχουν» αλλά δεν ενοχλούνται και ιδιαίτερα όταν οι άλλοι «δεν έχουν» (βρίσκουν μάλιστα τρόπους να το δικαιολογήσουν).

- Είναι άνθρωποι που κρίνουν την αξία των συνανθρώπων τους από αυτό που «έχουν» κι όχι από αυτό που είναι.

- Είναι άνθρωποι πρόθυμοι να επιβιώσουν πάνω στην δυστυχία του άλλου, καταφέρνοντας να εκλογικεύσουν και -αυτοϊκανοποιούμενοι- να δικαιολογήσουν την αδυναμία του.

- Είναι άνθρωποι που δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με το ζήτημα, που δεν έλεγξαν τους αριθμούς, δεν σκέφτηκαν πάνω στην ουσία του προβλήματος, δεν αφιέρωσαν συνήθως παρά ελάχιστο χρόνο για να διαμορφώσουν την λαύρα κα καταδικαστική τους θέση.

- Είναι άνθρωποι που θρέφουν μέσα τους μια ανάπηρη αίσθηση υπεροχής που βασίζεται συνήθως και σε αρνητικό συναίσθημα αλλά και στην προβολή όποιας προσωπικής αρνητικής εμπειρίας στην σχέση τους με τους Δημόσιους μηχανισμούς (τέτοιες εμπειρίες είχαμε και έχουμε όλοι μας, αλλά θέλει λίγο κόπο βρε γαμώτο για να καταλάβουμε την αιτία και την σημασία τους).

Η ουσία του πράγματος με δυο λόγια είναι πως το Ελληνικό Δημόσιο διατηρούσε πάντοτε ένα λογικό «μέγεθος», κοντά στο μέσο Ευρωπαϊκό όρο, αλλά ήταν εχθρικό και αναποτελεσματικό με απόλυτη ευθύνη αυτών που κατά καιρούς το διοίκησαν αρχίζοντας από τον Υπουργό και καταλήγοντας στον Γενικό Γραμματέα και το επιτελείο του – και έως εκεί !

Έχει ενδιαφέρον, για όποια συμπεράσματα και θέσεις, να συνειδητοποιήσει κανείς πως όλα τα τελευταία μέτρα εμπεριείχαν μειώσεις μισθών και επιδομάτων, καταργήσεις υπηρεσιών προς τον πολίτη, εθελούσια έξοδο (!), απολύσεις, μειώσεις συντάξεων και εφ’ άπαξ πασπαλισμένα με μίσος, αρνητική προπαγάνδα και κοινωνική απαξία.

Αυτό μόνο !

Αν παρατηρήσει κάποιος τι έγινε τα τελευταία 2,5 χρόνια θα δει πως προς την κατεύθυνση βελτίωσης των Υπηρεσιών του Δημοσίου, της καλύτερης οργάνωσης, της βελτίωσης των διοικητικών μεθόδων, της πρόσθετης επαγγελματικής κατάρτισης, της βελτίωσης του κλίματος και των συνθηκών εργασίας, της ορθολογικότερης κατανομής του προσωπικού, δεν έγινε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Αν θέλει κάποιος να δει μια καλή περιγραφή της κατάστασης του Δημοσίου όπως αυτή αποτυπώθηκε στις αρχές του 2011, μπορεί να δει την «Μελέτη για τις Μισθολογικές Εξελίξεις στο Δημόσιο» που εκτελέστηκε από την ICAP Group και την Hay Group (λες και τα Υπουργεία αυτά δεν είχαν τους πόρους, τους ανθρώπους και την γνώση για να εκτελέσουν την μελέτη με ίδιες δυνάμεις, λες και κοτζάμ Σχολή Δημόσιας Διοίκησης την έχουμε ως ευχάριστο ντεκόρ) μετά από παραγγελία του υπουργού Εσωτερικών και του υπουργού Οικονομικών. Βρίσκεται εδώ .

Εκεί λοιπόν θα δείτε πως ένας μέσος Δημόσιος Υπάλληλος με δεκαπεντάχρονη προϋπηρεσία, έχει μισθό της τάξης των 800 ευρώ ο οποίος συμπληρώνεται από έναν κυκεώνα αυθαίρετων και επισφαλών επιδομάτων (που δεν συνυπολογίζονται φυσικά στις συντάξιμες τακτικές του αποδοχές), για να φτάσει σε ένα επίπεδο μικτών αποδοχών της τάξης των 1.700 ευρώ. Υπολογίστε μόνοι σας τι μένει -μετά από δεκαπέντε χρόνια δουλειάς- αν αφαιρεθούν εισφορές και φόροι.

Αυτή ήταν η κατάσταση πριν από περίπου δύο χρόνια. Σήμερα είναι πολύ - πολύ χειρότερη.

Φαίνεται πως ορισμένοι θεωρούν ως έκφραση δικαιοσύνης και ως σημάδι χρηστής διοίκησης το να καταλήξουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι της Ελλάδας να ζουν ντυμένοι με κουρέλια και να κοιμούνται στα παγκάκια, όταν τα χρήματα που εξοικονομούνται οδεύουν προς τις τσέπες της διεθνούς τοκογλυφίας θρέφοντας την εντελώς σάπια Ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική συμμορία.

Μου κάνει φοβερή εντύπωση πως ο γνωστός "υπουργός υγείας" κομπορρημονεί πως γλύτωσε λεφτά όταν η δουλειά του δεν είναι τα λεφτά αλλά η υγεία των Ελλήνων πολιτών, για την οποία ο τύπος αυτός δεν έδινε και δεν δίνει πεντάρα τσακιστή. Κανείς σε κανένα παράθυρο ή φινιστρίνι δεν είδα και δεν άκουσα να του το υπενθυμίζει αυτό.

Ορισμένοι, έχουν ταυτίσει την χρηστή διοίκηση με την καταστροφή κάθε Δημόσιου Οργανισμού, την ακύρωση κάθε Δημόσιου Αγαθού και το ξεπούλημα κάθε Δημόσιου Πόρου βρίσκοντας ευήκοα ώτα, κρεμασμένα στα κεφάλια των ανυποψίαστων ψευτο-νοικοκύρηδων.

Η αλήθεια είναι κάτι το άπιαστο που το πλησίασμά του απαιτεί καθαρότητα και κόπο κι όχι κουβέντες του καφενείου και φτηνή ιδιοτέλεια.

ΥΓ. Δεν είμαι, ούτε κανείς από την οικογένειά μου, Δημόσιος υπάλληλος και δεν είχαμε ποτέ κάποιο συμφέρον από το Δημόσιο.

.