Επειδή όπως προείπα, είναι της μόδας αι ανοικταί επιστολαί, αι διακηρύξεις, οι εκκλήσεις και εσχάτως, τα διαγγέλματα, απευθύνω κι εγώ την ανοικτή αυτή επιστολή στην προαναφερθείσα τριάδα, αλλά και σε κάθε αριστερό οπλαρχηγό, βεληγκέκα, groupusculus project manager ή ακόμη και ‘καθαρό’ ή βρώμικο λενινιστή.
Αγαπητοί εν Λένιν ή εν Γκράμσι αδελφοί και συντρόφια,
Όπως αντιλαμβάνεστε επίκεινται εκλογαί δεδομένου ότι το παιντί φαίνεται να τα σκάτωσε (εντελώς όμως). Αυτό θα προσπαθήσοσι να το καθηστερήσοσι όσο τοις επαίρνει δια να μην χαλαστούν τα ωραία αρπακτικά των σχέδια αλλά, ως φαίνεται, δεν θα ημπορέσουν, εν τέλει, να το αποφύγωσι.
Επειδή τόσο ο κύριος γάπας όσο και ο κύριος από την Καλαμάτα είναι ταγμένοι φύσει και θέσει να εξασφαλίσουν τους εντόπιους και αλλοδαπούς δανειστάς και τοκογλύφους και επειδή τα εντόπια και αλλοδαπά αφεντικά των εποφθαλμιούν ωσαύτως την Δημοσίαν περιουσία που με κόπο εδημιούργησαν οι μητέραι και πατέρες μας, τα πράγματα, συντρόφια, είναι πλέον σοβαρά.
Πολύ σοβαρά.
Η τόσο καπριτσιόζα και απρόβλεπτη ιστορία, ως ατίθαση εταίρα, τα έφερε έτσι ώστε στα περίπλοκα από την πολλήν σκέψην μυαλουδάκια σας και στις αποφάσεις που από εκεί θα εκβρασθούν επαφίεται εις μεγάλον πλέον βαθμόν, λέγω, το μέλλον αυτού του μικρού τόπου (αλλά ίσως και κάποια εισέτι μεγαλύτερα ζητήματα).
Είναι εις τας κεφαλάς και τας χείρας σας αγαπητοί εν χριστώ αδελφοί που επαφίεται πλέον η απόφασις για το εάν θα κατέλθετε εις τα επικειμένας εκλογάς με το ιστορικώς δεδοκιμασμένον, λέγω, σχήμα «τρείς λαλούν, δυό χορεύουν και ο καθείς μόνος του κάνει την τρύπα στο νερό» ή εάν θα προσπαθήσετε ολίγον -όσον πατά η γαλή ούτως ειπείν- ώστε να διαμορφώσετε πριν τας εκλογάς ένα σχετικώς ενιαίον και αντιπροσωπευτικόν της Ελληνικής Αριστεράς των Πολιτών σχήμα το οποίον να έχει κάποιαν ελπίδα για αποτελεσματικήν πολιτικήν παρουσία.
Παρακαλώ μετρήσατε, αγαπητοί αδελφοί, τα ποσοστά των αρματολικίων σας και θα ειδείτε, με μίαν απλήν, λέγω, σούμαν που θα κάμνετε ότι όλα μαζί προστιθέμενα δίνουν την δυνατότητα σε σας να παίξετε επί τέλους ρόλο πρωταγωνιστού και όχι κομπάρσου (από τον καιρόν του σεβαστού και αειμνήστου Ηλία Ηλιού να το ειδούμεν αυτό έχομεν), αλλά και εις ημάς, τον απλόν λαόν, την ελπίδα ότι θα καμαρώσωμεν την χώρα να επιβιώνει ως της αξίζει αλλά επίσης ότι θα είδομεν, πριν χιονίσει, μιάν άσπρην ημέραν.
ταύτα και μένω …
σας φιλώ σταυρωτά και ρουφηχτά,
ένας αγανακτισμένος (πολύ όμως)
.




