Είμαι τρολλ και καυχιέμαι

Ξέρετε, μου είναι όλο και περισσότερο δύσκολο να γράψω κάτι σ’ αυτό το blog. Είμαι μάλλον από την φύση μου λίγο σκοτεινιασμένος άνθρωπος αλλά με όλο αυτό που γίνεται γύρω μας μου έχουν κοπεί τα φτερά. Καλό κίνητρο όμως είναι να παρακολουθώ διάφορους νεοφώτιστους της λογικής του Φρήντμαν να γράφουν διάφορα περί των δημοσίων υπαλλήλων (για όλα αυτοί φταίνε), περί του ανοίγματος των επαγγελμάτων (να φύγουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, να τσακιστούνε να πάνε αλλού), περί των ιδιωτικοποιήσεων (να τα πουλήσουν όλα) αλλά και περί των Πανεπιστημίων όπου πρόσφατα διάβασα άρθρα του στυλ «Φωτιά και Τσεκούρι» κλπ. Προφανώς οι τύποι αυτοί που γεμίζουν την μπογκόσφαιρα με τέτοιες εμετικές μπούρδες είναι ή ανυποψίαστοι (άντε και μικρό το κακό) είτε ιδιοτελείς και κρυψίνοες που προσπαθούν να διαμορφώσουν γνώμες ώστε να έχουν κάποιο προσωπικό διάφορο. Αυτοί οι τελευταίοι είναι που με εξοργίζουν πέρα από κάθε όριο. Πρόσφατα κάποιος καβαλάρης με φωτιές και τσεκούρια (περί των ΑΕΙ) δυσαρεστήθηκε από ένα μικρό σχόλιό μου γεμάτο αγανάκτηση που έγραψα σε κάποιο του ποστ και ενώ στην αρχή αντέδρασε … αξιοπρεπώς («όπως νομίζεις grsail» και τέτοια) σε αμέσως επόμενο σχολιάκι άλλου αναγνώστη με κατέταξε νομίζω (έμμεσα) στην κατηγορία των τρόλλ(*) που δεν ξέρουν να διαβάζουν. Πρέπει να ομολογήσω ότι το διασκέδασα. Το να σε αποκαλούν αναλφάβητο τρολλ τέτοιοι τύποι είναι τιμή και καμάρι. Θα συνεχίσω όσο μπορώ λοιπόν να είμαι τρολλ. Είναι κι αυτός ένας τρόπος διαμαρτυρίας αλλά και – στο κάτω κάτω – εκτόνωσης και αντίδρασης απέναντι στην  ακατάσχετη μπουρδολογία.

.

(*) Στη γλώσσα του Διαδικτύου, η λέξη τρολ ή τρολλ (troll) περιγράφει κάποιον με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις

.

Σουρεάλ

Έχω την εντύπωση ότι ουδείς ενδιαφέρεται πλέον στα σοβαρά για τα Ελληνικά οικονομικά στοιχεία. Ουδείς εντός αλλά και ουδείς εκτός Ελλάδος.

Το θεατράκι που παίζεται με «μέτρα», «τρόικες» κλπ έχει στόχο την συγκέντρωση του χρήματος στους πολύ λίγους, αφού από το San Francisco Bay μέχρι το Αιγαίο όλοι επιδίδονται μετά μανίας σε αυτό το σπόρ.

Έχει επίσης στόχο την συμβολική υποστήριξη των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο.

Δεν έχει στόχο (άλλωστε ουδείς ενδιαφέρεται έστω κατ’ ελάχιστον) για την πραγματική διάσωση της Ελληνικής Οικονομίας για την οποία κανένα νοήμων ανθρώπινο ον δεν τρέφει πλέον την παραμικρή ελπίδα.

Η μόνη τρεμοσβήνουσα ελπίδα αναφέρεται ομιχλωδώς σε κάτι «μεγάλο» που θα γίνει στην ΕΕ το οποίο θα εξομαλύνει την οικονομία της ΕΕ και άρα (κοντά στον βασιλικό …) και την Ελληνική.

Στο μεταξύ και μέχρι να γίνει αυτό το «μεγάλο» (πχ ολοκληρωτική ενοποίηση των χωρών του πυρήνα και άλλες ιστορίες με δράκους) οι Αμερικανοί με μια θεαματική καταριανή κίνηση (και με ελάχιστα λεφτά) απέκτησαν -στην ουσία- τον έλεγχο του Ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος μέσω της συγχώνευσης ALPHA-EFG.

Ειλικρινά θα ήθελα να έβλεπα πως θα αποτύπωνε στον καμβά του ο Νταλί όλον αυτόν τον σουρεαλισμό …

.

Karl Marx - Nouriel Roubini: 1 - 0

Όταν ο Nouriel Roubini, παιδί συστημικό και από τους θεωρητικούς στυλοβάτες του σύγχρονου καπιταλισμού λέει τα παρακάτω:

[ … ] ο Καρλ Μαρξ είχε εν μέρει δίκιο όταν υποστήριζε ότι η παγκοσμιοποίηση, η χρηματοπιστωτική διαμεσολάβηση που λειτουργεί σε κατάσταση αμόκ, και η αναδιανομή του πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον καπιταλισμό στην αυτοκαταστροφή [ … ]

Τότε τα πράγματα δεν πάνε καθόλου, μα καθόλου καλά !

(ολόκληρο το ανατριχιαστικό του άρθρο εδώ)

.

Γιγαντοοθόνες, κραυγές και ψίθυροι

Οι χειρότερες μορφές φασισμού αρχίζουν να στραγγαλίζουν ότι απέμεινε από την Δύση

Ο πανικόβλητος αλλά και αμετανόητος εχθρός της κοινωνίας David Cameron εμφανίζει πρόσωπα διαδηλωτών, που δεν έχουν δικαστεί ούτε καταδικαστεί για κάτι, σε γιγαντοοθόνες με στόχο να μετατρέψει το Βρετανικό κοινό σε μια άμορφη μάζα χαφιέδων που καταφέρονται ο ένας εναντίον του άλλου. Ήδη μια ευαίσθητη «μητέρα» κατέδωσε τον δεκαπεντάχρονο γιό της διότι τον αναγνώρισε σε κάποια από τις γιγαντοοθόνες του David. Στο βιβλίο τους «The Fall of Berlin» οι A. Read και D. Fisher περιγράφουν την εκτέλεση ενός ζευγαριού από τους ναζί το 1942, αφού τους είχε καταδώσει ο ίδιος ο γιός τους ως ανντικαθεστωτικούς. Βλέπετε μήπως κάποια αναλογία;

Την ίδια στιγμή αναφέρεται (CBS News), πως οι αρχές του φασιστικού Ισραηλινού ψευτοκράτους θα χρησιμοποιήσουν ως κατασταλτικό μέσο ένα μηχάνημα το οποίο ονομάζεται The Scream (κραυγή) και παράγει υπερήχους που προκαλούν ναυτία και καθιστούν τους ανθρώπους ανίκανους να αντιδράσουν.

Τα Δυτικά καθεστώτα αντιμετωπίζουν πλέον ανοικτά τους πολίτες ως εχθρικές αγέλες. Πρόκειται άραγε για την ολοκλήρωση μιας συντριπτικής παρακμής ή για την αρχή ενός αφάνταστου εφιάλτη;

.

Jacqueries – Οι παρέες των εξεγερμένων

απόσπασμα από το βιβλίο του Domenico Losurdo book Democracy or Bonapartism

Η εξέγερση του 1992 στο Los Angeles ήταν η αντίδραση για την αποδυνάμωση της αναλογικής εκπροσώπησης και για τον πολιτικό αποκεφαλισμό των ασθενέστερων τάξεων. Αποτέλεσε επίσης, σε μεγάλο βαθμό, αντίδραση ως προς τις φυλετικές διακρίσεις και την επακόλουθη μινιμαλιστική αντίληψη για την Δημοκρατία η οποία υποβαθμίστηκε σε «Αγορά». Οι λεγόμενες κατώτερες τάξεις βρέθηκαν απογυμνωμένες από τα κοινωνικά και οικονομικά τους δικαιώματα χωρίς να διαθέτουν οι ίδιες κανένα πολιτικό οργανισμό ή κόμμα το οποίο να μπορούν να εμπιστευθούν. Οι μαύροι, με περιορισμένη την πρόσβασή τους στην πληροφόρηση, εμποδιζόμενοι να εξασκήσουν τα εκλογικά τους δικαιώματα από τεχνητούς νομικίστικους φραγμούς στην διαδικασία εγγραφής ψηφοφόρων και έχοντας ολοκληρωτική αδυναμία να κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν στο κατάλληλο πολιτικό επίπεδο, μπορούσαν μόνο να διαμαρτυρηθούν σχηματίζοντας παρέες εξεγερμένων (jacqueries), δηλαδή οργισμένες και καταστροφικές ομάδες οι οποίες με κανένα τρόπο δεν μπορούσαν να μεταβάλλουν το πολιτικό και κοινωνικό status.

Όπως έχει ιδιαίτερα φανεί από το παράδειγμα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας και σε αυτόν τον αιώνα, η άνοδος του Βοναπαρτισμού έχει σημαδευτεί από την επιβολή τεχνητών εκλογικών διαδικασιών (σσ. παράδειγμα το πριμ 50 εδρών στο πρώτο κόμμα που ισχύει στην χώρα μας). Η εκλογική νομοθεσία εμπεριέχει τα χαρακτηριστικά που προκύπτουν από το μονοπώλιο των υπερβολικά πλούσιων στα πρωτοφανούς ισχύος ΜΜΕ τα οποία ισχυροποιούν και επιταχύνουν την διαδικασία πολιτικού αποκεφαλισμού των ασθενέστερων τάξεων.

Με τον συνεχιζόμενο θρίαμβο του Αμερικανικού μοντέλου το φαινόμενο των αστικών ομάδων εξεγερμένων (jacqueries) θα επαναληφθεί στην Ευρώπη ενισχυόμενο από μετανάστες, λούμπεν προλετάριους καθώς και από άλλα ασθενή και περιθωριοποιημένα στρώματα. Το φαινόμενο αυτό εκδηλώνεται ήδη στην Αγγλία. Η διαδικασία της χειραφέτησης κατά τους τελευταίους δύο αιώνες επέβαλε καθολική και ισότιμη ψηφοφορία (ένας άνθρωπος, μία ψήφος) και απαιτούσε αναλογική εκπροσώπηση, στο όνομα της «ισότιμης αξίας εκπροσώπησης», για κάθε ξεχωριστή ψήφο. Αυτό αμφισβήτησε και αποδυνάμωσε το, υπάρχον αν και καμουφλαρισμένο, μονοπώλιο των ισχυρών στα αντιπροσωπευτικά όργανα. Συνέδεσε τα πολιτικά με τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα εισάγοντας μια νέα αντίληψη για την Δημοκρατία ως χειραφέτηση των τάξεων, των φυλών και των λαών που μέχρι τότε βρίσκονταν σε υποδεέστερη και ανίσχυρη θέση.

Όμως αυτή η διαδικασία φαίνεται ότι βρίσκεται σήμερα σε υποχώρηση. Είμαστε μάρτυρες μιας φάσης από-χειραφέτησης, μιας από τις φάσεις που σημαδεύουν την μακρά και βασανιστική πορεία της Δημοκρατίας, της οποίας το τέλος δεν είναι προς το παρόν ορατό.

.

محمد – Μωάμεθ

Οι τελευταίες παράγραφοι από το εξαιρετικό βιβλίο της ευαίσθητης και πολύ συμπαθούς πρώην καλόγριας Karen Armstrong – «Μωάμεθ», βιβλίο που πραγματικά αξίζει να διαβαστεί:

[ … ] Εμείς οι Δυτικοί ποτέ δεν μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε δίκαια το Ισλάμ: οι αντιλήψεις για αυτό είναι χονδροειδείς και απορριπτικές και σήμερα μοιάζουμε να προδίδουμε την ίδια μας την διακηρυγμένη προσήλωση στην ανοχή και στην ευσπλαχνία με την περιφρόνηση που δείχνουμε απέναντι στον πόνο και τη δυστυχία που υπάρχουν στον Μουσουλμανικό κόσμο. Το Ισλάμ δεν πρόκειται να αφανιστεί ή να χαθεί. Θα ήταν καλύτερα αν παρέμενε ισχυρό και ακμαίο. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι δεν είναι πλέον αργά.

Οι άνθρωποι στον Ισλαμικό κόσμο αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στα τέλη του εικοστού αιώνα αλλά, όπως επεσήμαινε ο Wilfred Cantwell Smith το 1956, η Δύση αντιμετωπίζει επίσης ένα πρόβλημα. Τη «θεμελιώδη αδυναμία» τόσο του δυτικού πολιτισμού όσο και του Χριστιανισμού στον σύγχρονο κόσμο:

Πρόκειται για την ανικανότητά τους να αναγνωρίζουν ότι μοιράζονται τον πλανήτη όχι με κατώτερους αλλά με ίσους. Αν δεν μπορέσει ο δυτικός πολιτισμός από πνευματική και κοινωνική, πολιτική και οικονομική άποψη, καθώς και η χριστιανική εκκλησία από θρησκευτική άποψη, να μάθουν να φέρονται με στοιχειώδη σεβασμό στους υπόλοιπους ανθρώπους, θα έχουν με την σειρά τους αποτύχει στην προσπάθεια να ανταπεξέλθουν στις νέες πραγματικότητες του 20^ου αιώνα. Τα προβλήματα που εγείρονται σε σχέση μ’ αυτό είναι βέβαια τόσο βαθιά όσο και οτιδήποτε αναφέραμε σε σχέση με το Ισλάμ.

Η αλήθεια είναι ότι το Ισλάμ και η Δύση μοιράζονται μια κοινή παράδοση. Από την εποχή του προφήτη Μωάμεθ, οι Μουσουλμάνοι το αναγνωρίζουν αυτό, ενώ η Δύση δεν μπορεί να το αποδεχθεί. Κάποιοι Μουσουλμάνοι σήμερα αρχίζουν να στρέφονται ενάντια στους πολιτισμούς των λαών της Βίβλου, οι οποίοι τους έχουν φερθεί ταπεινωτικά και με περιφρόνηση. Έχουν αρχίσει ακόμη και να «εξισλαμίζουν» αυτό το νέο μίσος. Η προσφιλής φιγούρα του Μωάμεθ έγινε επίκεντρο μιας από τις πρόσφατες συρράξεις ανάμεσα στο Ισλάμ και στην Δύση, γύρω από την υπόθεση του Salman Rushdie. Αν οι Μουσουλμάνοι χρειάζεται να κατανοήσουν τις δικές μας παραδόσεις και τους θεσμούς με πιο ουσιαστικό τρόπο σήμερα, εμείς οι Δυτικοί οφείλουμε να απαλλαγούμε από κάποιες παλαιές μας προκαταλήψεις. Ένα θεμελιώδες σημείο για να ξεκινήσουμε είναι ίσως η προσωπικότητα του Μωάμεθ: ενός περίπλοκου παθιασμένου ανθρώπου ο οποίος κάποιες φορές έκανε πράγματα που εμείς σήμερα είναι δύσκολο να αποδεχτούμε, αλλά ο οποίος διέθετε έναν σπάνιο βαθμό ευφυΐας και ίδρυσε μια θρησκεία και μια πολιτιστική παράδοση που δεν βασιζόταν στο ξίφος –σε αντίθεση με τον μύθο που τρέφει η Δύση- και της οποίας το όνομα «Ισλάμ» υποδηλώνει την ειρήνη και την συμφιλίωση. [ … ]

Αν προσπαθήσεις να μου βάλεις μια ταμπέλα

και να με περιορίσεις

μέσα σε μια κάσα με λέξεις,

αυτή η κάσα θα γίνει το φέρετρό σου.

Διότι δεν ξέρω ποιος είμαι.

Είμαι μια εκπληκτική διαυγής σύγχυση.

Είμαι η δικιά σου φωνή

που κάνει αντίλαλο

στους τοίχους του Σύμπαντος.

(από το ποίημα ‘Ποιος είμαι’ του Τζελαλαντίν Ρούμι)

.

Οι αναρχικοί

του Γιώργου Σταματόπουλου (enet)

Σκοπίμως διαστρεβλώνουν την αλήθεια ή κάνουν λάθος όσοι διατυμπανίζουν ότι η αναρχία είναι μια πολιτική φιλοσοφία που ευαγγελίζεται ένα σύστημα χωρίς αρχές, ότι ο κάθε ένας κάνει ό,τι γουστάρει και λοιπά φαιδρά. Αποκρύπτουν ότι αναρχία σημαίνει ένα σύστημα χωρίς άρχοντες, χωρίς επιβαλλόμενη εξουσία.

ΑΠΟ ΤΑ φιλοσοφικά συστήματα (θεωρίες, αφηγήσεις) του Διαφωτισμού είναι το μόνο που πλησιάζει τη Δημοκρατία, την κατάσταση εκείνη στην οποία το μόνο κράτος είναι ο δήμος, ο λαός, για όσους έχουν ξεχάσει τις πολύτιμες έννοιες της παράδοσης. Ουδεμία σχέση με τη βία έχει η αναρχία· συνηγορεί όμως υπέρ του ξεσπάσματος αυτής, όταν είναι λαϊκή (όταν η καταπίεση των ελίτ κατά των λαϊκών στρωμάτων φτάνει στο απροχώρητο).

Σ' ΕΝΑ ενημερωτικό φυλλάδιο που εξέδωσε η λονδρέζικη αντιτρομοκρατική υπηρεσία προτρέπονται οι πολίτες να καταδίδουν στα αστυνομικά τμήματα τους αναρχικούς (!). Ακούγεται ίσως ανατριχιαστικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε μια σύγχρονη δημοκρατία (σήμερα στο Λονδίνο, αύριο στο Παρίσι, τη Στοκχόλμη, μεθαύριο στο Σαράγιεβο, την Αθήνα και πάει λέγοντας...). Είναι εν τούτοις απορίας άξιον να εκδίδεται μια τέτοια απόφαση που ποινικοποιεί τις ιδέες, μιας και ο καπιταλισμός είναι μια τεράστια χοάνη που απορροφά και ευτελίζει τα πάντα, ακόμη κι εκείνα που επιβουλεύονται την ύπαρξή του. Ο καπιταλισμός γνωρίζει ότι είναι ανίκητος, διότι είναι γνωστή η μικρότητα (νωθρότητα) του ανθρώπου. Απλώς οι Λονδρέζοι καπιταλιστές προβαίνουν σε μια επίδειξη (γελοίας) αυταρχικότητας και ας γελοιοποιούν το πνεύμα, τις ιδέες, την ελευθερία. Ετσι κι αλλιώς, όσοι υπηρετούν πιστά το σύστημα, εκεί και παντού, έχουν χάσει κάθε επαφή με τις έννοιες αυτές.

ΘΑ ΗΤΑΝ εντούτοις ευχής έργον, εάν μπορούσαμε να εμβαπτισθούμε στα (ιαματικά) νάματα της Αναρχίας. Θα αντιλαμβανόμασταν αμέσως τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει γειτονιά, τι λαϊκή τέχνη, τι συνύπαρξη, τι χορός, τι έρωτας, τι έκσταση, τι συνεταιρισμός, τι φιλία. Θα έμπαινε ξαφνικά η ποίηση στη ζωή μας, θα αποπεζοποιείτο έστω η ανιαρή και δυσβάσταχτη καθημερινότητα. Πού τέτοια πράγματα. Εδώ η πόζα πάει σύννεφο από τον πιο ταπεινό ώς το μεγαλύτερο αλαζόνα, αρκεί να αποκτήσουν μια θεσούλα και να ασκούν εξουσία... Φτωχά «εγώ», αμόρφωτα, ράθυμα, άπονα, εθελόδουλα (για τούτο και παραμένουν «εγώ»...).

ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ από τους αναρχικούς η κοινωνία· οι αναρχικοί ζουν μέσα στην κοινωνία, φροντίζουν γι' αυτήν, υπερασπίζονται το ελάχιστον της αξιοπρέπειάς της. Η κοινωνία κινδυνεύει απ' αυτούς που τάχα θέλουν να την προστατεύσουν από κινδύνους· η εξουσία είναι ο κίνδυνος. Και δυστυχώς η εξουσία δεν είναι μόνο στους κυβερνητικούς θεσμούς-γρανάζια. Η εξουσία τρέχει απ' τα μπατζάκια του καθενός μας· και ας λέμε άλλα.

.