Η θλιβερή «πολιτική εξυπνάδα» του υιού Τούρκογλου

Παρακολουθώ την απίστευτα άτιμη τακτική του λεγόμενου Βενιζέλου σχετικά με το εφεύρημα περί δήθεν «ομάδας διαπραγμάτευσης» και τα τοιαύτα. Η συμπεριφορά που στηρίζεται σε πολιτικάντικα τερτίπια και ψεύδη είναι ίδιον του κου καθηγητή (sic) και εκτός από εξοργιστική είναι και εντελώς έωλη αφού στερείται οποιουδήποτε πολιτικού περιεχομένου. Αλλά … ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Είναι προφανές ότι η αντιπολίτευση διαθέτει και πολιτική εμπειρία και σοβαρά στελέχη που μπορούν να αποκρούσουν εύκολα τις ανήθικες τρίπλες του υιού Τούρκογλου.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι πασοκο-τρίπλες καθαυτές αλλά το γεγονός (που συνάγεται εξ’ αυτών) πως οι πασοκάνθρωποι, με αρχηγό τον ολίγιστο πλην ευτραφή σαλτιμπάγκο της πολιτικής, παραμένουν καταστροφικοί και αμετανόητοι.

Ουδόλως τους ενδιαφέρει η χώρα, η κυβέρνηση και οι ‘διαπραγματεύσεις’.

Το μόνο τους μέλημα είναι η πολιτική τους επιβίωση.

Το μόνο !

Φοβάμαι πως το ίδιο αμετανόητα είναι και τα μπλε ανθρωπάκια του δηλωσία αντωνάκη.

Ο λάκος με τα φίδια θα είναι η λεγόμενη «νέα κυβέρνηση».

Οι κάθε μορφής πολιτικοί αλήτες θα προσπαθήσουν, κάτω από την πίεση των αποτυχιών τους, να επιρρίψουν ευθύνες δεξιά και αριστερά και να σπείρουν παραπληροφόρηση και σκότος στα μυαλά των Ελλήνων πολιτών.

Ας είμαστε προετοιμασμένοι …

.

Οι ψευτο-νοικοκύρηδες

Εμπεριέχει φοβερή ταλαιπωρία το να προσπαθεί κάποιος να εξηγήσει σε κάποιον άλλον τι παίζει με την οικονομία και που οφείλεται η ‘κρίση’ όταν ο ένας χρησιμοποιεί επιχειρήματα και γνώση που αποκτήθηκε με κόπο κι όχι μέσω επιφοιτήσεως, ενώ ο άλλος διατηρεί θέσεις που στηρίζονται σε οικογενειακές εκλογικές συνήθειες, στρεβλή αντίληψη περί ‘δικαιοσύνης’ και σε ιδεοληψίες που εμπεριέχουν άρνηση προς την κοινωνία και υφέρποντα ελιτισμό. 

Ένας επίσης σημαντικός παράγοντας εξάλειψης κάθε επαφής με την πραγματικότητα είναι η προσήλωση στην ‘τηλεοπτική πραγματικότητα’ που έντεχνα εντυπώνεται στα μυαλά αρκετών Ελλήνων μέσω χυδαίου τύπου διείσδυσης τόνων από ‘πληροφορίες σκουπίδια’, ενορχηστρωμένης από τους προύχοντες των ΜΜΕ και την οικονομική ελίτ.

Μια τέτοια προσπάθεια που καταβάλλει κανείς, ιδίως όταν είναι ανυπόμονος, χωρίς άμυνα ειλικρινής και κατατρύχεται από αθεράπευτη αφέλεια, νομίζω ότι είναι πραγματικά μεγάλος κόπος που αποφέρει λίγα, αλλά -εξακολουθώ να πιστεύω- πως αξίζει.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου έδωσε μία από τις εκατοντάδες συζητήσεις που έκανα πρόσφατα για το περιβόητο ζήτημα των Δημοσίων Υπαλλήλων και την έντεχνα χτισμένη από διάφορα ανθρωποειδή, δαιμονοποίησή τους. Πρωταγωνιστές στην «καταδίκη» του Δημοσίου και των υπαλλήλων του είναι συνήθως οι ψευτο-νοικοκύρηδες.

Οι ψευτο-νοικοκύρηδες που ίσως μας φορτώσουν την Κυριακή με πενήντα χρόνια σκοτεινής παρακμής.

Τι είναι όμως αυτοί οι ψευτο-νοικοκύρηδες;

- Είναι άνθρωποι που θεωρούν ενδόμυχα δεδομένο αυτοί να «έχουν» αλλά δεν ενοχλούνται και ιδιαίτερα όταν οι άλλοι «δεν έχουν» (βρίσκουν μάλιστα τρόπους να το δικαιολογήσουν).

- Είναι άνθρωποι που κρίνουν την αξία των συνανθρώπων τους από αυτό που «έχουν» κι όχι από αυτό που είναι.

- Είναι άνθρωποι πρόθυμοι να επιβιώσουν πάνω στην δυστυχία του άλλου, καταφέρνοντας να εκλογικεύσουν και -αυτοϊκανοποιούμενοι- να δικαιολογήσουν την αδυναμία του.

- Είναι άνθρωποι που δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με το ζήτημα, που δεν έλεγξαν τους αριθμούς, δεν σκέφτηκαν πάνω στην ουσία του προβλήματος, δεν αφιέρωσαν συνήθως παρά ελάχιστο χρόνο για να διαμορφώσουν την λαύρα κα καταδικαστική τους θέση.

- Είναι άνθρωποι που θρέφουν μέσα τους μια ανάπηρη αίσθηση υπεροχής που βασίζεται συνήθως και σε αρνητικό συναίσθημα αλλά και στην προβολή όποιας προσωπικής αρνητικής εμπειρίας στην σχέση τους με τους Δημόσιους μηχανισμούς (τέτοιες εμπειρίες είχαμε και έχουμε όλοι μας, αλλά θέλει λίγο κόπο βρε γαμώτο για να καταλάβουμε την αιτία και την σημασία τους).

Η ουσία του πράγματος με δυο λόγια είναι πως το Ελληνικό Δημόσιο διατηρούσε πάντοτε ένα λογικό «μέγεθος», κοντά στο μέσο Ευρωπαϊκό όρο, αλλά ήταν εχθρικό και αναποτελεσματικό με απόλυτη ευθύνη αυτών που κατά καιρούς το διοίκησαν αρχίζοντας από τον Υπουργό και καταλήγοντας στον Γενικό Γραμματέα και το επιτελείο του – και έως εκεί !

Έχει ενδιαφέρον, για όποια συμπεράσματα και θέσεις, να συνειδητοποιήσει κανείς πως όλα τα τελευταία μέτρα εμπεριείχαν μειώσεις μισθών και επιδομάτων, καταργήσεις υπηρεσιών προς τον πολίτη, εθελούσια έξοδο (!), απολύσεις, μειώσεις συντάξεων και εφ’ άπαξ πασπαλισμένα με μίσος, αρνητική προπαγάνδα και κοινωνική απαξία.

Αυτό μόνο !

Αν παρατηρήσει κάποιος τι έγινε τα τελευταία 2,5 χρόνια θα δει πως προς την κατεύθυνση βελτίωσης των Υπηρεσιών του Δημοσίου, της καλύτερης οργάνωσης, της βελτίωσης των διοικητικών μεθόδων, της πρόσθετης επαγγελματικής κατάρτισης, της βελτίωσης του κλίματος και των συνθηκών εργασίας, της ορθολογικότερης κατανομής του προσωπικού, δεν έγινε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Αν θέλει κάποιος να δει μια καλή περιγραφή της κατάστασης του Δημοσίου όπως αυτή αποτυπώθηκε στις αρχές του 2011, μπορεί να δει την «Μελέτη για τις Μισθολογικές Εξελίξεις στο Δημόσιο» που εκτελέστηκε από την ICAP Group και την Hay Group (λες και τα Υπουργεία αυτά δεν είχαν τους πόρους, τους ανθρώπους και την γνώση για να εκτελέσουν την μελέτη με ίδιες δυνάμεις, λες και κοτζάμ Σχολή Δημόσιας Διοίκησης την έχουμε ως ευχάριστο ντεκόρ) μετά από παραγγελία του υπουργού Εσωτερικών και του υπουργού Οικονομικών. Βρίσκεται εδώ .

Εκεί λοιπόν θα δείτε πως ένας μέσος Δημόσιος Υπάλληλος με δεκαπεντάχρονη προϋπηρεσία, έχει μισθό της τάξης των 800 ευρώ ο οποίος συμπληρώνεται από έναν κυκεώνα αυθαίρετων και επισφαλών επιδομάτων (που δεν συνυπολογίζονται φυσικά στις συντάξιμες τακτικές του αποδοχές), για να φτάσει σε ένα επίπεδο μικτών αποδοχών της τάξης των 1.700 ευρώ. Υπολογίστε μόνοι σας τι μένει -μετά από δεκαπέντε χρόνια δουλειάς- αν αφαιρεθούν εισφορές και φόροι.

Αυτή ήταν η κατάσταση πριν από περίπου δύο χρόνια. Σήμερα είναι πολύ - πολύ χειρότερη.

Φαίνεται πως ορισμένοι θεωρούν ως έκφραση δικαιοσύνης και ως σημάδι χρηστής διοίκησης το να καταλήξουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι της Ελλάδας να ζουν ντυμένοι με κουρέλια και να κοιμούνται στα παγκάκια, όταν τα χρήματα που εξοικονομούνται οδεύουν προς τις τσέπες της διεθνούς τοκογλυφίας θρέφοντας την εντελώς σάπια Ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική συμμορία.

Μου κάνει φοβερή εντύπωση πως ο γνωστός "υπουργός υγείας" κομπορρημονεί πως γλύτωσε λεφτά όταν η δουλειά του δεν είναι τα λεφτά αλλά η υγεία των Ελλήνων πολιτών, για την οποία ο τύπος αυτός δεν έδινε και δεν δίνει πεντάρα τσακιστή. Κανείς σε κανένα παράθυρο ή φινιστρίνι δεν είδα και δεν άκουσα να του το υπενθυμίζει αυτό.

Ορισμένοι, έχουν ταυτίσει την χρηστή διοίκηση με την καταστροφή κάθε Δημόσιου Οργανισμού, την ακύρωση κάθε Δημόσιου Αγαθού και το ξεπούλημα κάθε Δημόσιου Πόρου βρίσκοντας ευήκοα ώτα, κρεμασμένα στα κεφάλια των ανυποψίαστων ψευτο-νοικοκύρηδων.

Η αλήθεια είναι κάτι το άπιαστο που το πλησίασμά του απαιτεί καθαρότητα και κόπο κι όχι κουβέντες του καφενείου και φτηνή ιδιοτέλεια.

ΥΓ. Δεν είμαι, ούτε κανείς από την οικογένειά μου, Δημόσιος υπάλληλος και δεν είχαμε ποτέ κάποιο συμφέρον από το Δημόσιο.

.

Ευρώ

Να με συγχωρείτε, αλλά το ζήτημα του ευρώ δεν είναι πρωτίστως οικονομικό.
Είναι ιστορικό, πολιτιστικό και πολιτικό.
Το ευρώ με όλα τα προβλήματά του (ή και ακριβώς λόγω αυτών) αποτελεί βασικό μοχλό ενοποίησης της Ευρώπης.
Το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης ενυπάρχει στο μυαλό των Ευρωπαίων από πολύ παλιά, μερικοί υποστηρίζουν πως τα πρώτα του ψήγματα ανάγονται στην εποχή του Καρλομάγνου.
Όσο δεν θα βλέπουμε την σημασία του ευρώ σε όλη την έκτασή της αλλά περιοριζόμαστε μόνο στα οικονομικά, δεν θα έχουμε στιβαρή και προσγειωμένη άποψη.
Με τα σημερινά δεδομένα τόσο η παραμονή της χώρας όσο και η γενικότερη πορεία του ευρώ είναι εντελώς σίγουρα και απολύτως άτρωτα. Μόνο ένα πολύ μεγάλο γεγονός εκτός Ευρώπης θα μπορούσε να αλλάξει αυτήν την κατάσταση.
Καμία πολιτική δύναμη δεν είναι σε θέση να βγάλει την χώρα από το ευρώ, διότι έτσι θα έρθει σε αντίθεση με ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία αλλά και με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Συγγνώμη για το ‘κατηγορηματικό’ γράψιμο, αλλά προσπάθησα να είμαι επιγραμματικά σύντομος :-)
.

ΣΥΡΙΖΑ ρε !

Αν ακούσετε από οποιονδήποτε αυτά τα τρελά περί «εξόδου από το ευρώ», «εξόδου από την Ευρωπαϊκή ένωση» και γενικά τέτοιου είδους φαντασιοπληξίες και χοντρά ψεύδη, τότε να είστε βέβαιοι πως έχετε απέναντί σας έναν εντελώς ηλίθιο ή (το πλέον σύνηθες) έναν ιδιοτελή απατεώνα που προσπαθεί να σας εκμεταλλευτεί δια της τρομοκράτησης.

Με την ίδια ακριβώς μέθοδο μπορείτε να ανιχνεύσετε εάν κάποιος είναι ή όχι ψευτάκος αριβίστας σαν τον δήθεν ‘βενιζέλο’ ή λαμόγιο πολιτικός σαν τον αντωνάκη. Χρησιμοποιούν την Ευρώπη και το ευρώ, συνεκτιμώντας την ευαισθησία των πολιτών γι αυτά τα θέματα, ώστε να τους γονατίσουν με το ψέμα και την ασύστολη κινδυνολογία.

Τα εσωτερικά παπαγαλάκια της απάτης είναι απολύτως συγχορδισμένα με τα εκτός Ελλάδας καθάρματα που επί τέσσερα σχεδόν χρόνια βιάζουν το επίπεδο ζωής, τον πολιτισμό και το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης. Επί τέσσερα σχεδόν χρόνια τα ιδιωτικά χρέη μετατρέπονται σε δημόσια και ο χρηματοπιστωτικός βούρκος ρουφά εντελώς ανεξέλεγκτα Ευρωπαϊκά Δημόσια χρήματα. Χρήματα που ανήκουν σε όλους μας. Από το ’75 μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει δώσει σε Δημόσιο χρήμα περίπου διακόσια είκοσι (220) δισεκατομμύρια ευρώ για όπλα (σύνθεση: λίγα όπλα, πάρα πολλά πεταμένα λεφτά, μίζες, λαδώματα …). Από το φθινόπωρο του 2009 η Ελλάδα έχει δώσει σε Δημόσιο χρήμα και εγγυήσεις κάπου εκατόν ογδόντα πέντε (185) δισεκατομμύρια ευρώ στις Τράπεζες που πήγαν στις τσέπες αυτών που τις φαλίρισαν. Και μετά από αυτά μας λένε οι ανήθικοι καραγκιόζηδες πως τα φάγαμε όλοι μαζί παρέα, πως είμαστε σπάταλοι και πως τώρα χρειάζεται λιτότητα (sic).

Επί τέσσερα σχεδόν χρόνια οι γνωστές συμμορίες των Βρυξελλών συγκεντρώνουν το πλούτο στους πολύ λίγους και καταστρέφουν κάθε πιθανότητα ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής οικονομίας παίζοντας ένα ιδιότυπο bras de fer φρίκης με τους υπερατλαντικούς ‘φίλους’ μας.

Έχω μια υπερηφάνεια κρυφή επειδή το ξήλωμα του προσωπείου αυτών των απατεώνων φαίνεται να αρχίζει από την χώρα μου.

.

Η άναρθρη κραυγή

Πολλά λέγονται και διάφορα εξυφαίνονται αυτές τις ημέρες, μετά το συνταρακτικό εκλογικό αποτέλεσμα. Για ακόμη μία φορά, όπως και πολλές άλλες στην ιστορία αυτής της χώρας, η αριστερά εκ’ των πραγμάτων αναδεικνύεται ως η πλέον ειλικρινής και φωτεινή δύναμη μέσα στο Ελληνικό πολιτικό τοπίο. Οι Έλληνες πολίτες, αυτοί οι προδομένοι και κατατρεγμένοι, αυτοί οι πολλαπλά εξαπατημένοι και ύπουλα τρομοκρατημένοι από τους πράσινους, μπλε και μαύρους τεχνικούς της εξουσίας, έδειξαν πως στην πραγματικότητα ούτε φοβίζονται ούτε εξαπατώνται.

Η ξεκάθαρη επιβολή, από την ίδια την σύνθεση της ψήφου, των αριστερών θέσεων είναι ένα γεγονός με πολλαπλές σημασίες μέσα και έξω από την Ελλάδα. Η αντοχή των Ελλήνων πολιτών στο βάρος της εγχώριας και Ευρωπαϊκής νέο-φιλελεύθερης προπαγάνδας εκτός από την ουσιαστική πολιτική σημασία της έχει και μια εντελώς ανθρώπινη και βαθιά συγκινητική πλευρά. Είναι ο λαός που αντιστέκεται. Και όποιος δεν καταλαβαίνει, θα θυμάστε βέβαια πως δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

Όμως το βαθύ και πολύπλευρο τραύμα που αποτυπώθηκε πάνω στην Ελληνική κοινωνία έχει και παράπλευρες συνέπειες. Η αγανάκτηση, η έλλειψη πληροφόρησης η απαξίωση και ο διασυρμός της χώρας και των ανθρώπων της από τα εντόπια και τα εκ του εξωτερικού τσιράκια της ιδεολογίας περί «δημιουργικών καταστροφών», καμιά φορά εκφράζεται και με άκομψους, μη δομημένους και απρόβλεπτους τρόπους. Η άδικη πίεση και η στέρηση κάθε ελπίδας εξαγριώνει τον άνθρωπο και η οργή αυτή, η καταπιεσμένη τα τελευταία δυόμισι χρόνια, καμιά φορά μπορεί να γίνει σκοτεινή και αυτό-καταστροφική.

Αυτού του τύπου η (δικαιολογημένη;) τυφλή οργή τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας είναι που οδήγησε σ’ αυτήν την μακρόσυρτη και ανατριχιαστικά απάνθρωπη άναρθρη κραυγή μέρους των συν-πολιτών, που πολιτικά εκφράστηκε με την παροχή ψήφων ικανών για την είσοδο στην Βουλή ατόμων που καμία σχέση δεν έχουν ούτε με τον πολιτισμό καθ’ αυτόν αλλά ούτε και με την αργά και σταθερά αναδυόμενη Ελληνική κοινωνία των πολιτών.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να τρομάζουμε από τους γραφικούς χαιρετισμούς, τα υστερικά εγέρθουτου (sic) και την παντελή έλλειψη εγκεφάλου που παρατηρείται σε κάποιους. Μια άναρθρη κραυγή είναι που βγήκε ασύντακτα, αυθόρμητα και δυστυχώς ασυλλόγιστα από την ψυχή του προδομένου πολίτη.

Μια άναρθρη κραυγή είναι. Θα περάσει …

.

Αφιερωμένο στον Schäuble και την παρέα του ...

Ο Μητσοτάκης στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ

Από το έθνος:

«Ο κ. Μητσοτάκης ξέρει τι λέει» σχολίασε η γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα αναφερόμενη στη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος, μεταξύ άλλων, προτείνει μία νέα εθνική συμφωνία με το ΚΚΕ, αφού «δεν μπορεί να είναι και νόμιμο και παράνομο», όπως είπε.  

«Αποδεικνύει ότι το σύστημα έχει βασικό του αντίπαλο, κύριο αντίπαλο, το ΚΚΕ, το οποίο οργανώνει τους αγώνες των εργαζομένων, τους εμπνέει εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στο δίκιο τους», είπε η κ. Παπαρήγα.

«Αλλωστε, ο κ. Μητσοτάκης το έχει ξαναπεί και άλλη φορά, ότι το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, δεν εξαγοράζεται, δεν υποκύπτει, δεν ενδιαφερέται για λαμπερές θέσεις και πάνω απ΄ όλα ενδιαφέρεται να υπηρετήσει το λαό. Ο κ. Μητσοτάκης για δεύτερη φορά λέει την αλήθεια από τη δική του τη σκοπιά, εναντίον βεβαίως του ΚΚΕ, λέει την αλήθεια» κατέληξε η κ. Παπαρήγα.

Όπως έγραψε ο Νίκος Ξυδάκης στο κείμενό του "Τα ρεφλέξ της Αριστεράς":

Η στάση του ΚΚΕ θα χαρακτηριζόταν φιλοσοφικά ως σολιψισμός, αν δεν εμπεριείχε την ιδιοτέλεια της ηγεσίας του και τη υποκρυπτόμενη μοχθηρία προς τις δοκιμαζόμενες μάζες, προς τα άτακτα, ανυπάκουα, αλλόπιστα κοινωνικά υποκείμενα.

.

 

Το AIDS στο μυαλό

Η χώρα διολισθαίνει προς τον φασισμό, η κοινωνία εκχυδαΐζεται, ο πολίτης φορτώνεται μια σκοτεινή συνενοχή χωρίς να αντιδρά. Η δημοσιοποίηση των στοιχείων της πρώτης γυναίκας ιερόδουλης με AIDS και η συνέχιση τέτοιων δημοσιοποιήσεων,  φέρουν έντονη την οσμή της προπαγάνδας και της προσπάθειας τρομοκράτησης των πολιτών και υπερ-συντηρητικοποίησης ολόκληρης της κοινωνίας. Γιατί άραγε ακριβώς τώρα; 

Οι ενέργειες αυτές μοιάζουν πολύ με ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών, με μια αχαλίνωτη τάση προς την ανθρωποφαγία. Ούτε η ευαισθησία, ούτε το απόρρητο των πληροφοριών υγείας, ούτε οι αρχές προστασίας μπορούν να σταματήσουν τον εσμό των φαρισαίων που τραβούν την Ελληνική κοινωνία προς το χάος. 

Το φαινόμενο αυτό χρησιμοποιείται προ των εκλογών και για να στηρίξει τις εντελώς αδικαιολόγητες και άσκοπες πρωτοβουλίες τύπου αμυγδαλέζας και των περιπολιών τύπου γκεστάπο στο κέντρο της Αθήνας. Τα απάνθρωπα και εντελώς παράλογα αυτά μέτρα έχουν έναν εξαιρετικά διαφανή ψηφοθηρικό στόχο. Απευθύνονται είτε στους κάθε λογής ελληνόψυχους (sic) είτε στον φοβισμένο ανθρωπάκο που μετασχηματίζει την ανασφάλειά του σε άρνηση και μίσος προς όλους και όλα. 

Σημασία όμως δεν έχει τόσο η ανάλυση των παραπάνω θέσεων, αφού ο οποιοσδήποτε έχει διατηρήσει έστω μια στοιχειώδη ικανότητα σκέψης μπορεί να αντιληφθεί τι ακριβώς γίνεται και γιατί, όσο η διαπίστωση της απάθειας και αφασίας του νομικού κόσμου, των πολιτικών θεσμών και της διανόησης μπροστά στην αποδόμηση των αξιών και την -ανεπαισθήτως τελούμενη- υποβάθμιση της κοινωνίας στο επίπεδο της αγέλης. 

Ο πνευματικός μας κόσμος ή ότι απέμεινε από αυτόν απλώς απ-εργεί. Αφασία !

.

Quantanamo made in Athens

Ως συνεχιστές του παραλογισμού που εισήγαγε ο ανεκδιήγητος πολύδωρας, ο μεν αχρείος παπουτσής σκαρφίστηκε έναν άσκοπο φράχτη ο δε ανθρωποφάγος χρυσοχοϊδης ολοκληρώνοντας το μοιραίο βήμα της χώρας προς την απόλυτη βαρβαρότητα μας κληροδότησε σήμερα μια ανατριχιαστική (και επίσης άσκοπη) εκδοχή Quantanamo μέσα στην Αθήνα.

Είναι κυριολεκτικά εμετικό να σκέφτεται κανείς ότι τέτοια μέτρα θα συλλέξουν ψήφους προς τους εμπνευστές τους. Ποιους ψήφους; Από ποιους ανθρώπους; Πόσο βαθιά μπορεί να είναι (και πως να συγχωρεθεί) μια τέτοια πλάνη;

Δεν υπάρχει τέλος ούτε όριο στην αγριότητα αυτών των ανθρώπων που σφετερίστηκαν την εξουσία με απάτες και ψέματα. Όμως η κακή τους ύπαρξη μαγαρίζει και όλους εμάς αφού γινόμαστε εκ των πραγμάτων συνένοχοι στην αγριότητά τους και συνοδοιπόροι στην πορεία τους προς το σκοτάδι

.

ΠΑΣΟΚ light και ΝΔ light – το σωσίβιο του δικομματισμού

Κοιτάζοντας τα ποσοστά των κομμάτων που εμφανίζονται στις διάφορες δημοσκοπήσεις, σκέφτομαι πως, παρά το ό,τι γενικά πιστεύεται, και αν ληφθούν υπ’ όψιν τα ποσοστά των ΠΑΣΟΚ light (Κουβέλης) και ΝΔ light (Καμμένος) που είναι από 10% περίπου, τότε ο δικομματισμός στην ουσία ζει και βασιλεύει αφού τελικά θα καταφέρει να βγει σχετικά αλώβητος από τον κυκεώνα της απροκάλυπτης διαπλοκής με την οικονομική ελίτ, των τεράστιων λαθών και του δοσιλογισμού για τα οποία είναι υπεύθυνος.

.

Η φοροδιαφυγή η διαφθορά και οι πεπονόφλουδες

Έγραψα αυτό το σημείωμα με αφορμή νέες θριαμβικές κραυγές περί περιορισμού της διαφθοράς (sic) και ‘πάταξης’ της φοροδιαφυγής. Κραυγές που συνήθως υπερτονίζουν το ήσσον ακριβώς για να κρύψουν τα μεγάλα και ουσιώδη.

Κάποιοι προσπαθούν (με μερική επιτυχία δυστυχώς) να μας πείσουν πως για τα οικονομικά προβλήματα της χώρας φταίω εγώ που δεν πήρα απόδειξη από το περίπτερο κι εσείς διότι ο καστανάς σας δεν σας έκοψε … τιμολόγιο. Αν η ευθύνη για τα σημερινά προβλήματα της χώρας επεκτείνεται συνεχώς και μεγαλώνει, όπως η θεωρία της διαστολής του σύμπαντος, τότε σταδιακά θα μας περιλάβει όλους οπότε και θα δικαιωθεί ο πάγκαλος με το ‘μαζί τα φάγαμε’ πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.

Νομίζω πως πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και σταθεροί στην άποψη ότι δέκα σύριγγες παραπάνω ή ένα φορτηγό γάζες μαζί με χίλιες ασπιρίνες δεν είναι το ίδιο με ένα αξονικό τομογράφο που, για παράδειγμα, αντί 20 τον πληρώσαμε 30 εκατομμύρια ούτε με τα εν πολλοίς άχρηστα υποβρύχια, ούτε με την καταλήστευση των ταμείων μέσω των δομημένων ομολόγων, ούτε με τις εξωφρενικές υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων, ούτε με την έντεχνη διοχέτευση των πόρων των ΕΣΠΑ στα πορτοφόλια της Ελληνικής οικονομικής ελίτ κλπ κλπ.

Πρέπει να στεκόμαστε στα πραγματικά μεγάλα διότι από αυτά δημιουργούνται τα εθνικά χρέη αλλά και καταστρέφεται η κοινωνία αφού φθείρονται συνεχώς οι θεσμοί. Οι πεπονόφλουδες, δηλαδή οι υπερτονισμένες υποθέσεις, δείχνουν απλώς κακές προθέσεις και προσπάθεια παραπλάνησης από τους υπερτονίζοντες. Πρόκειται για ένα σπορ χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού των πολιτών που εντείνεται συνεχώς όσο πλησιάζουν οι εκλογές.

Για το χρέος μας δεν φταίει ο ταξιτζής, οι φορτηγατζήδες και οι κομμώτριες όπως πολύ εύστοχα άκουσα να ακούγεται χθές. Δεν φταίει ούτε καν η πολυδιαφημισμένη «φοροδιαφυγή» που λειτουργεί πια ως είδος σύγχρονου ταμπού. Ακόμη κι αν κάποιος είναι υποστηρικτής των εισηγήσεων της τρόικας δεν μπορεί παρά να επισημάνει την πλήρη άγνοια των μελών της (ή απλώς την συνειδητή αποσιώπηση) όσον αφορά στις ιδιαιτερότητες της Ελληνικής Οικονομίας, των επιμέρους στοιχείων που συνθέτουν το ΑΕΠ της χώρας, αλλά και των συνθηκών που οδήγησαν στην μεγέθυνση του ΑΕΠ κατά 100% κατά την τελευταία δεκαετία. Η αυθαίρετη υπόθεση περί ενίσχυσης των εσόδων μέσω ‘πάταξης’ της φοροδιαφυγής, αγνοεί την άμεση και πλήρη ενσωμάτωση των εισοδημάτων φοροαποφυγής των ελευθέρων επαγγελματιών στην κατανάλωση και συνεπώς στο ΑΕΠ της χώρας. Δυστυχώς καταλήξαμε έτσι ώστε κάθε ευρώ οποιασδήποτε μορφής φόρου χάνεται κυριολεκτικά και διαπαντός από την Κοινωνία αφού ταΐζει απλώς το «θηρίο» δηλ. τους αχόρταγους τοκογλύφους και τραπεζίτες.

Στο κάτω - κάτω ο υδραυλικός που γυρίζει με ένα ντάτσουν από εδώ και από εκεί για να σπουδάσει τα παιδιά του η για να παντρέψει την κόρη του δεν με πειράζει να μην κόβει αποδείξεις. Δεν με πειράζει καθόλου, διότι τα λεφτά του θα παραμείνουν εδώ αφού ποτέ δεν θα διανοηθεί να τα στείλει στην Ελβετία. Τα χρήματά του θα μείνουν και θα επαναεπενδυθούν μέσα στην χώρα για να διατηρηθεί ένα αποδεκτό επίπεδο ζωής της οικογένειας, για να αποκτηθεί ένα Πανεπιστημιακό πτυχίο ή για να κτιστεί ένα σπίτι.

Άλλοι είναι οι φαταούλες «Ελβετοί» που παραμένουν ουσιαστικά άθικτοι παρ’ όλο που και σε αυτούς οφείλεται η μεγέθυνση του χρέους.

Εν κατακλείδι, αυτό που υποστηρίζω είναι πως χρειάζεται να εστιάζουμε στην ουσία των πραγμάτων θέτοντας κριτήρια και προτεραιότητες ανάλογα με την σημασία και το μέγεθος του φαινομένου που έχουμε μπροστά μας.

Αν δεν το κάνουμε, θα είμαστε εύκολα θύματα της προπαγάνδας και του αποπροσανατολισμού που πηγάζει από αυτούς ακριβώς που έχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες για τα προβλήματα της χώρας, καθώς προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το Status Quo το δικό τους και των αφεντικών τους.
.

Αχόρταγες ψυχές και ξέφραγες ορέξεις ...

Έγραψα σε ένα σχόλιο με αφορμή την φωτογραφία που βλέπετε πάνω, πως εμένα μου προκάλεσε απέχθεια η παρουσία των κουκουλοφόρων με το καπελάκι, το στυλ 007 και την μάγκικη καμπούρα που 'κρατούν' τον συλληφθέντα. Οι τύποι αυτοί που σίγουρα έλκουν την καταγωγή τους από τον υπόκοσμο, είναι 'αστυνομικοί' που πληρώνονται από τους Έλληνες πολίτες.

Αυτό με αηδιάζει και με ανησυχεί περισσότερο από τον ακη.

Όμως σκεφτείτε πως δεκάδες ή εκατοντάδες εγκάθετοι και ημέτεροι των δύο κομμάτων «τα έχουν πάρει» και μάλιστα χοντρά. Πολύ χοντρά. Από όλους αυτούς μόνον ο άκης βγήκε φταίχτης και μάλιστα με χυδαία ταρατατζούμ και φανφάρες προεκλογικής κοπής.

Αυτόν βρήκαν να χρησιμοποιήσουν οι πρώην σύντροφοί του, συνεργάτες του, πολιτικοί του μαθητές και ‘φίλοι’ από το ΠΑΣΟΚ ώστε να εισέλθουν στην περίοδο τον εκλογών δήθεν δίκαιοι και δήθεν αμόλυντοι. Πρωταγωνιστής στην βρωμιά, όπως πάντα, ο γιός του Τούρκογλου.

Η μεθόδευση, το ‘στυλ’ και η συγκυρία σηματοδοτούν ξεκάθαρα το κοινωνικό και ηθικό επίπεδο των ‘στελεχών’ και του ‘πολιτικού προσωπικού’ που θα ζητήσει την ψήφο των Ελλήνων πολιτών.

Δεν είναι άνθρωποι αυτοί. Είναι ανθρωποφάγοι.

Δεν έχουν ηθική αυτοί γιατί οι ψυχές τους είναι αχόρταγες και οι ορέξεις τους είναι ξέφραγες …

.

Δημήτρης Κουφοντίνας

… Το Γερμανικό επενδυτικό σχέδιο για την Ελλάδα με συμφωνία των άλλων ανταγωνιστών – συνεταίρων τους όπως οι ΗΠΑ, προβλέπει τον διαμελισμό της χώρας σε κινεζοποιημένες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Την αποανάπτυξη, με εξευτελισμό των μισθών, πρόσθετη μείωση του ΑΕΠ κατά 15% - 20%, καταστροφή των υποδομών και των οικονομικών εργαλείων που είναι αναγκαία για την αυτοδύναμη ανάπτυξη, απόσυρση του κράτους από τις υπηρεσίες πρόνοιας, ασφάλισης, παιδείας, υγείας, συστηματικό αποδεκατισμό των μικρομεσαίων, προσανατολισμό των αγροτών στην καλλιέργεια φωτοβολταϊκών. Και, ως αποκορύφωμα, των εκπατρισμό των νέων, ιδιαίτερα των πιο μορφωμένων, με προτίμηση στα καλύτερα βιογραφικά. Έμελλε να ξαναζήσει αυτός ο τόπος ξεριζωμούς ξενιτιά, τα έρημα τα ξένα …

Από συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα στην κυριακάτικη εφημερίδα «Το Χωνί».

.

Was gesagt werden muss - Τι πρέπει να ειπωθεί – What must be said [Günter Grass]

Το ποίημα του Gunter Grass «τι πρέπει να ειπωθεί» που δημοσιεύτηκε προχθές στην Süddeutschen Zeitung μεταφρασμένο πολύ πρόχειρα και πολύ γρήγορα.
Μπορείτε να το βρείτε εδώ στα Γερμανικά και εδώ στα Αγγλικά.

Τι πρέπει να ειπωθεί

Γιατί παρέμεινα σιωπηλός, γιατί συγκρατήθηκα τόσο, για κάτι που επιχειρείται απροκάλυπτα μέσα από παιχνίδια του πολέμου, στο τέλος των οποίων όσοι από εμάς επιβιώσουν δεν θα είναι παρά σκιές;

Είναι το υποτιθέμενο δίκαιο του πρώτου χτυπήματος, που θα κατέστρεφε τους ανθρώπους στο Ιράν, που αρθρώνεται από κύμβαλα αλαλάζοντα και υποστηρίζεται από οργανωμένες ομάδες, με την υποψία ότι ίσως μια ατομική βόμβα να κατασκευάζεται εκεί.

Λοιπόν, γιατί διστάζω να ονοματίσω έναν άλλο τόπο στον οποίο για χρόνια πολλά –παρ’ όλο που κρατήθηκε μυστικό- μια ενισχυόμενη πυρηνική δυνατότητα αναπτύσσονταν πέρα από κάθε εποπτεία ή έλεγχο οποιουδήποτε είδους;

Αυτή η γενικευμένη πρακτική απόκρυψης των πραγμάτων, στην οποία και η δική μου σιωπή έγινε συνένοχη, μοιάζει πια με ένα αποτρόπαιο ψέμα και με αναγκάζει σε μια μορφή τιμωρίας όταν έρχεται η στιγμή της χλεύης: Όμως η ετυμηγορία «αντι-σημιτισμός» ξεπέφτει πλέον εύκολα.

Τώρα που η ίδια μου η χώρα έρχεται ξανά και ξανά στην θέση του σκληρά κατηγορούμενου για τα δικά της εγκλήματα, τα ξεκάθαρα και ασύγκριτα, φαίνεται να είναι το σημείο εκκίνησης (κάτι που είναι απλώς επιχειρηματική δραστηριότητα αλλά εμφανίζεται ως διαδικασία επανόρθωσης) ενός ακόμα υποβρυχίου ικανού να μεταφέρει πυρηνικές κεφαλές, στο δρόμο του για το Ισραήλ, όπου ούτε μία πυρηνική βόμβα έχει προς το παρόν αποδειχτεί ότι υπάρχει, με μοναδικό μάρτυρα τον ίδιο τον φόβο, θα πω αυτό που πρέπει να ειπωθεί.

Όμως γιατί έμεινα σιωπηλός ως τώρα;

Γιατί θεωρούσα πως η καταγωγή μου κηλιδωμένη από έναν λεκέ που ποτέ δεν θα μπορέσει να σβήσει, σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα να περιμένω από το Ισραήλ, έναν τόπο με τον οποίο είμαι – και πάντα θα είμαι- συνδεδεμένος, να αποδεχτεί την ανοικτή δήλωση της αλήθειας.

Γιατί μόνο τώρα, όντας πια γέρος και με όση μελάνι μου απομένει δηλώνω πως η πυρηνική δύναμη του Ισραήλ θέτει σε κίνδυνο την ήδη εύθραυστη παγκόσμια ειρήνη;

Διότι ό,τι πρέπει να ειπωθεί σήμερα θα είναι μάταιο αν ειπωθεί αύριο.

Διότι εμείς οι ήδη πολύ επιβαρυμένοι με ενοχές Γερμανοί, ίσως να παρέχουμε τα εργαλεία για ένα επερχόμενο έγκλημα έτσι ώστε η συνενοχή μας να μην μπορεί πια να εξαλειφθεί με καμία από τις συνήθεις δικαιολογίες.

Και επί πλέον σπάω την σιωπή μου γιατί σιχάθηκα την Δυτική υποκρισία και πραγματικά ελπίζω πως πολλοί θα ελευθερωθούν κι αυτοί από την σιωπή τους και θα μπορέσουν να απαιτήσουν από αυτούς που είναι υπεύθυνοι και ένοχοι για τον επερχόμενο κίνδυνο να αποκηρύξουν οποιαδήποτε πιθανότητα για χρήση στρατιωτικής βίας, θα μπορέσουν να επιμείνουν ώστε οι κυβερνήσεις του Ιράν και του Ισραήλ να επιτρέψουν και οι δύο ταυτόχρονα σε κάποιον επίσημο διεθνή θεσμό έναν ανοικτό και χωρίς κανένα περιορισμό έλεγχο της πραγματικής πυρηνικής τους δυνατότητας.

Κανένας άλλος τρόπος δεν μπορεί να είναι επιβοηθητικός για τους Ισραηλινούς και στους Παλαιστινίους, σε αυτούς που παρόλο που ζουν δίπλα - δίπλα κατατρύχονται από την εχθρότητα σε αυτήν την περιοχή που διακατέχεται από αυταπάτες, αλλά και για όλους εμάς.

.

Ζήτω η 25η Μαρτίου !

Σκοπεύοντας ελεύθερα  (ή από την αντικοινωνική εχθρότητα στην απύθμενη βλακεία)

Η οικονομική ελίτ  (πρόκειται για λιγότερο από το 1% του πληθυσμού που κατέχει ένα τεράστιο ποσοστό του συνολικού πλούτου)  είναι αυτή που στην πραγματικότητα ευθύνεται για όλες τις σοβαρές αποφάσεις καθώς και την θεσμική φυσιογνωμία ενός κράτους, χρησιμοποιώντας προς τον σκοπό αυτό μια οικονομικά εξαρτώμενη και καλά ελεγχόμενη πολιτική ελίτ που θα εξασκεί άμεσα την πολιτική και εκτελεστική εξουσία. Όμως και η δικαστική εξουσία λειτουργεί και αυτή ως θεραπαινίδα της οικονομικής ελίτ αφού κατά την άποψή μου το όραμα του Μοντεσκιέ περί διαχωρισμού των εξουσιών (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής) έχει ξεπέσει –ειδικά σήμερα – στο επίπεδο του ρομαντικού βολονταρισμού. Μέσα στα πλαίσια αυτά η κατανόηση της καταγωγής και του ρόλου της Ελληνικής οικονομικής ελίτ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση των δεινών και της φάσης που διέρχεται σήμερα η χώρα.

Από το 1823 έως το 1825 ένας καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος διέλυσε κάθε δυνατότητα της Ελλάδας να αναδειχθεί σε ένα πραγματικά γνήσιο και ανεξάρτητο κράτος. Οι συνεχείς παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων, οι εσωτερικές έριδες και οι συγκρούσεις συμφερόντων των ποικίλων τμημάτων της «άρχουσας τάξης» (οπλαρχηγοί, κοτζαμπάσηδες, καραβοκυραίοι κλπ) οδήγησαν στην καταστροφή κάθε γνήσιας εσωτερικής πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης, στον ληστρικό και αδιέξοδο δανεισμό και στην επικράτηση των Άγγλων ως πατρόνων της νέας χώρας. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε απαράλλαχτη μέχρι την έναρξη του εμφυλίου το 1944 οπότε η Αγγλική κυριαρχία αντικαταστάθηκε από την Αμερικανική.

Η ταραχώδης καταγωγή του νέου κράτους οδήγησε στην δημιουργία μιας Ελληνικής οικονομικής ελίτ (κατ’ άλλους αστική ή άρχουσα τάξη) που εμπεριέχει έως και σήμερα όλα τα κακά και άσχημα των φατριών που με την ιδιοτελή δράση τους σημάδεψαν την χώρα με απαρχή τις πρώτες έριδες λίγο μετά την αιματηρή άλωση της Τρίπολης, και κατάληξη την πλήρη παράδοση της χώρας στα Αγγλικά συμφέρονται και την πυρπόληση του Ελληνικού στόλου από τον Ανδρέα Μιαούλη το 1831.

Η εγχώρια οικονομική ελίτ λοιπόν, καθοριζόμενη απόλυτα από την καταγωγή της, είναι σήμερα το ίδιο ιδιοτελής και αχόρταγη όπως και τότε. Επί πλέον έχει αποδείξει ότι παραμένει προσκολλημένη στο εμπόριο και τον παρασιτισμό κρατώντας –ιδιαίτερα μετά τον Β’ πόλεμο- αποστάσεις από την πραγματική παραγωγή, την αγροτική και την βιομηχανική ανάπτυξη. Η Ελληνική οικονομική ελίτ έχει επανειλημμένα στραφεί με τα όπλα εναντίων των απλών πολιτών αυτής της χώρας επιβεβαιώνοντας την κακή της κουλτούρα και συμπεριφορά καθώς και την απίστευτα δουλική της προσήλωση στον ξένο παράγοντα ο οποίος πάντα την συντηρούσε και την στήριζε.

Η οικονομική ελίτ υπήρξε πάντοτε πιστή στις εντολές των ξένων πατρόνων βάζοντας τα συμφέροντά τους αλλά και τα δικά της πάνω από τα συμφέροντα της χώρα και των πολιτών της. Η Ελληνική οικονομική ελίτ και η ομάδα των λίγων εκατοντάδων οικογενειών που την αποτελούν, υπακούει, από την δημιουργία της, στα ξένα αφεντικά δηλαδή στις ισχυρότερες υπερατλαντικές και Ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ τα συμφέροντα των οποίων εκφράζονται από τις καλοστημένες πολιτικές τους ελίτ.

Η εγχώρια πολιτική ελίτ, αυτό που σήμερα λέμε ‘πολιτικό προσωπικό’, ενώ θα έπρεπε να αποτελεί μηχανισμό έκφρασης των συμφερόντων αυτής της χώρας είναι (και ήταν πάντα) μια ομάδα λακέδων με δύο αφεντικά: αφενός την εγχώρια οικονομική ελίτ και αφ’ ετέρου τις ξένες πολιτικές ελίτ των κρατών που λειτουργούν κατά καιρούς ως πάτρωνες αυτής της χώρας.

Όσο καλά εξηγείται η παρούσα κατάσταση της Ελλάδας από τις παραπάνω θέσεις τόσο περισσότερο ισχυρή γίνεται η διαπίστωση πως η διέξοδος από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι εξαιρετικά δύσκολη.

... το σημείωμα αυτό το έγραψα με αφορμή την σημερινή διασπορά, από την κατοχική κυβέρνηση του δοσίλογου παπαδήμου και τα τσιράκια του, ελεύθερων σκοπευτών στα ψηλά κτίρια του κέντρου της Αθήνας, και για του λόγου το αληθές:

.

Η al-Qaeda υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ και την Σαουδική Αραβία συνυπεύθυνη για την επιδείνωση της κατάστασης στην Συρία

Η φωτογραφία από σημερινή μεγάλη διαδήλωση στην Δαμασκό υπέρ της κυβέρνησης του προέδρου Άσαντ και κατά της τρομοκρατίας

Συνέντευξη του Press_TV με τον Jamal Wakim, Καθηγητή στο διεθνές Πανεπιστήμιο της Βυρηττού.

« … η Al-Qaeda παίζει το ρόλο του εργαλείου της Αμερικάνικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή ειδικά αυτή την περίοδο όπου διαφαίνεται μια τάση ανάληψης του ελέγχου της περιοχής από μια συμμαχία Σουνιτικών ομάδων καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ.

Ομάδες της Al-Qaeda υποστηριζόμενες από την Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ λειτουργούν ως πράκτορες της Δύσης στην Συρία με στόχο την κλιμάκωση της κρίσης σ’ αυτό το Αραβικό κράτος … »

Το Press-TV πήρε συνέντευξη από τον Jamal Wakim, καθηγητή στο διεθνές Πανεπιστήμιο της Βυρηττού σχετικά με τον ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στην Αμερικανικής εμπνεύσεως επίθεση εναντίον της Συρίας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ συνεργάζονται στενά με την Al-Qaeda, ως το κατ’ εξοχήν μέσο τρομοκράτησης όχι μόνο στην Συρία αλλά και αλλού. Ότι ακολουθεί είναι μια ελεύθερη καταγραφή της συνέντευξης:

Press-TV: Σαουδαραβικές διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι παρατηρήθηκαν περισσότεροι βομβαρδισμοί και σημειώθηκαν μεγαλύτερες απώλειες αυτό το Σαββατοκύριακο στην Δαμασκό. Κύριος στόχος ήταν κτίρια των δυνάμεων ασφαλείας σε κατοικημένες περιοχές. Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός αυτό πείθει ότι δεν πρόκειται για επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων. Οπότε τι πρέπει να υποθέσουμε; Ότι η Σαουδική Αραβία προσπαθεί να σταματήσει την αιματοχυσία ή ότι αντίθετα, την ενισχύει μέσω της βίας;

Wakim: Είναι βέβαιο ότι η Σαουδική Αραβία εμπλέκεται στα γεγονότα της Συρίας. Εμπλέκεται στον βαθμό που προσπαθεί να ρίξει το Συριακό καθεστώς ώστε να επιτύχει έναν κεντρικό στρατηγικό στόχο που δεν είναι άλλος από την εξάλειψη του παρόντος καθεστώτος που είναι εχθρικό προς τα Αμερικανικά σχέδια που αφορούν στην περιοχή και που αρνείται να απεμπολήσει τις σχέσεις και τους δεσμούς του με το Ιράν, την Ρωσία και την Κίνα. Η Συρία, με βάση την οπτική των Αμερικανών, μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός εμποδίου για την διέξοδο της Περσίας (Ιράν) προς την Μεσόγειο. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό επιχείρημα και αυτός είναι ο στόχος που η Σαουδική Αραβία, με την συμβολή – προς το παρόν – της Ιορδανίας του Κατάρ και της Τυνησίας, προσπαθεί να επιτύχει μέσω της κατάλυσης του Συριακού καθεστώτος.

Press TV: Βλέποντας αυτά που συμβαίνουν στην Συρία και αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο στο Μπαχρέιν, δηλαδή ομάδες από το εξωτερικό να εξόπλιζαν τους ντόπιους επαναστάτες τι είδους αντίδραση νομίζετε ότι θα είχαμε από το Ριάντ την Ουάσιγκτον και άλλους;

Wakim: Μα έχουμε ήδη αντίδραση από το Ριάντ χωρίς καν να υπάρχει μια ένοπλη αντιπολίτευση στο Μπαχρέιν αφού οι Σαουδάραβες έχουν στην ουσία επέμβει χρησιμοποιώντας ένοπλες ομάδες για να τσακίσουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στο Μπαχρέιν διότι φοβούνται ότι μια επιτυχής επανάσταση στο Μπαχρέιν θα ενθάρρυνε τους πολίτες της Σαουδικής Αραβίας να εξεγερθούν εναντίον της δυναστείας των Σαούντι ανατρέποντάς την.

Γι αυτό τον λόγο επεμβαίνουν στο Μπαχρέιν εναντίον φιλήσυχων διαδηλωτών ώστε να τσακίσουν την ειρηνική τους επανάσταση που ζητά απλώς μεταρρυθμίσεις και όχι την ίδια την ανατροπή του καθεστώτος Αλ-Χαλίφα. Οι πολίτες του Μπαχρέιν είναι άοπλοι και δεν επιτίθενται ούτε εξασκούν βία σε άτομα ή ομάδες του καθεστώτος ούτε ακόμη και στα Σαουδαραβικά στρατεύματα που εγκαταστάθηκαν εντός του Μπαχρέιν υποστηρίζοντας το καθεστώς Αλ-Χαλίφα.

Press TV: Για να το κάνουμε περισσότερο συγκεκριμένο … τι είδους αντίδραση θα περιμέναμε από τους Σαουδάραβες στην περίπτωση όπου άλλες ομάδες ή οργανώσεις θα προσπαθούσαν να εξοπλίσουν τους επαναστάτες του Μπαχρέιν;

Wakim: Θα πήγαιναν στον ΟΗΕ διότι είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα ή κράτος. Θα πήγαιναν στο ΟΗΕ, και με την υποστήριξη των ΗΠΑ θα προσπαθούσαν να καταγγείλουν και να καταδικάσουν αυτό το κράτος ή αυτή την ομάδα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το Σαουδαραβικό καθεστώς παίζει την στιγμή αυτή ένα υποκριτικό παιχνίδι δύο μέτρων και δύο σταθμών αφού υποστηρίζει μια μειοψηφική ένοπλη αντιπολίτευση στην Συρία που αντιμάχεται το Συριακό καθεστώς το οποίο όμως απολαμβάνει την στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των Σύρων πολιτών. Δεν έχουμε δει τους τελευταίους μήνες καμία ειρηνική διαδήλωση της αντιπολίτευσης στην Συρία. Ίσως στις πρώτες μέρες των ταραχών να υπήρχαν γνήσιες και ειρηνικές διαμαρτυρίες, αλλά κατά τους τελευταίους τρείς ή τέσσερεις μήνες βλέπουμε αποκλειστικά ένοπλες επιχειρήσεις καθοδηγούμενες από εξοπλισμένες ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Press TV: Στις ένοπλες ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση φαίνεται να εμπλέκονται το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και η Γαλλία, με τις τελευταίες αναφορές να φέρουν εμπλεκόμενο και το Ισραήλ. Είναι αλήθεια ότι όλες αυτές οι ομάδες εργάζονται μαζί; Έχουν άραγε τους ίδιους σκοπούς ώστε να μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι συνεργάζονται με αυτόν ή με παρόμοιους τρόπους και σε άλλα μέρη του κόσμου;

Wakim: Οπωσδήποτε. Υπάρχει μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, του Καναδά, της Δυτικής Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει μια συμμαχία χερσαίων δυνάμεων κυρίως της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν χωρίς να ξεχνάμε την Al-Qaeda και το Ισραήλ … Το Ισραήλ αποτελεί ένα τμήμα αυτής της συμμαχίας μαζί με άλλα Αραβικά κράτη με κύρια την Σαουδική Αραβία, τα κράτη του Κόλπου και την Τυνησία για την ώρα. Ένα άλλο τμήμα της συμμαχίας είναι η ίδια η Al-Qaeda που λειτουργούσε πάντοτε ως πράκτορας των Αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή.

Ακόμη και στην περίπτωση της 11ης Σεπτεμβρίου χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση για την εισβολή στο Αφγανιστάν και αργότερα στο Ιράκ υπό το μανδύα του υποτιθέμενου πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας. Μετά από αυτά η Al-Qaeda χρησιμοποιήθηκε ως συμπληρωματικό εργαλείο τρομοκράτησης του Ιρακινού πληθυσμού, σκεφτείτε ως παράδειγμα την δράση του al-Zarqawi, που προσπαθούσε να αντισταθεί στην Αμερικανική κατοχή

Τώρα που ο Bin Laden εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, την θέση του ως αρχηγός της al-Qaida, πήρε ο al-Zawahiri παίζοντας τον ρόλο του εργαλείου της Αμερικάνικής πολιτικής στην περιοχή σε μια προσπάθεια να ανατεθεί ο έλεγχος σε μια συμμαχία των Σουνιτικών ομάδων. Αυτή είναι η ουσία της προσπάθειας των Αμερικανών. Πιστεύω ότι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Τουρκία, στην Αίγυπτο ή ακόμα και στην Σαουδική Αραβία επιθυμούν να παίζουν τον ρόλο του εργαλείου της Αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή.

.

dallara

 photo από: silez + ukuk

Καμιά φορά, μικρά και σχετικά απλά συμβάντα μας δίνουν έναυσμα για σκέψη πάνω σε κάπως μεγαλύτερα και περισσότερο περίπλοκα θέματα. Αναφέρομαι στα γνωστά σε όλους επεισόδια που έγιναν, και μάλλον θα συνεχίζουν να γίνονται, στις «δωρεάν» εμφανίσεις γνωστού αηδούς αοιδού.

Οι εμφανίζεις καθαυτές έχουν την έννοια της συστημικής επιβολής αφού ο άνθρωπος αυτός έχει κατ’ επανάληψη υποστηρίξει την ελίτ που λυμαίνεται και καταστρέφει την χώρα και τα μέτρα τα οποία αυτή επιβάλλει στον τόπο. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι συναυλίες αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως απροκάλυπτη και χυδαία προεκλογική υποστήριξη της οικογένειας του ατόμου αυτού. Η αποδοχή λοιπόν και η θετική αντίδραση του κοινού στις «συναυλίες» έμμεσα μπορεί να θεωρηθεί και ως συναίνεση κάποιων πολιτών σε ότι ο αηδής αυτός κύριος εκπροσωπεί και πρεσβεύει.

Οι αντιδράσεις από την πλευρά των πολιτών με φωνές και αποδοκιμασίες στην διάρκεια των «συναυλιών» μου φαίνονται και δικαιολογημένες και θεμιτές. Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί.

Αν θεωρήσουμε ότι ο μικρόκοσμος αυτών των «συναυλιών» σημειολογικά λειτουργεί και στο πολιτικό επίπεδο, τότε ο άμεσος στόχος που εκ των πραγμάτων τίθεται είναι η ματαίωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης που θα λειτουργούσε ως έκφραση και υπογράμμιση της απέχθειας και της αντίθεσης των πολιτών σε ότι ο αηδής εκπροσωπεί.

Ο στόχος αυτός, δηλαδή η ματαίωση, μπορεί να κατακτηθεί είτε με την αποχή των πολιτών αφού καμία συναυλία δεν μπορεί να εκτελεστεί χωρίς κοινό, είτε με την πυκνότητα και την ένταση των αρνητικών αντιδράσεων που εκ’ των πραγμάτων οδηγούν στην ματαίωση.

Το γεγονός ότι ούτε η αποχή χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο κοινωνικής ή πολιτικής δράσης, αλλά ούτε και οι αρνητικές εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες οδήγησαν σε ματαίωση αυτού του είδους των «συναυλιών» δείχνει, κατά την άποψή μου, πόσο σπασμωδική, εύπλαστη και αδύναμη είναι αυτή η μέθοδος έκφρασης / δράσης και πόσο στην ουσία ενισχύει το αντίθετο αποτέλεσμα μετατρέποντας τους διαμαρτυρόμενους σε όχλο και τους παρακολουθούντες σε «πολίτες».

Όπως στις διαδηλώσεις τρώμε στο κεφάλι τα κλομπ χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε αποτελεσματικά ούτε και να πετύχουμε οποιοδήποτε στόχο, έτσι και στις «συναυλίες» τρώμε στην μάπα τον ιδιοτελή αοιδό και ότι αυτός εκπροσωπεί, χωρίς να επιτυγχάνουμε τον προφανή στόχο που είναι η ματαίωση. Πρόκειται για παραλλαγές της ίδιας ακριβώς μορφής ήττας. Το κοινό λοιπόν ηττάται, οι πολίτες ηττώνται διότι συνήθισαν να λειτουργούν ως φορείς «αιτημάτων» νιαουρίζοντας γκρινιάρικα και πετώντας αντικείμενα ως μωρά και όχι ως υλοποιητές στόχων. Όχι άλλα αιτήματα. Μόνο στόχοι !

.

Χρεωκοπία (ή Θριαμβολογίες και Ψέματα ανάκατα με CACs και CDS …)

 

CAC Speedway, 1934

[ Με αφορμή το χθεσινό διάγγελμα -σε παλιό Παπαδοπουλικό στυλ- του ψεύτη Παπαδήμου ]

Ο ψεύτης παπαδήμος και οι συνένοχοί του δεν μας λένε ότι «γλυτώσαμε» κακήν κακώς 105 περίπου δις αλλά αντ’ αυτών δανειστήκαμε επί πλέον 130 δις και ότι από αυτά τα 35 έως 50 δις θα πάνε για μία ακόμα φορά στις τράπεζες και όχι στην κοινωνία όπου και ανήκουν
Η ενεργοποίηση των CACs (ρήτρες συλλογικής δράσης) προβάλλεται στο μέλλον επιβαρύνοντας ιδιαίτερα την θέση της χώρας στα χρόνια που έρχονται σε συνδυασμό με την ενεργοποίηση των CDS (ασφάλιστρα κινδύνου).
Από τον Μάιο του 2009 έχουν δοθεί συνολικά στις τράπεζες (μαζί με τα τωρινά) πάνω από 150 δις ενώ η κοινωνία καταρρέει, η πραγματική οικονομία εξαφανίζεται και οι άνεργοι διολισθαίνουν σταθερά προς την χωρίς επιστροφή εξαθλίωση.
Η μείωση του Ελληνικού ΑΕΠ έχει πλέον λάβει φρικαλέες διαστάσεις αφού ξεπερνά πλέον τις επτά (7) ποσοστιαίες μονάδες για το 2011 με αντίστοιχα αποτελέσματα για το 2012 και χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης.
Η προσφυγή στο ΔΝΤ και την τρόικα με την παρεπόμενη καταστροφή της χώρας θα μπορούσε ΑΝΕΤΑ να είχε αποφευχθεί αν ο παπανδρέου, οι συνένοχοι και η οικογένειά του δεν ήταν σκοτεινοί υπηρέτες εκτός της χώρας συμφερόντων.
 

Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους θα έπρεπε να έχει ενεργοποιηθεί ήδη από την ανάληψη της εξουσίας από το καταστροφικό ΠΑΣΟΚ και τον προδότη πρόεδρό του το 2009. Τότε θα ήταν πραγματικά λυτρωτικό. Τότε όμως. Σήμερα όχι. Σήμερα τα ξεπουλημένα ζώα που σφετερίζονται την εξουσία κατέληξαν να πτωχεύσουν την χώρα (αυτό σημαίνει η απώλεια του 85% της αξίας των Ελληνικών ομολόγων και η ενεργοποίηση των CDS ) αφού πρώτα την κατέστρεψαν.
Η περιβόητη «ηρωική διαπραγμάτευση» του γιού του τούρκογλου και του υπαλληλίσκου της Goldman Sachs που τόλμησε να αυτοανακηρυχθεί πρωθυπουργός σημαίνει ότι
 

(α) υλοποιήθηκε -αλλά πολύ αργά πια- η αναδιαπραγμάτευση για την οποία πάρα πολλοί Έλληνες φωνάζαμε από το φθινόπωρο το 2009
(β) η χώρα χρεοκόπησε και επίσημα μετά την ομόφωνη απόφαση για ενεργοποίηση των CDS με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της
(γ) αναλάβαμε την υποχρέωση να εξοφλήσουμε ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο και το οποίο δεν είναι διαπραγματεύσιμο (λόγω αγγλικού δικαίου που διέπει τα νέα ομόλογα). Οι εντόπιοι δοσίλογοι έβαλαν το κεφάλι όλων μας στον ντορβά για δεκαετίες ολόκληρες και αυτό θέλουν να το εμφανίζουν ως επιτυχία (!)
(δ) η ανάληψη μη βιώσεων οικονομικών υποχρεώσεων από την χώρα θα οδηγήσει σύντομα σε δεύτερη χρεωκοπία (που θα ονομαστεί ‘διαπραγμάτευση’, ‘διορθωτικό πακέτο’ ή δεν ξέρω κι εγώ τι) και αυτό θα αποτελέσει την χαριστική βολή τόσο για τις προοπτικές της χώρας καθ’ εαυτής όσο και για το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της
 

Η καταστροφή που επέφεραν οι άρρωστοι δικτάτορες και οι ξεπουλημένοι σαλτιμπάγκοι που μας κυβερνούν είναι ασύλληπτη.
 

Δυστυχώς, φίλοι αναγνώστες όσοι έχετε την υπομονή να διαβάσετε αυτό το φορτισμένο κείμενο, έχω απόλυτη συναίσθηση του τι γράφω και δυστυχώς, δεν υπερβάλλω καθόλου.
 

Αυτά που δεν μας λένε λοιπόν, είναι καιρός να τα καταλάβουμε μόνοι μας. Να τα καταλάβουμε πλήρως και άμεσα όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες ώστε να τους πνίξουμε την ψεύτικη και χυδαία θεατρική θριαμβολογία μέσα στο λαρύγγι τους.
.

Ρήτρα Συλλογικής Δράσης ή Collective Action Clause ή CAC (2)

Μάλλον θα ακούτε συνέχεια αυτές τις ημέρες τον όρο «Ρήτρα Συλλογικής Δράσης» αγγλιστί «Collective Action Clause» ή CAC. Είναι πολύ πιθανόν αυτό το οικονομικοτεχνικό τερτίπι να καθορίζει την ζωή μας από τούδε.

Με αυτή τη ρήτρα λοιπόν, οι αγοραστές ενός κρατικού ομολόγου (πιστωτές) θα γνωρίζουν εξαρχής, ότι σε περίπτωση αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους από τον εκδότη (κράτος), οι πιστωτές θα μπορούν να αποφασίσουν κατά πλειοψηφία:

-         τη μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους («κούρεμα»)

-         την επιμήκυνση διάρκειας

-         τη μείωση του επιτοκίου

ή ένα συνδυασμό αυτών των μέτρων ώστε να αναδιαρθρωθεί το χρέος.

Υποστηρίζεται ότι με αυτόν τον τρόπο απλώς μεταφέρονται στους κερδοσκόπους των αγορών βάρη, προκειμένου να προστατευθούν οι φορολογούμενοι.

Στην πραγματικότητα όμως, εισάγεται και θεσμικά η εξουσία των αγορών εντός των διαδικασιών σχεδιασμού και διαχείρισης της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Πρόκειται για την μητέρα όλων των καλυμμένων ιδιωτικοποιήσεων, για τον τελικό θρίαμβο του νέο-φιλελευθερισμού.

Με την ρήτρα αυτή (CAC) οι κεφαλαιούχοι (αγορές) θα μπορούν, χωρίς να εξοντώνουν τις χώρες-θύματά τους, να ρυθμίζουν ανάλογα τον ρυθμό άντλησης τόκων και χρεολυσίων ώστε να τις διατηρούν ίσα - ίσα ζωντανές, ως αγελάδες προς άρμεγμα, απομυζώντας ταυτόχρονα και κάθε διαθέσιμο δημόσιο αγαθό (επιχειρήσεις, ορυκτά, γη κλπ). Πρόκειται για τον επίγειο παράδεισο των κερδοσκόπων αφού η Ευρώπη θα εγγυάται θεσμικά και απόλυτα την τελική αποπληρωμή των όποιων κρατικών δανείων με έναν προσεκτικά επιλεγμένο και αποφασισμένο κατά πλειοψηφία από τους ίδιους τους πιστωτές ρυθμό.

Δυστυχώς τέτοια μέτρα δεν έχουν την βάση τους σε οικονομική σκέψη παρά αντανακλούν την τρέχουσα ψυχοπαθολογία της φάσης την οποία περνά η Ευρώπη εμφανιζόμενη μπροστά στον νεοφιλελεύθερο εσμό ως βασιλικότερη του βασιλέως. Πρόκειται για καταστροφικές επιλογές που έχουν σαν μοναδική τους αφετηρία την ανεξέλεγκτη πλέον ανάγκη για ιδεολογική επιβολή.

Για περισσότερα:

-http://www.capital.gr/News.asp?id=1091074

-http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=226957

-http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-11-23-00-07-39-2010112330699/

-          http://www.eurocapital.gr/index.php/permalink/22674.html