Η al-Qaeda υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ και την Σαουδική Αραβία συνυπεύθυνη για την επιδείνωση της κατάστασης στην Συρία

Η φωτογραφία από σημερινή μεγάλη διαδήλωση στην Δαμασκό υπέρ της κυβέρνησης του προέδρου Άσαντ και κατά της τρομοκρατίας

Συνέντευξη του Press_TV με τον Jamal Wakim, Καθηγητή στο διεθνές Πανεπιστήμιο της Βυρηττού.

« … η Al-Qaeda παίζει το ρόλο του εργαλείου της Αμερικάνικής εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή ειδικά αυτή την περίοδο όπου διαφαίνεται μια τάση ανάληψης του ελέγχου της περιοχής από μια συμμαχία Σουνιτικών ομάδων καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ.

Ομάδες της Al-Qaeda υποστηριζόμενες από την Σαουδική Αραβία και τις ΗΠΑ λειτουργούν ως πράκτορες της Δύσης στην Συρία με στόχο την κλιμάκωση της κρίσης σ’ αυτό το Αραβικό κράτος … »

Το Press-TV πήρε συνέντευξη από τον Jamal Wakim, καθηγητή στο διεθνές Πανεπιστήμιο της Βυρηττού σχετικά με τον ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στην Αμερικανικής εμπνεύσεως επίθεση εναντίον της Συρίας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ συνεργάζονται στενά με την Al-Qaeda, ως το κατ’ εξοχήν μέσο τρομοκράτησης όχι μόνο στην Συρία αλλά και αλλού. Ότι ακολουθεί είναι μια ελεύθερη καταγραφή της συνέντευξης:

Press-TV: Σαουδαραβικές διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι παρατηρήθηκαν περισσότεροι βομβαρδισμοί και σημειώθηκαν μεγαλύτερες απώλειες αυτό το Σαββατοκύριακο στην Δαμασκό. Κύριος στόχος ήταν κτίρια των δυνάμεων ασφαλείας σε κατοικημένες περιοχές. Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι και μόνο το γεγονός αυτό πείθει ότι δεν πρόκειται για επιθέσεις των κυβερνητικών δυνάμεων. Οπότε τι πρέπει να υποθέσουμε; Ότι η Σαουδική Αραβία προσπαθεί να σταματήσει την αιματοχυσία ή ότι αντίθετα, την ενισχύει μέσω της βίας;

Wakim: Είναι βέβαιο ότι η Σαουδική Αραβία εμπλέκεται στα γεγονότα της Συρίας. Εμπλέκεται στον βαθμό που προσπαθεί να ρίξει το Συριακό καθεστώς ώστε να επιτύχει έναν κεντρικό στρατηγικό στόχο που δεν είναι άλλος από την εξάλειψη του παρόντος καθεστώτος που είναι εχθρικό προς τα Αμερικανικά σχέδια που αφορούν στην περιοχή και που αρνείται να απεμπολήσει τις σχέσεις και τους δεσμούς του με το Ιράν, την Ρωσία και την Κίνα. Η Συρία, με βάση την οπτική των Αμερικανών, μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός εμποδίου για την διέξοδο της Περσίας (Ιράν) προς την Μεσόγειο. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό επιχείρημα και αυτός είναι ο στόχος που η Σαουδική Αραβία, με την συμβολή – προς το παρόν – της Ιορδανίας του Κατάρ και της Τυνησίας, προσπαθεί να επιτύχει μέσω της κατάλυσης του Συριακού καθεστώτος.

Press TV: Βλέποντας αυτά που συμβαίνουν στην Συρία και αν συνέβαινε κάτι παρόμοιο στο Μπαχρέιν, δηλαδή ομάδες από το εξωτερικό να εξόπλιζαν τους ντόπιους επαναστάτες τι είδους αντίδραση νομίζετε ότι θα είχαμε από το Ριάντ την Ουάσιγκτον και άλλους;

Wakim: Μα έχουμε ήδη αντίδραση από το Ριάντ χωρίς καν να υπάρχει μια ένοπλη αντιπολίτευση στο Μπαχρέιν αφού οι Σαουδάραβες έχουν στην ουσία επέμβει χρησιμοποιώντας ένοπλες ομάδες για να τσακίσουν τις ειρηνικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στο Μπαχρέιν διότι φοβούνται ότι μια επιτυχής επανάσταση στο Μπαχρέιν θα ενθάρρυνε τους πολίτες της Σαουδικής Αραβίας να εξεγερθούν εναντίον της δυναστείας των Σαούντι ανατρέποντάς την.

Γι αυτό τον λόγο επεμβαίνουν στο Μπαχρέιν εναντίον φιλήσυχων διαδηλωτών ώστε να τσακίσουν την ειρηνική τους επανάσταση που ζητά απλώς μεταρρυθμίσεις και όχι την ίδια την ανατροπή του καθεστώτος Αλ-Χαλίφα. Οι πολίτες του Μπαχρέιν είναι άοπλοι και δεν επιτίθενται ούτε εξασκούν βία σε άτομα ή ομάδες του καθεστώτος ούτε ακόμη και στα Σαουδαραβικά στρατεύματα που εγκαταστάθηκαν εντός του Μπαχρέιν υποστηρίζοντας το καθεστώς Αλ-Χαλίφα.

Press TV: Για να το κάνουμε περισσότερο συγκεκριμένο … τι είδους αντίδραση θα περιμέναμε από τους Σαουδάραβες στην περίπτωση όπου άλλες ομάδες ή οργανώσεις θα προσπαθούσαν να εξοπλίσουν τους επαναστάτες του Μπαχρέιν;

Wakim: Θα πήγαιναν στον ΟΗΕ διότι είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα ή κράτος. Θα πήγαιναν στο ΟΗΕ, και με την υποστήριξη των ΗΠΑ θα προσπαθούσαν να καταγγείλουν και να καταδικάσουν αυτό το κράτος ή αυτή την ομάδα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το Σαουδαραβικό καθεστώς παίζει την στιγμή αυτή ένα υποκριτικό παιχνίδι δύο μέτρων και δύο σταθμών αφού υποστηρίζει μια μειοψηφική ένοπλη αντιπολίτευση στην Συρία που αντιμάχεται το Συριακό καθεστώς το οποίο όμως απολαμβάνει την στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των Σύρων πολιτών. Δεν έχουμε δει τους τελευταίους μήνες καμία ειρηνική διαδήλωση της αντιπολίτευσης στην Συρία. Ίσως στις πρώτες μέρες των ταραχών να υπήρχαν γνήσιες και ειρηνικές διαμαρτυρίες, αλλά κατά τους τελευταίους τρείς ή τέσσερεις μήνες βλέπουμε αποκλειστικά ένοπλες επιχειρήσεις καθοδηγούμενες από εξοπλισμένες ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Press TV: Στις ένοπλες ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση φαίνεται να εμπλέκονται το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και η Γαλλία, με τις τελευταίες αναφορές να φέρουν εμπλεκόμενο και το Ισραήλ. Είναι αλήθεια ότι όλες αυτές οι ομάδες εργάζονται μαζί; Έχουν άραγε τους ίδιους σκοπούς ώστε να μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι συνεργάζονται με αυτόν ή με παρόμοιους τρόπους και σε άλλα μέρη του κόσμου;

Wakim: Οπωσδήποτε. Υπάρχει μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, του Καναδά, της Δυτικής Ευρώπης συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει μια συμμαχία χερσαίων δυνάμεων κυρίως της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν χωρίς να ξεχνάμε την Al-Qaeda και το Ισραήλ … Το Ισραήλ αποτελεί ένα τμήμα αυτής της συμμαχίας μαζί με άλλα Αραβικά κράτη με κύρια την Σαουδική Αραβία, τα κράτη του Κόλπου και την Τυνησία για την ώρα. Ένα άλλο τμήμα της συμμαχίας είναι η ίδια η Al-Qaeda που λειτουργούσε πάντοτε ως πράκτορας των Αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή.

Ακόμη και στην περίπτωση της 11ης Σεπτεμβρίου χρησιμοποιήθηκε ως πρόφαση για την εισβολή στο Αφγανιστάν και αργότερα στο Ιράκ υπό το μανδύα του υποτιθέμενου πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας. Μετά από αυτά η Al-Qaeda χρησιμοποιήθηκε ως συμπληρωματικό εργαλείο τρομοκράτησης του Ιρακινού πληθυσμού, σκεφτείτε ως παράδειγμα την δράση του al-Zarqawi, που προσπαθούσε να αντισταθεί στην Αμερικανική κατοχή

Τώρα που ο Bin Laden εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, την θέση του ως αρχηγός της al-Qaida, πήρε ο al-Zawahiri παίζοντας τον ρόλο του εργαλείου της Αμερικάνικής πολιτικής στην περιοχή σε μια προσπάθεια να ανατεθεί ο έλεγχος σε μια συμμαχία των Σουνιτικών ομάδων. Αυτή είναι η ουσία της προσπάθειας των Αμερικανών. Πιστεύω ότι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Τουρκία, στην Αίγυπτο ή ακόμα και στην Σαουδική Αραβία επιθυμούν να παίζουν τον ρόλο του εργαλείου της Αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή.

.

dallara

 photo από: silez + ukuk

Καμιά φορά, μικρά και σχετικά απλά συμβάντα μας δίνουν έναυσμα για σκέψη πάνω σε κάπως μεγαλύτερα και περισσότερο περίπλοκα θέματα. Αναφέρομαι στα γνωστά σε όλους επεισόδια που έγιναν, και μάλλον θα συνεχίζουν να γίνονται, στις «δωρεάν» εμφανίσεις γνωστού αηδούς αοιδού.

Οι εμφανίζεις καθαυτές έχουν την έννοια της συστημικής επιβολής αφού ο άνθρωπος αυτός έχει κατ’ επανάληψη υποστηρίξει την ελίτ που λυμαίνεται και καταστρέφει την χώρα και τα μέτρα τα οποία αυτή επιβάλλει στον τόπο. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι συναυλίες αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως απροκάλυπτη και χυδαία προεκλογική υποστήριξη της οικογένειας του ατόμου αυτού. Η αποδοχή λοιπόν και η θετική αντίδραση του κοινού στις «συναυλίες» έμμεσα μπορεί να θεωρηθεί και ως συναίνεση κάποιων πολιτών σε ότι ο αηδής αυτός κύριος εκπροσωπεί και πρεσβεύει.

Οι αντιδράσεις από την πλευρά των πολιτών με φωνές και αποδοκιμασίες στην διάρκεια των «συναυλιών» μου φαίνονται και δικαιολογημένες και θεμιτές. Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί.

Αν θεωρήσουμε ότι ο μικρόκοσμος αυτών των «συναυλιών» σημειολογικά λειτουργεί και στο πολιτικό επίπεδο, τότε ο άμεσος στόχος που εκ των πραγμάτων τίθεται είναι η ματαίωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης που θα λειτουργούσε ως έκφραση και υπογράμμιση της απέχθειας και της αντίθεσης των πολιτών σε ότι ο αηδής εκπροσωπεί.

Ο στόχος αυτός, δηλαδή η ματαίωση, μπορεί να κατακτηθεί είτε με την αποχή των πολιτών αφού καμία συναυλία δεν μπορεί να εκτελεστεί χωρίς κοινό, είτε με την πυκνότητα και την ένταση των αρνητικών αντιδράσεων που εκ’ των πραγμάτων οδηγούν στην ματαίωση.

Το γεγονός ότι ούτε η αποχή χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο κοινωνικής ή πολιτικής δράσης, αλλά ούτε και οι αρνητικές εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες οδήγησαν σε ματαίωση αυτού του είδους των «συναυλιών» δείχνει, κατά την άποψή μου, πόσο σπασμωδική, εύπλαστη και αδύναμη είναι αυτή η μέθοδος έκφρασης / δράσης και πόσο στην ουσία ενισχύει το αντίθετο αποτέλεσμα μετατρέποντας τους διαμαρτυρόμενους σε όχλο και τους παρακολουθούντες σε «πολίτες».

Όπως στις διαδηλώσεις τρώμε στο κεφάλι τα κλομπ χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε αποτελεσματικά ούτε και να πετύχουμε οποιοδήποτε στόχο, έτσι και στις «συναυλίες» τρώμε στην μάπα τον ιδιοτελή αοιδό και ότι αυτός εκπροσωπεί, χωρίς να επιτυγχάνουμε τον προφανή στόχο που είναι η ματαίωση. Πρόκειται για παραλλαγές της ίδιας ακριβώς μορφής ήττας. Το κοινό λοιπόν ηττάται, οι πολίτες ηττώνται διότι συνήθισαν να λειτουργούν ως φορείς «αιτημάτων» νιαουρίζοντας γκρινιάρικα και πετώντας αντικείμενα ως μωρά και όχι ως υλοποιητές στόχων. Όχι άλλα αιτήματα. Μόνο στόχοι !

.

Χρεωκοπία (ή Θριαμβολογίες και Ψέματα ανάκατα με CACs και CDS …)

 

CAC Speedway, 1934

[ Με αφορμή το χθεσινό διάγγελμα -σε παλιό Παπαδοπουλικό στυλ- του ψεύτη Παπαδήμου ]

Ο ψεύτης παπαδήμος και οι συνένοχοί του δεν μας λένε ότι «γλυτώσαμε» κακήν κακώς 105 περίπου δις αλλά αντ’ αυτών δανειστήκαμε επί πλέον 130 δις και ότι από αυτά τα 35 έως 50 δις θα πάνε για μία ακόμα φορά στις τράπεζες και όχι στην κοινωνία όπου και ανήκουν
Η ενεργοποίηση των CACs (ρήτρες συλλογικής δράσης) προβάλλεται στο μέλλον επιβαρύνοντας ιδιαίτερα την θέση της χώρας στα χρόνια που έρχονται σε συνδυασμό με την ενεργοποίηση των CDS (ασφάλιστρα κινδύνου).
Από τον Μάιο του 2009 έχουν δοθεί συνολικά στις τράπεζες (μαζί με τα τωρινά) πάνω από 150 δις ενώ η κοινωνία καταρρέει, η πραγματική οικονομία εξαφανίζεται και οι άνεργοι διολισθαίνουν σταθερά προς την χωρίς επιστροφή εξαθλίωση.
Η μείωση του Ελληνικού ΑΕΠ έχει πλέον λάβει φρικαλέες διαστάσεις αφού ξεπερνά πλέον τις επτά (7) ποσοστιαίες μονάδες για το 2011 με αντίστοιχα αποτελέσματα για το 2012 και χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης.
Η προσφυγή στο ΔΝΤ και την τρόικα με την παρεπόμενη καταστροφή της χώρας θα μπορούσε ΑΝΕΤΑ να είχε αποφευχθεί αν ο παπανδρέου, οι συνένοχοι και η οικογένειά του δεν ήταν σκοτεινοί υπηρέτες εκτός της χώρας συμφερόντων.
 

Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους θα έπρεπε να έχει ενεργοποιηθεί ήδη από την ανάληψη της εξουσίας από το καταστροφικό ΠΑΣΟΚ και τον προδότη πρόεδρό του το 2009. Τότε θα ήταν πραγματικά λυτρωτικό. Τότε όμως. Σήμερα όχι. Σήμερα τα ξεπουλημένα ζώα που σφετερίζονται την εξουσία κατέληξαν να πτωχεύσουν την χώρα (αυτό σημαίνει η απώλεια του 85% της αξίας των Ελληνικών ομολόγων και η ενεργοποίηση των CDS ) αφού πρώτα την κατέστρεψαν.
Η περιβόητη «ηρωική διαπραγμάτευση» του γιού του τούρκογλου και του υπαλληλίσκου της Goldman Sachs που τόλμησε να αυτοανακηρυχθεί πρωθυπουργός σημαίνει ότι
 

(α) υλοποιήθηκε -αλλά πολύ αργά πια- η αναδιαπραγμάτευση για την οποία πάρα πολλοί Έλληνες φωνάζαμε από το φθινόπωρο το 2009
(β) η χώρα χρεοκόπησε και επίσημα μετά την ομόφωνη απόφαση για ενεργοποίηση των CDS με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της
(γ) αναλάβαμε την υποχρέωση να εξοφλήσουμε ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο και το οποίο δεν είναι διαπραγματεύσιμο (λόγω αγγλικού δικαίου που διέπει τα νέα ομόλογα). Οι εντόπιοι δοσίλογοι έβαλαν το κεφάλι όλων μας στον ντορβά για δεκαετίες ολόκληρες και αυτό θέλουν να το εμφανίζουν ως επιτυχία (!)
(δ) η ανάληψη μη βιώσεων οικονομικών υποχρεώσεων από την χώρα θα οδηγήσει σύντομα σε δεύτερη χρεωκοπία (που θα ονομαστεί ‘διαπραγμάτευση’, ‘διορθωτικό πακέτο’ ή δεν ξέρω κι εγώ τι) και αυτό θα αποτελέσει την χαριστική βολή τόσο για τις προοπτικές της χώρας καθ’ εαυτής όσο και για το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της
 

Η καταστροφή που επέφεραν οι άρρωστοι δικτάτορες και οι ξεπουλημένοι σαλτιμπάγκοι που μας κυβερνούν είναι ασύλληπτη.
 

Δυστυχώς, φίλοι αναγνώστες όσοι έχετε την υπομονή να διαβάσετε αυτό το φορτισμένο κείμενο, έχω απόλυτη συναίσθηση του τι γράφω και δυστυχώς, δεν υπερβάλλω καθόλου.
 

Αυτά που δεν μας λένε λοιπόν, είναι καιρός να τα καταλάβουμε μόνοι μας. Να τα καταλάβουμε πλήρως και άμεσα όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες ώστε να τους πνίξουμε την ψεύτικη και χυδαία θεατρική θριαμβολογία μέσα στο λαρύγγι τους.
.

Ρήτρα Συλλογικής Δράσης ή Collective Action Clause ή CAC (2)

Μάλλον θα ακούτε συνέχεια αυτές τις ημέρες τον όρο «Ρήτρα Συλλογικής Δράσης» αγγλιστί «Collective Action Clause» ή CAC. Είναι πολύ πιθανόν αυτό το οικονομικοτεχνικό τερτίπι να καθορίζει την ζωή μας από τούδε.

Με αυτή τη ρήτρα λοιπόν, οι αγοραστές ενός κρατικού ομολόγου (πιστωτές) θα γνωρίζουν εξαρχής, ότι σε περίπτωση αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους από τον εκδότη (κράτος), οι πιστωτές θα μπορούν να αποφασίσουν κατά πλειοψηφία:

-         τη μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους («κούρεμα»)

-         την επιμήκυνση διάρκειας

-         τη μείωση του επιτοκίου

ή ένα συνδυασμό αυτών των μέτρων ώστε να αναδιαρθρωθεί το χρέος.

Υποστηρίζεται ότι με αυτόν τον τρόπο απλώς μεταφέρονται στους κερδοσκόπους των αγορών βάρη, προκειμένου να προστατευθούν οι φορολογούμενοι.

Στην πραγματικότητα όμως, εισάγεται και θεσμικά η εξουσία των αγορών εντός των διαδικασιών σχεδιασμού και διαχείρισης της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Πρόκειται για την μητέρα όλων των καλυμμένων ιδιωτικοποιήσεων, για τον τελικό θρίαμβο του νέο-φιλελευθερισμού.

Με την ρήτρα αυτή (CAC) οι κεφαλαιούχοι (αγορές) θα μπορούν, χωρίς να εξοντώνουν τις χώρες-θύματά τους, να ρυθμίζουν ανάλογα τον ρυθμό άντλησης τόκων και χρεολυσίων ώστε να τις διατηρούν ίσα - ίσα ζωντανές, ως αγελάδες προς άρμεγμα, απομυζώντας ταυτόχρονα και κάθε διαθέσιμο δημόσιο αγαθό (επιχειρήσεις, ορυκτά, γη κλπ). Πρόκειται για τον επίγειο παράδεισο των κερδοσκόπων αφού η Ευρώπη θα εγγυάται θεσμικά και απόλυτα την τελική αποπληρωμή των όποιων κρατικών δανείων με έναν προσεκτικά επιλεγμένο και αποφασισμένο κατά πλειοψηφία από τους ίδιους τους πιστωτές ρυθμό.

Δυστυχώς τέτοια μέτρα δεν έχουν την βάση τους σε οικονομική σκέψη παρά αντανακλούν την τρέχουσα ψυχοπαθολογία της φάσης την οποία περνά η Ευρώπη εμφανιζόμενη μπροστά στον νεοφιλελεύθερο εσμό ως βασιλικότερη του βασιλέως. Πρόκειται για καταστροφικές επιλογές που έχουν σαν μοναδική τους αφετηρία την ανεξέλεγκτη πλέον ανάγκη για ιδεολογική επιβολή.

Για περισσότερα:

-http://www.capital.gr/News.asp?id=1091074

-http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=226957

-http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-11-23-00-07-39-2010112330699/

-          http://www.eurocapital.gr/index.php/permalink/22674.html

Επιστροφή στο 1962

Βρήκα αυτό το κείμενο στο blog «The Slog» που μου πρότεινε ένας φίλος. Το θεώρησα αρκετά οξυδερκές, όχι συγκρατημένα απαισιόδοξο (η αισιόδοξο ανάλογα την οπτική γωνία) και επιβοηθητικό, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν μια χοντρική έστω εικόνα του τι παίζεται σήμερα πάνω σ’ αυτόν τον όμορφο πλανήτη από το ανεκδιήγητο είδος μας. Πρόκειται για την παιδευμένη ματιά ενός πολίτη «μέσα» από στην λεγόμενη Αυτοκρατορία. Μπορεί να μην συμφωνούμε σε όλα αλλά σίγουρα δεν διαφωνούμε και σε όλα. Για τους λόγους αυτούς είπα να το μεταφράσω (ελεύθερα), ώστε εγώ να το αφομοιώσω καλύτερα κι εσείς να το διαβάσετε πιο άνετα :-)

Ανάλυση: Ευρωζώνη, Ιράν & Κίνα – Είναι το τέλος της Αμερικανικής ηγεμονίας;

Το ερώτημα φαίνεται να είναι από τα κυριότερα για τις ΗΠΑ αυτήν την εβδομάδα. Σε έναν μελαγχολικό κόσμο όπου η εθνική και η εξωτερική πολιτική δύσκολα ξεχωρίζουν πλέον, υπάρχουν καταφανή σημάδια πως η Αμερικανική θέληση δεν επικρατεί πλέον ανά τον κόσμο. Το τι μπορεί να επακολουθήσει ίσως είναι  εξαιρετικά αποκρουστικό. Το Slog προτείνει αυτή την ανάλυση βασισμένη πάνω στα τελευταία νέα και τις πρόσφατες εξελίξεις.

Η χθεσινή αρνητική (και ανώνυμη) απάντηση από το Πεκίνο θα μπορούσε να έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητη από τα media, αλλά όσοι παρατηρούν τις κινήσεις της Κίνας αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα ξεκάθαρο ‘όχι’ προς τους Ευρωπαίους επαίτες … αλλά και μια περιφρονητική χειρονομία απέναντι στην πολιτική πίεση που προήλθε για το ίδιο θέμα από τις ΗΠΑ την τελευταία εβδομάδα. Κάποιος ανώνυμος Κινέζος γραφειοκράτης εμφανίστηκε να λέει διάφορα ομιχλώδη, μπερδεμένα και αμφίσημα περί της Κινεζικής εσωτερικής κατάστασης, μην παραλείποντας φυσικά να τονίσει την αγάπη και την προσήλωση της Κίνας προς την παγκόσμια ειρήνη κλπ κλπ. Αυτό ήταν όλο, αν εξαιρέσει κανείς την ξώφαλτση αναφορά για τις Ευρωπαϊκές εισαγωγές Κινεζικού χάλυβα:

«Η απαρχή διεξαγωγής μιας έρευνας για αντι-εισαγωγικές επιδοτήσεις στέλνει αρνητικά μηνύματα σχετικά με τον εμπορικό προστατευτισμό στην ΕΕ. Αυτό εγείρει ανασφάλεια σχετικά με το Κινεζο-Ευρωπαϊκό εμπόριο χάλυβα, αλλά και βλάπτει τις ειλικρινείς προσπάθειες του Κινεζικού λαού για μια συνεισφορά στην επίλυση της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Οι Ευρωπαίοι οφειλέτες που βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα μεγάλων Δημοσίων Χρεών θα έπρεπε να είναι περισσότερο ανοικτοί και να δείχνουν κατανόηση και μεγαλύτερη διάθεση συνεργασίας σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης» (εξαιρετικά κοφτερή Κινεζική ευγένεια έ; Επιστρέφει ίσως η αδυσώπητη και αλαζονική διπλωματία της εποχής των Μίνγκ).

Εντάξει, οι ευρωκράτες μπαίνουν στην μέση ως συνήθως αλλά η ανακίνηση του παραπάνω ζητήματος από το Πεκίνο δεν είναι παρά μια βολική δικαιολογία. Ο γλυκερός τόνος ίσως δείχνει την προσπάθεια των Κινέζων να πουν ότι «κοιτάξτε παιδιά, κι εμείς έχουμε τα προβλήματά μας εδώ», αλλά το μήνυμα είναι στην ουσία του ένα ξεκάθαρο όσο και κατηγορηματικό «όχι».

Δεδομένου ότι -χωρίς καμιά αμφιβολία- το Πεκίνο γνωρίζει πολύ καλά τον άμεσο κίνδυνο μεταφοράς της κρίσης από την Ευρώπη στις ΗΠΑ, η άρνηση αυτή σε διπλωματικούς όρους δεν είναι παρά ένα ρίξιμο, βελούδινου για την ώρα, γαντιού από το Πεκίνο προς την Ουάσιγκτον. Πέρυσι είχαμε Κινεζικές «παραινέσεις» σχετικά με τις χρεωμένες ΗΠΑ, ενώ φέτος έχουμε αυτό που κάποιος θα μπορούσε να ονομάζει «προληπτική απραξία»: Η Κίνα δεν πρόκειται να ενισχύσει το «οικονομικό φράγμα ασφαλείας» της Ευρωζώνης  απλώς και μόνο επειδή το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ … αισθάνεται νευρικότητα. (πρέπει να προσθέσω πως η ανερχόμενη τάξη των νέων Κινέζων γραφειοκρατών ίσως αξάσκησε την επιρροή της για την εδραίωση αυτού του κλίματος).

Οι Αστροφυσικοί, όπως και οι Βουδιστές, βεβαιώνουν ότι τα πάντα είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα. Αυτό τώρα δίνει στο Ιρανικό καθεστώς πρόσθετη αυτοπεποίθηση ώστε να δοκιμάζουν την Αμερικανική αποφασιστικότητα τραβώντας επικίνδυνα το σχοινί. Διότι οι περισσότεροι από εμάς (του Slog περιλαμβανομένου) δίναμε λιγότερη από όσο θα έπρεπε προσοχή  στο κλιμακούμενο και περίπλοκο γεωπολιτικό παιχνίδι μεταξύ Ιράν / ΗΠΑ / ΟΗΕ / στενών του Ορμούζ. Είμαστε πάρα πολύ κοντύτερα σε έναν πόλεμο από όσο νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Το Πεκίνο έχοντας, όπως άλλωστε και η Ρωσία, διευρύνει και συσφίξει τις σχέσεις του με το Ιράν δεν θα είναι καθόλου διατεθειμένο να υποχωρήσει αλλάζοντας πολιτική (σ.μ. ήδη έκανε μία τακτική υποχώρηση σε σχέση με την Λιβύη αποσύροντας σε μια νύχτα 30.000 Κινέζους εργαζόμενους και θυσιάζοντας τα εκεί ενεργειακά και άλλα συμφέροντά της). Ακριβώς πενήντα χρόνια μετά ξαναζούμε την κρίση της Κούβας πολλαπλασιασμένη επί τρία. (σ.μ. Κίνα, Ιράν, Ευρώπη).

Εννοώ, ότι αυτό που ο ανώνυμος Κινέζος επίσης έκανε με το «όχι» του είναι να καταστήσει εξαιρετικά ζωτικής σημασίας για τον Geithner και τους δικούς του τον προσεταιρισμό του Βερολίνου σχετικά με το τρίπτυχο «διάσωση τραπεζών – έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη– ενίσχυση του οικονομικού φράγματος προστασίας» για το οποίο ή Κεντρική Τράπεζα και η κυβέρνηση θεωρούσαν ότι έχουν δεσμεύσει την Ευρώπη. Όμως, όπως και η Κίνα, η Γερμανία εισέρχεται σε μια πιο επιθετική περίοδο εθνικισμού. Η Γερμανία δεν έχει καμία όρεξη να υπακούει μια υπερ-νευρωτική Αμερική που απαιτεί χρήματα για να αποσοβήσει μια κρίση την οποία πολλοί άνθρωποι ξεκάθαρα αντιμετωπίζουν ως δημιούργημα του Αμερικανικού Τραπεζικού Δανεισμού (και των νομισματικών swapping της Goldman Sachs).

Έτσι - παρά την τρομακτική πίεση από το G20 και την χθεσινή προτροπή του Γερμανού υπουργού εσωτερικών για πτώχευση της Ελλάδας και εξόδου της από το ευρώ – ο Schauble και η Merkel εξακολουθούν να επιμένουν στον ίδιο τύπο ξεκάθαρου «όχι» όπως αυτό του Πεκίνου. Το Βερολίνο έχει να αντιμετωπίσει τους δικούς του εσωτερικούς διχασμούς αφού οι τραπεζίτες της Φρανκφούρτης και οι αντάρτες των FPD/CDU μετατρέπουν σε κόλαση την ζωή της καγκελαρίου … και η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα (ECB) υπό τον Mario Draghi παίρνει της εντολές της περισσότερο από την Goldman Sachs παρά από το Βερολίνο.

Παρακολουθήστε τώρα πως κλείνει ο κύκλος της παγκόσμιας αιτιοκρατίας που περνά από την στρατηγική σημασία της Ελλάδας για τις ΗΠΑ και συνεχίζει προς το σώσιμο των κώλων της Wall Street. Ακούω πως ο πυθμένας του Αιγαίου αποτελεί προσφιλή ονείρωξη των πετρελαιάδων. Η πρόσβαση τω ΗΠΑ σε αυτό θα δυσκολέψει περισσότερο αν η Ελλάδα χάσει έναν αγώνα κυριαρχίας στην Κύπρο από την Τουρκία του Erdogan. Και μην παραβλέποντας την Κινεζική εξαγορά του λιμανιού του Πειραιά από τους διψασμένους για ρευστό Έλληνες, παρατηρούμε ότι το πεντάγωνο βρίσκεται πλέον σε μεγάλη δυσκολία να εξασφαλίσει πρόσβαση σε λιμάνια και βάσεις στην Μεσόγειο. Μια. θετική για τις ΗΠΑ, παρενέργεια της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν η μαζική εισβολή των Αμερικάνων (απ’ ευθείας ή μέσω του ΔΝΤ) με τις γνωστές ορδές των ‘εμπειρογνωμόνων’, στρατιωτικών συμβούλων, κατασκευαστικών συμβολαίων και των ψευτο-δολαρίων (σ.μ. στο πρωτότυπο: further-leveraged Dollars), για να προσφέρουν «ανθρωπιστική βοήθεια» (σ.μ. μια τέτοια αρπακτικής νοοτροπίας σύλληψη ήταν, ειδικά για την Ελλάδα, και το περιβόητο σχέδιο Μάρσαλ). Πηγές του Slog άκουσαν τον Wolgang Schauble να λέει την προηγούμενη Παρασκευή «Υπάρχουν πολύ περισσότερα σ’ αυτήν την ιδέα (της Ελληνικής εξόδου από το ευρώ) για τους Αμερικάνους παρά για εμάς».

Ας συνοψίσω σε αυτό το σημείο. Η δυσαρέσκεια προς την Αμερικανική πολιτική έχει ενταθεί τα τελευταία εξήντα χρόνια μεταξύ εκτεταμένων γεωγραφικών ομάδων: Νότια Αμερική, Άραβες, Ασιάτες και ιδίως στους πολίτες της Ενωμένης Ευρώπης. Μολονότι θα μπορούσε κάποιος εύλογα να ρωτήσει « οπότε ποιος τελικά μας έμεινε; », δεν είναι αυτό το ζήτημα: όταν διοικούσαμε τον κόσμο από την ένδοξη Αγγλία (Merrie Old England) όλοι μας μισούσαν επίσης … και ειδικά οι Σκωτσέζοι. Σε κάθε τόπο, όλοι μισούν το γεγονός πως ο μεγάλος σκύλος πάντα δαγκώνει εκεί ακριβώς που θέλει και πάντα πρώτος.

Η εμπορικές δραστηριότητες της ομάδας των χωρών της Νότιας Αμερικής - και η ανάπτυξη των BRICs εκεί – έχουν χαλαρώσει την πρόσβαση αλλά και τον έλεγχο των ΗΠΑ σε αυτήν την Ήπειρο. Καθώς το 2012 προχωρά, φαίνεται ότι η Αμερική δεν τα πηγαίνει ιδιαίτερα καλά και πουθενά αλλού.

Το τελευταίο κομμάτι του κύκλου ολοκληρώνεται τώρα και είναι αυτό που μια μέρα θα τυλιχθεί στο λαιμό των ΗΠΑ: εάν η Ευρωπαϊκή οικονομική μόλυνση δεν μπορέσει να απομονωθεί οι οικονομικές και δημοσιονομικές επιπτώσεις μιας Αμερικανικής ψευτο-ανάκαμψης θα είναι πέραν της φαντασίας ακοόμα και του Ambrose Evans-Pritchard, του Tyler Durden στο Zero Hedge ή του ίδιου του Max Keiser. Και αυτοί είναι τύποι που μπορούν να ανακαλύψουν την αρνητική πλευρά σε κάθε περίσταση. Αν οι ΗΠΑ αναγκαστούν να υποχωρήσουν μπροστά στο Ιράν, αυτό θα αποτελέσει νίκη για τα λεγόμενα rogue states και ενθάρρυνση για τις φιλοδοξίες της Κίνας. Και αν (ως αποτέλεσμα του προηγούμενου και μιας πιθανής ριζικής αλλαγής της κατάστασης στην Ελλάδα) οι Αμερικανικές επιχειρήσεις και το πεντάγωνο χάσουν ένα θεμελιώδες παιχνίδι πρώτων υλών, τότε η Κίνα έχει περισσότερο από την Ρωσία την δυνατότητα να καλύψει όποιο κενό δημιουργηθεί: Η Τουρκία θα είναι ο νικητής το 2013 αλλά το Πεκίνο – δεδομένης της θέσης του στην Αφρική – θα είναι ο απόλυτος θριαμβευτής.

Σχεδόν ανεπαίσθητα οι ΗΠΑ και ολόκληρος ο κόσμος βρέθηκαν σε ένα σταυροδρόμι. Υπάρχουν τρία οδοφράγματα εκεί και όλα πρέπει να παραμερισθούν αλλιώς η μοίρα των ΗΠΑ έχει σφραγιστεί. Πιστεύω ότι, παρόλο που οι παίκτες είναι εντελώς διαφορετικοί, ο παραλληλισμός με την κρίση των πυραύλων στην Κούβα το 1962 ισχύει. Στην τότε συγκυρία η Ρωσία υποχώρησε και έτσι είχαμε τον Αμερικανικό Αιώνα. Αυτοί όμως που σήμερα φράζουν τον δρόμο των ΗΠΑ θα υποχωρήσουν άραγε; Έχω τις αμφιβολίες μου. Οτιδήποτε κι αν σκέφτονται σήμερα διάφοροι για τον JFK, κανείς από τους υποψηφίους για την προεδρία – συμπεριλαμβανομένου και του μακαντάση στο οβάλ γραφείο – δεν έχει το όραμα, τα κότσια και το ανάστημα του Kennedy. O Nikita Kruschev ήταν ένας φιλοπόλεμος αλλά λογικός επαρχιώτης κομμουνιστής. Ο Ahmadhinnejad, πολύ ξεκάθαρα, δεν είναι.

Ποτέ ο κόσμος δεν ήταν τόσο επικίνδυνο μέρος όσο είναι αυτό το πρωί. Το G20 – είμαι βέβαιος – θα αποδείξει για μία ακόμη φορά ότι είναι ένα ανούσιο, ασπόνδυλο, υποβαθμισμένο μαντρί από υπερφίαλα μέλη που αρέσκονται κάνουν βαρύγδουπες ανακοινώσεις και να μιλούν από καθέδρας. Θα ήταν πραγματικά καλό – όχι, εννοώ εξαιρετικά ικανοποιητικό – να ήμουν ο ηγέτης μιας σε στυλ SAS αποστολής με στόχο τον αποκλεισμό της πρώτης τους συνεδρίασης αύριο. Η, ακόμα καλύτερα, να ήμουν αυτός που θα περνούσε από κάθε αυνανιστή συμμετέχοντα, έναν προς έναν, και θα του έδινε ένα άξαφνο χαστούκι και κατόπιν να έκανε μια ομιλία που θα έλεγε, «Ακούστε, εσείς κόπανοι μπορεί να είστε προστατευμένοι αλλά οι υπόλοιποι από εμάς δεν είναι. Σηκώστε τον κώλο σας και κάντε κάτι». Ύστερα να τους αφήναμε χωρίς τροφή μέχρι να κατέβαζαν μια ιδέα, ένα πραγματικό σχέδιο και - ποιος ξέρει; - την επιθυμία να φορέσουν επιτέλους μακριά παντελόνια σαν άντρες.

Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Και η Κίνα δεν αντέχει (ακόμα) να αφήσει την Αμερική να ξεπέσει. Και το Βερολίνο ίσως να υποχωρήσει. Και ο Mahmoud στην Τεχεράνη μένει άφραγκος με ταχύτατους ρυθμούς χάρη στον στραγγαλισμό των μεταφορών χρήματος από το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ.
Έτσι, την φορά αυτή, μπορεί να την γλυτώσουμε ξανά. Μέχρι την επόμενη φορά.

Και εδώ κάτω στο Devon, είναι ένα ωραίο ανοιξιάτικο πρωϊνό, και καθώς είναι τα γενέθλιά μου, είμαι έξω για ένα μαγικό πρώτης τάξεως γεύμα κερασμένο από το έτερον ήμισυ. Τίποτα, μα τίποτα, δεν πρόκειται να καταστρέψει την Κυριακή μου.

Μπορείτε τώρα να με ευχαριστήσετε που κατέστρεψα την δική σας.
.

Γράμμα από το Νότο

από το ιστολόγιο του Simple Man

Όχι , δεν είμαστε όλοι Έλληνες. Αφήστε μας να λύσουμε τα θέματα μόνοι μας αυτή την φορά. Δεν έχει ανάγκη από γάζες το δέντρο που κόπηκε από την ρίζα. Αφήστε το να βρει τον τρόπο μόνο του να ξαναθεριέψει ή αν δεν έχει γερές ρίζες να εξαφανισθεί για να μην μετατραπεί σε κισσό. Είναι συγκινητικές οι πικετοφορίες και τα κείμενα συμπαράστασης σας μέσω διαδικτύου αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Αργήσατε, Ευρωπαίοι, να κατανοήσετε τι μας φυλούσαν για το τέλος οι δικοί σας εξουσιαστές που έχουν τα τσιράκια τους στην Ελλάδα από την εποχή παλαιών Φιλελλήνων. Εθελοτυφλούσατε και τώρα τα γράμματά σας και οι δηλώσεις σας μοιάζουν με επικήδειο μπροστά σε μία ψαροκασέλα που μας έβαλαν για φέρετρο. Όχι δεν είμαστε όλοι Έλληνες, γιατί εμείς κάνουμε την απάνθρωπη πορεία τώρα και γι’ αυτό αφήστε μας τουλάχιστον την ικανοποίηση να λέμε ότι ο δρόμος αυτός που παγώνει τα πόδια μας είναι αποκλειστικά δικός μας.

Δεν είμαστε όλοι Έλληνες, διότι ούτε εμείς εδώ κάτω στο Νότο των Βαλκανίων δεν είμαστε όλοι της ίδιας ράτσας. Χωριστήκαν τα τσανάκια μας από καιρό. Από την μια μεριά έχουμε τους υποτακτικούς των κομμάτων νέων και νεοεισαγώμενω ν και από την άλλη τους μοναχικούς που προσπαθούν να σώσουν από τον βομβαρδισμό τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του να φέρεις το ασήκωτο όνομα Έλληνας. Για το λόγο αυτό όταν γράφετε επιστολές συμπαράστασης να βάζετε υποσημειώσεις σε ποιους τις στέλνετε γιατί σε αυτόν τον καφενέ στριμώχθηκαν αγρίως τα παλικάρια από τις αδελφές. Αν το κάνετε για να προλάβετε το τσουνάμι που έρχεται προς τη μεριά σας τότε οι δηλώσεις συμπαράστασης φανερώνουν δειλία να αντιμετωπίσετε τα δικά σας ψηφισμένα εξουσιαστικά γουρούνια. Δηλώνετε φόβο για την πάρτη σας και όχι αλληλεγγύη για μας.

Το μόνο που μπορείτε να κάνετε μέσα από το φιλεύσπλαχνο φιλελληνικό σας πνεύμα είναι να προστατέψετε από τα νύχια των δήθεν πολιτισμένων συμπολιτών σας τους Έλληνες που μεταναστεύουν για να επιβιώσουν στον δικό σας τόπο. Να γίνετε σύμμαχοι τους στο δικό σας έδαφος και όχι στο δικό μας γιατί αυτές οι συμμαχίες εισαγωγής μάς έχουν ακρωτηριάσει 200 χρόνια τώρα. Να μην αφήνετε κανέναν να τους πει: «Έλληνα, μού χρωστάς». Να υπερασπιστείτε τουλάχιστον αυτόν που μπορείτε και αφήστε εμάς ήσυχους αυτόν τον σκληρό χειμώνα που θα κάνει χρόνια να τελειώσει. Αφήστε μας ήσυχους διότι πρέπει να μάθουμε από την αρχή. Να καθαρίσουμε το τοπίο, να φτιάξουμε καινούργια θεμέλια, να ξεθάψουμε την σφαγιασμένη μας ηθική. Να ξαναγίνουμε Έλληνες, όχι για να μας θεωρείτε φίλους σας, αλλά για να ξαναγίνουμε η έμπνευσή σας.

.

Pourqoi ?

Η Γερμανική αγορά εργασίας είχε κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2011 περίπου 1,13 εκατομμύρια κενές θέσεις εργασίας σύμφωνα με το Ινστιτούτο Έρευνας για την Απασχόληση (IAB).

Το ποσοστό της ανεργίας τον Ιανουάριο του 2012 ήταν 7,3% στη Γερμανία ενώ στην Ισπανία αγγίζει πλέον το 25% και στην Ελλάδα το 22%.

Οι θέσεις εργασίας που περισσεύουν στην Γερμανία λείπουν από κάποιους άλλους, γιατί άραγε; Γιατί ;

Αξίζει να ψάξετε να βρείτε μόνοι σας αυτό το γιατί.

Πρόκειται για την φρικαλέα επικράτηση των δήθεν «νοικοκυραίων» που είναι πρόθυμοι να επιβιώσουν πάνω στα ερείπια της ζωής των άλλων.

Αυτοί οι ανυποψίαστοι και απαίδευτοι έχουν σοβαρή ευθύνη για την οδυνηρή περιπέτεια στην οποία σύρονται οι πολίτες ολόκληρης της Δύσης.

Ευθύνη άμεση γιατί εκχυδάισαν με τις πράξεις τους την διαδικασία παραγωγής.

Ευθύνη έμμεση διότι γιγάντωσαν με την συναίνεση ή την ανοχή τους την σάπια νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που τυλίχτηκε πιά ως θανάσιμο φίδι όχι μόνο στον δικό μας λαιμό αλλά και των παιδιών μας.

.

Ύστατη βοήθεια προς το φαύλο πολιτικό κατεστημένο από την ΕΕ

η φωτογραφία από εδώ

Η αναδίπλωση των Ευρωπαίων σχετικά με το νέο πακέτο στήριξης αποτελεί το πλέον ποταπό μέσο υποστήριξης των νεοφιλελεύθερων δοσίλογων εντός της χώρας. Αμέσως μετά την τυχόν προκήρυξη εκλογών τα δύο μεγάλα κόμματα θα θέσουν το δίλλημα στου Έλληνες πολίτες : ή ψηφίζετε εμάς ή ξεχάστε την Ελλάδα γιατί χωρίς εμάς θα χρεοκοπήσει και θα πάει στην κόλαση. Έτσι ελπίζουν τα πράσινα, μπλε και μαύρα πολιτικά (και όχι μόνο) λαμόγια ότι θα επιβιώσουν ώστε να συνεχίσουν ανενόχλητοι να ασελγούν πάνω στην χώρα και την Κοινωνία ολόκληρη.

Οι Μαρίες Αντουανέτες της Ευρώπης που δήθεν κόπτονται για την εξυγίανση, την διαφάνεια και την πάταξη της υποτιθέμενης διαφθοράς στην Ελλάδα, πρώτες αυτές σπεύδουν να υποστηρίξουν έμμεσα αυτούς ακριβώς που μας έφτασαν μέχρις εδώ και που αχόρταγοι και αμετανόητοι είναι πρόθυμοι να ξεπουλήσουν την χώρα για ίδιο συμφέρον.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι η συμπεριφορά της Δύσης και παρεπόμενα της Ευρώπης δεν μπορεί πλέον να εξηγηθεί με την λογική. Η επικράτηση των απάνθρωπων νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων και του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τέρατος δεν μπορεί παρά να προμηνύει πολύ σκοτεινές ημέρες. Πολύ σκοτεινές …

.

Τα απομεινάρια μιάς νεκροτομής

Είπα να διαβάσω το νέο μνημόνιο και να γράψω ένα κείμενο με παρατηρήσεις και σχόλια. Η προσπάθεια αποδείχτηκε μια εξαιρετική άσκηση ψυχραιμίας και νεύρων που δεν έχει πραγματικό νόημα. Γιατί ολόκληρο το κείμενο, κάθε λέξη και κάθε παράγραφος, είναι αντικείμενο για παρατηρήσεις και σχόλια. Τι να γράψω; Τι να σχολιάσω; Αν θέλετε να υποβληθείτε στο ίδιο test ελέγχου θυμού πηγαίνετε εδώ και θα βρείτε το περιβόητο ‘νέο μνημόνιο’.

Μερικοί ανυποψίαστοι και φαταούλες είναι μέσα στην μεγάλη χαρά διότι το κείμενο (στο πρωτότυπο) είναι γεμάτο με όρους όπως:

•        Sponsors

•        Stakeholders

•        Programs

•        Projects

•        Phases

•        Milestones

•        Constraints

•        Assumptions …

ετοιμάζονται αυτοί, να χτίσουν επιβίωση και μέλλον πάνω στα αποκαΐδια και στα απομεινάρια της νεκροτομής της ίδιας τους της χώρας.

Αύριο θα είμαι φυσικά στην διαδήλωση, αλλά θεωρώ βέβαιο ότι το επαίσχυντο κείμενο θα λάβει τουλάχιστον 180 ψήφους … Θα είναι η επιβεβαίωση του πόσο μισούν αυτή την χώρα η οικονομική και πολιτική της ελίτ.

Αναγνωρίζω ότι ο μέσος καθημερινός πολίτης δεν είναι δυνατόν να μην λυγίσει κάτω από την πίεση τόσο αδίστακτης και επίμονης προπαγάνδας που επιτίθεται στο μυαλό του μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Είναι σίγουρα γεμάτος φόβο και αμφιβολίες αφού αδίστακτοι πολιτικοί απατεώνες φρόντισαν να ταυτίσουν την μη αποδοχή του τελεσίγραφου με την χρεωκοπία της χώρας.

Ακόμα όμως κι αν ο Έλληνας πολίτης είχε τέλεια πληροφόρηση και ανεξάντλητα αποθέματα σθένους, φοβάμαι ότι τίποτα το καλό δεν θα συνέβαινε. Η τύχη της Ευρώπης δεν είναι πλέον στα χέρια των πολιτών μιας χώρας.

Η επίθεση γίνεται, δυστυχώς με ‘παράδειγμα’ και πρότυπο την χώρα μας, στην ουσία του πολιτισμού και των κατακτήσεων των Ευρωπαίων πολιτών όπως αυτά διαμορφώθηκαν τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Η τύχη της Ευρώπης λοιπόν είναι στα χέρια του Ευρωπαίου Πολίτη.

Αυτός είναι το εν δυνάμει υποκείμενο της αλλαγής.

Όμως φοβάμαι ότι ο Ευρωπαίος Πολίτης δυστυχώς δεν είναι έτοιμος για να αναλάβει τον ρόλο του. Δεν είναι …

.

The Greek Dilemma

 

αντιγραφή από YouPayYourCrisis 

Τρέμουν τις εκλογές όλα τα αλάνια (2)

Με αφορμή τις δηλώσεις του γνωστού σαλτιμπάγκου της πολιτικής μπεγλερίτη ή κάπως έτσι, περί παράτασης κατά το δυνατόν της θητείας της παρούσας «κυβέρνησης» που έχει λέει «νομιμοποίηση» και που άλλωστε … για «πολυτέλειες», δηλ. εκλογές, ήμαστε τώρα (!) Αντιγράφω ένα μικρό σχόλιο που έγραψα στις 3 Νοεμβρίου 2011:

Βαρέθηκα να γράφω και να συγκρίνω και να αναλύω. Άλλωστε υπάρχουν πολύ καλύτεροι από εμένα bloggers και με πολύ βαθύτερη και πληρέστερη σκέψη.

Θέλω απλώς να πω, παρακινημένος από πολύ βαθιά και έντονη αγανάκτηση, ότι θα λυσσάξουν όλα τα λαμόγια ένθεν κακείθεν για να μην γίνουν εκλογές. Θα κάνουν ότι είναι και δεν είναι δυνατόν για τον σκοπό αυτό και στο τέλος -δυστυχώς- μπορεί και να πετύχουν. Ο λόγος είναι ότι έχουν στρώσει το τραπέζι για να καταβροχθίσουν μπιρ παρά την χώρα και οι εκλογές μπορεί να τους χαλάσουν το στήσιμο.

Ο στόχος του πλέον διεφθαρμένου τμήματος της πολιτικής ελίτ είναι η αποφυγή των εκλογών ή η καθυστέρησή τους κατά το μέγιστο δυνατό χρονικό διάστημα.

Η τελευταία δήλωση του αντωνάκη όπου αποδέχεται την δανειακή σύμβαση και προτείνει «προσωρινή κυβέρνηση» με στόχο την προκήρυξη εκλογών (πότε;) είναι ό,τι ποιο αηδιαστικό διάβασα τα τελευταία εικοσιτετράωρα, λες και η παρούσα κυβέρνηση ή ο πρόεδρος (είσαι σπίτι κάρολε;) δεν μπορούν να προκηρύξουν εκλογές τώρα και εδώ !

.

Κάγκελα στο μυαλό του

η φωτογραφία του Νίκου Γιακουμίδη

Δεν πρόκειται για κανένα ανθρωπόμορφο συρμάτινο τέρας παρά για τον υπουργό «προστασίας του πολίτη» παπουτσή. Αυτός λοιπόν, σε περίοδο λιτότητας ξόδεψε πάνω από 3 εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξει το συρμάτινο τείχος της ντροπής που βλέπετε. Στο χρήμα αυτό προσθέστε και καμιά "υπέρβαση", καμιά πάγια "τεχνική υποστήριξη" κλπ. Σαν να μην έφτανε ο φασισμός και η βλακεία του, διέσυρε και πάλι την χώρα αφού τόλμησε να ζητήσει και … συγχρηματοδότηση του ηλίθιου εγχειρήματος από την ΕΕ η οποία φυσικά, με καυστικά ειρωνικό τρόπο, αρνήθηκε.

Απορώ από τι πάσχει περισσότερο αυτό το ον, από αγιάτρευτο μίσος προς την κοινωνία ή από απύθμενη βλακεία;

ΥΓ1. Για την "αντιμετώπιση των μεταναστών" έχουν διατεθεί από την ΕΕ κάπου 215 εκατομμύρια συν άλλα 90 που είναι προγραμματισμένα συν τα λεφτά που πέταξε ο παπουτσής. Που πάνε και ποιός διαχειρίζεται άραγε όλα αυτά τα ιλιγγιώδη ποσά;

ΥΓ2. Ενδιαφέρον θα είχε να μαθαίναμε και ποιός ήταν ο ευτυχής ανάδοχος του "έργου". Γνωρίζει κανείς;

.

μετοχές «κοινές» αλλά χωρίς ψήφο και περιουσία του Δημοσίου αλλά «ιδιωτική»

Το πόσο δύσκολο είναι ο καθημερινός συνηθισμένος πολίτης της διπλανής μας πόρτας να καταλάβει τα παιχνίδια που παίζονται, το αντιλαμβάνομαι και σε μεγάλο βαθμό το δικαιολογώ. Οι άνθρωποι, ταλαιπωρημένοι από την καθημερινή προσπάθεια επιβίωσης με την επιστροφή τους στο σπίτι πέφτουν για λίγες ώρες πάνω στην τηλεόραση όπου εκεί κάποιες Τρεμ-άμενες κυρίες ή κάποιοι Καψ-ωμένοι κύριοι, διάφοροι μπαμπ-ουίνοι παπαδημήτρηδες, ψευτο-ντέρηδες και κάμποσοι Πρώτοι-στην-σάλτε, φροντίζουν να βγάλουν τα λεφτά τους ανταγωνιζόμενοι στο ποιος θα πει το μεγαλύτερο ψέμα, ποιος θα διαστρεβλώσει περισσότερο την αλήθεια, ποιος θα τρομοκρατήσει περισσότερο τους πολίτες και τέλος ποιος θα καταφέρει να δημιουργήσει τα εντονότερα συναισθήματα ενοχής όχι σ’ αυτούς που πραγματικά τα αξίζουν αλλά στην ίδια την κοινωνία.

Έχουμε δηλαδή έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα, με -συνήθως- μέτρια και κάτω παιδεία και ακατέργαστο τρόπο σκέψης και που πέφτει θύμα της πιο άγριας και αδίστακτης διαδικασίας συσκοτισμού και πλύσης εγκεφάλου.

Έτσι το σύνολο των πολιτών που απαρτίζουν την κοινωνία μετατρέπεται ανεπαισθήτως σε μια άμορφη, απληροφόρητη και ευκολοδιοίκητη μάζα.

Αυτό ακριβώς βιώνουμε σήμερα αφού η οικονομική και πολιτική ελίτ κατάφεραν να αχρηστεύσουν όλα τα επιτεύγματα της εποχής μας στον τομέα της παιδείας και της πληροφόρησης και να αφήσουν το κοινό απληροφόρητο, εύπλαστο και εύπιστο.

Αφορμή για να τα γράψω αυτά είναι η «είδηση» που διάβασα σε διάφορα ηλεκτρονικά δημοσιεύματα και λέει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα γίνει με … «κοινές μετοχές αλλά χωρίς δικαίωμα ψήφου».

Άντε λοιπόν να καταλάβει ο φίλος μου στο απέναντι σπίτι τι είναι η ανακεφαλαιοποίηση (πρόκειται για την ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση των τραπεζών με Δημόσιο χρήμα).

Άντε να καταλάβει ο Κώστας, ο Γιώργος, η Μαρία, ο Γρηγόρης … πως δεν υπάρχουν «κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου» παρά υπάρχουν μόνο προνομιούχες που όποιος τις έχει (δηλαδή το Δημόσιο που χρηματοδοτεί την όποια τράπεζα) δεν ελέγχει τίποτα ούτε έχει δικαίωμα ψήφου στα τραπεζικά διοικητικά συμβούλια. Δίνονται δηλαδή στις τράπεζες ποταμοί δημόσιου χρήματος αλλά ο έλεγχος παραμένει στους αχόρταγους εγκληματίες ιδιώτες που δημιούργησαν τα τραπεζικά ελλείμματα. Αυτό ακριβώς, δηλαδή μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου, ήταν που μας είχε υποσχεθεί ο ψεύτης και κλέφτης Τούρκογλου (πρόκειται για το πατρικό επίθετο του βουλιμικού μπένυ) ότι ΔΕΝ θα γίνει.

Για να τονίζω το πόσο μας εμπαίζουν ήθελα επίσης να πω ότι η εταιρεία η οποία προσφάτως ιδρύθηκε εν μία νυκτί και στην οποία μεταβιβάστηκε ολόκληρη (ναι ολόκληρη, ακόμη και τα δικαιώματα σε μετοχές , ομόλογα, μισθώματα κλπ. ΟΛΑ !) η Δημόσια περιουσία προς «αξιοποίηση», δηλαδή προς ξεπούλημα και καταλήστευση, ονομάζεται επίσημα «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας τουΔημοσίου» (!).

Καταλάβατε;
Εγώ όχι.
Τι ακριβώς θα πει «ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου»;
Η περιουσία του Δημοσίου είναι ή όχι Δημόσια;
Θα τρελαθούμε, θα μας τρελάνουν ή έχουμε ήδη τρελαθεί ;

Οι πολίτες που θέλουν να αντιληφθούν το τι συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας και αλλού ώστε να είναι έτοιμοι να δράσουν προς την κατεύθυνση της προστασίας των δικαιωμάτων τους και του πολιτισμού της χώρας και της Ευρώπης που βάλλεται από κάθε μορφής υπανθρώπους τύπου Παπανδρέου, Παπαδήμου, Τούρκογλου, Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοϊδη, Λοβέρδου κλπ κλπ πρέπει να είναι αποφασισμένοι να αφιερώσουν πολύ χρόνο και πολύ κόπο σε διάβασμα, σε συζήτηση και σκέψη. Η πληροφόρηση δεν είναι ούτε άκοπη ούτε ανώδυνη.

.

το βόλβο

 η εικόνα είναι του Enki Bilal

το βόλβο από την άλλη άκρη του δρόμου στοιχειώνει αυτή τη γενιά και την προηγούμενη. Θα στοιχειώνει κάνα δυο γενιές ακόμη και μετά θα σταματήσει, καθώς αν ισχύουν οι υπολογισμοί μου, σε πενήντα χρόνια είτε δεν θα υπάρχει μουσική είτε δεν θα υπάρχουν βόλβο … ...

το είπε το βρακί του ντάρθ

.

Ο Τσάκας της πολιτικής, κατά κόσμον κος Τούρκογλου

Έκανε σήμερα διακαναλική (sic) δήλωση γεμάτη καλυμμένες εξαγγελίες ξεπουλήματος, ασύστολα ψεύδη περί "σκληρής διαπραγμάτεσης" και κομπορημοσύνες του στυλ "θα ενημερώσω τώρα τον πρωθυπουργό" (έλεος !) ο οποίος "πρωθυπουργός" τυγχάνει να είναι διορισμένος υπαλληλίσκος των δανειστών μας.

Στην κόψη του ξυραφιού δεν είναι, φυσικά, η χώρα αλλά η πολιτική καριέρα και η προσωπική ελευθερία αντικοινωνικών πρακτόρων τύπου Τούρκογλου που όχι μόνο σφετερίστηκαν με απάτες και ψεύδη την εξουσία αλλά ξεπουλούν και καταστρέφουν την χώρα για την οποία κόπιασαν και έδωσαν αίμα οι πατέρες και οι παππούδες μας.

.

Η Αίγυπτος παίζει μπάλα

Οι περισσότεροι από εμάς αντιλαμβανόμαστε την τεράστια σημασία που έχει η Αίγυπτος για τις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Για δεκαετίες η χώρα αυτή κρατήθηκε συνειδητά από το Ηνωμένο Βασίλειο και κατόπιν τις ΗΠΑ στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική αφάνεια. Οι δυτικές οικονομικές και πολιτικές ελίτ δεν δίστασαν να πέσουν ως αδίστακτα αρπακτικά πάνω σ’ αυτήν την χώρα καταδικάζοντας εκατομμύρια Αιγυπτίων σε μια μίζερη ζωή καταδικασμένη στην ανέλπιδη φτώχια.

Τα τελευταία επεισόδια στο γήπεδο με τους δεκάδες νεκρούς ( λεπτομέρειες εδώ ) δεν είναι παρά μια εκτεταμένη προβοκάτσια προερχόμενη από δυτικές μυστικές υπηρεσίες και εσωτερικούς πράκτορες που έχουν στόχο

(α) να τρομοκρατήσουν τους πολίτες

(β) να ισχυροποιήσουν τον πουλημένο και πειθήνιο στις ΗΠΑ στρατό και να επαναφέρουν στους δρόμους την αιμοσταγή αστυνομία

(γ) να διευκολύνουν κατά το δυνατόν την ανάδειξη "δικών τους" δυνάμεων στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας.

Οι διάφοροι καλοθελητές (υπολογίστε οπωσδήποτε στο παιχνίδι και την μισότρελη πλέον Κλίντον) επιχειρούν να  ελέγξουν και πάλι την Αιγυπτιακή κοινωνία διατηρώντας την μέσα στον ασφυκτικό τους κλοιό. Δεν θα ήταν άστοχο να υποθέσει κανείς ότι οι βρωμεροί σιωνιστές του Ισραηλινού ψευτοκράτους είναι ανακατεμένοι μέσα και σε αυτή την μεγάλη βρωμιά όπως και σε  _κάθε_  άλλη στην περιοχή και αλλού. Το παιχνίδι είναι πολύ μεγάλο και περίπλοκο διότι παίζεται η γεωπολιτική ισορροπία της Μεσογείου, του Αραβικού κόσμου και ολόκληρης της Αφρικής. Για τους αδίστακτους αυτούς τύπους που ενορχήστρωσαν τα επεισόδια εβδομήντα ή ογδόντα αθώοι νεκροί δεν σημαίνουν τίποτα.

Τα επεισόδια που επεκτάθηκαν με την ανοχή των Αιγυπτιακών «σωμάτων ασφαλείας» αποτελούν μια πρώτης τάξης αφορμή για την ισχυροποίηση του στρατού (που λειτουργεί ως όργανο των ΗΠΑ) αλλά και κάθε αντιδραστικής και αντι-Αιγυπτιακής δύναμης.

Μια ισχυρή Αίγυπτος αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη των εγκληματιών του Ισραηλινού ψευτοκράτους αλλά – φυσικά – και των δυτικών γερακιών που προσπαθούν να μετατρέψουν την Μεσόγειο σε ιδιόκτητη λίμνη της Δύσης και ένα μεγάλο κομμάτι της Αφρικής σε συνονθύλευμα υπάκουων και άβουλων κρατών.

Φαντάζεστε πως θα ήταν ο κόσμος μας με τους Πέρσες να ελέγχουν τα στενά του Ορμούζ και τους Αιγύπτιους την διώρυγα του Σουέζ;

Οι ελπίδες για μια φορά ακόμα εξαρτώνται από τις αντοχές των Αιγυπτίων πολιτών. Το βάρος της επαναφοράς της χώρας τους στον ρόλο που της αξίζει μέσα στο διεθνές περιβάλλον πέφτει για μια ακόμη φορά στους ταλαιπωρημένους και ματωμένους ώμους τους.

.

Συγκέντρωση του πάμε (πού;) στο Χίλτον

Σήμερα το πρωί μερικά ανυποψίαστα μειράκια, αρκετοί πικρόχολοι κομματάνθρωποι και λίγοι αδικαιολόγητα παρασυρμένοι πολίτες του υπερσυντηρητικού ΚΚΕ, συγκεντρώθηκαν έξω από το Χίλτον όπου διαμένει η τρόικα για κουβεντούλα και φραπεδάκι. Όμως, μετά έφυγαν διότι έπιασε κρύο και άρχισε να βρέχει. Αν έχει ήπιο καιρό και λιακάδα αύριο μπορεί να ξαναπάνε. Παρακαλώ, να μην λείψει κανείς λέμε !

.

Αφιερωμένο στους Σύριους και Πέρσες πολίτες που αγωνίζονται για σώσουν τις χώρες τους από την απληστία του Δυτικού τέρατος …

Ο Ρουσσώ πέθανε. Ζήτω η κόλαση.

πηγη: adespoto.gr

.

Ο ορισμός του Πουλημένου

another faceless bureaucrat

Ήρθε ο αχόρταγος και αδίστακτος Νταλάρα στην Ελλάδα για να «τα πάρει όλα». Ευτυχώς, όπως ήρθε, έφυγε μαζί με τους συμμορίτες του IIF. Η χώρα μας σώθηκε προς το παρόν από την αντίδραση Γαλλίας Γερμανίας. Οι δικοί μας πολιτικοί είναι τόσο ξεπουλημένοι, ανίκανοι και ιδιοτελείς που έλεγαν -τα ζώα- σε όλα ναι!

Η ιδιαιτερότητα της χώρας μας προκύπτει από το πόσο δουλική, αχόρταγη και ανήθικη είναι η οικονομική ελίτ και πόσο ανίκανη, πουλημένη και ιδιοτελής η πολιτική ελίτ.

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας από την ίδρυσή της !

Ο αδίσταχτος χασάπης που διορίστηκε από τον βρωμερό χρηματοπιστωτικό εσμό «πρωθυπουργός» της Ελλάδας, ο πρωταγωνιστής του άνομου τεμαχισμού της χώρας, θα αποτελέσει μάλλον και την χαριστική βολή για όλους μας.

Σε συνέντευξή της η καγκελάριος Μέρκελ στην δημόσια Γερμανική ραδιοφωνία DeutschlandRadio, εντελώς αυθόρμητα (ίσως και όχι), ανέφερε: « επικοινωνώ συχνά με τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος μου επαναλαμβάνει συνεχώς ότι βρίσκεται εν μέσω διαπραγμάτευσης (!) »

Καταλάβατε ;

Αντί να μιλήσει με την πολιτική ηγεσία της Ευρώπης εκθέτοντας το θεμελιώδες πρόβλημα της χώρας που είναι το μη βιώσιμο χρέος, ο Πουλημένος προσπαθεί να τα δώσει όλα στους εκάστοτε Νταλάρες.

Αυτή είναι η μοναδική αποστολή του και γι αυτό τον φέρανε ...

.

Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου: Ρόζα Λούξεμπουργκ

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου του 1919, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μαρξίστρια και ηγετική μορφή των «Σπαρτακιστών», δολοφονείται από τα Freikorps, τις εθνικιστικές πολιτοφυλακές, που δημιουργήθηκαν για να καταστείλουν την επανάσταση του Γενάρη στη Γερμανία.

( κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη για την Ρόζα Λούξεμπουργκ από το tvxs )

«Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα "Γράμματα" της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι• απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς• ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα• οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.

Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

-Πώς πάχυνες! του είπα.

-Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.

Και σε λίγο πρόσθεσε:

-Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.

Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.

-Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου• ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».

Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!

Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.

Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια: «Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως μεόλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».

Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

Και παρακάτω γράφει:

«Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου• το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»

«Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.

Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.

Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».

Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:

«Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία• έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.

Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου• ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»

Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.

«Σονίτσαα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»

Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:

«Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομον’η όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ‘ωρα που μιλω΄και να να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ότι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».

Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!

Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: - Βοήθεια!

Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.

Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική• θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.

Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄

Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν• κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας: -Βοήθεια!»

Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή• ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

Ανίλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης• αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας. Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

«Ο μικρός σκορπιός είπε: - Εγώ, ο μικρός σκορπιός ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω τίποτα, θα το κάμω με την ουρά μου»!"

.

Γιατί δεν τυπώνετε καλέ κύριε;

φωτο απο silez + ukuk

Πραγματικά δεν αισθανόμουνα ικανός να γράψω κάτι αυτές τις μέρες. Όμως ένας φίλος με μάλωσε που δεν γράφω και να … Μετά λοιπόν από περισσότερο από δύο χρόνια μελέτης, αρκετά βιβλία και πολλές εκατοντάδες άρθρα, βρίσκομαι πολύ κοντά στην ιδέα ότι η επιμονή της Ευρώπης να μην τυπώνει ευρώ αλλά να επιλέγει άλλους, ίσως εκνευριστικά περίπλοκους, τρόπους για να ανταπεξέλθει στην κρίση καθρεφτίζει την προσπάθεια ανάληψης πρωταγωνιστικού ρόλου της Ευρώπης στον Δυτικό κόσμο αλλά και στον πολυπολικό κόσμο που ανατέλλει.

Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να αναλάβουν την πρωτοκαθεδρία της Δύσης αφήνοντας για τις ΗΠΑ την επόμενη θέση. Οι ΗΠΑ ακλούθησαν και ακολουθούν έναν επικίνδυνο δρόμο τυπώνοντας συνεχώς δολάρια και προσπάθησαν επανειλημμένα - αλλά ευτυχώς χωρίς επιτυχία - να επιβάλουν την ίδια πρακτική και στην Ευρώπη. Θεωρούν, κατά την άποψή μου βλακωδώς, ότι η τεράστια στρατιωτική τους μηχανή θα αντισταθμίσει την καταρράκωση του νομίσματός τους. Αυτό θα ήταν πιθανώς λογικό μόνον σε περίπτωση μεγάλου ή και παγκόσμιου πολέμου. Όμως φαίνεται ότι ουδείς έχει διάθεση να ακολουθήσει τις ΗΠΑ σε τέτοιου είδους φρικαλέους πειραματισμούς, τουλάχιστον έτσι ελπίζω μέχρι στιγμής χωρίς να ξεχνώ ότι όλα είναι πιθανά.

Ουδείς παραβλέπει το γεγονός ότι η Γερμανία σε όλη την διάρκεια της τελευταίας δεκαπενταετίας καταλήστευε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα αποθέματα των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Ούτε ότι η Ευρωπαϊκή οικονομική ελίτ παραμένει προς το παρόν αμέτοχη στην προσπάθεια, αφήνοντας τα λεγόμενα λαϊκά στρώματα και την μεσαία Ευρωπαϊκή τάξη να βγάλουν το φίδι από την τρύπα πληρώνοντάς το με οικονομική εξαθλίωση και καταστροφή του κοινωνικού κράτους. Και δεν μπορεί να μην συνεκτιμηθεί η τραγικά αυτοκαταστροφική στάση του Ηνωμένου Βασιλείου απέναντι στην Ευρώπη. [ Ένας φίλος μου είχε πει παλιά για τους Βρετανούς: "we hate them but we need them !" :-) ].

Οι τρείς αυτές διαπιστώσεις συναποτελούν την αχίλλειο πτέρνα της Ευρώπης, την υπόκωφη και φρικαλέα καταστροφή που ίσως ελλοχεύει απειλώντας το μέλλον μας.

Το κεντρικό γεγονός όμως  παραμένει η διεκδίκηση από την Ευρώπη της Δυτικής πρωτοκαθεδρίας. Δεν πρέπει να υποτιμάται η θεμελιώδης σημασία που έχουν οι Γερμανικές πρωτοβουλίες στην προσπάθεια αυτή. Αλλά επίσης δεν πρέπει να υπερτονίζει κανείς τον Γερμανικό ρόλο. Ευρώπη δεν είναι μόνο η Γερμανία. Οι ατυχείς υπερτονισμοί πλήττουν τα θεμέλια μιας προσπάθειας που ίσως αποδειχτεί η σημαντικότερη του 21ου αιώνα.

.

Το οικόπεδο 12 της Κύπρου

Δηλαδή η Κύπρος με τα 5 έως 8 τρις κυβικά πόδια (δηλ. περίπου 200 δις κυβικά μέτρα) φυσικού αερίου θα πρέπει να καταταγεί κάπου εντός του παρακάτω πίνακα [ εμφανίζεται χώρα, κυβ. μέτρα ΦΑ, ποσοστό επί των παγκόσμιων αποθεμάτων και χρονιά εκτίμησης ]. Το διάσημο πλέον "οικόπεδο 12" αντιπροσωπεύει κάτι μεταξύ 0,11 και 0,06% των παγκόσμιων αποθεμάτων.

Δεν είναι και λίγο, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω την τόσο δυσανάλογη δημοσιότητα και τον επίμονα συντηρούμενο θόρυβο επί του θέματος. Έχω άδικο;

45	Timor-Leste	200,000,000,000	0.11%	1 January 2010 est.
46	Bangladesh	195,400,000,000	0.10%	1 January 2010 est.
47	Germany	175,600,000,000	0.09%	1 January 2010 est.
48	Poland	164,800,000,000	0.09%	1 January 2010 est.
49	Cameroon	135,100,000,000	0.07%	1 January 2010 est.
50	Mozambique	127,400,000,000	0.07%	1 January 2010 est.
51	Colombia	112,000,000,000	0.06%	1 January 2010 est.

  .