Σεβασμός στην θρησκευτική πίστη; Ασφαλώς όχι !

από το freeinquiry

  Η ιδέα του να λειτουργούμε βάσει του σεβασμού μας προς την θρησκεία θυμίζει την εντολή του Μωσαϊκού νόμου: «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Ας υποθέσουμε όμως, ότι ο πατέρας σου και η μητέρα σου είναι εγκληματίες· δεν θα άξιζαν τον σεβασμό σου. Θα πρέπει λοιπόν να σεβόμαστε τους θρησκευόμενους ανθρώπους; Ναι, εφʼ όσον δεν είναι αντικοινωνικοί και δεν σκοπεύουν να επιβάλουν τις θρησκευτικές τους αντιλήψεις στους άλλους.

     Ωστόσο, ακόμη κι αν τους σεβόμαστε ως άτομα που ζουν ευπρεπώς και δεν ενοχλούν τους συνανθρώπους τους, δεν μπορούμε να σεβόμαστε τις πεποιθήσεις τους. Η θρησκευτική πίστη, που σημαίνει ισχυρή πεποίθηση σε κάτι παρά την απουσία απόδειξης, αποτελεί προδοσία της ανθρώπινης ευφυίας, υπονομεύει την επιστημονική γνώση και την καλλιέργεια ήθους. Σε περίπτωση που υπήρχαν σοβαρές αποδείξεις για τα δόγματά τους, τότε δεν θα επρόκειτο για πίστη αλλά για γνώση.

Θα πρέπει βεβαίως να δείξουμε κάποια επιείκεια στους σκεπτικιστές του Μεσαίωνα, που ισχυρίζονταν, ότι σέβονταν το Χριστιανισμό, προκειμένου να γλυτώσουν το κάψιμο στην πυρά, και τους αποστάτες του Μουσουλμανισμού, οι οποίοι ζουν σε χώρες, όπου η έλλειψη πίστης στον Μουσουλμανισμό θεωρείται βαρύ αδίκημα. Εμείς όμως, που ζούμε σε μία σχετικά φιλελεύθερη κοινωνία, δεν έχουμε δικαιολογία. Για την ακρίβεια εμείς έχουμε χρέος να στηρίξουμε τα θύματα της θρησκευτικής καταπίεσης, όπου γης, βγαίνοντας από το «ευυπόληπτο» καβούκι μας και εκφράζοντας ευθαρσώς τις απόψεις μας. Η ελευθερία του λόγου είναι πιο σημαντική από τον σεβασμό.

Οι απολυταρχικοί εξτρεμιστές οποιασδήποτε θρησκείας θέτουν την πίστη ως το πρωταρχικό ζητούμενο και αδιαφορούν παντελώς για την ελευθερία. Aκολουθούν η λογοκρισία και η βία.

Ο σκεπτικισμός είναι ζήτημα ανάλογης βαρύτητας, διότι είναι η πύλη που οδηγεί στην γνώση· χωρίς όμως την ελεύθερη εκφορά του λόγου, ούτε οι ιδέες των σκεπτικιστών διαδίδονται, ούτε επιτυγχάνεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση.      Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική θρησκευτική ελευθερία χωρίς ελευθέρωση από τα δεσμά της θρησκείας, πράγμα που εμπίπτει στην αντίληψη περί ελεύθερου λόγου.

     Όπως έγραψε ο Τζ. Σ. Μιλλ, καμμία ιδέα δεν μπορεί να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα έκφρασης της αντίθετης άποψης.

     Στην έννοια του ελεύθερου λόγου θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και το δικαίωμα των ανθρώπων να γελούν με τις παράλογες ιδέες. Πράγματι το γελοίο –των σατιρικών καρτούνς του Μωάμεθ συμπεριλαμβανομένων– αποτελούσε ανέκαθεν σημαντικό στοιχείο της ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών σχετικά με οποιοδήποτε θέμα και όχι μόνο όσον αφορά στην θρησκεία. Χωρίς αυτήν την ελεύθερη ανταλλαγή δεν θα υπήρχε πρόοδος στην γνώση και στην κοινωνία.

     Οι απολυταρχικοί εξτρεμιστές οποιασδήποτε θρησκείας η αίρεσης θέτουν την πίστη ως το πρωταρχικό ζητούμενο και αδιαφορούν παντελώς για την ελευθερία. Στην ημερησία διάταξη ακολουθούν η λογοκρισία και η βία. Σε μία κοινωνία, όπου κυριαρχεί η θρησκευτική ορθοδοξία, δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία.

     Παρεμπιπτόντως το ξέσπασμα βίας, που προκλήθηκε από τα δανέζικα καρτούνς, σχεδιάστηκε από φανατικούς ισλαμιστές, οι οποίοι δημοσίευσαν σε μουσουλμανικές χώρες μία υπερβολική εκδοχή τους τέσσερις μήνες μετά την δημοσίευση των πρωτοτύπων.

Συζήτησα το θέμα με αρκετούς μετριοπαθείς μουσουλμάνους, οι οποίοι, ενώ σε γενικές γραμμές κατεδίκαζαν την βία, προσέθεταν: «Οι άνθρωποι όμως δεν πρέπει να προσβάλλουν την θρησκεία». Γιατί όχι; Κανείς δεν καταγγέλλει την διακωμώδηση των πολιτικών απόψεων, για τις οποίες δικαιούμαστε να προχωρήσουμε σε ελεύθερο διάλογο. Στην πραγματικότητα αληθινός σεβασμός για την θρησκεία θα επέτρεπε τον ελεύθερο διάλογο ούτως, ώστε να αναδειχθεί η αλήθεια. Προς το παρόν όμως η θρησκεία γίνεται αποδεκτή ως θέσφατο, και δεν υπάρχει περιθώριο για πραγματική έρευνα και ελεύθερο λόγο. Αυτό σημαίνει, ότι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι συνειδητοποιούν, ότι δεν μπορούν να σταθούν σε μία έλλογη συζήτηση.

     Οι πολιτικοί και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί μας λένε, ότι δεν είναι πολιτικώς ορθό να αποκαλούμε τους μουσουλμάνους που προκάλεσαν τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου (7 Ιουλίου 2005) μουσουλμάνους τρομοκράτες. Όμως όλοι γνωρίζουμε, ότι ήταν μουσουλμάνοι και μάλιστα φανατικοί. Η πίστη τους, ότι τους μάρτυρες του Αλλάχ περιμένει μία ευδαίμων μετά θάνατον ζωή, είναι μία άλλη πλευρά του προβλήματος και από την στιγμή που είναι ακλόνητη, εκείνο που ίσως χρειαζόμαστε είναι ένας αγιατολλάχ, ο οποίος με την βοήθεια του Κορανίου θα τους πείσει, ότι οι βομβιστές αυτοκτονίας θα πάνε στην Κόλαση (η ότι τέλος πάντων ο Παράδεισος ξέμεινε από παρθένες).

     Αν και θα πρέπει να προσέξουμε να μην στραφούμε εναντίον των φιλήσυχων μελών της μουσουλμανικής βρεταννικής κοινότητας, ωστόσο δεν θα πρέπει να ακολουθήσουμε την πολιτική που ακολούθησαν διαδοχικές βρεταννικές κυβερνήσεις στο παρελθόν. Για παράδειγμα το 1989 οι ιμάμηδες επικήρυτταν επʼ αμοιβή μέσω του BBC τον Σαλμάν Ρουσντί και όμως δεν διώχθηκαν για προτροπή σε έγκλημα.

Σε μια σκηνή –σκηνοθετικό εύρημα– της όπερας Ιδομενέας του Μότσαρτ, η οποία επρόκειτο να παρουσιαστεί στην Όπερα του Βερολίνου, ο πρωταγωνιστής τοποθετούσε σε τέσσερις καρέκλες τα κομμένα κεφάλια του Ποσειδώνα, του Χριστού, του Βούδδα και του Μωάμεθ. Εξ αιτίας του φόβου αντιδράσεων φανατικών ισλαμιστών η Διεύθυνση της Όπερας επέλεξε την αυτολογοκρισία και ματαίωσε την παράσταση.

  Οι βομβιστές αυτοκτονίας της 7ης Ιουλίου ήταν νεαροί μουσουλμάνοι, οι οποίοι γεννήθηκαν στην Μ. Βρεταννία, τρεις εκ των οποίων αναγνωρίσθηκαν αμέσως μετά τον θάνατό τους. Τουλάχιστον ένας από αυτούς συνήθιζε να πηγαίνει στο τζαμί του Φίνσμπουρυ, όπου ο Αμπού Χαμζά έκανε επί οκτώ έτη κηρύγματα μίσους και βίας και προέτρεπε νέους άνδρες να διαπράξουν εγκλήματα (κάτι το οποίο ήταν γνωστό στις Αρχές). Η Υπηρεσία Δίωξης άρχισε τις διαδικασίες ποινικής του δίωξης μόλις το 2004, κι αυτό επειδή οι ΗΠΑ ζητούσαν την έκδοσή του στην χώρα τους, προκειμένου να δικαστεί για εκλήματα που είχε διαπράξει εναντίον τους.

Eίναι  αδύνατον να σεβόμαστε μία ιδεολογία, την οποία η λογική μας απορρίπτει ως πρόληψη, πόσω μάλλον, όταν πρόκειται για επικίνδυνη πρόληψη.

Είναι προφανές, ότι είναι αδύνατον να σεβόμαστε μία ιδεολογία, την οποία η λογική μας απορρίπτει ως πρόληψη, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για επικίνδυνη πρόληψη. Κατά συνέπεια πρέπει να υποκριθούμε, ότι σεβόμαστε την θρησκεία χάριν του «πολιτικώς ορθού». Όταν ιδεολογίες αυτού του είδους, που παριστάνουμε ότι σεβόμαστε, επιτρέπεται να εμφυτευθούν σε παιδιά, τα οποία ενδεχομένως να γίνουν βομβιστές αυτοκτονίας χάριν αυτών, τότε η υποκρισία μας μετατρέπεται σε συνενοχή στην ψυχική και πνευματική κακοποίηση των παιδιών, στην καταπίεση των γυναικών, ακόμη και προτροπή σε τρομοκρατικές πράξεις. Αυτό είναι ένα έγκλημα, το οποίο διαπράττουν συστηματικά οι πολιτικοί μας χάριν των ψήφων. Ιδρύουν σχολεία, τα οποία προάγουν την μύηση των παιδιών σε μία ορισμένη θρησκεία, παρέχοντάς τους ταυτόχρονα κρατική υποστήριξη, ενώ οι ίδιοι ασπάζονται κάποιο άλλο δόγμα και είναι δέσμιοι άλλου είδους προλήψεων.

Μας λένε, ότι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε το Ισλάμ για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νέα Υόρκη, την Μαδρίτη και το Λονδίνο ούτε για τις βίαιες αντιδράσεις ωρισμένων στην δημοσίευση των σκίτσων του Μωάμεθ. Είναι σαν να ισχυριζόμαστε, ότι ο Χριστιανισμός δεν είχε καμμία σχέση με την Ιερά Εξέταση. Στο Ευαγγέλιο ο Ιησούς διαρκώς τονίζει, ότι το σωστό ταυτίζεται με την πίστη στο πρόσωπό του. Ο Θωμάς Ακυινάτης έλεγε, ότι «το να μην πιστεύεις συνιστά την μεγαλύτερη αμαρτία», και ουδείς διανοούνταν να το αμφισβητήσει. Είναι προφανές, ότι η Ιερά Εξέταση, οι Σταυροφορίες, το κάψιμο των μαγισσών, των αιρετικών και των Εβραίων – όλα είναι έργα του Χριστιανισμού. Η διενέργεια μαρτυρίων δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, πράξη κάποιων κακών ανθρώπων που διασύρουν μία καλή θρησκεία. Η δίωξη των σκεπτικιστών απορρέει από το ότι οι χριστιανοί συνδέουν την πίστη με την σωτηρία, ας μην αναφερθούμε στην φρικτή ιδέα, ότι ο Θεός θα μπορούσε να τιμωρήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα για την μη πίστη μερικών.

     Ο Μωάμεθ συνέχισε το «έργο» του Ιησού, και στο Κοράνιο υπάρχουν ακόμη περισσότερες μανιακές καταγγελίες περί μη πίστης απʼ ό,τι στην Καινή Διαθήκη. Επιπλέον το Ισλάμ δεν κατάφερε να περιορίσει τα κρούσματα βίας και να δείξει την μετριοπάθεια, που δείχνει ο Χριστιανισμός τους τελευταίους δύο αιώνες. Οι Ταλιμπάν, η Αλ Κάϊντα και η Μπάντρ Κόρμπς του Ιράκ (την οποία διευθύνει το Ανώτατο Συμβούλιο Ισλαμικής Επανάστασης της χώρας) είναι εξτρεμιστικά αλλά ορθόδοξα κινήματα - γεννήματα του Κορανίου, που υποτιμά τις γυναίκες και διατάσσει τους πιστούς του να κηρύξουν ιερό πόλεμο (τζιχάντ) ενάντια στους αιρετικούς και τους «απίστους». Οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι μπορεί να το θεωρήσουν ως παρερμηνεία - αλλά γιατί ο Αλλάχ η ο προφήτης του ο Μωάμεθ προκάλεσαν τέτοια σύγχυση; Ακόμη και οι δύο μεγαλύτερες σέκτες του Ισλαμισμού, οι σιίτες και οι σουνίτες, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους στο Ιράκ, αλλά και αλλού.

 

Ο ευμεγέθης διώροφος εικονιζόμενος ναός έχει ανεγερθεί στη Σρι Λάνκα, προκειμένου να στεγάσει το μοναδικό δόντι, που σύμφωνα με την βουδδιστική παράδοση διασώθηκε μετά την αποτέφρωση του Βούδδα. Πλήθος προσκυνητών τον επισκέπτονται καθημερινά, για να καταθέτουν τις προσφορές τους και να συμμετέχουν στις ιεροτελεστίες σεβασμού στο δόντι. Το ίδιο το δόντι όμως δεν επιτρέπεται να αποκαλυφθεί ποτέ σε κανέναν. Μικρή λεπτομέρεια: Το μοναδικό δόντι του Βούδδα φυλάσσεται επίσης στο ναό Ling Guang στην Κίνα, στο μοναστήρι Fo Guang Shan στην Ταϊβάν και στο ναό Engakuji στην Ιαπωνία.

  Οι μουσουλμάνοι, μας λένε, είναι πραγματικά ευαίσθητοι και πληγώνονται, όταν κάποιος κοροϊδεύει την θρησκεία τους. Ο θεός τους και υποτιθέμενος δημιουργός τους δεν διαθέτει κάποια αίσθηση του χιούμορ; Το γέλιο δεν είναι δικό του δημιούργημα; Και μήπως είναι τόσο αδύναμος, ώστε να μην μπορεί να αντιμετωπίσει ένα αστείο, χωρίς να προστρέξουν προς υπεράσπισή του κάποιοι ιερωμένοι, οι οποίοι είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τον οποιονδήποτε αστεϊσμό; Οι μουσουλμάνοι, ισχυριζόμενοι ότι είναι υπερευαίσθητοι και ότι πληγώνονται από σκίτσα, αποκτούν προνόμια. Όλοι οφείλουν να τους μιλούν με ιδιαίτερη προσοχή και να τους αντιμετωπίζουν με μεγάλη επιείκεια.

     Είναι γεγονός, ότι στην Αγγλία υπάρχει νόμος κατά της βλασφημίας για την προστασία των δογμάτων της Εκκλησίας της Αγγλίας. Η αρχή της ισότητας επιβάλλει την ισχύ αυτού του νόμου και για τις άλλες θρησκείες. Σήμερα όμως αποτελεί νεκρό γράμμα, και η καλύτερη λύση θα ήταν να καταργηθεί, όπως άλλωστε έχει προτείνει η Νομική Επιτροπή επανειλημμένως και σε διαδοχικές κυβερνήσεις, οι οποίες όμως κωφεύουν. Τώρα όμως η ιδέα της βλασφημίας έχει μετονομασθεί σε ασέβεια των θρησκευτικών συναισθημάτων του άλλου, πράγμα που την έχει καταστήσει άτρωτη. Η τωρινή κυβέρνηση μάλιστα προχώρησε στην ποινικοποίηση αυτής της «ασέβειας» μετονομάζοντάς την σε «προτροπή σε θρησκευτικό μίσος» και ψηφίζοντας σχετικό νόμο.

Οι νόμοι βεβαίως ψηφίζονται για την προστασία των ανθρώπων και υπάρχουν πλείστοι νόμοι γιʼ αυτόν τον σκοπό· μέχρι τώρα δεν είχαμε νόμους για την προστασία των ιδεών. Στις 20 Φεβρουαρίου ο πάπας Βενέδικτος XVI έκανε έκκληση για αμοιβαίο σεβασμό των θρησκειών και των συμβόλων τους –μόνο που παρέλειψε να ζητήσει ανάλογο σεβασμό και προς τους άθεους.

     Υπό την πίεση των θρησκευτικών ηγετών και την κοινή τους βούληση για εξουσία το Συμβούλιο της Ευρώπης εξετάζει την θέσπιση νόμων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα Ηνωμένα Έθνη, που θα επιβάλλουν τον «σεβασμό των θρησκευτικών συναισθημάτων» παγκοσμίως.

«Σκοπός τους είναι να περάσουν διεθνείς νόμους, για να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης σχετικά με τη θρησκεία», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Δανίας Άντερς Φογκ Ράσμουνσεν ύστερα από την κλιμάκωση των θρησκευτικών εξεγέρσεων σε μουσουλμανικές χώρες εξ αιτίας των σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ, που δημοσιεύτηκαν σε δανέζικη εφημερίδα. Στην φωτογραφία η καιόμενη από το εξαγριωμένο μουσουλμανικό πλήθος πρεσβεία της Δανίας στη Δαμασκό.

  H εισαγωγή της λέξης συναισθήματα στοχεύει σε μία επίφαση ανθρωπιάς. Οι έλλογοι όμως άνθρωποι δεν μπορούν να σέβονται την θρησκεία –αν ενδιαφερόμαστε να υπερισχύσει η εντιμότητα της υποκρισίας– και το να δείχνουμε ψευτοσεβασμό στις θρησκείες δεν θα ήταν μόνο ανέντιμο, αλλά θα επέτρεπε τον θρίαμβο των προλήψεων και των προκαταλήψεων του Μεσαίωνα και την παράλληλη άρση των κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών, που με τόσο κόπο και πόνο κατέκτησαν οι άνθρωποι τους τελευταίους αιώνες.

     Εν κατακλείδι, αντί να είμαστε πρόθυμοι να περιορίσουμε την ελευθερία του λόγου χάριν του υποκριτικού σεβασμού προς την θρησκεία, θα έπρεπε να περιορίσουμε τον σεβασμό προς την θρησκεία χάριν του ελεύθερου λόγου. Αυτό επιτάσσει η αναζήτηση της αλήθειας και της ελευθερίας.

                                                                                             Μπάρμπαρα Σμόκερ, Περιοδικό «Free Inquiry»

Κυβερνητικές Ατασθαλίες: Μια Πρώτη Γεύση

Κυβερνητικές Ατασθαλίες: Μια Πρώτη Γεύση

by cynical

Με όπλα, το δοκιμασμένο Θατσερικό δόγμα, ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική οδός (ΤΙΝΑ) και την επίκληση των πατριωτικών αισθημάτων των Ελλήνων, βοηθούντος φυσικά και του Καρατζαφέρη με δοκιμασμένη θητεία στις πατριωτικές εργολαβίες, η Κυβέρνηση δεν κοπίασε και πολύ να περάσει τα πιο σκληρά, αλλά κυρίως τα πιο άδικα, που έχουν θεσπιστεί ποτέ στη χώρα αυτή, μέτρα.

Αναφορικά με το έλλειμμα των δημοσίων δαπανών, αφήνει ανενόχλητα τα κανάλια της παραπληροφόρησης να καλλιεργούν την εντύπωση ότι κύριοι υπεύθυνοι είναι οι εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι, αποκρύπτοντας προκλητικά το γεγονός ότι

1. η συγκεκριμένη αυτή κατηγορία απορροφά μόνο το 28% τωνδημοσίων δαπανών, ποσοστό μικρότερο του αντίστοιχου γερμανικού, ενώ τα τοκοχρεολύσια το 41.2%,
2. ο προϋπολογισμός του 2010 δεν προβλέπει ούτε ένα ευρώ περικοπή των εξοπλιστικών δαπανών, σε αντίθεση με τηνΠορτογαλία που περικόπτει το 40%,
3. προβαίνει, παρά τη δεινή οικονομική κατάσταση, σε επικύρωση της συμφωνίας για την αγορά των περίφημων έξι γαλλικών φρεγατών, ύψους 2,5 δις ευρώ.
4. Οι υπάλληλοι της βουλής όχι μόνο συνεχίζουν να απολαμβάνουν τους 16 μισθούς τους, αλλά πληθύνονται κι από πάνω.

Παρ’ όλα αυτά ο ευκολόπιστος ελληνικός λαός παραδίδει στην κυβέρνηση λευκή επιταγή υποκύπτοντας στις δήθεν καλές της προθέσεις για το δίκαιο επιμερισμό των βαρών.

Είναι όμως έτσι;

Όχι φυσικά. Ήδη τα πρώτα σημάδια της διαιώνισης των προηγούμενων πρακτικών σφετερισμού του δημοσίου χρήματος και υπέρογκων αμοιβών στους ημετέρους αρχίζουν να εμφανίζονται στις στήλες των εφημερίδων, όχι δειλά, αλλά κραυγαλέα.

Απ’ όσα υπέπεσαν στην αντίληψή μου μέχρι τώρα έχουμε:

1. Την άρνηση δημοσιοποίησης του μισθού του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ Γ. Γαμπρίτσου, γεγονός που εξόργισε τον πρόεδρο της βουλής Φ. Πετσάλνικο.

2. Τα τεκταινόμενα, τόσο στο Διπλωματικό Γραφείο του πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου όσο και στο γραφείο του αναπληρωτή υπουργού, Δ. Δρούτσα. Ενώ λοιπόν ο πρωθυπουργός όχι μόνον ευαγγελίζεται περικοπές, αλλά έχει ήδη βάλει μάχαιρα σε εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, στο ίδιο του το Γραφείο και με τις ευλογίες αυτού του ιδίου, μια φιλότιμη υπάλληλος ενθυλακώνει μηνιαίως το ποσόν των 4.800 + 4.800 + 2.700 = 12.300 (στρογγυλεμένα) ευρώ τον μήνα!

3. Την κατανομή 28,000 ωρών, πλασματικών υπερωριών σε σαράντα υπαλλήλους του υπουργείου της κας Μπατζελή, ποσό που αναλογεί σε επιπλέον 500-600 ευρώ το μήνα για όλο το 2010, με τη δικαιολογία της εκκαθάρισης των οργανισμών βάμβακος και καπνού, οργανισμών που έπαψαν να υφίστανται από δεκαπενταετίας.

Στο ίδιο σημείωμα αναφέρεται και η πρόσληψη σε κρατική ασφαλιστική εταιρία, 25 ατόμων μέσω πολυεθνικής εταιρίας μίσθωσης εργαζομένων, η οποία ενώ εισπράττει 1400 ευρώ το κεφάλι αποδίδει στα κεφάλια, δηλαδή στους εργαζόμενους τα μισά

4. Το συνεχιζόμενο «πάρτι» αμοιβών στον ΟΠΑΠ. Έτσι, την ώρα που η κυβέρνηση «κόβει» τα επιδόματα των δημόσιων υπαλλήλων και μειώνει τις δαπάνες, στον ΟΠΑΠ συνεχίζεται το πάρτι των υψηλών αμοιβών, του βολέματος των αρεστών, των «βλαπτικών» αποφάσεων, που θέτουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα του οργανισμού, όπως έλεγαν και οι εκπρόσωποι του λαού. Συνοπτικά, ενώ ορίστηκαν ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος του οργανισμού κ.κ. Χάρης Σταματόπουλος και Γιάννης Σπανουδάκης αντίστοιχα, οι αμοιβές τους δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. Πληροφορίες από τον οργανισμό αναφέρουν ότι οι μηνιαίες αποδοχές ανέρχονται σε 15.500 ευρώ ο καθένας, ενώ τα πρόσθετα bonus θα ορισθούν στη σύμβασή τους.

Και μια τελευταία ερώτηση. Υπάρχει περίπτωση να μάθουμε κάτι και για τις αμοιβές των νέων διοικητών και υποδιοικητών των νοσοκομείων που διορίστηκαν πρόσφατα;

ΥΓ. Σημερινά νεώτερα:

Οργισμένη απάντηση Παπουτσή για τα golden boys του ΟΠΑΠ.

Εξ όνυχος τον λέοντα... (για το διπλωματικό γραφείο του Πρωθυπουργού).

(αναδημοσίευση από e-cynical.blogspot.com/2010/03/blog-post_23.html)

.

Μην πυροβολείτε την … Ελλάδα

Έχουν γραφτεί πλέον χιλιάδες σελίδες σε πάρα πολλές γλώσσες που προσπαθούν να ρίξουν φως στα παρεπόμενα της οικονομικής κρίσης αλλά και στο ειδικό πρόβλημα ελλειμμάτων της Ευρώπης. Αυτό το τελευταίο βρίσκει την χώρα μας να συγκεντρώνει, σε μια αδιανόητα άτυχη συγκυρία, όλα τα χαρακτηριστικά της «αντιπροσωπευτικής περίπτωσης» άρα και τις περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπισθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος.

Όλοι πλέον αποδέχονται ότι εκτός από τους εξωτερικούς παράγοντες μεγάλες ευθύνες υπάρχουν και στην ποιότητα διοίκησης της χώρας, από όλα ανεξαίρετα τα κόμματα εξουσίας, τις τελευταίες δεκαετίες.

Όσον αφορά στους εξωτερικούς παράγοντες θα μπορούσαν να επιλεγούν οι παρακάτω ως κύριοι :

-         Στρατιωτικές δαπάνες. Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει ότι από το τέλος του πολέμου η χώρα υποχρεώθηκε σε τεράστιες και δυσβάστακτες αμυντικές δαπάνες που αφ΄ ενός επιβλήθηκαν από τον φόβο του κακού γείτονα αφ’ ετέρου όμως λειτούργησαν – και λειτουργούν ακόμη και σήμερα - ως φόρος υποτελείας προς τις ισχυρές χώρες που παράγουν πολεμικό υλικό. Βλέπε τα τεράστια ποσά δαπανημένα για αμερικανικά F-16, τα σημερινά Γερμανικά άρματα (έχουμε περισσότερα από την Γερμανία) και υποβρύχια αλλά και την προχθεσινή αγορά έξι Γαλλικών φρεγατών με κόστος περίπου 4 δις ευρώ.

-         Καταστροφή της εγχώριας βιομηχανίας από τον πόλεμο, τον εμφύλιο και τις ξένες επεμβάσεις.

-         Συρρίκνωση της αγροτικής οικονομίας ως παρενέργεια από την ένταξη στην ΕΟΚ.

-         Διαλυτικός ρόλος των κονδυλίων της ΕΕ για την Ελληνική οικονομία, αφού χωρίς να υπάρχει κεντρικά επεξεργασμένο σχέδιο περιφερειακής ανάπτυξης ούτε και αντίστοιχος θεσμός, μοιράζονταν ανεξέλεγκτα χρήματα σε μη παραγωγικές κατευθύνσεις. Ένα από τα πολλά παραδείγματα είναι οι χιλιάδες πανάκριβες μελέτες που αφού επιδοτήθηκαν με 40 και 60%, σαπίζουν σε επίσης χιλιάδες συρτάρια αφού ποτέ δεν συνδέθηκαν με κανένα υλοποιήσιμο έργο.

-         Ασφυκτικός εναγκαλισμός της εναπομένουσας Ελληνικής παραγωγικής μηχανής από δύο πανίσχυρους κολοσσούς της βιομηχανικής παραγωγής και των εξαγωγών όπως η Γερμανία και η Κίνα. Εδώ ας συνυπολογιστεί ότι η εμμονή της ΕΕ και κυρίως της Γερμανίας σε μη επιβολή κανενός μέτρου προστασίας της Ευρώπης από την επιθετική εξαγωγική πολιτική της Κίνας είναι ένας από τους λόγους που οδήγησε πολλές, μικρές κυρίως, χώρες της ΕΕ στον οικονομικό μαρασμό, την αύξηση της ανεργίας και την υπερχρέωση.

Οι εσωτερικοί παράγοντες έχουν ειπωθεί και γραφεί ξανά και ξανά. Στους πλέον σημαντικούς θα μπορούσαν να τοποθετηθούν :

-         Σφετερισμός και κατασπατάληση της βοήθειας που δόθηκε στην χώρα μετά τον πόλεμο με το σχέδιο Μάρσαλ από την ντόπια ‘αστική’ τάξη

-         Δουλική κυριολεκτικά υποταγή του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου στους ξένους. Πρώτα σους Άγγλους και κατόπιν στους Αμερικάνους, πρόβλημα που μας ταλανίζει και σήμερα. Εδώ βέβαια κάθε ένας πολίτης αυτής της χώρας έχει κάποιο μερίδιο ευθύνης αφού βολεύτηκε και ανέχτηκε και συνεχίζει να το κάνει, τέτοιες ανάξιες ηγεσίες επί δεκαετίες.

-         Πελατειακή σχέση της πολιτικής, πρόβλημα που συνεχίζεται ως τις μέρες μας.

-         Μη ορθολογική κατανομή των δημόσιων πόρων και διασπάθισή τους από διαπλεκόμενα και άλλα συμφέροντα

-         Διόγκωση του Δημόσιου τομέα πέρα από εκεί που άντεχε η χώρα. Αυτό πέρα από την έκφραση της πελατειακής πολιτικής λειτούργησε ως εργαλείο απόκρυψης της αδυναμίας της Οικονομίας μας με την τεχνητή απορρόφηση της ανεργίας. Κρύβαμε δηλαδή τους δράκους κάτω από το χαλί.

-         Κακή διαχείριση των κονδυλίων επιδότησης προς την αγροτική μας οικονομία και ανοχή από την πολιτεία παραπλανητικών και μη παραγωγικών πρακτικών από τους Έλληνες αγρότες. Αυτό πρακτικά οδήγησε στην συρρίκνωση και ελαχιστοποίηση της επιτόπιας παραγωγής με παράλληλη καταστροφή της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων μας που δεν μπορούν να στηρίξουν την θέση τους ούτε καν εντός της Ελληνικής αγοράς.

-         Παλινωδίες και ατολμίες στην αντιμετώπιση θεμελιωδών ζητημάτων της παιδείας μας σε όλα τα επίπεδα. Στενότητα κονδυλίων και υποστήριξης προς τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τα οποία ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να μην είναι ούτε αυτόνομα ούτε αυτοδιοίκητα. Σαν αν μην έφτανε αυτό οι τελευταίες κυβερνήσεις επιδεικνύοντας μια παράλογη εμμονή σε ξένα κελεύσματα, έκαναν ότι μπορούσαν για να αποδυναμώσουν την Δημόσια Εκπαίδευση σε όφελος των εκπαιδευτικών παραμάγαζων των ΗΠΑ και κυρίως της Βρετανίας που πίσω από τίτλους όπως ‘κολέγιο’ και ‘πανεπιστήμιο’ (!) κρύβουν ένα μεγάλο τίποτα. Θλιβερός πρωταγωνιστής σε αυτή την επιχείρηση εκπαιδευτικού αφανισμού υπήρξε η κυβέρνηση των συντηρητικών από το 2004 έως το 2009.

-         Καμία μέριμνα ή κονδύλι ή θεσμική υποστήριξη σε καμία σοβαρή διαδικασία επιστημονικής έρευνας. Η έρευνα στην χώρα μας ενώ θα μπορούσε να δώσει μια πνοή ανάπτυξης και δημιουργίας παραγωγικού ιστού σε μικρούς αλλά υπερεξειδικευμένους τομείς, είναι στην ουσία ανύπαρκτη. Οι τεχνικοί μας επιστήμονες απασχολούνται ως επί το πλείστον σαν ‘σύμβουλοι’ και πωλητές προϊόντων που δεν παράγονται στην χώρα μας.

Αυτό το απάνθισμα εσωτερικών αλλά και εξωτερικών παραγόντων κακοδαιμονίας διαπλέκεται καθ’ αυτό. Πολλές φορές ένας κακός εσωτερικός χειρισμός συμπλέκεται, ενισχύει και θεμελιώνει τις κακές επιπτώσεις μιας εξωτερικής επίδρασης και το αντίστροφο.

Το γενικότερο σπορ της αυτομαστίγωσης το οποίο έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλές τις τελευταίες μέρες αφού από την μία συνδυάζει ανώδυνες τοποθετήσεις που εμπνέονται από τον λαϊκισμό και από την άλλη ενδύεται την τήβεννο της ‘αντικειμενικής’ και ‘αυστηρής’ τοποθέτησης στα θέματα, είναι επί της ουσίας μια μυωπική και μίζερη πρακτική.

Όπως σημειώθηκε και παραπάνω η καταστροφή της επιτόπιας παραγωγής από το τέλος των πολέμων και εντεύθεν είναι ένας από τους βασικούς λόγους κακοδαιμονίας της Ελληνικής οικονομίας. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε το γεγονός ότι η απίστευτα εθνοκεντρική και ιδιοτελής πολιτική που επέβαλε η Γερμανία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την υστερική προσήλωση στην μη προστασία των Ευρωπαϊκών αγορών από τις εξωτερικές επιδράσεις οδήγησε τις λιγότερο ισχυρές χώρες [ Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισλανδία ΚΑΙ Γαλλία(*) ] να λειτουργούν μέσα σε συμπληγάδες όπου από την μία πλευρά υπήρχε η κολοσσιαία βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας με τον ιδιαίτερα επιθετικό εξαγωγικό μηχανισμό και από την άλλη πλευρά η ακόμη ισχυρότερη – για ακριβώς τους ίδιους λόγους – μηχανισμοί της Κίνας. Αυτό – όπως είναι εύκολα κατανοητό – οδήγησε σε αποδυνάμωση και συρρίκνωση των εντόπιων παραγωγικών μηχανισμών, αύξηση της ανεργίας και καταρράκωση της παραγωγικότητας.

(*) Ο Ντε Γκωλ και το 'πυρηνικό' του όραμα οδήγησε στην ενεργειακή αυτοδυναμία – πλέον του 75% - της Γαλλίας. Χωρίς αυτή η Κατρίν και ο Φιλίπ θα είχαν σήμερα χονδρό πρόβλημα.

“… το Βερολίνο θέλει να επιβάλει σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της Ευρωζώνης αυστηρότατους μηχανισμούς ελέγχου των οικονομιών τους και της τρέχουσας οικονομικής πολιτικής τους, πολύ πέρα από το σημείο που προβλέπουν οι συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, τις οποίες εμφανώς οι Γερμανοί θεωρούν ως ήδη ξεπερασμένες. Επιγραμματικά, με πρόσχημα την περίπτωση της Ελλάδας, η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ θέλει να επιβάλει σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ένα οικονομικό Νταχάου …» (Γ. Δελαστικ, Έθνος 19/03/2010)

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά θα πρέπει να συνεκτιμήσουμε ότι η χώρα μας ειδικά επιδεικνύει μια θλιβερή πρωτοτυπία εκ του γεγονότος ότι η πολιτική και οικονομική ηγεσία, δηλαδή ο πυρήνας και η κινητήρια δύναμη του κοινωνικού γίγνεσθαι στα υπάρχοντα καπιταλιστικά πλαίσια, είναι από ιδρύσεως του νέου Κράτους απολύτως ετερόφωτος, και δουλικά εξαρτώμενος ‘εκ του εξωτερικού’. Εξ’ ου και η αδυναμία ουσιαστικής πολιτικής συζήτησης με Κίνα και Ρωσία αφού απαιτείται τόλμη και όραμα που δεν διατίθενται – οι Καποδίστριες, οι Κουμουνδούροι, οι Τρικούπηδες και οι Βενιζέλοι δεν υπάρχουν πια.

Η καταστροφική επανάληψη από το ΠΑΣΟΚ της μικροπολιτικής συμπεριφοράς της ΝΔ που οδήγησε στην ‘διόρθωση’ του ελλείμματος από το 8% στο 12,5%, όπως το 2004 οδήγησε από το 3% στο 7% βαρύνει φυσικά τα πρόσωπα της τρέχουσας κυβέρνησης και τον ανυποψίαστο συρφετό των μνησίκακων οπαδών που την ακολουθεί.

Όμως όλα όσα αναφέριθηκαν που αφορούν σε εσωτερικά θέματα αποτελούν λεπτομέρειες. Η αδυναμία της Ελληνικής Οικονομίας (που έχει και άλλες περισσότερο άμεσες και ευκολοεξήγητες αιτίες και ιστορικές προβολές) έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις διεθνείς συμμορίες κερδοσκόπων εκτός αλλά και εντός ΕΕ.

Πρέπει να μην υποτιμούμε το γεγονός ότι η ΕΕ βάλλεται και εκ των έσω από κύκλους που είτε λειτουργούν με απίστευτο εθνοκεντρικό τρόπο που παραπέμπει στην δεκαετία του ’30 (βλέπε -δυστυχώς- και Γερμανία) είτε τοποθετούν υπεράνω όλων το κοντοπρόθεσμο κέρδος αντιμαχόμενα με λύσσα την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Δεν θα πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες σχετικά με την συνεκτίμηση, από τα Γερμανικά γεράκια, των θετικών που προκύπτουν για τον τερατώδη εξαγωγικό μηχανισμό της Γερμανίας μετά από την - σχετική - υποτίμηση του ευρώ. Η θέση ορισμένων ότι η παράμετρος αυτή είναι ‘άσχετη’, μάλλον είναι βιαστική και επιφανειακή – ας μην γελιόμαστε, είναι πάρα πολλά τα λεφτά !

Θα πρέπει ίσως να χαλιναγωγήσουμε κατά το δυνατόν την τάση που έχουμε να καταλογίζουμε ευθύνες, πολύ περισσότερες από όσο θα έπρεπε, στην χώρα μας για την κατάσταση την οποία βιώνουμε. Τα όποια λάθη και αδυναμίες μας μετρούν πολύ λιγότερο από τις τελεσίδικα αρνητικές και πανίσχυρες εξωτερικές επιδράσεις. Το χειρότερο αλλά και απλούστερο μέσα στον κυνισμό του, είναι η επιβεβλημένη από τα πράγματα παραδοχή πως οι τελικές αποφάσεις σχετικά με τις στρατηγικές κινήσεις της χώρας μας (ΔΝΤ ή τι) στην ουσία θα ληφθούν εκτός χώρας και ερήμην του Ελληνικού λαού. Η ‘κυβέρνηση’ θα έχει – για άλλη μια φορά - τον ρόλο του ενδιάμεσου εντολοδόχου – διαχειριστή.

Δύο σημεία προσοχής και πάλι για την Γερμανία:

(α) Ο μέγιστος φόβος - εφιάλτης της υπερατλαντικής ‘Δύσης’ είναι η προοπτική στρατηγικής συνεργασίας Γερμανίας – Ρωσίας. Πράγμα που θα σήμαινε -ίσως- την σωτηρία της Ευρώπης. Κάτι τέτοιο όμως, από την φύση του περίπλοκο και μακρινό δεν είναι υλοποιήσιμο χωρίς την Γαλλία.

(β) Η Γερμανική πολιτική μετά την πτώση του τείχους αποσκοπεί στην οριζόντια επέκταση της Ευρώπης (βλ. παρθένα αγορά – ευκαιρίες εξαγωγών) και όχι στην ουσιαστική της εμβάθυνσή της.

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από άρθρο του Δ. Κωνσταντακόπουλου με το οποίο συμφωνώ απόλυτα : 

«Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα, η Γερμανία, στην πρώτη πράξη “στρατηγικής ενηλικίωσής” της, “αποτέλειωσε” την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική, χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερο, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής - αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτο, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη ΝΑ Ευρώπη»

Η Γερμανία ανέπτυξε από νωρίς την επικίνδυνη αντίληψη ότι το ευρώ είναι «το δικό της» νόμισμα. Οποιαδήποτε υποτίμηση, πέραν κάποιων ορίων, σημαίνει έμμεσα και μείωση του Γερμανικού πλούτου.

Οι Γερμανικές εξαγωγές κατά πολύ μεγάλο ποσοστό που προσεγγίζει το 50% γίνονται εντός ΕΕ οπότε μια υποτίμηση πέραν του 1,30 (διαισθάνομαι ότι η κόκκινη γραμμή είναι το 1,25), δεν βοηθά ιδιαίτερα. Επί πλέον είναι ψυχολογικά δυσβάστακτη από το μέσο Γερμανικό μυαλό και μακροοικονομικά πολύ επικίνδυνη. Πάρα πολλά δις από τα χρέη των λιγότερο ισχυρών χωρών της ΕΕ είναι αγορασμένα από την Τράπεζα της Γερμανίας, άρα υποτίμηση σημαίνει και μείωση των χρωστούμενων. Η μέχρι στιγμής περιορισμένη και έμμεσα επιβαλλόμενη κάμψη της ισοτιμίας του ευρώ είναι σχετικά ανεκτή, οτιδήποτε πέραν αυτού θα επέφερε μεγάλη δυσφορία στους κύκλους των Γερμανικών «γερακιών».

«Οι Γερμανοί αρέσκονται να πιστεύουν ότι έκαναν τεράστια θυσία με το να εγκαταλείψουν το γερμανικό μάρκο, πριν από μία δεκαετία, αλλά στην πραγματικότητα έχουν ωφεληθεί όσο κανείς άλλος από το ευρώ. Σχεδόν το ήμισυ των εξαγωγών της Γερμανίας πηγαίνει στις χώρες της Ευρωζώνης οι οποίες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να υποτιμήσουν το νόμισμά τους προκειμένου να αντεπεξέλθουν. Την ώρα που οι Αγγλοσάξονες σπαταλούσαν το χρήμα, οι Γερμανοί το αποταμίευαν … Οι πλεονάζουσες αποταμιεύσεις τοποθετήθηκαν στο εξωτερικό, συχνά στην αγορά των subprime στην Αμερική, αλλά και σε κρατικά ομόλογα χωρών, όπως η Ελλάδα.» (The Economist 20/03/2010)

Τα σενάρια περί εγκατάλειψης του ευρώ από την Γερμανία αρμόζουν περισσότερο σε εργαστηριακές ασκήσεις φοιτητών κάποιου Πανεπιστημίου Οικονομικών σπουδών ή ίσως θα ταίριαζε σε παιχνίδια και σπαζοκεφαλιές που απαντώνται σε λαϊκά περιοδικά. Κάτι τέτοιο είναι απλώς εκτός πραγματικότητας. Θα όριζε απλώς την έννοια του αδιανόητου διότι τότε ο Γερμανικός αετός θα υποβαθμίζονταν από την θέση του ηγεμόνα ενός group χωρών με 500 εκατομμύρια κόσμο στον απλό ρόλο άλλης μιας ισχυρής χώρας και μάλιστα όχι από τις πλέον ισχυρές διότι αναδύονται τάχιστα η Περσία, η Ινδία, η Βραζιλία, η Κίνα, η Κορέα κλπ κλπ.

Δηλαδή από δήμαρχος κλητήρας. Πιστέψτε με … σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαμε μαζικές αυτοκτονίες αρείων απογόνων του Καρλομάγνου, που δεν θα μπορούσαν να αντέξουν την ντροπή, στα μουράγια του Αμβούργου όπως πριν από 70 χρόνια (για εντελώς άλλο λόγο βέβαια).

Καθώς ολοκληρώνεται το σημείωμα αυτό δεν θα έπρεπε να παραβλεφθεί το γεγονός ότι οι σχετικές αναλύσεις καθώς αναπτύσσουν τα επιχειρήματά τους οικοδομώντας το λογικό τους έρεισμα, βρίσκονται σε όλο και εντονότερη αδυναμία να συμπεριλάβουν και να εξηγήσουν ικανοποιητικά ολόκληρο το σημερινό Ευρωπαϊκό τοπίο.

Αυτό εξηγείται κυρίως από το γεγονός ότι το κεντρικό ερώτημα που αφορά το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πολιτικά αυτοδύναμου Οικονομικού Κέντρου ή ως ετερόφωτου πολιτικού μορφώματος υποτελούς στις ΗΠΑ δεν έχει ακόμα απαντηθεί με ενιαίο και ισχυρό τρόπο. Δεν έχει απαντηθεί ούτε θεσμικά αλλά ούτε και πολιτικά από την ίδια την ΕΕ.

.

Τέρρυ Παπαντίνας

«I play a good guitar, I am a bad motherfucker on the guitar…»

Ένας «παρ’ ολίγον» ροκ μύθος, μία σύντομη λαμπερή πορεία, ένα άδοξο (;) τέλος… Πώς ο Τέρρυ Παπαντίνας, ένας μουσικός που μεσουρανούσε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 70’ και κουβαλάει στις πλάτες του συνεργασίες με ονόματα όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος, Νίκος Παπάζογλου, Διονύσης Σαββόπουλος και πολλοί άλλοι κατέληξε άνεργος, να ζει στο περιθώριο και την απομόνωση; Μπορεί η ροκ μυθολογία να ενηλικιωθεί μαζί με τους φορείς της; Σε ποιο σημείο πρέπει να φτάσει κανείς ώστε να παραδεχτεί ότι είναι επίσημα loser; Η ταινία T 4 Trouble and the self Admiration Society ίσως δίνει κάποιες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, ίσως και όχι. Ο Δημήτρης Αθυρίδης , ο άνθρωπος που κατέγραψε το ασταθές παρόν του αγνώστου στο ευρύ κοινό ροκά, μιλάει στο tvxs για την πρώτη του ταινία, η οποία μάλιστα κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο 3ο Los Angeles Greek Film Festival.

Από τις 25 Μαρτίου, ο εκκεντρικός Παπαντίνας, σε εκ’ βαθέων εξομολογήσεις στον κινηματογράφο Mikrokosmos Filmcenter.

Ρεπορτάζ: Νάνσυ Φαφούτη

... τα υπόλοιπα εδώ
.

Παραγωγικότητα

photo: James Thew

Σε ένα ενδιαφέρον κείμενο που μπορεί να βρεθεί εδώ, βρήκα τους παρακάτω συγκεντρωτικούς πίνακες παραγωγικότητας. Πιστεύω ότι ίσως είναι χρήσιμο να υπάρχουν και εδώ ως πιθανό βοήθημα στην μεγάλη συζήτηση που – ευτυχώς – έχει ανοίξει σχετικά με το παρόν και τις προοπτικές της Ελληνικής Οικονομίας.

Συνέντευξη Κορνήλιου Καστοριάδη

Τα έβαλε ο Rdical Desire ... και ζήλεψα !

Συνέντευξη Κορνήλιου Καστοριάδη--Παρασκήνιο

from Radical Desire by Αντωνης

Popout

Popout

Popout

Popout

Popout

Popout

Ήμαρτον κύριε !

Η ανηθικότητα, η βαθιά και πηγαία εχθρότητα προς την κοινωνία, μπορούν να πάρουν πολλές μορφές. Μια από αυτές, από τις πλέον απεχθείς, είναι και ο χρυσόδετος εσμός της λεγόμενης «Ορθόδοξης Εκκλησίας» που λυμαίνεται αδίστακτα και για αιώνες την χώρα μας.

Ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο του Κώστα Μπαξεβάνη στο Κουτί της Πανδώρας.

[ … Αυτή τη στιγμή η  Εκκλησία είναι ο τελευταίος τσιφλικάς  στην Ελλάδα. Έχει στην κατοχή της 1.300.000 στρέμματα γης. Μερικές χιλιάδες ακίνητα. Το 1,9 των μετοχών της Εθνικής Τράπεζας και μετοχές στην Πειραιώς και στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Το 2007 μάλιστα η Εκκλησία ως καλός επενδυτής -όσο και πνευματικώς άραγε- όταν είδε να πέφτει το χρηματιστήριο αγόρασε 1.600.000 επιπλέον μετοχές στην Εθνική.

Η οικονομική λειτουργία της Εκκλησίας κρύβεται σε 10.000 περίπου νομικά πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου αλλά και σε εταιρείες. Τελευταία ανακαλύφθηκαν και οι μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Την ίδια ώρα το Κράτος πληρώνει 268.000.000 ευρώ γα μισθοδοσία και συντάξεις ιερέων. Τα 4,3 απ αυτά πάνε σε 100 μόλις ιεράρχες.

Ακόμη και το παλιό Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ανήκε στην Εκκλησία και αυτή εισέπραττε ενοίκιο από το υπουργείο που πλήρωνε τους ιερείς της. Ούτε μια δωρεά δεν έκανε … ]

Ακολουθούν χαρακτηριστικά απoσπάσματα από άρθρο στο press-time :

[ Πίσω από το “tour” του Αρχιεπισκόπου στα καμένα της Πεντέλης και τα μελαγχολικά σχόλια και βλέμματα μοναχών και ιερέων, κρύβεται μια άλλη, πολύ πιο πικρή αλήθεια. Η Μονή Πεντέλης διεκδικεί περισσότερα από 80.000 στρέμματα στο Πεντελικό Όρος, ενώ έχει πουλήσει χιλιάδες άλλα σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς και ιδιώτες που και αυτοί θέλουν το δικό τους μερίδιο… δάσους. ]

[ Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι και σήμερα, η Μονή Πεντέλης έχει πουλήσει σε οικοδομικούς συνεταιρισμούς και ιδιώτες, περισσότερα από 10.000 στρέμματα. ]

[ τα έξοδα της Κεντρικής Εκκλησιαστικής Διοίκησης για το περασμένο έτος χρήσης (2008) έφτασαν τα 12.388.133,06 ευρώ, τα καθαρά έσοδα ανήλθαν σε 19.601.352,42, αφήνοντας έτσι πλεόνασμα χρήσεως 7.213.219,36 ευρώ! Προσέξτε όμως: Στα νούμερα αυτά ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται τα έσοδα των ξεχωριστών Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου όπως των Μητροπόλεων, των ενοριακών ναών και των Ιερών Μονών. ]

 (σσ. όπως και αυτά των άνω των 10.000(!) διάσπαρτων ανά την επικράτεια Νομικών Προσώπων, διαφόρων αμφιλεγόμενων ΜΚΟ (νέα μόδα αυτή) των Μονών του Αγίου Όρους κλπ κλπ.

[ Επενδυτικά, η Εκκλησία μετακίνησε μέρος του αποθεματικού της, το οποίο το ’07 έφτανε τα 40,8 εκατ. ευρώ, σε 11.121.841,23 ευρώ για την απόκτηση 1,6 εκατομμυρίων μετοχών της Εθνικής Τράπεζας. Έτσι, τώρα η Εκκλησία διαθέτει 7.785.405 μετοχές της Εθνικής, με την αξία του χρηματιστηριακού χαρτοφυλακίου να φτάνει τα 181.555.645 ευρώ. Η Εκκλησία διαθέτει και 391.155 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς, αξίας περίπου 4.365.290 ευρώ. ]

.

Dead End

photo: shutterstock

Ελλάδα, τίτλοι τέλους. Του Γ. Πήττα

(δύο αποσπάσματα, το πλήρες κείμενο βρίσκεται εδώ:  tvxs)

…

«Και όταν θα δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς, το σχέδιο θα μπει σε πλήρη εφαρμογή. Και το σχέδιο είναι οι αμέτρητοι τόνοι πρέζας που ρίχτηκαν στα Εξάρχεια ώστε αυτά από φούρνο ιδεών να μεταβληθούν σταδιακά σε κρεματόριο συνειδήσεων.»

…

«Όταν όμως συλλαμβάνεται ένας Μάριος Ζέρβας ως…τρομοκράτης και ένα μπουκάλι σαμπουάν υποδεικνύεται ως βόμβα μολότοφ ενώ την ίδια ώρα κυκλοφορεί ελεύθερος ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, τότε, ο μόνος δρόμος που ανοίγει (ξανά) είναι αυτός του Χάους.

Αν συνεχίσουν τα πράγματα έτσι, ο Δεκέμβρης του 2008 θα μοιάζει με παιδική χαρά.»

…

.

Σου το έλεγα να μην ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ αλλά δεν άκουγες

(Catastrophe - Leonard Aitken)

Προσπάθησα για καιρό να πείσω τον εαυτό μου ότι "τούτοι" είναι καλύτεροι από τους "προηγούμενους". Το έλεγα και το έγραφα με πάθος. Μέχρι χθες. Όμως δεν πάει άλλο. Ένας απολογισμός από έναν μέσο άνθρωπο με μέτρια πληροφόρηση όπως εγώ δίνει μόνο αρνητικά αποτελέσματα. Παντού.

Περισσότερο με τρομάζουν η αναποτελεσματικότητα με τις παλινωδίες στα οικονομικά, ο πολιτικός ενδοτισμός με την υποταγή στους μανδαρίνους της ΕΕ και ο απύθμενος αυταρχισμός τους, ανακατεμένος με μια υστερική καταστολή. Ο κύριος Χρυσοχοϊδης έχει αγγιστρωθεί πάνω στον τρομο-κουκουλο-νόμο της δεξιάς όπως το στρείδι πάνω στον βράχο.

Η πολιτική του περιβόητου και πολλά υποσχόμενου Υπ. ΠροΠο, εκτός από απροκάλυπτα ψεύτικη και δημαγωγική είναι και επικίνδυνα τρομολάγνα. Η "τρομοκρατία" τους θρέφει, τους προσφέρει λόγο για να υπάρχουν.

Νόμίζα ότι η χειρότερη κυβέρνηση μετά τον πόλεμο ήταν η προηγούμενη. Ανυποψίαστος.

Τώρα θα δοθεί ο ορισμός της χειρότερης κυβέρνησης. Τώρα.

Άκουσα από το στόμα του - πολύ - Αντιπροέδρου της Κυβέρνσης ακριβώς τα ίδια λόγια που άκουγα από Πολύδωρες και Λαουτζίκους ως κριτική στην Αριστερά. Ψεύδη και συκοφαντίες. Η πολιτική ξεπέφτει στην ποταπή χειραγώγηση. Η μάχη των εντυπώσεων. Οι φανφαρόνοι. Τα παράθυρα. Οι ψευτο-δαρμένοι της ψευτο-ΓΣΕΕ.

Παλεύουν έξι μήνες - σε φάση κρίσιμη - για να φτιάξουν ένα φορολογικό νομοσχέδιο η μορφή του οποίου κατέληξε (μόλις χθες) να είναι ερασιτεχνική, περίπλοκη, εκ προοιμίου αναποτελεσματική και εντελώς άδικη !

Στο Υπ. Υγείας δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα !

Στο Υπ. Παιδείας έγιναν μόνο ζημιές (ομίχλη στα επαγγελματικά δικαιώματα κλπ)

Στο Υπ. Πολιτισμού δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα !

Το Υπ. ΠροΠο δίδει μαθήματα τρομολαγνείας και φασισμού [μαζικές συλλήψεις, Μάριος Ζ., δίκη Κορκονέα, δολοφονία Φούντα, πλήρης 'αξιοποίηση' του κουκουλονόμου της δεξιάς κλπ κλπ]

Στο Υπ. Τουρισμού δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα !

Στο Υπ. Ναυτιλίας δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα !

...

...

...

Άχρηστοι 

Αντιλαϊκοί 

Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι οι άνθρωποι εφηύραν μια νέα ιδεολογία, ένα αηδές νοητικό υβρίδιο: τον Σοσιαλιστικό Νεο-Φιλελευθερισμό. Εύγε.

.