Ευρώ

Να με συγχωρείτε, αλλά το ζήτημα του ευρώ δεν είναι πρωτίστως οικονομικό.
Είναι ιστορικό, πολιτιστικό και πολιτικό.
Το ευρώ με όλα τα προβλήματά του (ή και ακριβώς λόγω αυτών) αποτελεί βασικό μοχλό ενοποίησης της Ευρώπης.
Το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης ενυπάρχει στο μυαλό των Ευρωπαίων από πολύ παλιά, μερικοί υποστηρίζουν πως τα πρώτα του ψήγματα ανάγονται στην εποχή του Καρλομάγνου.
Όσο δεν θα βλέπουμε την σημασία του ευρώ σε όλη την έκτασή της αλλά περιοριζόμαστε μόνο στα οικονομικά, δεν θα έχουμε στιβαρή και προσγειωμένη άποψη.
Με τα σημερινά δεδομένα τόσο η παραμονή της χώρας όσο και η γενικότερη πορεία του ευρώ είναι εντελώς σίγουρα και απολύτως άτρωτα. Μόνο ένα πολύ μεγάλο γεγονός εκτός Ευρώπης θα μπορούσε να αλλάξει αυτήν την κατάσταση.
Καμία πολιτική δύναμη δεν είναι σε θέση να βγάλει την χώρα από το ευρώ, διότι έτσι θα έρθει σε αντίθεση με ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία αλλά και με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Συγγνώμη για το ‘κατηγορηματικό’ γράψιμο, αλλά προσπάθησα να είμαι επιγραμματικά σύντομος :-)
.

ΣΥΡΙΖΑ ρε !

Αν ακούσετε από οποιονδήποτε αυτά τα τρελά περί «εξόδου από το ευρώ», «εξόδου από την Ευρωπαϊκή ένωση» και γενικά τέτοιου είδους φαντασιοπληξίες και χοντρά ψεύδη, τότε να είστε βέβαιοι πως έχετε απέναντί σας έναν εντελώς ηλίθιο ή (το πλέον σύνηθες) έναν ιδιοτελή απατεώνα που προσπαθεί να σας εκμεταλλευτεί δια της τρομοκράτησης.

Με την ίδια ακριβώς μέθοδο μπορείτε να ανιχνεύσετε εάν κάποιος είναι ή όχι ψευτάκος αριβίστας σαν τον δήθεν ‘βενιζέλο’ ή λαμόγιο πολιτικός σαν τον αντωνάκη. Χρησιμοποιούν την Ευρώπη και το ευρώ, συνεκτιμώντας την ευαισθησία των πολιτών γι αυτά τα θέματα, ώστε να τους γονατίσουν με το ψέμα και την ασύστολη κινδυνολογία.

Τα εσωτερικά παπαγαλάκια της απάτης είναι απολύτως συγχορδισμένα με τα εκτός Ελλάδας καθάρματα που επί τέσσερα σχεδόν χρόνια βιάζουν το επίπεδο ζωής, τον πολιτισμό και το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης. Επί τέσσερα σχεδόν χρόνια τα ιδιωτικά χρέη μετατρέπονται σε δημόσια και ο χρηματοπιστωτικός βούρκος ρουφά εντελώς ανεξέλεγκτα Ευρωπαϊκά Δημόσια χρήματα. Χρήματα που ανήκουν σε όλους μας. Από το ’75 μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει δώσει σε Δημόσιο χρήμα περίπου διακόσια είκοσι (220) δισεκατομμύρια ευρώ για όπλα (σύνθεση: λίγα όπλα, πάρα πολλά πεταμένα λεφτά, μίζες, λαδώματα …). Από το φθινόπωρο του 2009 η Ελλάδα έχει δώσει σε Δημόσιο χρήμα και εγγυήσεις κάπου εκατόν ογδόντα πέντε (185) δισεκατομμύρια ευρώ στις Τράπεζες που πήγαν στις τσέπες αυτών που τις φαλίρισαν. Και μετά από αυτά μας λένε οι ανήθικοι καραγκιόζηδες πως τα φάγαμε όλοι μαζί παρέα, πως είμαστε σπάταλοι και πως τώρα χρειάζεται λιτότητα (sic).

Επί τέσσερα σχεδόν χρόνια οι γνωστές συμμορίες των Βρυξελλών συγκεντρώνουν το πλούτο στους πολύ λίγους και καταστρέφουν κάθε πιθανότητα ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής οικονομίας παίζοντας ένα ιδιότυπο bras de fer φρίκης με τους υπερατλαντικούς ‘φίλους’ μας.

Έχω μια υπερηφάνεια κρυφή επειδή το ξήλωμα του προσωπείου αυτών των απατεώνων φαίνεται να αρχίζει από την χώρα μου.

.

Η άναρθρη κραυγή

Πολλά λέγονται και διάφορα εξυφαίνονται αυτές τις ημέρες, μετά το συνταρακτικό εκλογικό αποτέλεσμα. Για ακόμη μία φορά, όπως και πολλές άλλες στην ιστορία αυτής της χώρας, η αριστερά εκ’ των πραγμάτων αναδεικνύεται ως η πλέον ειλικρινής και φωτεινή δύναμη μέσα στο Ελληνικό πολιτικό τοπίο. Οι Έλληνες πολίτες, αυτοί οι προδομένοι και κατατρεγμένοι, αυτοί οι πολλαπλά εξαπατημένοι και ύπουλα τρομοκρατημένοι από τους πράσινους, μπλε και μαύρους τεχνικούς της εξουσίας, έδειξαν πως στην πραγματικότητα ούτε φοβίζονται ούτε εξαπατώνται.

Η ξεκάθαρη επιβολή, από την ίδια την σύνθεση της ψήφου, των αριστερών θέσεων είναι ένα γεγονός με πολλαπλές σημασίες μέσα και έξω από την Ελλάδα. Η αντοχή των Ελλήνων πολιτών στο βάρος της εγχώριας και Ευρωπαϊκής νέο-φιλελεύθερης προπαγάνδας εκτός από την ουσιαστική πολιτική σημασία της έχει και μια εντελώς ανθρώπινη και βαθιά συγκινητική πλευρά. Είναι ο λαός που αντιστέκεται. Και όποιος δεν καταλαβαίνει, θα θυμάστε βέβαια πως δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει.

Όμως το βαθύ και πολύπλευρο τραύμα που αποτυπώθηκε πάνω στην Ελληνική κοινωνία έχει και παράπλευρες συνέπειες. Η αγανάκτηση, η έλλειψη πληροφόρησης η απαξίωση και ο διασυρμός της χώρας και των ανθρώπων της από τα εντόπια και τα εκ του εξωτερικού τσιράκια της ιδεολογίας περί «δημιουργικών καταστροφών», καμιά φορά εκφράζεται και με άκομψους, μη δομημένους και απρόβλεπτους τρόπους. Η άδικη πίεση και η στέρηση κάθε ελπίδας εξαγριώνει τον άνθρωπο και η οργή αυτή, η καταπιεσμένη τα τελευταία δυόμισι χρόνια, καμιά φορά μπορεί να γίνει σκοτεινή και αυτό-καταστροφική.

Αυτού του τύπου η (δικαιολογημένη;) τυφλή οργή τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας είναι που οδήγησε σ’ αυτήν την μακρόσυρτη και ανατριχιαστικά απάνθρωπη άναρθρη κραυγή μέρους των συν-πολιτών, που πολιτικά εκφράστηκε με την παροχή ψήφων ικανών για την είσοδο στην Βουλή ατόμων που καμία σχέση δεν έχουν ούτε με τον πολιτισμό καθ’ αυτόν αλλά ούτε και με την αργά και σταθερά αναδυόμενη Ελληνική κοινωνία των πολιτών.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να τρομάζουμε από τους γραφικούς χαιρετισμούς, τα υστερικά εγέρθουτου (sic) και την παντελή έλλειψη εγκεφάλου που παρατηρείται σε κάποιους. Μια άναρθρη κραυγή είναι που βγήκε ασύντακτα, αυθόρμητα και δυστυχώς ασυλλόγιστα από την ψυχή του προδομένου πολίτη.

Μια άναρθρη κραυγή είναι. Θα περάσει …

.

Αφιερωμένο στον Schäuble και την παρέα του ...

Ο Μητσοτάκης στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ

Από το έθνος:

«Ο κ. Μητσοτάκης ξέρει τι λέει» σχολίασε η γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα αναφερόμενη στη δήλωση του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος, μεταξύ άλλων, προτείνει μία νέα εθνική συμφωνία με το ΚΚΕ, αφού «δεν μπορεί να είναι και νόμιμο και παράνομο», όπως είπε.  

«Αποδεικνύει ότι το σύστημα έχει βασικό του αντίπαλο, κύριο αντίπαλο, το ΚΚΕ, το οποίο οργανώνει τους αγώνες των εργαζομένων, τους εμπνέει εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στο δίκιο τους», είπε η κ. Παπαρήγα.

«Αλλωστε, ο κ. Μητσοτάκης το έχει ξαναπεί και άλλη φορά, ότι το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, δεν εξαγοράζεται, δεν υποκύπτει, δεν ενδιαφερέται για λαμπερές θέσεις και πάνω απ΄ όλα ενδιαφέρεται να υπηρετήσει το λαό. Ο κ. Μητσοτάκης για δεύτερη φορά λέει την αλήθεια από τη δική του τη σκοπιά, εναντίον βεβαίως του ΚΚΕ, λέει την αλήθεια» κατέληξε η κ. Παπαρήγα.

Όπως έγραψε ο Νίκος Ξυδάκης στο κείμενό του "Τα ρεφλέξ της Αριστεράς":

Η στάση του ΚΚΕ θα χαρακτηριζόταν φιλοσοφικά ως σολιψισμός, αν δεν εμπεριείχε την ιδιοτέλεια της ηγεσίας του και τη υποκρυπτόμενη μοχθηρία προς τις δοκιμαζόμενες μάζες, προς τα άτακτα, ανυπάκουα, αλλόπιστα κοινωνικά υποκείμενα.

.

 

Το AIDS στο μυαλό

Η χώρα διολισθαίνει προς τον φασισμό, η κοινωνία εκχυδαΐζεται, ο πολίτης φορτώνεται μια σκοτεινή συνενοχή χωρίς να αντιδρά. Η δημοσιοποίηση των στοιχείων της πρώτης γυναίκας ιερόδουλης με AIDS και η συνέχιση τέτοιων δημοσιοποιήσεων,  φέρουν έντονη την οσμή της προπαγάνδας και της προσπάθειας τρομοκράτησης των πολιτών και υπερ-συντηρητικοποίησης ολόκληρης της κοινωνίας. Γιατί άραγε ακριβώς τώρα; 

Οι ενέργειες αυτές μοιάζουν πολύ με ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών, με μια αχαλίνωτη τάση προς την ανθρωποφαγία. Ούτε η ευαισθησία, ούτε το απόρρητο των πληροφοριών υγείας, ούτε οι αρχές προστασίας μπορούν να σταματήσουν τον εσμό των φαρισαίων που τραβούν την Ελληνική κοινωνία προς το χάος. 

Το φαινόμενο αυτό χρησιμοποιείται προ των εκλογών και για να στηρίξει τις εντελώς αδικαιολόγητες και άσκοπες πρωτοβουλίες τύπου αμυγδαλέζας και των περιπολιών τύπου γκεστάπο στο κέντρο της Αθήνας. Τα απάνθρωπα και εντελώς παράλογα αυτά μέτρα έχουν έναν εξαιρετικά διαφανή ψηφοθηρικό στόχο. Απευθύνονται είτε στους κάθε λογής ελληνόψυχους (sic) είτε στον φοβισμένο ανθρωπάκο που μετασχηματίζει την ανασφάλειά του σε άρνηση και μίσος προς όλους και όλα. 

Σημασία όμως δεν έχει τόσο η ανάλυση των παραπάνω θέσεων, αφού ο οποιοσδήποτε έχει διατηρήσει έστω μια στοιχειώδη ικανότητα σκέψης μπορεί να αντιληφθεί τι ακριβώς γίνεται και γιατί, όσο η διαπίστωση της απάθειας και αφασίας του νομικού κόσμου, των πολιτικών θεσμών και της διανόησης μπροστά στην αποδόμηση των αξιών και την -ανεπαισθήτως τελούμενη- υποβάθμιση της κοινωνίας στο επίπεδο της αγέλης. 

Ο πνευματικός μας κόσμος ή ότι απέμεινε από αυτόν απλώς απ-εργεί. Αφασία !

.

Quantanamo made in Athens

Ως συνεχιστές του παραλογισμού που εισήγαγε ο ανεκδιήγητος πολύδωρας, ο μεν αχρείος παπουτσής σκαρφίστηκε έναν άσκοπο φράχτη ο δε ανθρωποφάγος χρυσοχοϊδης ολοκληρώνοντας το μοιραίο βήμα της χώρας προς την απόλυτη βαρβαρότητα μας κληροδότησε σήμερα μια ανατριχιαστική (και επίσης άσκοπη) εκδοχή Quantanamo μέσα στην Αθήνα.

Είναι κυριολεκτικά εμετικό να σκέφτεται κανείς ότι τέτοια μέτρα θα συλλέξουν ψήφους προς τους εμπνευστές τους. Ποιους ψήφους; Από ποιους ανθρώπους; Πόσο βαθιά μπορεί να είναι (και πως να συγχωρεθεί) μια τέτοια πλάνη;

Δεν υπάρχει τέλος ούτε όριο στην αγριότητα αυτών των ανθρώπων που σφετερίστηκαν την εξουσία με απάτες και ψέματα. Όμως η κακή τους ύπαρξη μαγαρίζει και όλους εμάς αφού γινόμαστε εκ των πραγμάτων συνένοχοι στην αγριότητά τους και συνοδοιπόροι στην πορεία τους προς το σκοτάδι

.

ΠΑΣΟΚ light και ΝΔ light – το σωσίβιο του δικομματισμού

Κοιτάζοντας τα ποσοστά των κομμάτων που εμφανίζονται στις διάφορες δημοσκοπήσεις, σκέφτομαι πως, παρά το ό,τι γενικά πιστεύεται, και αν ληφθούν υπ’ όψιν τα ποσοστά των ΠΑΣΟΚ light (Κουβέλης) και ΝΔ light (Καμμένος) που είναι από 10% περίπου, τότε ο δικομματισμός στην ουσία ζει και βασιλεύει αφού τελικά θα καταφέρει να βγει σχετικά αλώβητος από τον κυκεώνα της απροκάλυπτης διαπλοκής με την οικονομική ελίτ, των τεράστιων λαθών και του δοσιλογισμού για τα οποία είναι υπεύθυνος.

.

Η φοροδιαφυγή η διαφθορά και οι πεπονόφλουδες

Έγραψα αυτό το σημείωμα με αφορμή νέες θριαμβικές κραυγές περί περιορισμού της διαφθοράς (sic) και ‘πάταξης’ της φοροδιαφυγής. Κραυγές που συνήθως υπερτονίζουν το ήσσον ακριβώς για να κρύψουν τα μεγάλα και ουσιώδη.

Κάποιοι προσπαθούν (με μερική επιτυχία δυστυχώς) να μας πείσουν πως για τα οικονομικά προβλήματα της χώρας φταίω εγώ που δεν πήρα απόδειξη από το περίπτερο κι εσείς διότι ο καστανάς σας δεν σας έκοψε … τιμολόγιο. Αν η ευθύνη για τα σημερινά προβλήματα της χώρας επεκτείνεται συνεχώς και μεγαλώνει, όπως η θεωρία της διαστολής του σύμπαντος, τότε σταδιακά θα μας περιλάβει όλους οπότε και θα δικαιωθεί ο πάγκαλος με το ‘μαζί τα φάγαμε’ πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.

Νομίζω πως πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι και σταθεροί στην άποψη ότι δέκα σύριγγες παραπάνω ή ένα φορτηγό γάζες μαζί με χίλιες ασπιρίνες δεν είναι το ίδιο με ένα αξονικό τομογράφο που, για παράδειγμα, αντί 20 τον πληρώσαμε 30 εκατομμύρια ούτε με τα εν πολλοίς άχρηστα υποβρύχια, ούτε με την καταλήστευση των ταμείων μέσω των δομημένων ομολόγων, ούτε με τις εξωφρενικές υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων, ούτε με την έντεχνη διοχέτευση των πόρων των ΕΣΠΑ στα πορτοφόλια της Ελληνικής οικονομικής ελίτ κλπ κλπ.

Πρέπει να στεκόμαστε στα πραγματικά μεγάλα διότι από αυτά δημιουργούνται τα εθνικά χρέη αλλά και καταστρέφεται η κοινωνία αφού φθείρονται συνεχώς οι θεσμοί. Οι πεπονόφλουδες, δηλαδή οι υπερτονισμένες υποθέσεις, δείχνουν απλώς κακές προθέσεις και προσπάθεια παραπλάνησης από τους υπερτονίζοντες. Πρόκειται για ένα σπορ χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού των πολιτών που εντείνεται συνεχώς όσο πλησιάζουν οι εκλογές.

Για το χρέος μας δεν φταίει ο ταξιτζής, οι φορτηγατζήδες και οι κομμώτριες όπως πολύ εύστοχα άκουσα να ακούγεται χθές. Δεν φταίει ούτε καν η πολυδιαφημισμένη «φοροδιαφυγή» που λειτουργεί πια ως είδος σύγχρονου ταμπού. Ακόμη κι αν κάποιος είναι υποστηρικτής των εισηγήσεων της τρόικας δεν μπορεί παρά να επισημάνει την πλήρη άγνοια των μελών της (ή απλώς την συνειδητή αποσιώπηση) όσον αφορά στις ιδιαιτερότητες της Ελληνικής Οικονομίας, των επιμέρους στοιχείων που συνθέτουν το ΑΕΠ της χώρας, αλλά και των συνθηκών που οδήγησαν στην μεγέθυνση του ΑΕΠ κατά 100% κατά την τελευταία δεκαετία. Η αυθαίρετη υπόθεση περί ενίσχυσης των εσόδων μέσω ‘πάταξης’ της φοροδιαφυγής, αγνοεί την άμεση και πλήρη ενσωμάτωση των εισοδημάτων φοροαποφυγής των ελευθέρων επαγγελματιών στην κατανάλωση και συνεπώς στο ΑΕΠ της χώρας. Δυστυχώς καταλήξαμε έτσι ώστε κάθε ευρώ οποιασδήποτε μορφής φόρου χάνεται κυριολεκτικά και διαπαντός από την Κοινωνία αφού ταΐζει απλώς το «θηρίο» δηλ. τους αχόρταγους τοκογλύφους και τραπεζίτες.

Στο κάτω - κάτω ο υδραυλικός που γυρίζει με ένα ντάτσουν από εδώ και από εκεί για να σπουδάσει τα παιδιά του η για να παντρέψει την κόρη του δεν με πειράζει να μην κόβει αποδείξεις. Δεν με πειράζει καθόλου, διότι τα λεφτά του θα παραμείνουν εδώ αφού ποτέ δεν θα διανοηθεί να τα στείλει στην Ελβετία. Τα χρήματά του θα μείνουν και θα επαναεπενδυθούν μέσα στην χώρα για να διατηρηθεί ένα αποδεκτό επίπεδο ζωής της οικογένειας, για να αποκτηθεί ένα Πανεπιστημιακό πτυχίο ή για να κτιστεί ένα σπίτι.

Άλλοι είναι οι φαταούλες «Ελβετοί» που παραμένουν ουσιαστικά άθικτοι παρ’ όλο που και σε αυτούς οφείλεται η μεγέθυνση του χρέους.

Εν κατακλείδι, αυτό που υποστηρίζω είναι πως χρειάζεται να εστιάζουμε στην ουσία των πραγμάτων θέτοντας κριτήρια και προτεραιότητες ανάλογα με την σημασία και το μέγεθος του φαινομένου που έχουμε μπροστά μας.

Αν δεν το κάνουμε, θα είμαστε εύκολα θύματα της προπαγάνδας και του αποπροσανατολισμού που πηγάζει από αυτούς ακριβώς που έχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες για τα προβλήματα της χώρας, καθώς προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το Status Quo το δικό τους και των αφεντικών τους.
.

Αχόρταγες ψυχές και ξέφραγες ορέξεις ...

Έγραψα σε ένα σχόλιο με αφορμή την φωτογραφία που βλέπετε πάνω, πως εμένα μου προκάλεσε απέχθεια η παρουσία των κουκουλοφόρων με το καπελάκι, το στυλ 007 και την μάγκικη καμπούρα που 'κρατούν' τον συλληφθέντα. Οι τύποι αυτοί που σίγουρα έλκουν την καταγωγή τους από τον υπόκοσμο, είναι 'αστυνομικοί' που πληρώνονται από τους Έλληνες πολίτες.

Αυτό με αηδιάζει και με ανησυχεί περισσότερο από τον ακη.

Όμως σκεφτείτε πως δεκάδες ή εκατοντάδες εγκάθετοι και ημέτεροι των δύο κομμάτων «τα έχουν πάρει» και μάλιστα χοντρά. Πολύ χοντρά. Από όλους αυτούς μόνον ο άκης βγήκε φταίχτης και μάλιστα με χυδαία ταρατατζούμ και φανφάρες προεκλογικής κοπής.

Αυτόν βρήκαν να χρησιμοποιήσουν οι πρώην σύντροφοί του, συνεργάτες του, πολιτικοί του μαθητές και ‘φίλοι’ από το ΠΑΣΟΚ ώστε να εισέλθουν στην περίοδο τον εκλογών δήθεν δίκαιοι και δήθεν αμόλυντοι. Πρωταγωνιστής στην βρωμιά, όπως πάντα, ο γιός του Τούρκογλου.

Η μεθόδευση, το ‘στυλ’ και η συγκυρία σηματοδοτούν ξεκάθαρα το κοινωνικό και ηθικό επίπεδο των ‘στελεχών’ και του ‘πολιτικού προσωπικού’ που θα ζητήσει την ψήφο των Ελλήνων πολιτών.

Δεν είναι άνθρωποι αυτοί. Είναι ανθρωποφάγοι.

Δεν έχουν ηθική αυτοί γιατί οι ψυχές τους είναι αχόρταγες και οι ορέξεις τους είναι ξέφραγες …

.

Δημήτρης Κουφοντίνας

… Το Γερμανικό επενδυτικό σχέδιο για την Ελλάδα με συμφωνία των άλλων ανταγωνιστών – συνεταίρων τους όπως οι ΗΠΑ, προβλέπει τον διαμελισμό της χώρας σε κινεζοποιημένες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Την αποανάπτυξη, με εξευτελισμό των μισθών, πρόσθετη μείωση του ΑΕΠ κατά 15% - 20%, καταστροφή των υποδομών και των οικονομικών εργαλείων που είναι αναγκαία για την αυτοδύναμη ανάπτυξη, απόσυρση του κράτους από τις υπηρεσίες πρόνοιας, ασφάλισης, παιδείας, υγείας, συστηματικό αποδεκατισμό των μικρομεσαίων, προσανατολισμό των αγροτών στην καλλιέργεια φωτοβολταϊκών. Και, ως αποκορύφωμα, των εκπατρισμό των νέων, ιδιαίτερα των πιο μορφωμένων, με προτίμηση στα καλύτερα βιογραφικά. Έμελλε να ξαναζήσει αυτός ο τόπος ξεριζωμούς ξενιτιά, τα έρημα τα ξένα …

Από συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα στην κυριακάτικη εφημερίδα «Το Χωνί».

.

Was gesagt werden muss - Τι πρέπει να ειπωθεί – What must be said [Günter Grass]

Το ποίημα του Gunter Grass «τι πρέπει να ειπωθεί» που δημοσιεύτηκε προχθές στην Süddeutschen Zeitung μεταφρασμένο πολύ πρόχειρα και πολύ γρήγορα.
Μπορείτε να το βρείτε εδώ στα Γερμανικά και εδώ στα Αγγλικά.

Τι πρέπει να ειπωθεί

Γιατί παρέμεινα σιωπηλός, γιατί συγκρατήθηκα τόσο, για κάτι που επιχειρείται απροκάλυπτα μέσα από παιχνίδια του πολέμου, στο τέλος των οποίων όσοι από εμάς επιβιώσουν δεν θα είναι παρά σκιές;

Είναι το υποτιθέμενο δίκαιο του πρώτου χτυπήματος, που θα κατέστρεφε τους ανθρώπους στο Ιράν, που αρθρώνεται από κύμβαλα αλαλάζοντα και υποστηρίζεται από οργανωμένες ομάδες, με την υποψία ότι ίσως μια ατομική βόμβα να κατασκευάζεται εκεί.

Λοιπόν, γιατί διστάζω να ονοματίσω έναν άλλο τόπο στον οποίο για χρόνια πολλά –παρ’ όλο που κρατήθηκε μυστικό- μια ενισχυόμενη πυρηνική δυνατότητα αναπτύσσονταν πέρα από κάθε εποπτεία ή έλεγχο οποιουδήποτε είδους;

Αυτή η γενικευμένη πρακτική απόκρυψης των πραγμάτων, στην οποία και η δική μου σιωπή έγινε συνένοχη, μοιάζει πια με ένα αποτρόπαιο ψέμα και με αναγκάζει σε μια μορφή τιμωρίας όταν έρχεται η στιγμή της χλεύης: Όμως η ετυμηγορία «αντι-σημιτισμός» ξεπέφτει πλέον εύκολα.

Τώρα που η ίδια μου η χώρα έρχεται ξανά και ξανά στην θέση του σκληρά κατηγορούμενου για τα δικά της εγκλήματα, τα ξεκάθαρα και ασύγκριτα, φαίνεται να είναι το σημείο εκκίνησης (κάτι που είναι απλώς επιχειρηματική δραστηριότητα αλλά εμφανίζεται ως διαδικασία επανόρθωσης) ενός ακόμα υποβρυχίου ικανού να μεταφέρει πυρηνικές κεφαλές, στο δρόμο του για το Ισραήλ, όπου ούτε μία πυρηνική βόμβα έχει προς το παρόν αποδειχτεί ότι υπάρχει, με μοναδικό μάρτυρα τον ίδιο τον φόβο, θα πω αυτό που πρέπει να ειπωθεί.

Όμως γιατί έμεινα σιωπηλός ως τώρα;

Γιατί θεωρούσα πως η καταγωγή μου κηλιδωμένη από έναν λεκέ που ποτέ δεν θα μπορέσει να σβήσει, σήμαινε ότι δεν θα μπορούσα να περιμένω από το Ισραήλ, έναν τόπο με τον οποίο είμαι – και πάντα θα είμαι- συνδεδεμένος, να αποδεχτεί την ανοικτή δήλωση της αλήθειας.

Γιατί μόνο τώρα, όντας πια γέρος και με όση μελάνι μου απομένει δηλώνω πως η πυρηνική δύναμη του Ισραήλ θέτει σε κίνδυνο την ήδη εύθραυστη παγκόσμια ειρήνη;

Διότι ό,τι πρέπει να ειπωθεί σήμερα θα είναι μάταιο αν ειπωθεί αύριο.

Διότι εμείς οι ήδη πολύ επιβαρυμένοι με ενοχές Γερμανοί, ίσως να παρέχουμε τα εργαλεία για ένα επερχόμενο έγκλημα έτσι ώστε η συνενοχή μας να μην μπορεί πια να εξαλειφθεί με καμία από τις συνήθεις δικαιολογίες.

Και επί πλέον σπάω την σιωπή μου γιατί σιχάθηκα την Δυτική υποκρισία και πραγματικά ελπίζω πως πολλοί θα ελευθερωθούν κι αυτοί από την σιωπή τους και θα μπορέσουν να απαιτήσουν από αυτούς που είναι υπεύθυνοι και ένοχοι για τον επερχόμενο κίνδυνο να αποκηρύξουν οποιαδήποτε πιθανότητα για χρήση στρατιωτικής βίας, θα μπορέσουν να επιμείνουν ώστε οι κυβερνήσεις του Ιράν και του Ισραήλ να επιτρέψουν και οι δύο ταυτόχρονα σε κάποιον επίσημο διεθνή θεσμό έναν ανοικτό και χωρίς κανένα περιορισμό έλεγχο της πραγματικής πυρηνικής τους δυνατότητας.

Κανένας άλλος τρόπος δεν μπορεί να είναι επιβοηθητικός για τους Ισραηλινούς και στους Παλαιστινίους, σε αυτούς που παρόλο που ζουν δίπλα - δίπλα κατατρύχονται από την εχθρότητα σε αυτήν την περιοχή που διακατέχεται από αυταπάτες, αλλά και για όλους εμάς.

.

Ζήτω η 25η Μαρτίου !

Σκοπεύοντας ελεύθερα  (ή από την αντικοινωνική εχθρότητα στην απύθμενη βλακεία)

Η οικονομική ελίτ  (πρόκειται για λιγότερο από το 1% του πληθυσμού που κατέχει ένα τεράστιο ποσοστό του συνολικού πλούτου)  είναι αυτή που στην πραγματικότητα ευθύνεται για όλες τις σοβαρές αποφάσεις καθώς και την θεσμική φυσιογνωμία ενός κράτους, χρησιμοποιώντας προς τον σκοπό αυτό μια οικονομικά εξαρτώμενη και καλά ελεγχόμενη πολιτική ελίτ που θα εξασκεί άμεσα την πολιτική και εκτελεστική εξουσία. Όμως και η δικαστική εξουσία λειτουργεί και αυτή ως θεραπαινίδα της οικονομικής ελίτ αφού κατά την άποψή μου το όραμα του Μοντεσκιέ περί διαχωρισμού των εξουσιών (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής) έχει ξεπέσει –ειδικά σήμερα – στο επίπεδο του ρομαντικού βολονταρισμού. Μέσα στα πλαίσια αυτά η κατανόηση της καταγωγής και του ρόλου της Ελληνικής οικονομικής ελίτ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση των δεινών και της φάσης που διέρχεται σήμερα η χώρα.

Από το 1823 έως το 1825 ένας καταστροφικός εμφύλιος πόλεμος διέλυσε κάθε δυνατότητα της Ελλάδας να αναδειχθεί σε ένα πραγματικά γνήσιο και ανεξάρτητο κράτος. Οι συνεχείς παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων, οι εσωτερικές έριδες και οι συγκρούσεις συμφερόντων των ποικίλων τμημάτων της «άρχουσας τάξης» (οπλαρχηγοί, κοτζαμπάσηδες, καραβοκυραίοι κλπ) οδήγησαν στην καταστροφή κάθε γνήσιας εσωτερικής πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης, στον ληστρικό και αδιέξοδο δανεισμό και στην επικράτηση των Άγγλων ως πατρόνων της νέας χώρας. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε απαράλλαχτη μέχρι την έναρξη του εμφυλίου το 1944 οπότε η Αγγλική κυριαρχία αντικαταστάθηκε από την Αμερικανική.

Η ταραχώδης καταγωγή του νέου κράτους οδήγησε στην δημιουργία μιας Ελληνικής οικονομικής ελίτ (κατ’ άλλους αστική ή άρχουσα τάξη) που εμπεριέχει έως και σήμερα όλα τα κακά και άσχημα των φατριών που με την ιδιοτελή δράση τους σημάδεψαν την χώρα με απαρχή τις πρώτες έριδες λίγο μετά την αιματηρή άλωση της Τρίπολης, και κατάληξη την πλήρη παράδοση της χώρας στα Αγγλικά συμφέρονται και την πυρπόληση του Ελληνικού στόλου από τον Ανδρέα Μιαούλη το 1831.

Η εγχώρια οικονομική ελίτ λοιπόν, καθοριζόμενη απόλυτα από την καταγωγή της, είναι σήμερα το ίδιο ιδιοτελής και αχόρταγη όπως και τότε. Επί πλέον έχει αποδείξει ότι παραμένει προσκολλημένη στο εμπόριο και τον παρασιτισμό κρατώντας –ιδιαίτερα μετά τον Β’ πόλεμο- αποστάσεις από την πραγματική παραγωγή, την αγροτική και την βιομηχανική ανάπτυξη. Η Ελληνική οικονομική ελίτ έχει επανειλημμένα στραφεί με τα όπλα εναντίων των απλών πολιτών αυτής της χώρας επιβεβαιώνοντας την κακή της κουλτούρα και συμπεριφορά καθώς και την απίστευτα δουλική της προσήλωση στον ξένο παράγοντα ο οποίος πάντα την συντηρούσε και την στήριζε.

Η οικονομική ελίτ υπήρξε πάντοτε πιστή στις εντολές των ξένων πατρόνων βάζοντας τα συμφέροντά τους αλλά και τα δικά της πάνω από τα συμφέροντα της χώρα και των πολιτών της. Η Ελληνική οικονομική ελίτ και η ομάδα των λίγων εκατοντάδων οικογενειών που την αποτελούν, υπακούει, από την δημιουργία της, στα ξένα αφεντικά δηλαδή στις ισχυρότερες υπερατλαντικές και Ευρωπαϊκές οικονομικές ελίτ τα συμφέροντα των οποίων εκφράζονται από τις καλοστημένες πολιτικές τους ελίτ.

Η εγχώρια πολιτική ελίτ, αυτό που σήμερα λέμε ‘πολιτικό προσωπικό’, ενώ θα έπρεπε να αποτελεί μηχανισμό έκφρασης των συμφερόντων αυτής της χώρας είναι (και ήταν πάντα) μια ομάδα λακέδων με δύο αφεντικά: αφενός την εγχώρια οικονομική ελίτ και αφ’ ετέρου τις ξένες πολιτικές ελίτ των κρατών που λειτουργούν κατά καιρούς ως πάτρωνες αυτής της χώρας.

Όσο καλά εξηγείται η παρούσα κατάσταση της Ελλάδας από τις παραπάνω θέσεις τόσο περισσότερο ισχυρή γίνεται η διαπίστωση πως η διέξοδος από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι εξαιρετικά δύσκολη.

... το σημείωμα αυτό το έγραψα με αφορμή την σημερινή διασπορά, από την κατοχική κυβέρνηση του δοσίλογου παπαδήμου και τα τσιράκια του, ελεύθερων σκοπευτών στα ψηλά κτίρια του κέντρου της Αθήνας, και για του λόγου το αληθές:

.

Η al-Qaeda υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ και την Σαουδική Αραβία συνυπεύθυνη για την επιδείνωση της κατάστασης στην Συρία

Η φωτογραφία από σημερινή μεγάλη διαδήλωση στην Δαμασκό υπέρ της κυβέρνησης του προέδρου Άσαντ και κατά της τρομοκρατίας

Συνέντευξη του Press_TV με τον Jamal Wakim, Καθηγητή στο διεθνές Πανεπιστήμιο της Βυρηττού.

« … η Al-Qaeda παίζει το ρόλο του εργαλείου της Αμερικάνικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή ειδικά αυτή την περίοδο όπου διαφαίνεται μια τάση ανάληψης του ελέγχου της περιοχής από μια συμμαχία Σουνιτικών ομάδων καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ.

Ομάδες της Al-Qaeda υποστηριζόμενες από την Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ λειτουργούν ως πράκτορες της Δύσης στην Συρία με στόχο την κλιμάκωση της κρίσης σ’ αυτό το Αραβικό κράτος … »

Το Press-TV πήρε συνέντευξη από τον Jamal Wakim, καθηγητή στο διεθνές Πανεπιστήμιο της Βυρηττού σχετικά με τον ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στην Αμερικανικής εμπνεύσεως επίθεση εναντίον της Συρίας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ συνεργάζονται στενά με την Al-Qaeda, ως το κατ’ εξοχήν μέσο τρομοκράτησης όχι μόνο στην Συρία αλλά και αλλού. Ότι ακολουθεί είναι μια ελεύθερη καταγραφή της συνέντευξης:

Press-TV: Σαουδαραβικές διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι παρατηρήθηκαν περισσότεροι βομβαρδισμοί και σημειώθηκαν μεγαλύτερες απώλειες αυτό το Σαββατοκύριακο στην Δαμασκό. Κύριος στόχος ήταν κτίρια των δυνάμεων ασφαλείας σε κατοικημένες περιοχές. Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός αυτό πείθει ότι δεν πρόκειται για επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων. Οπότε τι πρέπει να υποθέσουμε; Ότι η Σαουδική Αραβία προσπαθεί να σταματήσει την αιματοχυσία ή ότι αντίθετα, την ενισχύει μέσω της βίας;

Wakim: Είναι βέβαιο ότι η Σαουδική Αραβία εμπλέκεται στα γεγονότα της Συρίας. Εμπλέκεται στον βαθμό που προσπαθεί να ρίξει το Συριακό καθεστώς ώστε να επιτύχει έναν κεντρικό στρατηγικό στόχο που δεν είναι άλλος από την εξάλειψη του παρόντος καθεστώτος που είναι εχθρικό προς τα Αμερικανικά σχέδια που αφορούν στην περιοχή και που αρνείται να απεμπολήσει τις σχέσεις και τους δεσμούς του με το Ιράν, την Ρωσία και την Κίνα. Η Συρία, με βάση την οπτική των Αμερικανών, μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός εμποδίου για την διέξοδο της Περσίας (Ιράν) προς την Μεσόγειο. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό επιχείρημα και αυτός είναι ο στόχος που η Σαουδική Αραβία, με την συμβολή – προς το παρόν – της Ιορδανίας του Κατάρ και της Τυνησίας, προσπαθεί να επιτύχει μέσω της κατάλυσης του Συριακού καθεστώτος.

Press TV: Βλέποντας αυτά που συμβαίνουν στην Συρία και αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο στο Μπαχρέιν, δηλαδή ομάδες από το εξωτερικό να εξόπλιζαν τους ντόπιους επαναστάτες τι είδους αντίδραση νομίζετε ότι θα είχαμε από το Ριάντ την Ουάσιγκτον και άλλους;

Wakim: Μα έχουμε ήδη αντίδραση από το Ριάντ χωρίς καν να υπάρχει μια ένοπλη αντιπολίτευση στο Μπαχρέιν αφού οι Σαουδάραβες έχουν στην ουσία επέμβει χρησιμοποιώντας ένοπλες ομάδες για να τσακίσουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στο Μπαχρέιν διότι φοβούνται ότι μια επιτυχής επανάσταση στο Μπαχρέιν θα ενθάρρυνε τους πολίτες της Σαουδικής Αραβίας να εξεγερθούν εναντίον της δυναστείας των Σαούντι ανατρέποντάς την.

Γι αυτό τον λόγο επεμβαίνουν στο Μπαχρέιν εναντίον φιλήσυχων διαδηλωτών ώστε να τσακίσουν την ειρηνική τους επανάσταση που ζητά απλώς μεταρρυθμίσεις και όχι την ίδια την ανατροπή του καθεστώτος Αλ-Χαλίφα. Οι πολίτες του Μπαχρέιν είναι άοπλοι και δεν επιτίθενται ούτε εξασκούν βία σε άτομα ή ομάδες του καθεστώτος ούτε ακόμη και στα Σαουδαραβικά στρατεύματα που εγκαταστάθηκαν εντός του Μπαχρέιν υποστηρίζοντας το καθεστώς Αλ-Χαλίφα.

Press TV: Για να το κάνουμε περισσότερο συγκεκριμένο … τι είδους αντίδραση θα περιμέναμε από τους Σαουδάραβες στην περίπτωση όπου άλλες ομάδες ή οργανώσεις θα προσπαθούσαν να εξοπλίσουν τους επαναστάτες του Μπαχρέιν;

Wakim: Θα πήγαιναν στον ΟΗΕ διότι είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα ή κράτος. Θα πήγαιναν στο ΟΗΕ, και με την υποστήριξη των ΗΠΑ θα προσπαθούσαν να καταγγείλουν και να καταδικάσουν αυτό το κράτος ή αυτή την ομάδα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το Σαουδαραβικό καθεστώς παίζει την στιγμή αυτή ένα υποκριτικό παιχνίδι δύο μέτρων και δύο σταθμών αφού υποστηρίζει μια μειοψηφική ένοπλη αντιπολίτευση στην Συρία που αντιμάχεται το Συριακό καθεστώς το οποίο όμως απολαμβάνει την στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των Σύρων πολιτών. Δεν έχουμε δει τους τελευταίους μήνες καμία ειρηνική διαδήλωση της αντιπολίτευσης στην Συρία. Ίσως στις πρώτες μέρες των ταραχών να υπήρχαν γνήσιες και ειρηνικές διαμαρτυρίες, αλλά κατά τους τελευταίους τρείς ή τέσσερεις μήνες βλέπουμε αποκλειστικά ένοπλες επιχειρήσεις καθοδηγούμενες από εξοπλισμένες ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Press TV: Στις ένοπλες ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση φαίνεται να εμπλέκονται το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και η Γαλλία, με τις τελευταίες αναφορές να φέρουν εμπλεκόμενο και το Ισραήλ. Είναι αλήθεια ότι όλες αυτές οι ομάδες εργάζονται μαζί; Έχουν άραγε τους ίδιους σκοπούς ώστε να μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι συνεργάζονται με αυτόν ή με παρόμοιους τρόπους και σε άλλα μέρη του κόσμου;

Wakim: Οπωσδήποτε. Υπάρχει μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, του Καναδά, της Δυτικής Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει μια συμμαχία χερσαίων δυνάμεων κυρίως της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν χωρίς να ξεχνάμε την Al-Qaeda και το Ισραήλ … Το Ισραήλ αποτελεί ένα τμήμα αυτής της συμμαχίας μαζί με άλλα Αραβικά κράτη με κύρια την Σαουδική Αραβία, τα κράτη του Κόλπου και την Τυνησία για την ώρα. Ένα άλλο τμήμα της συμμαχίας είναι η ίδια η Al-Qaeda που λειτουργούσε πάντοτε ως πράκτορας των Αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή.

Ακόμη και στην περίπτωση της 11ης Σεπτεμβρίου χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση για την εισβολή στο Αφγανιστάν και αργότερα στο Ιράκ υπό το μανδύα του υποτιθέμενου πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας. Μετά από αυτά η Al-Qaeda χρησιμοποιήθηκε ως συμπληρωματικό εργαλείο τρομοκράτησης του Ιρακινού πληθυσμού, σκεφτείτε ως παράδειγμα την δράση του al-Zarqawi, που προσπαθούσε να αντισταθεί στην Αμερικανική κατοχή

Τώρα που ο Bin Laden εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, την θέση του ως αρχηγός της al-Qaida, πήρε ο al-Zawahiri παίζοντας τον ρόλο του εργαλείου της Αμερικάνικής πολιτικής στην περιοχή σε μια προσπάθεια να ανατεθεί ο έλεγχος σε μια συμμαχία των Σουνιτικών ομάδων. Αυτή είναι η ουσία της προσπάθειας των Αμερικανών. Πιστεύω ότι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Τουρκία, στην Αίγυπτο ή ακόμα και στην Σαουδική Αραβία επιθυμούν να παίζουν τον ρόλο του εργαλείου της Αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή.

.

dallara

 photo από: silez + ukuk

Καμιά φορά, μικρά και σχετικά απλά συμβάντα μας δίνουν έναυσμα για σκέψη πάνω σε κάπως μεγαλύτερα και περισσότερο περίπλοκα θέματα. Αναφέρομαι στα γνωστά σε όλους επεισόδια που έγιναν, και μάλλον θα συνεχίζουν να γίνονται, στις «δωρεάν» εμφανίσεις γνωστού αηδούς αοιδού.

Οι εμφανίζεις καθαυτές έχουν την έννοια της συστημικής επιβολής αφού ο άνθρωπος αυτός έχει κατ’ επανάληψη υποστηρίξει την ελίτ που λυμαίνεται και καταστρέφει την χώρα και τα μέτρα τα οποία αυτή επιβάλλει στον τόπο. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι συναυλίες αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως απροκάλυπτη και χυδαία προεκλογική υποστήριξη της οικογένειας του ατόμου αυτού. Η αποδοχή λοιπόν και η θετική αντίδραση του κοινού στις «συναυλίες» έμμεσα μπορεί να θεωρηθεί και ως συναίνεση κάποιων πολιτών σε ότι ο αηδής αυτός κύριος εκπροσωπεί και πρεσβεύει.

Οι αντιδράσεις από την πλευρά των πολιτών με φωνές και αποδοκιμασίες στην διάρκεια των «συναυλιών» μου φαίνονται και δικαιολογημένες και θεμιτές. Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί.

Αν θεωρήσουμε ότι ο μικρόκοσμος αυτών των «συναυλιών» σημειολογικά λειτουργεί και στο πολιτικό επίπεδο, τότε ο άμεσος στόχος που εκ των πραγμάτων τίθεται είναι η ματαίωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης που θα λειτουργούσε ως έκφραση και υπογράμμιση της απέχθειας και της αντίθεσης των πολιτών σε ότι ο αηδής εκπροσωπεί.

Ο στόχος αυτός, δηλαδή η ματαίωση, μπορεί να κατακτηθεί είτε με την αποχή των πολιτών αφού καμία συναυλία δεν μπορεί να εκτελεστεί χωρίς κοινό, είτε με την πυκνότητα και την ένταση των αρνητικών αντιδράσεων που εκ’ των πραγμάτων οδηγούν στην ματαίωση.

Το γεγονός ότι ούτε η αποχή χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο κοινωνικής ή πολιτικής δράσης, αλλά ούτε και οι αρνητικές εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες οδήγησαν σε ματαίωση αυτού του είδους των «συναυλιών» δείχνει, κατά την άποψή μου, πόσο σπασμωδική, εύπλαστη και αδύναμη είναι αυτή η μέθοδος έκφρασης / δράσης και πόσο στην ουσία ενισχύει το αντίθετο αποτέλεσμα μετατρέποντας τους διαμαρτυρόμενους σε όχλο και τους παρακολουθούντες σε «πολίτες».

Όπως στις διαδηλώσεις τρώμε στο κεφάλι τα κλομπ χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε αποτελεσματικά ούτε και να πετύχουμε οποιοδήποτε στόχο, έτσι και στις «συναυλίες» τρώμε στην μάπα τον ιδιοτελή αοιδό και ότι αυτός εκπροσωπεί, χωρίς να επιτυγχάνουμε τον προφανή στόχο που είναι η ματαίωση. Πρόκειται για παραλλαγές της ίδιας ακριβώς μορφής ήττας. Το κοινό λοιπόν ηττάται, οι πολίτες ηττώνται διότι συνήθισαν να λειτουργούν ως φορείς «αιτημάτων» νιαουρίζοντας γκρινιάρικα και πετώντας αντικείμενα ως μωρά και όχι ως υλοποιητές στόχων. Όχι άλλα αιτήματα. Μόνο στόχοι !

.

Χρεωκοπία (ή Θριαμβολογίες και Ψέματα ανάκατα με CACs και CDS …)

 

CAC Speedway, 1934

[ Με αφορμή το χθεσινό διάγγελμα -σε παλιό Παπαδοπουλικό στυλ- του ψεύτη Παπαδήμου ]

Ο ψεύτης παπαδήμος και οι συνένοχοί του δεν μας λένε ότι «γλυτώσαμε» κακήν κακώς 105 περίπου δις αλλά αντ’ αυτών δανειστήκαμε επί πλέον 130 δις και ότι από αυτά τα 35 έως 50 δις θα πάνε για μία ακόμα φορά στις τράπεζες και όχι στην κοινωνία όπου και ανήκουν
Η ενεργοποίηση των CACs (ρήτρες συλλογικής δράσης) προβάλλεται στο μέλλον επιβαρύνοντας ιδιαίτερα την θέση της χώρας στα χρόνια που έρχονται σε συνδυασμό με την ενεργοποίηση των CDS (ασφάλιστρα κινδύνου).
Από τον Μάιο του 2009 έχουν δοθεί συνολικά στις τράπεζες (μαζί με τα τωρινά) πάνω από 150 δις ενώ η κοινωνία καταρρέει, η πραγματική οικονομία εξαφανίζεται και οι άνεργοι διολισθαίνουν σταθερά προς την χωρίς επιστροφή εξαθλίωση.
Η μείωση του Ελληνικού ΑΕΠ έχει πλέον λάβει φρικαλέες διαστάσεις αφού ξεπερνά πλέον τις επτά (7) ποσοστιαίες μονάδες για το 2011 με αντίστοιχα αποτελέσματα για το 2012 και χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης.
Η προσφυγή στο ΔΝΤ και την τρόικα με την παρεπόμενη καταστροφή της χώρας θα μπορούσε ΑΝΕΤΑ να είχε αποφευχθεί αν ο παπανδρέου, οι συνένοχοι και η οικογένειά του δεν ήταν σκοτεινοί υπηρέτες εκτός της χώρας συμφερόντων.
 

Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους θα έπρεπε να έχει ενεργοποιηθεί ήδη από την ανάληψη της εξουσίας από το καταστροφικό ΠΑΣΟΚ και τον προδότη πρόεδρό του το 2009. Τότε θα ήταν πραγματικά λυτρωτικό. Τότε όμως. Σήμερα όχι. Σήμερα τα ξεπουλημένα ζώα που σφετερίζονται την εξουσία κατέληξαν να πτωχεύσουν την χώρα (αυτό σημαίνει η απώλεια του 85% της αξίας των Ελληνικών ομολόγων και η ενεργοποίηση των CDS ) αφού πρώτα την κατέστρεψαν.
Η περιβόητη «ηρωική διαπραγμάτευση» του γιού του τούρκογλου και του υπαλληλίσκου της Goldman Sachs που τόλμησε να αυτοανακηρυχθεί πρωθυπουργός σημαίνει ότι
 

(α) υλοποιήθηκε -αλλά πολύ αργά πια- η αναδιαπραγμάτευση για την οποία πάρα πολλοί Έλληνες φωνάζαμε από το φθινόπωρο το 2009
(β) η χώρα χρεοκόπησε και επίσημα μετά την ομόφωνη απόφαση για ενεργοποίηση των CDS με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της
(γ) αναλάβαμε την υποχρέωση να εξοφλήσουμε ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο και το οποίο δεν είναι διαπραγματεύσιμο (λόγω αγγλικού δικαίου που διέπει τα νέα ομόλογα). Οι εντόπιοι δοσίλογοι έβαλαν το κεφάλι όλων μας στον ντορβά για δεκαετίες ολόκληρες και αυτό θέλουν να το εμφανίζουν ως επιτυχία (!)
(δ) η ανάληψη μη βιώσεων οικονομικών υποχρεώσεων από την χώρα θα οδηγήσει σύντομα σε δεύτερη χρεωκοπία (που θα ονομαστεί ‘διαπραγμάτευση’, ‘διορθωτικό πακέτο’ ή δεν ξέρω κι εγώ τι) και αυτό θα αποτελέσει την χαριστική βολή τόσο για τις προοπτικές της χώρας καθ’ εαυτής όσο και για το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της
 

Η καταστροφή που επέφεραν οι άρρωστοι δικτάτορες και οι ξεπουλημένοι σαλτιμπάγκοι που μας κυβερνούν είναι ασύλληπτη.
 

Δυστυχώς, φίλοι αναγνώστες όσοι έχετε την υπομονή να διαβάσετε αυτό το φορτισμένο κείμενο, έχω απόλυτη συναίσθηση του τι γράφω και δυστυχώς, δεν υπερβάλλω καθόλου.
 

Αυτά που δεν μας λένε λοιπόν, είναι καιρός να τα καταλάβουμε μόνοι μας. Να τα καταλάβουμε πλήρως και άμεσα όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες ώστε να τους πνίξουμε την ψεύτικη και χυδαία θεατρική θριαμβολογία μέσα στο λαρύγγι τους.
.

Ρήτρα Συλλογικής Δράσης ή Collective Action Clause ή CAC (2)

Μάλλον θα ακούτε συνέχεια αυτές τις ημέρες τον όρο «Ρήτρα Συλλογικής Δράσης» αγγλιστί «Collective Action Clause» ή CAC. Είναι πολύ πιθανόν αυτό το οικονομικοτεχνικό τερτίπι να καθορίζει την ζωή μας από τούδε.

Με αυτή τη ρήτρα λοιπόν, οι αγοραστές ενός κρατικού ομολόγου (πιστωτές) θα γνωρίζουν εξαρχής, ότι σε περίπτωση αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους από τον εκδότη (κράτος), οι πιστωτές θα μπορούν να αποφασίσουν κατά πλειοψηφία:

-         τη μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους («κούρεμα»)

-         την επιμήκυνση διάρκειας

-         τη μείωση του επιτοκίου

ή ένα συνδυασμό αυτών των μέτρων ώστε να αναδιαρθρωθεί το χρέος.

Υποστηρίζεται ότι με αυτόν τον τρόπο απλώς μεταφέρονται στους κερδοσκόπους των αγορών βάρη, προκειμένου να προστατευθούν οι φορολογούμενοι.

Στην πραγματικότητα όμως, εισάγεται και θεσμικά η εξουσία των αγορών εντός των διαδικασιών σχεδιασμού και διαχείρισης της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Πρόκειται για την μητέρα όλων των καλυμμένων ιδιωτικοποιήσεων, για τον τελικό θρίαμβο του νέο-φιλελευθερισμού.

Με την ρήτρα αυτή (CAC) οι κεφαλαιούχοι (αγορές) θα μπορούν, χωρίς να εξοντώνουν τις χώρες-θύματά τους, να ρυθμίζουν ανάλογα τον ρυθμό άντλησης τόκων και χρεολυσίων ώστε να τις διατηρούν ίσα - ίσα ζωντανές, ως αγελάδες προς άρμεγμα, απομυζώντας ταυτόχρονα και κάθε διαθέσιμο δημόσιο αγαθό (επιχειρήσεις, ορυκτά, γη κλπ). Πρόκειται για τον επίγειο παράδεισο των κερδοσκόπων αφού η Ευρώπη θα εγγυάται θεσμικά και απόλυτα την τελική αποπληρωμή των όποιων κρατικών δανείων με έναν προσεκτικά επιλεγμένο και αποφασισμένο κατά πλειοψηφία από τους ίδιους τους πιστωτές ρυθμό.

Δυστυχώς τέτοια μέτρα δεν έχουν την βάση τους σε οικονομική σκέψη παρά αντανακλούν την τρέχουσα ψυχοπαθολογία της φάσης την οποία περνά η Ευρώπη εμφανιζόμενη μπροστά στον νεοφιλελεύθερο εσμό ως βασιλικότερη του βασιλέως. Πρόκειται για καταστροφικές επιλογές που έχουν σαν μοναδική τους αφετηρία την ανεξέλεγκτη πλέον ανάγκη για ιδεολογική επιβολή.

Για περισσότερα:

-http://www.capital.gr/News.asp?id=1091074

-http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=226957

-http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-11-23-00-07-39-2010112330699/

-          http://www.eurocapital.gr/index.php/permalink/22674.html

Επιστροφή στο 1962

Βρήκα αυτό το κείμενο στο blog «The Slog» που μου πρότεινε ένας φίλος. Το θεώρησα αρκετά οξυδερκές, όχι συγκρατημένα απαισιόδοξο (η αισιόδοξο ανάλογα την οπτική γωνία) και επιβοηθητικό, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν μια χοντρική έστω εικόνα του τι παίζεται σήμερα πάνω σ’ αυτόν τον όμορφο πλανήτη από το ανεκδιήγητο είδος μας. Πρόκειται για την παιδευμένη ματιά ενός πολίτη «μέσα» από στην λεγόμενη Αυτοκρατορία. Μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα αλλά σίγουρα δεν διαφωνούμε και σε όλα. Για τους λόγους αυτούς είπα να το μεταφράσω (ελεύθερα), ώστε εγώ να το αφομοιώσω καλύτερα κι εσείς να το διαβάσετε πιο άνετα :-)

Ανάλυση: Ευρωζώνη, Ιράν & Κίνα – Είναι το τέλος της Αμερικανικής ηγεμονίας;

Το ερώτημα φαίνεται να είναι από τα κυριότερα για τις ΗΠΑ αυτήν την εβδομάδα. Σε έναν μελαγχολικό κόσμο όπου η εθνική και η εξωτερική πολιτική δύσκολα ξεχωρίζουν πλέον, υπάρχουν καταφανή σημάδια πως η Αμερικανική θέληση δεν επικρατεί πλέον ανά τον κόσμο. Το τι μπορεί να επακολουθήσει ίσως είναι  εξαιρετικά αποκρουστικό. Το Slog προτείνει αυτή την ανάλυση βασισμένη πάνω στα τελευταία νέα και τις πρόσφατες εξελίξεις.

Η χθεσινή αρνητική (και ανώνυμη) απάντηση από το Πεκίνο θα μπορούσε να έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητη από τα media, αλλά όσοι παρατηρούν τις κινήσεις της Κίνας αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα ξεκάθαρο ‘όχι’ προς τους Ευρωπαίους επαίτες … αλλά και μια περιφρονητική χειρονομία απέναντι στην πολιτική πίεση που προήλθε για το ίδιο θέμα από τις ΗΠΑ την τελευταία εβδομάδα. Κάποιος ανώνυμος Κινέζος γραφειοκράτης εμφανίστηκε να λέει διάφορα ομιχλώδη, μπερδεμένα και αμφίσημα περί της Κινεζικής εσωτερικής κατάστασης, μην παραλείποντας φυσικά να τονίσει την αγάπη και την προσήλωση της Κίνας προς την παγκόσμια ειρήνη κλπ κλπ. Αυτό ήταν όλο, αν εξαιρέσει κανείς την ξώφαλτση αναφορά για τις Ευρωπαϊκές εισαγωγές Κινεζικού χάλυβα:

«Η απαρχή διεξαγωγής μιας έρευνας για αντι-εισαγωγικές επιδοτήσεις στέλνει αρνητικά μηνύματα σχετικά με τον εμπορικό προστατευτισμό στην ΕΕ. Αυτό εγείρει ανασφάλεια σχετικά με το Κινεζο-Ευρωπαϊκό εμπόριο χάλυβα, αλλά και βλάπτει τις ειλικρινείς προσπάθειες του Κινεζικού λαού για μια συνεισφορά στην επίλυση της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Οι Ευρωπαίοι οφειλέτες που βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα μεγάλων Δημοσίων Χρεών θα έπρεπε να είναι περισσότερο ανοικτοί και να δείχνουν κατανόηση και μεγαλύτερη διάθεση συνεργασίας σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης» (εξαιρετικά κοφτερή Κινεζική ευγένεια έ; Επιστρέφει ίσως η αδυσώπητη και αλαζονική διπλωματία της εποχής των Μίνγκ).

Εντάξει, οι ευρωκράτες μπαίνουν στην μέση ως συνήθως αλλά η ανακίνηση του παραπάνω ζητήματος από το Πεκίνο δεν είναι παρά μια βολική δικαιολογία. Ο γλυκερός τόνος ίσως δείχνει την προσπάθεια των Κινέζων να πουν ότι «κοιτάξτε παιδιά, κι εμείς έχουμε τα προβλήματά μας εδώ», αλλά το μήνυμα είναι στην ουσία του ένα ξεκάθαρο όσο και κατηγορηματικό «όχι».

Δεδομένου ότι -χωρίς καμιά αμφιβολία- το Πεκίνο γνωρίζει πολύ καλά τον άμεσο κίνδυνο μεταφοράς της κρίσης από την Ευρώπη στις ΗΠΑ, η άρνηση αυτή σε διπλωματικούς όρους δεν είναι παρά ένα ρίξιμο, βελούδινου για την ώρα, γαντιού από το Πεκίνο προς την Ουάσιγκτον. Πέρυσι είχαμε Κινεζικές «παραινέσεις» σχετικά με τις χρεωμένες ΗΠΑ, ενώ φέτος έχουμε αυτό που κάποιος θα μπορούσε να ονομάζει «προληπτική απραξία»: Η Κίνα δεν πρόκειται να ενισχύσει το «οικονομικό φράγμα ασφαλείας» της Ευρωζώνης  απλώς και μόνο επειδή το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ … αισθάνεται νευρικότητα. (πρέπει να προσθέσω πως η ανερχόμενη τάξη των νέων Κινέζων γραφειοκρατών ίσως αξάσκησε την επιρροή της για την εδραίωση αυτού του κλίματος).

Οι Αστροφυσικοί, όπως και οι Βουδιστές, βεβαιώνουν ότι τα πάντα είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα. Αυτό τώρα δίνει στο Ιρανικό καθεστώς πρόσθετη αυτοπεποίθηση ώστε να δοκιμάζουν την Αμερικανική αποφασιστικότητα τραβώντας επικίνδυνα το σχοινί. Διότι οι περισσότεροι από εμάς (του Slog περιλαμβανομένου) δίναμε λιγότερη από όσο θα έπρεπε προσοχή  στο κλιμακούμενο και περίπλοκο γεωπολιτικό παιχνίδι μεταξύ Ιράν / ΗΠΑ / ΟΗΕ / στενών του Ορμούζ. Είμαστε πάρα πολύ κοντύτερα σε έναν πόλεμο από όσο νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Το Πεκίνο έχοντας, όπως άλλωστε και η Ρωσία, διευρύνει και συσφίξει τις σχέσεις του με το Ιράν δεν θα είναι καθόλου διατεθειμένο να υποχωρήσει αλλάζοντας πολιτική (σ.μ. ήδη έκανε μία τακτική υποχώρηση σε σχέση με την Λιβύη αποσύροντας σε μια νύχτα 30.000 Κινέζους εργαζόμενους και θυσιάζοντας τα εκεί ενεργειακά και άλλα συμφέροντά της). Ακριβώς πενήντα χρόνια μετά ξαναζούμε την κρίση της Κούβας πολλαπλασιασμένη επί τρία. (σ.μ. Κίνα, Ιράν, Ευρώπη).

Εννοώ, ότι αυτό που ο ανώνυμος Κινέζος επίσης έκανε με το «όχι» του είναι να καταστήσει εξαιρετικά ζωτικής σημασίας για τον Geithner και τους δικούς του τον προσεταιρισμό του Βερολίνου σχετικά με το τρίπτυχο «διάσωση τραπεζών – έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη– ενίσχυση του οικονομικού φράγματος προστασίας» για το οποίο ή Κεντρική Τράπεζα και η κυβέρνηση θεωρούσαν ότι έχουν δεσμεύσει την Ευρώπη. Όμως, όπως και η Κίνα, η Γερμανία εισέρχεται σε μια πιο επιθετική περίοδο εθνικισμού. Η Γερμανία δεν έχει καμία όρεξη να υπακούει μια υπερ-νευρωτική Αμερική που απαιτεί χρήματα για να αποσοβήσει μια κρίση την οποία πολλοί άνθρωποι ξεκάθαρα αντιμετωπίζουν ως δημιούργημα του Αμερικανικού Τραπεζικού Δανεισμού (και των νομισματικών swapping της Goldman Sachs).

Έτσι - παρά την τρομακτική πίεση από το G20 και την χθεσινή προτροπή του Γερμανού υπουργού εσωτερικών για πτώχευση της Ελλάδας και εξόδου της από το ευρώ – ο Schauble και η Merkel εξακολουθούν να επιμένουν στον ίδιο τύπο ξεκάθαρου «όχι» όπως αυτό του Πεκίνου. Το Βερολίνο έχει να αντιμετωπίσει τους δικούς του εσωτερικούς διχασμούς αφού οι τραπεζίτες της Φρανκφούρτης και οι αντάρτες των FPD/CDU μετατρέπουν σε κόλαση την ζωή της καγκελαρίου … και η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα (ECB) υπό τον Mario Draghi παίρνει της εντολές της περισσότερο από την Goldman Sachs παρά από το Βερολίνο.

Παρακολουθήστε τώρα πως κλείνει ο κύκλος της παγκόσμιας αιτιοκρατίας που περνά από την στρατηγική σημασία της Ελλάδας για τις ΗΠΑ και συνεχίζει προς το σώσιμο των κώλων της Wall Street. Ακούω πως ο πυθμένας του Αιγαίου αποτελεί προσφιλή ονείρωξη των πετρελαιάδων. Η πρόσβαση τω ΗΠΑ σε αυτό θα δυσκολέψει περισσότερο αν η Ελλάδα χάσει έναν αγώνα κυριαρχίας στην Κύπρο από την Τουρκία του Erdogan. Και μην παραβλέποντας την Κινεζική εξαγορά του λιμανιού του Πειραιά από τους διψασμένους για ρευστό Έλληνες, παρατηρούμε ότι το πεντάγωνο βρίσκεται πλέον σε μεγάλη δυσκολία να εξασφαλίσει πρόσβαση σε λιμάνια και βάσεις στην Μεσόγειο. Μια. θετική για τις ΗΠΑ, παρενέργεια της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν η μαζική εισβολή των Αμερικάνων (απ’ ευθείας ή μέσω του ΔΝΤ) με τις γνωστές ορδές των ‘εμπειρογνωμόνων’, στρατιωτικών συμβούλων, κατασκευαστικών συμβολαίων και των ψευτο-δολαρίων (σ.μ. στο πρωτότυπο: further-leveraged Dollars), για να προσφέρουν «ανθρωπιστική βοήθεια» (σ.μ. μια τέτοια αρπακτικής νοοτροπίας σύλληψη ήταν, ειδικά για την Ελλάδα, και το περιβόητο σχέδιο Μάρσαλ). Πηγές του Slog άκουσαν τον Wolgang Schauble να λέει την προηγούμενη Παρασκευή «Υπάρχουν πολύ περισσότερα σ’ αυτήν την ιδέα (της Ελληνικής εξόδου από το ευρώ) για τους Αμερικάνους παρά για εμάς».

Ας συνοψίσω σε αυτό το σημείο. Η δυσαρέσκεια προς την Αμερικανική πολιτική έχει ενταθεί τα τελευταία εξήντα χρόνια μεταξύ εκτεταμένων γεωγραφικών ομάδων: Νότια Αμερική, Άραβες, Ασιάτες και ιδίως στους πολίτες της Ενωμένης Ευρώπης. Μολονότι θα μπορούσε κάποιος εύλογα να ρωτήσει « οπότε ποιος τελικά μας έμεινε; », δεν είναι αυτό το ζήτημα: όταν διοικούσαμε τον κόσμο από την ένδοξη Αγγλία (Merrie Old England) όλοι μας μισούσαν επίσης … και ειδικά οι Σκωτσέζοι. Σε κάθε τόπο, όλοι μισούν το γεγονός πως ο μεγάλος σκύλος πάντα δαγκώνει εκεί ακριβώς που θέλει και πάντα πρώτος.

Η εμπορικές δραστηριότητες της ομάδας των χωρών της Νότιας Αμερικής - και η ανάπτυξη των BRICs εκεί – έχουν χαλαρώσει την πρόσβαση αλλά και τον έλεγχο των ΗΠΑ σε αυτήν την Ήπειρο. Καθώς το 2012 προχωρά, φαίνεται ότι η Αμερική δεν τα πηγαίνει ιδιαίτερα καλά και πουθενά αλλού.

Το τελευταίο κομμάτι του κύκλου ολοκληρώνεται τώρα και είναι αυτό που μια μέρα θα τυλιχθεί στο λαιμό των ΗΠΑ: εάν η Ευρωπαϊκή οικονομική μόλυνση δεν μπορέσει να απομονωθεί οι οικονομικές και δημοσιονομικές επιπτώσεις μιας Αμερικανικής ψευτο-ανάκαμψης θα είναι πέραν της φαντασίας ακοόμα και του Ambrose Evans-Pritchard, του Tyler Durden στο Zero Hedge ή του ίδιου του Max Keiser. Και αυτοί είναι τύποι που μπορούν να ανακαλύψουν την αρνητική πλευρά σε κάθε περίσταση. Αν οι ΗΠΑ αναγκαστούν να υποχωρήσουν μπροστά στο Ιράν, αυτό θα αποτελέσει νίκη για τα λεγόμενα rogue states και ενθάρρυνση για τις φιλοδοξίες της Κίνας. Και αν (ως αποτέλεσμα του προηγούμενου και μιας πιθανής ριζικής αλλαγής της κατάστασης στην Ελλάδα) οι Αμερικανικές επιχειρήσεις και το πεντάγωνο χάσουν ένα θεμελιώδες παιχνίδι πρώτων υλών, τότε η Κίνα έχει περισσότερο από την Ρωσία την δυνατότητα να καλύψει όποιο κενό δημιουργηθεί: Η Τουρκία θα είναι ο νικητής το 2013 αλλά το Πεκίνο – δεδομένης της θέσης του στην Αφρική – θα είναι ο απόλυτος θριαμβευτής.

Σχεδόν ανεπαίσθητα οι ΗΠΑ και ολόκληρος ο κόσμος βρέθηκαν σε ένα σταυροδρόμι. Υπάρχουν τρία οδοφράγματα εκεί και όλα πρέπει να παραμερισθούν αλλιώς η μοίρα των ΗΠΑ έχει σφραγιστεί. Πιστεύω ότι, παρόλο που οι παίκτες είναι εντελώς διαφορετικοί, ο παραλληλισμός με την κρίση των πυραύλων στην Κούβα το 1962 ισχύει. Στην τότε συγκυρία η Ρωσία υποχώρησε και έτσι είχαμε τον Αμερικανικό Αιώνα. Αυτοί όμως που σήμερα φράζουν τον δρόμο των ΗΠΑ θα υποχωρήσουν άραγε; Έχω τις αμφιβολίες μου. Οτιδήποτε κι αν σκέφτονται σήμερα διάφοροι για τον JFK, κανείς από τους υποψηφίους για την προεδρία – συμπεριλαμβανομένου και του μακαντάση στο οβάλ γραφείο – δεν έχει το όραμα, τα κότσια και το ανάστημα του Kennedy. O Nikita Kruschev ήταν ένας φιλοπόλεμος αλλά λογικός επαρχιώτης κομμουνιστής. Ο Ahmadhinnejad, πολύ ξεκάθαρα, δεν είναι.

Ποτέ ο κόσμος δεν ήταν τόσο επικίνδυνο μέρος όσο είναι αυτό το πρωί. Το G20 – είμαι βέβαιος – θα αποδείξει για μία ακόμη φορά ότι είναι ένα ανούσιο, ασπόνδυλο, υποβαθμισμένο μαντρί από υπερφίαλα μέλη που αρέσκονται κάνουν βαρύγδουπες ανακοινώσεις και να μιλούν από καθέδρας. Θα ήταν πραγματικά καλό – όχι, εννοώ εξαιρετικά ικανοποιητικό – να ήμουν ο ηγέτης μιας σε στυλ SAS αποστολής με στόχο τον αποκλεισμό της πρώτης τους συνεδρίασης αύριο. Η, ακόμα καλύτερα, να ήμουν αυτός που θα περνούσε από κάθε αυνανιστή συμμετέχοντα, έναν προς έναν, και θα του έδινε ένα άξαφνο χαστούκι και κατόπιν να έκανε μια ομιλία που θα έλεγε, «Ακούστε, εσείς κόπανοι μπορεί να είστε προστατευμένοι αλλά οι υπόλοιποι από εμάς δεν είναι. Σηκώστε τον κώλο σας και κάντε κάτι». Ύστερα να τους αφήναμε χωρίς τροφή μέχρι να κατέβαζαν μια ιδέα, ένα πραγματικό σχέδιο και - ποιος ξέρει; - την επιθυμία να φορέσουν επιτέλους μακριά παντελόνια σαν άντρες.

Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Και η Κίνα δεν αντέχει (ακόμα) να αφήσει την Αμερική να ξεπέσει. Και το Βερολίνο ίσως να υποχωρήσει. Και ο Mahmoud στην Τεχεράνη μένει άφραγκος με ταχύτατους ρυθμούς χάρη στον στραγγαλισμό των μεταφορών χρήματος από το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ.
Έτσι, την φορά αυτή, μπορεί να την γλυτώσουμε ξανά. Μέχρι την επόμενη φορά.

Και εδώ κάτω στο Devon, είναι ένα ωραίο ανοιξιάτικο πρωϊνό, και καθώς είναι τα γενέθλιά μου, είμαι έξω για ένα μαγικό πρώτης τάξεως γεύμα κερασμένο από το έτερον ήμισυ. Τίποτα, μα τίποτα, δεν πρόκειται να καταστρέψει την Κυριακή μου.

Μπορείτε τώρα να με ευχαριστήσετε που κατέστρεψα την δική σας.
.

Γράμμα από το Νότο

από το ιστολόγιο του Simple Man

Όχι , δεν είμαστε όλοι Έλληνες. Αφήστε μας να λύσουμε τα θέματα μόνοι μας αυτή την φορά. Δεν έχει ανάγκη από γάζες το δέντρο που κόπηκε από την ρίζα. Αφήστε το να βρει τον τρόπο μόνο του να ξαναθεριέψει ή αν δεν έχει γερές ρίζες να εξαφανισθεί για να μην μετατραπεί σε κισσό. Είναι συγκινητικές οι πικετοφορίες και τα κείμενα συμπαράστασης σας μέσω διαδικτύου αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Αργήσατε, Ευρωπαίοι, να κατανοήσετε τι μας φυλούσαν για το τέλος οι δικοί σας εξουσιαστές που έχουν τα τσιράκια τους στην Ελλάδα από την εποχή παλαιών Φιλελλήνων. Εθελοτυφλούσατε και τώρα τα γράμματά σας και οι δηλώσεις σας μοιάζουν με επικήδειο μπροστά σε μία ψαροκασέλα που μας έβαλαν για φέρετρο. Όχι δεν είμαστε όλοι Έλληνες, γιατί εμείς κάνουμε την απάνθρωπη πορεία τώρα και γι’ αυτό αφήστε μας τουλάχιστον την ικανοποίηση να λέμε ότι ο δρόμος αυτός που παγώνει τα πόδια μας είναι αποκλειστικά δικός μας.

Δεν είμαστε όλοι Έλληνες, διότι ούτε εμείς εδώ κάτω στο Νότο των Βαλκανίων δεν είμαστε όλοι της ίδιας ράτσας. Χωριστήκαν τα τσανάκια μας από καιρό. Από την μια μεριά έχουμε τους υποτακτικούς των κομμάτων νέων και νεοεισαγώμενω ν και από την άλλη τους μοναχικούς που προσπαθούν να σώσουν από τον βομβαρδισμό τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του να φέρεις το ασήκωτο όνομα Έλληνας. Για το λόγο αυτό όταν γράφετε επιστολές συμπαράστασης να βάζετε υποσημειώσεις σε ποιους τις στέλνετε γιατί σε αυτόν τον καφενέ στριμώχθηκαν αγρίως τα παλικάρια από τις αδελφές. Αν το κάνετε για να προλάβετε το τσουνάμι που έρχεται προς τη μεριά σας τότε οι δηλώσεις συμπαράστασης φανερώνουν δειλία να αντιμετωπίσετε τα δικά σας ψηφισμένα εξουσιαστικά γουρούνια. Δηλώνετε φόβο για την πάρτη σας και όχι αλληλεγγύη για μας.

Το μόνο που μπορείτε να κάνετε μέσα από το φιλεύσπλαχνο φιλελληνικό σας πνεύμα είναι να προστατέψετε από τα νύχια των δήθεν πολιτισμένων συμπολιτών σας τους Έλληνες που μεταναστεύουν για να επιβιώσουν στον δικό σας τόπο. Να γίνετε σύμμαχοι τους στο δικό σας έδαφος και όχι στο δικό μας γιατί αυτές οι συμμαχίες εισαγωγής μάς έχουν ακρωτηριάσει 200 χρόνια τώρα. Να μην αφήνετε κανέναν να τους πει: «Έλληνα, μού χρωστάς». Να υπερασπιστείτε τουλάχιστον αυτόν που μπορείτε και αφήστε εμάς ήσυχους αυτόν τον σκληρό χειμώνα που θα κάνει χρόνια να τελειώσει. Αφήστε μας ήσυχους διότι πρέπει να μάθουμε από την αρχή. Να καθαρίσουμε το τοπίο, να φτιάξουμε καινούργια θεμέλια, να ξεθάψουμε την σφαγιασμένη μας ηθική. Να ξαναγίνουμε Έλληνες, όχι για να μας θεωρείτε φίλους σας, αλλά για να ξαναγίνουμε η έμπνευσή σας.

.

Pourqoi ?

Η Γερμανική αγορά εργασίας είχε κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2011 περίπου 1,13 εκατομμύρια κενές θέσεις εργασίας σύμφωνα με το Ινστιτούτο Έρευνας για την Απασχόληση (IAB).

Το ποσοστό της ανεργίας τον Ιανουάριο του 2012 ήταν 7,3% στη Γερμανία ενώ στην Ισπανία αγγίζει πλέον το 25% και στην Ελλάδα το 22%.

Οι θέσεις εργασίας που περισσεύουν στην Γερμανία λείπουν από κάποιους άλλους, γιατί άραγε; Γιατί ;

Αξίζει να ψάξετε να βρείτε μόνοι σας αυτό το γιατί.

Πρόκειται για την φρικαλέα επικράτηση των δήθεν «νοικοκυραίων» που είναι πρόθυμοι να επιβιώσουν πάνω στα ερείπια της ζωής των άλλων.

Αυτοί οι ανυποψίαστοι και απαίδευτοι έχουν σοβαρή ευθύνη για την οδυνηρή περιπέτεια στην οποία σύρονται οι πολίτες ολόκληρης της Δύσης.

Ευθύνη άμεση γιατί εκχυδάισαν με τις πράξεις τους την διαδικασία παραγωγής.

Ευθύνη έμμεση διότι γιγάντωσαν με την συναίνεση ή την ανοχή τους την σάπια νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που τυλίχτηκε πιά ως θανάσιμο φίδι όχι μόνο στον δικό μας λαιμό αλλά και των παιδιών μας.

.

Ύστατη βοήθεια προς το φαύλο πολιτικό κατεστημένο από την ΕΕ

η φωτογραφία από εδώ

Η αναδίπλωση των Ευρωπαίων σχετικά με το νέο πακέτο στήριξης αποτελεί το πλέον ποταπό μέσο υποστήριξης των νεοφιλελεύθερων δοσίλογων εντός της χώρας. Αμέσως μετά την τυχόν προκήρυξη εκλογών τα δύο μεγάλα κόμματα θα θέσουν το δίλλημα στου Έλληνες πολίτες : ή ψηφίζετε εμάς ή ξεχάστε την Ελλάδα γιατί χωρίς εμάς θα χρεοκοπήσει και θα πάει στην κόλαση. Έτσι ελπίζουν τα πράσινα, μπλε και μαύρα πολιτικά (και όχι μόνο) λαμόγια ότι θα επιβιώσουν ώστε να συνεχίσουν ανενόχλητοι να ασελγούν πάνω στην χώρα και την Κοινωνία ολόκληρη.

Οι Μαρίες Αντουανέτες της Ευρώπης που δήθεν κόπτονται για την εξυγίανση, την διαφάνεια και την πάταξη της υποτιθέμενης διαφθοράς στην Ελλάδα, πρώτες αυτές σπεύδουν να υποστηρίξουν έμμεσα αυτούς ακριβώς που μας έφτασαν μέχρις εδώ και που αχόρταγοι και αμετανόητοι είναι πρόθυμοι να ξεπουλήσουν την χώρα για ίδιο συμφέρον.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι η συμπεριφορά της Δύσης και παρεπόμενα της Ευρώπης δεν μπορεί πλέον να εξηγηθεί με την λογική. Η επικράτηση των απάνθρωπων νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων και του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τέρατος δεν μπορεί παρά να προμηνύει πολύ σκοτεινές ημέρες. Πολύ σκοτεινές …

.

Τα απομεινάρια μιάς νεκροτομής

Είπα να διαβάσω το νέο μνημόνιο και να γράψω ένα κείμενο με παρατηρήσεις και σχόλια. Η προσπάθεια αποδείχτηκε μια εξαιρετική άσκηση ψυχραιμίας και νεύρων που δεν έχει πραγματικό νόημα. Γιατί ολόκληρο το κείμενο, κάθε λέξη και κάθε παράγραφος, είναι αντικείμενο για παρατηρήσεις και σχόλια. Τι να γράψω; Τι να σχολιάσω; Αν θέλετε να υποβληθείτε στο ίδιο test ελέγχου θυμού πηγαίνετε εδώ και θα βρείτε το περιβόητο ‘νέο μνημόνιο’.

Μερικοί ανυποψίαστοι και φαταούλες είναι μέσα στην μεγάλη χαρά διότι το κείμενο (στο πρωτότυπο) είναι γεμάτο με όρους όπως:

•        Sponsors

•        Stakeholders

•        Programs

•        Projects

•        Phases

•        Milestones

•        Constraints

•        Assumptions …

ετοιμάζονται αυτοί, να χτίσουν επιβίωση και μέλλον πάνω στα αποκαΐδια και στα απομεινάρια της νεκροτομής της ίδιας τους της χώρας.

Αύριο θα είμαι φυσικά στην διαδήλωση, αλλά θεωρώ βέβαιο ότι το επαίσχυντο κείμενο θα λάβει τουλάχιστον 180 ψήφους … Θα είναι η επιβεβαίωση του πόσο μισούν αυτή την χώρα η οικονομική και πολιτική της ελίτ.

Αναγνωρίζω ότι ο μέσος καθημερινός πολίτης δεν είναι δυνατόν να μην λυγίσει κάτω από την πίεση τόσο αδίστακτης και επίμονης προπαγάνδας που επιτίθεται στο μυαλό του μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Είναι σίγουρα γεμάτος φόβο και αμφιβολίες αφού αδίστακτοι πολιτικοί απατεώνες φρόντισαν να ταυτίσουν την μη αποδοχή του τελεσίγραφου με την χρεωκοπία της χώρας.

Ακόμα όμως κι αν ο Έλληνας πολίτης είχε τέλεια πληροφόρηση και ανεξάντλητα αποθέματα σθένους, φοβάμαι ότι τίποτα το καλό δεν θα συνέβαινε. Η τύχη της Ευρώπης δεν είναι πλέον στα χέρια των πολιτών μιας χώρας.

Η επίθεση γίνεται, δυστυχώς με ‘παράδειγμα’ και πρότυπο την χώρα μας, στην ουσία του πολιτισμού και των κατακτήσεων των Ευρωπαίων πολιτών όπως αυτά διαμορφώθηκαν τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Η τύχη της Ευρώπης λοιπόν είναι στα χέρια του Ευρωπαίου Πολίτη.

Αυτός είναι το εν δυνάμει υποκείμενο της αλλαγής.

Όμως φοβάμαι ότι ο Ευρωπαίος Πολίτης δυστυχώς δεν είναι έτοιμος για να αναλάβει τον ρόλο του. Δεν είναι …

.