Η θεσμική ανεξιθρησκία ως προϋπόθεση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Η θεσμική ανεξιθρησκία

ως προϋπόθεση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

  

          Στις 28/12/2009 υπέγραψα, με την ιδιότητα του γονιού δύο παιδιών που πηγαίνουν στο δημοτικό σχολείο αλλά και με την ιδιότητα του πολίτη, μία επιστολή/έκκληση προς τον Συνήγορο του Πολίτη (και δι’ αυτού προς τον Υπουργό Παιδείας) προκειμένου να απομακρυνθούν όλα τα δημόσια εκτεθειμένα θρησκευτικά σύμβολα από το σχολείο των παιδιών μου, να μην υπάρχει οποιαδήποτε μορφή ομαδικής θρησκευτικής προσευχής σε αυτό και να σταματήσει η οποιαδήποτε μορφή εκκλησιασμού (ή άλλης ιερουργίας) κατά την ώρα του σχολείου. Θεωρώ πως ήδη καθυστέρησα αδικαιολόγητα γι’ αυτή την έκκληση: εδώ και χρόνια είναι προφανές για μένα πως η ύπαρξη θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία (και σε κάθε άλλο χώρο δημόσιου χαρακτήρα), η σχολική προσευχή, ο ομαδικός εκκλησιασμός κατά την ώρα του σχολείου καθώς και η κάθε μορφή προσηλυτισμού μέσα στην υποχρεωτική εκπαίδευση ανηλίκων (δηλαδή το μάθημα των Θρησκευτικών όπως διαχρονικά διδάσκεται) συνιστούν μια βαθιά προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και παραβιάζουν ευθέως βάναυσα το στοιχειώδες και θεμελιακό ανθρώπινο δικαίωμα για ελευθερία της συνείδησης (: άρα και της θρησκευτικής συνείδησης).

          Πολλοί από τους αναγνώστες των βιβλίων μου θα θεωρήσουν τούτη την έκκληση ως αυτονόητη συνέχεια της εκπεφρασμένης από χρόνια θέσης ενάντια στις θρησκείες, σε κάθε είδους καθολική πίστη, ενάντια ακόμη και στη μεταφυσική έννοια ενός παντοδύναμου παντεπόπτη «Θεού»/«Ανώτερης Δύναμης» που εποπτεύει-ελέγχει-υποτάσσει τους «αδύναμους»-«ατελείς»-«ανεπαρκείς»-«αμαρτωλούς» ανθρώπους στην ισχύ της τάξης του. Κάνουν λάθος: οι αντιθρησκευτικές θέσεις μου βεβαίως και ισχύουν – μα θα υπέγραφα την ίδια έκκληση ακόμη κι αν ήμουν βαθιά θρησκευόμενος· ίσως τότε μάλιστα να ήμουν ακόμη πιο ενοχλημένος, καθώς θα ένιωθα πως η πίστη μου θα υπαγόταν στην απανθρωπιά της υποχρεωτικής εκπαιδευτικής κανονικότητας και θα ευτελιζόταν σε διατακτική τελετουργία…

          Εξηγούμαι: πράγματι εδώ και χρόνια έχω χαρακτηρίσει τις θρησκείες φιλοσοφικά συστήματα που σκλαβώνουν τους ανθρώπους υπάγοντάς τους σε μια τελετουργία θανάτου, μίσους και απανθρωπιάς (καθώς λογαριάζουν την αγάπη και το μίσος ως προαποφασισμένες διαταγές και όχι ως ανθρώπινες εκδοχές). Επίσης έχω χαρακτηρίσει τον «παντεπόπτη»/«ελεγκτή»/«τιμωρό Θεό» ως το φριχτότερο από τα τέρατα που έχει επινοήσει ο νους του ανθρώπου – πολύ χειρότερο από την κάθε Λερναία Ύδρα και τον κάθε σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι. Θεωρώ όλα τα «Ιερά Βιβλία» όλων των θρησκειών εξαγγελίες διαχρονικών και εξακολουθητικών φόνων – που σκλαβώνουν τους ανθρώπους στον τρόμο του επικείμενου αφανισμού τους. Κι όσο μπορώ να αντιληφθώ την ανθρώπινη ιστορία, βλέπω πως όλες θρησκείες που κυριάρχησαν ιστορικά (με προεξάρχοντα τον Χριστιανισμό) αιματοκύλισαν και αιματοκυλίζουν την ανθρωπότητα επιχειρώντας να επιβληθούν ως ή μία και αναμφισβήτητη αλήθεια.

          Αυτές ωστόσο είναι οι δικές μου απόψεις – και εκφράζουν μονάχα εμένα και την (παροντική – γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει ή και να μεταστραφεί) οπτική μου για τον κόσμο. Υπάρχουν εκατομμύρια (για να είμαι ακριβέστερος: δισεκατομμύρια) συμπολίτες μου στο μεγάλο παγκόσμιο χωριό που έχουν τη δική τους οπτική – η οποία, ως ανθρώπινη έκφραση, είναι εξίσου σημαντική με τη δική μου. Αυτοί οι άνθρωποι θρησκεύονται σε έναν ή και περισσότερους θεούς, σεάυλα πνεύματα ή υλικά σημεία, έχουν τόπους λατρείας και ιερά κείμενα, τελετουργίες και παραδόσεις: έτσι κατανοούν την ύπαρξή τους, τη φθορά, την αγάπη, το μίσος, τον έρωτα, την ανθρώπινη κατάσταση εν γένει. Κι έχω πολλές φορές γράψει πως θα κατέβαινα στο δρόμο για να υπερασπιστώ την ελευθερία τούτης της έκφρασης (δηλαδή: κάθε απόχρωσης του χριστιανισμού, του μωαμεθανισμού, του ιουδαϊσμού του βουδισμού, του κομφουκιανισμού, του παγανισμού, του σαμανισμού, τουσατανισμού, του πολυθεϊσμού, του δωδεκαθεϊσμού ή οποιασδήποτε άλλης θρησκευτικής εκδοχής). Γιατί, φυσικά, ο απόλυτος σεβασμός στην πίστη του άλλου είναι η βασική προϋπόθεση για να ζητήσει κανείς τον αντίστοιχο απόλυτο σεβασμό στη δική του αθεΐα/απιστία/αγνωστικισμό (ή όπως αλλιώς θέλει να το ονομάσει ο καθένας).

          Ο απόλυτης σεβασμός σε κάθε πίστη (άρα και στην απιστία) προϋποθέτει και την πολιτική, πολιτειακή και εκπαιδευτική ανεξιθρησκία. Δυστυχώς τούτη η ανεξιθρησκία δεν είναι εμπεδωμένη θεσμικά στο βαθύτατα αναχρονιστικό σε σχέση με τις άλλες κοινωνίες της Δύσης ελληνικό κράτος. Το άρθρο 3 του Συντάγματος (περί επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα) είναι προφανέστατα αντισυνταγματικό, ένα δημοκρατικό κενό και μια πολιτειακή ντροπή για όλους μας (όπως πολιτειακή ντροπή είναι η ύπουλη συνταγματική απαγόρευση του προσηλυτισμού του άρθρου 13 σε μια κοινωνία με θεσμικά επικρατούσα θρησκεία). Και σε ολόκληρη τη διακλάδωση του ελληνικού θεσμικού οικοδομήματος βλέπουμε εκφάνσεις μιας αποκρουστικής θεοκρατίας βαθιά ριζωμένης μέσα στον κυρίαρχο ανορθολογισμό: το μάθημα των «Θρησκευτικών» (που είναι ένα μάθημα θρησκευτικού μίσους), τα θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία, στα δικαστήρια και σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, ηθρησκειοποιημένη εκπαίδευση εν γένει, η δημόσια ομαδική προσευχή, οι θρησκευτικές αργίες, η υπαγωγή της περιουσίας της κυρίαρχης εκκλησίας σε ένα διαρκές καθεστώς παρακρατικής ανομίας είναι μονάχα μερικά παραδείγματα αυτής της θεσμικής εκτροπής από τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δημοκρατικό πολίτευμα.

          Η αναγκαιότητα της ανεξίθρησκης εκπαίδευσης στην Ελλάδα υποστηρίχτηκε με λειψά επιχειρήματα – ακριβώς γιατί η ελληνική κοινωνία είδε διαχρονικά τη συζήτηση αυτή ως ύποπτη και απειλητική για την αυτοκατάφασή της. Έτσι, η μόνη υπέρ της ανεξιθρησκίας επιχειρηματολογία που μπόρεσε κάπως να γίνει ανεκτή είναι η ακόλουθη: η ανεξίθρησκη εκπαίδευση είναι απαραίτητη προϋπόθεση δημοκρατίας, καθώς στα ελληνικά σχολεία (και τα τελευταία χρόνια σε μεγαλύτερο ποσοστό από ποτέ) συγκεντρώνονται παιδιά των οποίων οι γονείς ανήκουν σε διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα από αυτό της κυρίαρχης ορθόδοξης χριστιανικής πίστης ή και γονιών που είναι άθεοι. Όλα αυτά τα παιδιά βρίσκονται σε ένα προφανές αδιέξοδο βλέποντας μιαν άλλη από την οικεία σε αυτά πίστη να είναι κυρίαρχη μέσα στις σχολικές αίθουσες και να επιβάλλει με περίπου διατακτικό τρόπο την τελετουργία της. Ποιο σχολείο μπορεί να διδάξει την αξία του αλληλοσεβασμού και της αλληλεγγύης υπό αυτήν τη συνθήκη;

          Η σκέψη αυτή είναι φυσικά απολύτως ορθή στην ακολουθία της – μα μου αφήνει ένα μεγάλο κενό στην εκκίνησή της. Προσωπικά ζυγώνω την ανεξιθρησκία μέσα από μια διαφορετική αφετηρία. Δεν θεωρώ πως ένα παιδί εντάσσεται αυτόματα και αυτονόητα στην όποια θρησκεία του γονιού του – με τον ίδιο τρόπο που δεν θεωρώ πως τα δικά μου παιδιά συμμερίζονται αυτονόητα τη δική μου αθεΐα. Τα παιδιά είναι παιδιά: μια αξία πολύ μεγαλύτερη από τις πίστεις μας, τις απόψεις μας, την όποια οπτική μας για τον κόσμο. Αν κάτι μάς έχει δώσει ως πολιτισμική κληρονομιά η Δύση, είναι η πεποίθηση πως αυτά τα παιδιά (και όλα τα παιδιά του κόσμου) έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν τη ζωή τους και τους όρους της, τον μεταφυσικό και φυσικό αυτοπροσδιορισμό τους. Ως εκ τούτου, όλα τα παιδιά (ακόμη και αυτά των οποίων οι γονείς πιστεύουν στο κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα – και όλα τα υπόλοιπα βέβαια) δικαιούνται να μεγαλώνουν δίχως να τους επιβάλλονται μεταφυσικές τελετουργίες, επικλήσεις και προσευχές, ιερά βιβλία και σύμβολα θρησκειών που δεν επέλεξαν τα ίδια. Η εκπαιδευτική ανεξιθρησκία είναι μια αξία που οφείλουμε να γυρέψουμε όλοι, πιστοί και άθεοι, με την ίδια ένταση για τα παιδιά μας ως θεμελιακή προστασία της ίδιας τής πίστης ή της απιστίας μας – ακριβώς γιατί η οποιασδήποτε μορφής πίστη και οποιασδήποτε μορφής αθεΐα μπορεί να δικαιωθεί εσωτερικά όχι όταν επιβάλλεται σε ανήλικα παιδιά ως παρωπίδα τρόμου αλλά όταν την επιλέγει αυτόβουλα ο κάθε άνθρωπος, ως ενήλικο υποκείμενο, εφόσον το θέλει, όπως το θέλει, για όσο το θέλει, επειδή το θέλει. Η εκπαιδευτική ανεξιθρησκία είναι κάτι πολύ περισσότερο από αίτημα όσων είμαστε άθεοι: είναι όρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όλων μας.

Σύμφωνα με αυτήν τη συλλογιστική, ανάμεσα στους πρώτους που θα αποφάσιζαν να γυρέψουν την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και την κατάργηση της ομαδικής σχολικής προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού θα έπρεπε κάθε φορά να είναι οι ίδιοι οι γνήσια πιστοί του κυρίαρχου δόγματος (ενπροκειμένω στην Ελλάδα οι ορθόδοξοι χριστιανοί) – ακριβώς γιατί θα ήθελαν (επιτέλους) να προστατεύσουν τη ζωτική (για τους ίδιους) πίστη τους από τη διαρκή μετατροπή της σε μια απαίσια διατακτική διαδικασία. Εξάλλου, η ίδια ανάγκη προστασίας του μεταφυσικού πυρήνα της όποιας αλήθειας τους θα έπρεπε για τους γνήσιαπιστούς να καθιστά επιτακτική ανάγκη τη συνολική αποθρησκειοποίηση του κράτους, την κατάργηση του μαθήματος των «Θρησκευτικών», την κατάργηση κάθε θεσμού ή παράδοσης που εγκλωβίζει ένα παιδί μέσα σε μια πίστη που δεν έχει επιλέξει το ίδιο: προφανές παράδειγμα ο νηπιοβαπτισμός, που μπορεί να μην είναι (πια) θεσμική υποχρέωση, μα είναι ένας ανεπανόρθωτος ευτελισμός της όποιας πίστης των γονιών που αποφασίζουν για λογαριασμό των μωρών τους σε ποιον και σε τι αυτά θα πιστεύουν.

Και εδώ μια προσωπική παρένθεση, ίσως για να υπενθυμίσω πόσο ανάπηρος, πόσο λειψός μπορεί να είναι κάποιος που συχνά ακούγεται ως «τιμητής». Αν κάποιοςπιστός νηπιοβαπτίζοντας τα παιδιά του εκφυλίζει την πίστη του, εκείνος που δεν πιστεύει μα συμμετέχει σε αυτήν τη διαδικασία λογαριάζοντάς την γραφική παράδοση και κοινωνική εκδήλωση ή απλώς αδρανώντας, εκφυλίζει τον ίδιο του τον εαυτό. Από αυτήν τη δεύτερη ντροπή, αλίμονο, δεν εξαιρούμαι. Κι ίσως γι’ αυτό έχω επιπλέον λόγους να ξέρω πως κάποτε η αδράνεια, η αβελτηρία, ο θαμπός φόρτος της καθημερινότητας είναι απλοϊκές δικαιολογίες υποταγής.

          Μπορεί κανείς να ρωτήσει: Σε μια χώρα με όλα θεσμικά προβλήματα ανεξιθρησκίας που καταγράφτηκαν παραπάνω (αρχής γενομένης μάλιστα από το ίδιο το Σύνταγμα), η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και η κατάργηση της σχολικής προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού είναι πρώτη προτεραιότητα; Απαντώ κατ’ ανάγκη περιφραστικά: δεν πιστεύω σε καμιά αλλαγή που θα συμβεί διαμιάς όταν κάποιος χτυπήσει τα χέρια του ή προφέρει (σαν τον Αλή Μπαμπά) μια μυστική φράση – όσοι προσδοκούν τέτοιες πολιτικές μεταβολές προκαλούν τη βαθιά θλίψη μου και την έντονη καχυποψία μου (καθώς ο επίπεδος κόσμος που ευαγγελίζονται είναι συνήθως πολύ κτηνωδέστερος από τον υπάρχοντα). Πιστεύω πως μπορούμε, ως κοινωνικό σύνολο (: ως παγκόσμια κοινότητα), να βαδίσουμε σε έναν δρόμο λίγο πιο ανθρώπινο (και κατ’ επέκταση: όλο και πιο ανθρώπινο) κάνοντας κάθε φορά μικρά βήματα που προϋποθέτουν απερίγραπτο υλικό και πνευματικό μόχθο και ανυπολόγιστα φορτία ανοχής,δοτικότητας, αγάπης και θυσίας. Έτσι, έχω (πια) μάθει να μην περιφρονώ τα μικρά βήματα – και επομένως, ναι, η απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα ελληνικά σχολεία και η κατάργηση της ομαδικής δημόσιας προσευχής και του σχολικού εκκλησιασμού θα είναι για την ελληνική κοινωνία μικρά βήματα και συνάμα μεγάλα άλματα – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν πρέπει να συνοδευτούν με διαρκή πνευματική και υλική προσπάθεια για τη συνταγματική αναθεώρηση των άρθρων 3 και 13, την κατάργηση του μαθήματος των «Θρησκευτικών» και την ανάκληση όλων των θεσμικών δικαιωματικών παραβιάσεων που προανέφερα (και ακόμη, με διαρκή πνευματική και υλική προσπάθεια για την κατάργηση των στρατών, των συνόρων, των εθνικών κρατών και κάθε άλλης μηχανής φόνου, τρόμου και ρατσισμού).

          Για όλους αυτούς τους λόγους έστειλα στον Συνήγορο του Πολίτη την επιστολή/έκκληση για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και την κατάργηση της ομαδικής προσευχής και του εκκλησιασμού σε αυτά. Γιατί λογαριάζω ως πρώτη και βασική προϋπόθεση για τη ζητούμενη ανθρωπιά το σεβασμό του καθενός ανθρώπου προς τον διπλανό του και προς όλη την ανθρωπότητα – και γιατί νιώθω πως τούτος ο αλληλοσεβασμός δίχως ανεξιθρησκία όχι μόνο δεν είναι εφικτός αλλά δεν είναι καν ορατός. Και γιατί θέλω τα παιδιά μου να πιστέψουν ή να απορρίψουν ελεύθερα σε όποιον/όποια/ό,τι θέλουν, για όσο το θέλουν, όπως το θέλουν, επειδή το θέλουν – χωρίς να παρέμβει διατακτικά στην επιλογή τους καμιά κυρίαρχη πλειοψηφία, καμία επικρατούσα θρησκεία, κανένας φάρος/ποιμένας/καθοδηγητής – κανένας απολύτως, που σημαίνει ούτε κι εγώ.

          Θανάσης Τριαρίδης, Δεκέμβριος 2009

            (Δημοσιεύτηκε στις 28/12/2009 στην ιστοσελίδα http://www.triaridis.gr/keimena/keimD063.htm.

.

Viva Palestina

Ολοκλήρωσε το πολυήμερο ταξίδι, η ΜΚΟ Viva Palestina, καθώς κατάφερε να εισέλθει στη Λωρίδας της Γάζας. Το κομβόι της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας μεταφέρει τρόφιμα, ιατρικό υλικό και είδη πρώτης ανάγκης από την Ευρώπη, τις αραβικές χώρες και την Τουρκία.

Νωρίτερα, τουλάχιστον δέκα μέλη της ομάδας ακτιβιστών Viva Palestina τραυματίστηκαν σήμερα, τέσσερις εκ των οποίων σοβαρά, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην αιγυπτιακή πόλη Al-Arish. Επτά μέλη της ίδιας οργάνωσης συνελήφθησαν από την αστυνομία.

Η διαδήλωση πραγματοποιήθηκε από μέλη του κονβόι οχημάτων της ΜΚΟ Viva Palestina, εις ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της κυβερνητικής απόφασης να εμποδίσει 59 οχήματα του κονβόι να εισέλθουν στη Γάζα.

Η αιγυπτιακή αστυνομία αντιμετώπισε βίαια τους διαδηλωτές στο σημείο εισόδου-εξόδου του λιμανιού της Al-Arish.

Μεταξύ των συλληφθέντων είναι ο Μαιλαισιανός φοιτητής του πανεπιστημίου του Bristol, τρεις Βρετανοί, ένας Κουβετιανός και δυο Αμερικανοί. Σύμφωνα με μάρτυρες, η ένταση προκλήθηκε από προβοκάτορες της αιγυπτιακής κυβέρνησης.

Ο επικεφαλής της οργάνωσης, George Galloway, δήλωσε πως διεξάγονται διαπραγματεύσεις από τις τουρκικές αρχές με την κυβέρνηση της Αιγύπτου, που περιλαμβάνουν και την απελευθέρωση των συλληφθέντων.

Το κονβόι του Viva Palestina αποτελείται από 450 άτομα από πλήθος χωρών, με 220 οχήματα, με αποστολή την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας όπως το φαγητό, τα φάρμακα και ο σχολικός εξοπλισμός (η αξία των οποίων ξεπερνά το 1 εκατ. δολάρια) στους Παλαιστίνιους της Γάζας.

Η αποστολή ξεκίνησε από το Λονδίνο τις 9 Δεκεμβρίου και διέσχισε πολλές χώρες, όπως η Τουρκία, η Συρία και η Ιορδανία. Η αποστολή αρχικά εκτιμούσε ότι θα έφτανε στη Γάζα στις 27 Δεκεμβρίου αλλά παρεμποδίστηκε από την αιγυπτιακή κυβέρνηση, η οποία αρνείται να επιτρέψει στους ακτιβιστές να περάσουν από το λιμάνι Nuweiba για να μπουν στη Ράφα, πριν τη Γάζα. Ως αποτέλεσμα, οι ακτιβιστές έπρεπε να επιστρέψουν στη Συρία για να βρουν άλλο τρόπο εισόδου στη Ράδα και στη συνέχεια στη Γάζα.

Παράλληλα νέες ταραχές ξέσπασαν σήμερα στα αιγυπτιακά σύνορα, όταν ένας Αιγύπτιος αστυνομικός, ηλικίας 21 ετών, σκοτώθηκε από πυρά Παλαιστινίων που προήλθαν από τη Λωρίδα της Γάζας.

πηγη tvxs

.

Η περίεργη «Προστασία του Πολίτη» από το ΠΑΣΟΚ …

Sergio Rodrigez - Abuse and Brutality

Στην εντελώς υποθετική περίπτωση όπου κάποιο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (sic) ήταν εντελώς αδιάφορο, ανίκανο, άχρηστο και περιφέρονταν τριγύρω από τα όρια του γελοίου, τότε και μόνον, θα είχαμε φαινόμενα όπως το παρακάτω (αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία) :

Νέο περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας, αυτή τη φορά στο Α.Τ. Πάτμου, όπου αστυνομικοί κατηγορούνται ότι προσήγαγαν τέσσερις 17χρονους μαθητές και τους επέβαλαν ακόμα και στην εξευτελιστική διαδικασία του ξεγυμνώματος.

Το περιστατικό συνέβη πριν λίγες μέρες, όταν αστυνομικοί του Α.Τ. Πάτμου προσήγαγαν 4 ανήλικα παιδιά … κατά την «άτυπη ανάκριση που ακολούθησε βιαιοπράγησαν εναντίον τους, τους εξύβρισαν και ανάγκασαν δύο από αυτούς να γδυθούν.

«Όσο πέρναγε η ώρα και δεν κατάφερναν να μου αποσπάσουν ομολογία τόσο πιο αφόρητη γινόταν η σωματική και ψυχολογική βία που ασκούσαν οι αστυνομικοί πάνω μου. Ο ένας κόλλησε το κεφάλι μου στον τοίχο κι ενώ με έσφιξε στον λαιμό με χτυπούσε με γροθιές. ‘Ομολόγησε κωλόπαιδο αλλιώς θα σε βάλω κάτω με τους Πακιστανούς και να δούμε αν αύριο θα ομολογήσεις’ με απειλούσε. Για να ολοκληρώσουν τον βασανιστικό εξευτελισμό μου με ανάγκασαν να γδυθώ. Το έκανα νιώθοντας μηδενικό», αναφέρει ένας από τους 17χρονους στην καταγγελία του.

«Οι αστυνομικοί άρχισαν να ουρλιάζουν χωρίς λόγο, ασκώντας πάνω μας αφόρητη ψυχολογική βία. Μας εκβίαζαν για να αποσπάσουν πληροφορίες για τις φθορές στο μηχανάκι που εμείς αγνοούσαμε. Ταυτόχρονα, έναν από αυτούς χτυπούσε λυσσαλέα το τραπέζι αναποδογυρίζοντας ότι υπήρχε μπροστά του», συνεχίζει άλλος 17χρονος.

«Με αξίωσε να γδυθώ, απειλώντας με πως αν δεν το κάνω θα πάω κατηγορούμενος. Στο ερώτημα μου γιατί να το κάνω, απάντησε ότι μπορεί να είχα κλέψει κάτι προηγουμένως ή να είχα πάνω μου ναρκωτικά. Υπέκυψα μην μπορώντας να κάνω διαφορετικά, αφού δεν άντεχα άλλο την ψυχολογική βία και παρέμεινα με το εσώρουχο. Εκείνος αξίωσε να κατεβάσω και το εσώρουχο μου», καταγγέλλει ένας από τους ανήλικους πρωταγωνιστές του νέου περιστατικού αστυνομικής αυθαιρεσίας. Όπως αναφέρεται στην μήνυση, μάλιστα, ένα από τα παιδιά λιποθύμησε, καθώς δεν άντεξε την ψυχολογική πίεση.

Αποκαλυπτική είναι και η στιχομυθία που ακολούθησε μεταξύ των γονέων των μαθητών και των αστυνομικών, όταν οι πρώτοι μετέβησαν στο Α.Τ. Πάτμου για να ζητήσουν εξηγήσεις για την κακομεταχείριση που υπέστησαν τα παιδιά τους. Όταν ο πατέρας ενός εκ των ανηλίκων είπε στους αστυνομικούς ότι θα κινηθεί νομικά εναντίον τους, εκείνοι απάντησαν «Μην κάνεις τίποτα. Θα πάρει 5-6 χρόνια και στο τέλος δεν πρόκειται να πετύχεις τίποτα, ενώ τα παιδιά θα πάθουν σίγουρα κάτι κακό» και υποστήριξαν ότι όλα έγιναν με την κάλυψη του νόμου.

Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός, ότι όταν ένα από τα παιδιά πήγε στο Κέντρο υγείας του νησιού και ανέφερε ότι κακοποιήθηκε από αστυνομικούς, η εφημερεύουσα γιατρός αρνήθηκε να το εξετάσει λέγοντας πως «δεν θέλει μπλεξίματα».

Εναντίον των 4 αστυνομικών που συμμετείχαν στο επεισόδιο έχει ασκηθεί μήνυση για τα αδικήματα του βασανισμού, της απρόκλητης εξύβρισης και κακόβουλης βλασφημίας, καθώς και της παράβασης καθήκοντος.

.

Κάτω τα χέρια από το ΙΡΑΝ (Περσία)

National Museum exterior - Tehran

Με αφορμή την τεχνητά συνεχιζόμενη πολιτική αναταραχή στην Περσία ήθελα να επαναλάβω μερικές παλαιότερες σκέψεις.

Προτιμώ ένα κλειστό και δύσκολα εξελισσόμενο Περσικό καθεστώς από ένα περισσότερο 'εκλεπτυσμένο' και δυτικότροπο που θα ανοίξει τις πόρτες της Περσίας ανεξέλεγκτα και ταυτόχρονα θα αποδεχτεί την Δυτική κυριαρχία.

Η αποδοχή της Δυτικής κυριαρχίας από την Περσία θα εξανεμίσει το μέλλον και θα σκοτώσει οριστικά τις ελπίδες πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στις χώρες της περιοχής για ανεξαρτησία και πρόοδο.

Η ανάδυση ενός νέου οικονομικού κέντρου (με βόμβα ή χωρίς) μόνο θετικά έχει να δώσει στην περιοχή και στον κόσμο ισχυροποιώντας την ισορροπία και αποτρέποντας τα δυτικά γεράκια.

Σκεφτείτε πως συμπεριφέρθηκε η Δύση στο Ιράκ (που φυσικά δεν είχε την εσωτερική ενότητα ούτε τα μέσα άμυνας που διαθέτει η Περσία).

Η συμπεριφορά της Δύσης έχει μεταλλαχθεί από την εποχή της Ιαπωνίας και της Κορέας, πέρασε μέσα από την κόλαση του Βιετ Ναμ και εξελίχθηκε στην τυφλά αρπακτική συμπεριφορά ενός πανίσχυρου θηρίου που βρίσκεται στην παρακμή του. Ενός κακόβουλου αχόρταγου τέρατος που αργοπεθαίνει.

Ας μην είμαστε πια τόσο εύπιστοι. Με χιλιάδες καθημερινά τεχνάσματα αυτό το κακόβουλο τέρας ροκανίζει και τις δικές μας ζωές. Οι γυναίκες μας μπορεί να ψηφίζουν και να μην φοράνε μπούργκα αλλά σε λίγο θα βρεθούμε με μια εμφυτευμένη κάμερα στο κεφάλι, τα παιδιά μας δεν θα "παιδεύονται" αλλά απλώς ετοιμάζονται για την παραγωγή.

Η Ευρώπη μέσα στην πολιτική της χαύνωση πιτσιλίστηκε από τα αίματα των παιδιών της Γάζας και στην Ιταλία ετοιμάζονται "τάγματα ασφαλείας" που ορκίζονται στην φωτο του Μουσολίνι. Μπορεί να αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα στο σπίτι μας με τα δύο μπάνια και τις τρεις τηλεοράσεις αλλά το σύστημα δεν θα διστάσει να μας το πάρει όπως έκανε σε εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια ... "Ρωμαίων πολιτών" (βλ. ΗΠΑ).

Ας μην είμαστε λοιπόν τόσο σίγουροι για την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική μας ανωτερότητα βλέποντας απέναντί μας τον  Αχμάντι Νε Ζάντ.
.

The light will stay on

I go to sleep, before
the devil wakes
and I wake up, before
the angels take
all my worldly desires
all my yardsticks of fear
all my secrets untold
all my motives unclear
hangin' down in the fire
burnin' them higher
won't take them away from here
and long after we're gone
the light will stay on

watched the city ... city of crows
watched them fly, watched
'em all flyin' low
out above the flood plain
just above the dirt road
they were hungry as winter,
hungry as us
not afraid to be flyin', not
afraid to be lost
and long after we're gone
the light will stay on

and if you bury me, add
three feet to it
one for your sorrow, two
for your sweat
three for the strange
things we never forget
and long after we're gone
the light will stay on

and long after we're safe
the lights will not fade

The Walkabouts

Mετανάστες: «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα, του Νικου Κ. Αλιβιζατου

Είναι χαρά μου και τιμή να φιλοξενώ ένα τέτοιο κείμενο από έναν τέτοιο Άνθρωπο.

«Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η Γερμανία κατέστρεψε τις ηθικές δομές του δυτικού κόσμου, διαπράττοντας εγκλήματα που κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί· όσο για τους νικητές, μετέτρεψαν σε στάχτη τα μνημεία ενός χιλιόχρονου γερμανικού πολιτισμού. (...) Τα ανωτέρω δύο τραύματα εξηγούν γιατί οι αναμνήσεις του τελευταίου πολέμου είναι τόσο επώδυνες (...)».

ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ (1950)

Με το ανωτέρω απόσπασμα από συνέντευξη της μεγάλης Αμερικανίδας φιλοσόφου κλείνει το πρώτο κεφάλαιο της «Ιστορίας της Ευρώπης και του κόσμου από το 1945», που συνέγραψαν από κοινού Γάλλοι και Γερμανοί εκπαιδευτικοί για τη Γ΄ τάξη του λυκείου των σχολείων τους (εκδ. Klett & Nathan, 2006, σ. 15). Ξεκινώντας από αυτό τo χωρίο, οι μαθητές των δύο χωρών - «προαιώνιων εχθρών» στην Ευρώπη μέχρι πρότινος- καλούνται σήμερα να απαντήσουν στο ερώτημα: «Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου;».

Το βιβλίο αυτό μού το θύμισαν δύο περιστατικά ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς της πρόσφατης επικαιρότητάς μας: από τη μια, η οξύτατη επίθεση που δέχθηκε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, μετά τον διορισμό της ως ειδικής γραμματέως στο υπουργείο Παιδείας. Και, από την άλλη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο, που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών, για την πολιτογράφηση και τα δικαιώματα των μεταναστών.

Αξίζει να θυμίσει κανείς πολύ επιγραμματικά τα γεγονότα:

Η μεν κ. Δραγώνα δεν επικρίθηκε για κάποια απόφαση που πήρε η ίδια ή το υπουργείο Παιδείας, ούτε καν για κάποια εξαγγελία. Κατηγορήθηκε αναδρομικά για απόψεις που είχε διατυπώσει σε συλλογικό επιστημονικό βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από αρκετά χρόνια, για τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση («Τι είν' η πατρίδα μας;», Αθήνα, εκδ. Αλεξάνδρεια, 1997). Αν ο κ. Γ. Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του (ή, τουλάχιστον, ο εξ αυτών «διανοούμενος») είχαν μπει στον κόπο να ελέγξουν τις παραπομπές που έκαναν στο έργο της κ. Δραγώνα από φυλλάδιο μιας ένωσης αποστράτων, θα διαπίστωναν ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση παραποίησης κειμένου και διαστρέβλωσης νοήματος.

Για παράδειγμα, πουθενά η κ. Δραγώνα δεν χαρακτηρίζει «ρατσιστή» όποιον αποσιωπά τη σημασία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επισημαίνει απλώς -χωρίς μάλιστα να κάνει κανένα δικό της σχόλιο- αποσιωπήσεις σημαντικών γεγονότων από την ιστορία αυτής της χώρας στα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια (όπως άλλωστε και της παρουσίας των Eβραίων και άλλων αλλόθρησκων ομάδων στη νεότερη ελληνική ιστορία).

Οσο για το νομοσχέδιο του κ. Ραγκούση, ο προσεκτικός αναγνώστης, αν ενδιαφερόταν για την ουσία και όχι μόνο για εντυπώσεις, θα διαπίστωνε πολύ εύκολα ότι περιέχει τόσες ασφαλιστικές δικλίδες για την αποτροπή καταχρήσεων, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ακόμη και άτολμο.

Σε ό, τι αφορά, ειδικότερα, την ιθαγένεια των παιδιών μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα (β΄ γενιά μεταναστών), η προβλεπόμενη προϋπόθεση ότι ο ένας τουλάχιστον από τους γονείς θα πρέπει να κατοικεί νόμιμα στη χώρα «επί πέντε συνεχή έτη» (ή το παιδί να έχει παρακολουθήσει 3 ή 6 χρόνια τουλάχιστον σε ελληνικό σχολείο), περιορίζει πολύ την πιθανότητα καταστρατηγήσεων. Το ίδιο και η 5ετής νόμιμη διαμονή στην Ελλάδα, που προβλέπεται ως προϋπόθεση για την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης από ενηλίκους. Εξαιρετικά αυστηρές εξάλλου είναι και οι προϋποθέσεις για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των μεταναστών στις δημοτικές και μόνον εκλογές. Σε αυτές, υπενθυμίζεται ότι ούτως ή άλλως από ετών ψηφίζουν και οι κοινοτικοί αλλοδαποί αν το επιθυμούν, δηλαδή σήμερα οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι που κατοικούν στη χώρα μας.

Οσο για την ένσταση ότι περιορίζει τάχα τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας η εισαγόμενη υποχρέωση της διοίκησης να αιτιολογεί τις αρνητικές αποφάσεις της σε αιτήσεις πολιτογράφησης, μόνον απορία προκαλεί. Διότι την αιτιολογία αυτή επιβάλλει η στοιχειώδης συνέπεια προς την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία η ΕΣΔΑ κατοχυρώνει σήμερα για όλους (και όχι μόνο για τους ημεδαπούς). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γαλλία, χώρα εκ παραδόσεως διστακτική σε τέτοιου είδους ζητήματα, καθιέρωσε την υποχρεωτική αιτιολογία από το 1993.

Είναι λοιπόν φανερό ότι η πολεμική που ασκήθηκε στα ανωτέρω δύο θέματα απέβλεπε περισσότερο στη δημιουργία εντυπώσεων παρά στο να αναδείξει υπαρκτές διαφωνίες και ατέλειες.

Σε ό, τι με αφορά, αν οι επιθέσεις αυτές προέρχονταν αποκλειστικά από την άκρα δεξιά, θα αδιαφορούσα: διότι από παλιά ο χώρος αυτός, όταν δεν δέρνει τους αντιπάλους του, έχει αναγάγει το ψέμα σε συνήθη μέθοδο και τη διαβολή σε καθημερινή πρακτική. Αποβλέποντας στη σπίλωση και την κατασυκοφάντηση, αδιαφορεί για τα επιχειρήματα.

Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα έντυπα, τα οποία, αν και αυτοκατατάσσονται στον λεγόμενο «προοδευτικό χώρο», δεν ορρωδούν σε χυδαιότητα για να πουλήσουν λίγο περισσότερα φύλλα. Με τους κοινούς συκοφάντες, λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση.

Με απασχολεί, απεναντίας η σύμπλευση με τις ανωτέρω αντιλήψεις ορισμένων πολιτικών -δυστυχώς όχι μόνον της συντηρητικής παράταξης- οι οποίοι, για πρόσκαιρο πολιτικό κέρδος, ενδίδουν σε επικίνδυνες θέσεις για το έθνος, τη φυλή και την «καθαρότητα» των Ελλήνων, θέσεις που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Ο λόγος των πολιτικών αυτών, όταν δεν είναι μισαλλόδοξος, θυμίζει την περίφημη αποστροφή του Γ. Παπαδόπουλου προς τους Ευρωπαίους, ότι «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς μαζεύατε βελανίδια!».

Στην πολυπολιτισμική Ευρώπη του ανοίγματος προς τον έξω κόσμο, τέτοιου είδους επιχειρήματα θεωρούνται φαιδρά ακόμη και στους συντηρητικούς κύκλους. Για τους μετανάστες και την ένταξή τους στις κοινωνίες τους, πολιτικοί όπως ο Σαρκοζί και η Μέρκελ δεν ενδίδουν σε ιδεολογήματα, αλλά συζητούν επί της ουσίας. Το ίδιο και τα κεντροδεξιά κόμματα σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σουηδία, η Φινλανδία, ακόμη και το συντηρητικό Λουξεμβούργο που, τα τελευταία χρόνια, μεταρρύθμισαν ριζικά το δίκαιο της ιθαγένειάς τους. Ας διδαχθεί από τις εμπειρίες τους ο κ. Αντ. Σαμαράς.

«Ομως», θα αντέτειναν πιθανόν οι εγχώριοι ξενόφοβοι, «η Ελλάδα δεν είναι σαν το Βέλγιο ή την Ολλανδία. Εχει εκκρεμή εθνικά θέματα. Μόνον αφελείς και ανιστόρητοι υποστηρίζουν απόψεις σαν τις δικές σας».

Δεν υποτιμώ τις εθνικές ιδιαιτερότητες. Πιστεύω, εν τούτοις, ότι τριάντα χρόνια μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ενωμένη Ευρώπη, αυτά που ενώνουν τη χώρα μας με τις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τη χωρίζουν. Και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν δικαιολογούν τόσο σοβαρές αποκλίσεις από τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου.

Το 1945, όταν απελευθερώθηκε η Ιταλία, τα κόμματα της εθνικής αντίστασης που μετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση της απελευθέρωσης και που ψήφισαν το 1947 το Σύνταγμα της χώρας, συγκρότησαν στην πράξη αυτό που επικράτησε να ονομάζεται «συνταγματικό τόξο» («arco costituzionale»). Ξεπερνώντας για τα «βασικά» τη διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς, θέλησαν έτσι να δείξουν ότι είναι αποφασισμένα να απομονώσουν τον φασισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία που αυτός εξέφραζε.

Μήπως ήρθε η ώρα να συγκροτηθεί και στη χώρα μας ένα «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα του αύριο, για την Ελλάδα του κράτους δικαίου, στην υπό διαμόρφωση ενωμένη Ευρώπη;

* Ο κ. Ν. Κ. Αλιβιζάτος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

 Το άρθρο δημοσιεύευται στην Καθημερινή

Οι δύο μαύρες χήρες της διεθνούς πολιτικής έβαλαν στο μάτι την Ερυθρά Θάλασσα.

Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έβαλαν στόχο με πρόσχημα (φυσικά) την τρομοκρατία, να μετατρέψουν την Ερυθρά θάλασσα σε Αμερικανοβρετανική λίμνη.

Κοινές στρατιωτικές μονάδες θα αναπτυχθούν στην Σομαλία και την Υεμένη για την πάταξη της -φανταστικής- τρομοκρατίας που εκπορεύεται από την ανύπαρκτη Αλ Κάιντα. Η πραγματική τρομοκρατία που εκπορεύεται από τις δύο αυτές χώρες που παραδοσιακά λειτουργούν ως αρπακτικά ζει και βασιλεύει.

Ενδιαφέρον θα είχε να βλέπαμε την αντίδραση της Ενωμένης Ευρώπης στην περίπτωση όπου κάποτε ανένιπτε από τον βαθύτατο πολιτικό της λήθαργο.

Ενδιαφέρον επίσης θα έχει να δούμε ποια θα είναι η αντίδραση της Κίνας …

Αναλογίστηκα – με την ευκαιρία – την απύθμενη αφέλεια πολλών που θεωρούσαν ότι ο Μπάρακ Ομπάμα θα έδινε νέα κατεύθυνση στο στυλ αλλά και στα πολιτισμικά χαρακτηριστικά της πολιτικής των ΗΠΑ … αφέλεια !

.

Οι εμετικοί 'υπερ-'Ελληνες' του ΛΑΟΣ φλερτάρουν με τα γελοιωδέστερα ψεύδη ...

Η συνέχεια εδώ:
jungle-report


(πρόκειται για την επιτομή του γκαιμπελισμού και της πολιτικής αλητείας)
.

Ευχές πολλές στους φίλους και πιό πολλές στους εχθρούς ... Καλή Χρονιά !

Θάλεια Δραγώνα (2)

Επειδή οι αμετανόητοι μικρόψυχοι ανθέλληνες, οι χρυσίζοντες του υπερδεξιού ανεγκέφαλου (φυσικά) χώρου συνεχίζουν τις αήθεις και βασισμένες στο ψέμα επιθέσεις τους στην Ειδική Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, αναδημοσιεύω απόσπασμα από την συνέντευξή της στο 'Κανάλι 1' του Πειραιά :

«Ποιο είναι το διακύβευμα… Στη Θράκη δούλεψα πάνω από 10 χρόνια, σε ένα ομολογουμένως πολύ επιτυχημένο πρόγραμμα και πολύ δύσκολο, το οποίο στόχο είχε την ελληνομάθεια των παιδιών της μειονότητας και την ένταξή τους στην κοινωνία μέσα από την εκπαίδευση, τα αποτελέσματα ήταν πραγματικά θεαματικά, δηλαδή η σχολική διαρροή που ήταν τεράστια – εξακολουθεί και είναι πολύ μεγάλη σε σχέση με τον υπόλοιπο μέσω όρο της χώρας - δηλαδή να φανταστείτε το 2000 η σχολική διαρροή από την υποχρεωτική εκπαίδευση ήταν 65% για τα παιδιά της μειονότητας, όταν ο εθνικός μέσος όρος ήταν 6% και με αυτό το πρόγραμμα και με άλλα μέτρα της κυβέρνησης κατάφερε να πέσει μέσα σε λίγα χρόνια, μέσα σε έξι χρόνια, από το 65% στο 30%. Αυτά είναι θεαματικά δεδομένα για την εκπαίδευση που αλλάζει αργά. Η πρόσβαση των παιδιών στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, δηλαδή, μιλάμε για συγκλονιστικούς αριθμούς. Μέσα σε 10 χρόνια, τετραπλασιάστηκε η πρόσβαση των παιδιών στο Γυμνάσιο».

«Οι «πατριώτες» ψάχνουν πάντα κάτι που να μοιάζει εκφοβιστικό, άρα το να ασχολείται κανείς με τη μειονότητα είναι από μόνο του ένα θέμα, τι να πω… «εθνικά ύποπτο». Μία βαθύτερη ρητή ή άρρητη επιθυμία είναι «ας την αγράμματη, ας την στο περιθώριο», αν και αυτά είναι πολύ πεπαλαιωμένες απόψεις γιατί αποδείχτηκαν και τελείως αναποτελεσματικές και μιλάμε για 20 χρόνια πριν. Κατάλαβε η ελληνική πολιτεία εδώ και 20 χρόνια ότι αυτή ήταν μία «στραβή» πολιτική και την ανέκρουσε και νομίζω ότι έχει αρχίσει και βλέπει πάρα πολλά σημαντικά αποτελέσματα. Δηλαδή το 1996 έκανε αυτή την σχετική διάκριση για την είσοδο των παιδιών στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, αυτό έφερε μία τρομερή αλλαγή. Πρόσφατα υπογράφηκε η δυνατότητα πρόσληψης στο δημόσιο, δηλαδή πράγματα που είναι λίγο αυτονόητα και σιγά – σιγά, παίρνουν μορφή. Και εδώ που τα λέμε, τα αγκαλιάζουν και τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή αυτά που ακούγονται είναι μόνο ακραίες θέσεις»

Οικονομικά Ίμια

« επιθέσεις που εκδηλώνονται σε καθημερινή βάση, στην ελληνική οικονομία σε βαθμό που πλέον κερδίζει έδαφος η άποψη ότι βρίσκεται σε εξέλιξη πλήρες σχέδιο για πρόκληση «οικονομικών -Ιμίων», σε βάρος της κυβέρνησης Παπανδρέου »

Αυτή την φράση διάβασα στο Ποντίκι σήμερα με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν αυτόματα πληθώρα συνειρμών … « Οικονομικά Ίμια » ! Μάλιστα ! Μα πως αλλιώς είναι δυνατόν να εξηγηθούν οι λυσσαλέες επιθέσεις που δέχεται η χώρα ;

Βεβαίως και υπάρχει διαρθρωτικό πρόβλημα, βεβαίως και το δημόσιο χρέος είναι σε δυσθεώρητα ύψη και βεβαίως πρέπει να ληφθούν μέτρα εξυγίανσης. Αλλά …

Αλλά να βασικοί παράγοντες που δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν :

(a)
Η διεθνής συγκυρία όπου συνταράζεται από ανακατανομή της παγκόσμιας ισχύος και του πλούτου (βλ. Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία, Ιράν, Κορέα, Ιαπωνία …) δεν θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν όταν αποτιμούμε το οικονομικό status και τις προοπτικές μιας χώρας ; Δεν είναι προφανής και μέχρι στιγμής αθεράπευτη, η προσκόλληση του σύγχρονου καπιταλισμού σε διαδικασίες ανεξέλεγκτων δανεισμών ; Οι ιερείς του νεοφιλελευθερισμού που κατοικοεδρεύουν στα γραφεία των «εταιρειών αξιολόγησης» (sic) δεν τα γνωρίζουν αυτά ; Πως γίνεται και οι άλλοι ‘εταίροι’ μας της Δύσης άφησαν μόνη την Ευρώπη να τα βγάλει πέρα με το βάρος αυτής της γιγαντιαίας και ιστορικά πρωτόγνωρης ανακατανομής ; Είναι τόσο τυφλή η διεθνής κερδοσκοπία ώστε να επιτίθεται με ανοίκειους τρόπους στο ευρώ ;

(b)
Η Ευρωπαϊκή συγκυρία όπου όλες οι χώρες βρίσκονται έρμαιο της εντελώς ανεξέλεγκτης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που λειτουργεί ως παράρτημα της FED και του IMF παράγοντας αυθαίρετα πολιτική και επιβάλλοντας κατευθύνσεις που θα επιδρούν στις ζωές των Ευρωπαίων κατά τις επόμενες δεκαετίες δεν αξιολογείται ;
Ένα οικονομικά αλλά και θεσμικά ισχυρό κοινό ταμείο αλληλεγγύης – υπό των έλεγχο των Κυβερνήσεων - δεν θα έπρεπε να λειτουργεί στα Ευρωπαϊκά πλαίσια ώστε να προστατεύει τις περιφερειακές οικονομίες από ‘κακοτοπιές’ όπως αυτή που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες ;

Όλα αυτά δεν ‘κολλάνε’ μεταξύ τους. Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι κάποιοι - οι υπερατλαντικοί άσπονδοι ‘φίλοι’ μας ίσως – έχουν μεθοδευμένα ενορχηστρώσει με στην σύμπραξη του πρωτοπαλίκαρου της πολιτικής δουλικότητας (Βρετανία το λένε) μια επίθεση στην χώρα μας και στο μέλλον της καθ’ αυτό !

Πρόκειται πράγματι για Οικονομικά Ίμια. Ας ελπίσουμε ότι στην φάση αυτή ο Πρωθυπουργός θα αντιδράσει αποφασιστικότερα και με μεγαλύτερο θάρρος και αξιοπρέπεια από ότι ο προκάτοχός του των Ιμίων … Ας ελπίσουμε !
.

Τι φοβούνται οι πολιτικά ανύπαρκτοι κομματάνθρωποι του ΚΚ ;

Τα κείμενα της Έλλης Παππά δίνει στη δημοσιότητα το 1ο εξάμηνο του 2010 το Μουσείο Μπενάκη, στο οποίο τα είχε εμπιστευτεί η ίδια, με την προϋπόθεση ότι θα εκδοθούν μετά το θάνατό της. Αυτό ίσως δημιουργήσει συνειδησιακές ανατριχίλες στο απολιθωμένο κόμμα, ήδη ο πολιτικός νάνος κος Μαϊλης ‘έκρινε’ (sic) τις θέσεις της κυρίας Έλλης Παππά … τα χειρότερα (μάλλον) έπονται. 

Όπως αναφέρει, σε ανακοίνωσή του το Μουσείο, πρόκειται για δύο «φακέλους» - μαρτυρία, με περιεχόμενο που αφορά την ιστορική πορεία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και, κυριότατα, τη δική της σχέση με αυτό. Ο πρώτος φάκελος έχει τίτλο «Υπόθεση Πλουμπίδη», ενώ ο δεύτερος σχετίζεται με «τη δράση της μέσα στις γραμμές της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς». 

[    Με το όπλο «παρά πόδα» αναμένει ο Περισσός τη δημοσιοποίηση από το Μουσείο Μπενάκη της «πολιτικής διαθήκης» της Ελλης Παππά, συντρόφου του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος εκτελέστηκε το 1952 από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Η είδηση ότι το μουσείο θα εκδώσει ως το προσεχές καλοκαίρι τα κείμενα που παρέδωσε η ίδια (το 1993 και το 1995) στον διευθυντή του Αγγ. Δεληβορριά με τη ρητή προϋπόθεση να γίνει γνωστό το περιεχόμενό τους μετά τον θάνατό της, ενεργοποίησε τα κομματικά ανακλαστικά.

Η δημοσίευση της επιστολής που συνόδευε μέρος του «φακέλου» της και η οποία συνιστούσε ένα δριμύ «κατηγορώ» κατά των σταλινικών μεθόδων στην άσκηση της κομματικής εξουσίας, προκάλεσε την (αναμενόμενη) αντίδραση του ΚΚΕ, το οποίο διά του εκπροσώπου του- και εκ των κεντρικών ιδεολογικών εκφραστών του Περισσού- κ. Μ. Μαΐλη απεφάνθη ότι «η Ελλη Παππά δεν έβγαλε σωστά συμπεράσματα από την πορεία του ΚΚΕ» (σσ : τι μας λες!).

Το «σήμα» που εξέπεμψε εμμέσως η ηγεσία του κόμματος προς κάθε κατεύθυνση- από τον Τύπο ως τους οικείους της- ήταν ότι όσα γράφονται και λέγονται, αλλά κυρίως όσα θα έλθουν στο φως της δημοσιότητας με την έκδοση του πλήρους περιεχομένου της «πολιτικής διαθήκης», έχουν στόχο «να πλήξουν το ΚΚΕ». - (Από το tvxs και από άρθρο του Λάμπρου Σταυρόπουλου στο «Βήμα της Κυριακής»)    ]

Έκκληση Γονέων 3ου Γυμνασίου Ν. Φιλαδέλφειας

 Αναδημοσιεύω από τα blog :

http://e-cynical.blogspot.com

http://nellys-logia.blogspot.com/2009/12/blog-post_9864.html

ΜΕΡΟΣ Β'

Προς την Υπουργό Παιδείας δια Βίου Μάθησης και ΘρησκευμάτωνΚυρία Άννα Διαμαντοπούλου

Προς τον Περιφερειακό Διευθυντή Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής

Κύριο Παρασκευά Γιαλούρη

Προς την Διευθύντρια του Α' ΠΥΣΔΕ Αττικής

Κυρία Πολυξένη Ζαβού-Ράδου

Προς όλα τα μέλη του ΠΥΣΔΕ

Προς όλους τους Συλλόγους και τις Ομοσπονδίες των Καθηγητών

Προς όλους τους Εκπαιδευτικούς

Προς όλους τους Γονείς

Προς όλους τους Μαθητές

Προς κάθε ενδιαφερόμενο

Έχω την χαρά και την τιμή να είμαι Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας.

Παίρνω το θάρρος να σας γράψω ζητώντας τη βοήθειά σας για ένα θέμα, που μας καίει όλους πολύ, τις κρίσεις των διευθυντών.

Στο καταταλαιπωρημένο σχολείο μας που υπέφερε από δεινά τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία είχαμε την τύχη, μετά τις κρίσεις του 2007, να έρθει μια Διευθύντρια, η κυρία Μαρία Χατζηιωάννου, που κατάφερε το ακατόρθωτο: Από αχούρι, με μορφή εγκαταλελειμμένου, ξεχαρβαλωμένου αναμορφωτηρίου να το μετατρέψει σε σχολείο- αγκαλιά για όλα τα παιδιά.

Το σχολείο μας δεν είχε τίποτα σωστό. Ηταν όλα ξεχαρβαλωμένα, δεν παρείχε ούτε τα στοιχειώδη και επιπλέον λειτουργούσε και υπό ένα καθεστώς τρομοκρατίας και χαφιεδισμού. Τα παιδιά έκαναν συνεχώς καταλήψεις διεκδικώντας τα αυτονόητα. Μέχρι και το βάψιμο των αιθουσών το κάναμε οι γονείς κάποιες Κυριακές.

Και ήρθε αυτή η γυναίκα και έβαλε τάξη σε όλα, μα κυρίως έβαλε αγάπη.

Και το σχολείο μας έγινε αυτό, που έπρεπε να είναι τα σχολεία όλου του κόσμου.

Μια κυψέλη δημιουργίας και αγάπης.

Τέρμα τα προβλήματα, τέρμα η παραβατικότητα, τέρμα οι καταλήψεις.

Τα παιδιά ξεκίνησαν δράσεις και προγράμματα, που θα ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο.

Τα παιδιά αγάπησαν αυτήν, αγάπησαν τα μαθήματα, αγάπησαν το σχολείο τους σαν το σπίτι τους.

Το φροντίζουν. Το προσέχουν.

Και τώρα έρχεται το Α' ΠΥΣΔΕ, μ΄αυτήν την παράνομη, όπως διαβάζω, διαδικασία και τα ακυρώνει όλα.

Θέλει να μας πάρει την Διευθύντρια, παρόλο που η ίδια δήλωσε ότι δεν θέλει να μετακινηθεί, άλλωστε σε λίγο μπορεί να συνταξιοδοτηθεί, αν θέλει.

Και ερωτώ, μήπως τηρώντας τους τύπους χάνουμε την ουσία;

Ποιός ο ρόλος του εκπαιδευτικού;

Ποιός ο ρόλος του σχολείου;

Ποιός ο ρόλος όλων αυτών, που διορίζονται ή εκλέγονται για να καλύψουν θέσεις καίριες, όπως αυτές των ΠΥΣΔΕ;

Πώς τιμάται ένας επιτυχημένος Διευθυντής; Με το να τον αλλάζετε πόστο παρά τη θέλησή του;

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με την Διευθύντρια του ΠΥΣΔΕ και τηλεφωνικά, να της εκφράσω την αγωνία μας και την επιθυμία μας, όμως αν και κατανοώ την έντασή της και τις πιέσεις που δέχεται πανταχόθεν, δεν μπορώ να κατανοήσω την αντίληψή της, πως "οι γονείς δεν έχουν κανένα λόγο για τα παιδιά τους και ουδείς αναντικατάστατος"!!!!

Πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση, να γελοιοποιεί την αγωνία ενός γονιού, εκλεγμένου στη θέση του Προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου μας κλείνοντάς του το τηλέφωνο;

Ουδείς αναντικατάστατος, μου είπε! Μα, είμαστε όλοι ίδιοι; Δεν υπάρχουν καλοί, καλύτεροι και χειρότεροι;

Η ίδια η διαδικασία των κρίσεων δεν το αποδεικνύει αυτό;

Και αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε λόγο για το καλό των παιδιών μας, τότε ποιός έχει;

Το άρθρο 3 της χάρτας για τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των γονέων της ευρωπαϊκής κοινότητας, ορίζει πως:

"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥΣ.

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΩΣ ΕΤΑΙΡΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ."

Και το άρθρο 8:

"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΨΉ ΤΟΥΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΖΗΤΑΤΑΙ ΕΝΕΡΓΑ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ."

Και ναι, η Διευθύντριά μας είναι αναντικατάστατη!!!

Μα και όλα τα σχολεία θα αναστατωθούν με τις μετακινήσεις στη μέση της χρονιάς. Από τη μια η γρίπη, από την άλλη οι καταλήψεις, τώρα συμβαίνει και αυτό, τί θα πάρουν τα παιδιά από τη φετινή χρονιά; Γιατί δεν έγιναν οι κρίσεις το καλοκαίρι, που μας πέρασε ή γιατί δεν γίνονται το καλοκαίρι που θα έρθει;

Γιατί δεν ζητάτε εκ νέου δηλώσεις προτίμησης σχολείων;

Οι προτιμήσεις των υποψηφίων είναι φυσικό να έχουν αλλάξει σε αυτά τα δυο χρόνια. Γιατί έγινε καταμέτρηση μορίων χωρίς δηλώσεις; Και οι συνεντεύξεις τι νόημα είχαν;

Σας παρακαλώ λοιπόν θερμά, βοηθήστε μας να κρατήσουμε τη Διευθύντριά μας!

Μην αφήσετε να αναστατωθούν τόσα σχολειά στο μέσον της χρονιάς!

Αφουγκραστείτε τις αγωνίες των γονιών!

Τις επιθυμίες των παιδιών!

Αυτά είναι το μέλλον της Ελλάδας.

Πάρτε τα στα σοβαρά!

Ας μην χάνουμε την ουσία και ας δούμε το θέμα προς όφελος των παιδιών μας.

Με εκτίμηση

Η Πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Γονέων και Kηδεμόνων του 3ου Γυμν. Ν. Φιλαδέλφειας

ΠΑΣΟΚ: Όνειρο ήταν και πάει ; (... ή μήπως όχι ;)

Διαβάζουμε για προτάσεις εξεταστικών και διερεύνηση των σκανδάλων Siemens και Βατοπεδίου και μπλα μπλα μπλα ... αυτή ακριβώς την συζήτηση είχαμε με φίλους πριν από λίγο ... άρχισαν οι 'εξεταστικές' (!) σας θυμίζει κάτι ; Η χώρα έχει μαζεμένα τεράστια προβλήματα πέντε δεκαετιών και αυτοί ασχολούνται … ‘περι σκανδάλων’ ; Έλεος !

Μήπως κάποιοι εντελώς ανεγκέφαλοι πασοκοι δεν κατάλαβαν για ποιο λόγο τους ψήφισε ο κόσμος και γιατί τους έβαλε στις θέσεις εξουσίας ;

Μήπως κάποιοι κακόβουλοι και πουλημένοι προσπαθούν να παρασύρουν τον Πρωθυπουργό στο ηθικό και πολιτικό του Βατερλό (οδηγώντας τον σε ατέρμονες  και ανούσιες ενέργεις) ;

Αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι είναι τόσο επικίνδυνοι για την χώρα και για την παράταξή τους (*) ... θα περιμένουμε λίγο τρέμοντας αλλά και ευχόμενοι να διαψευστούν οι φόβοι μας ... όμως άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι κάτι δεν πάει καλά με δαύτους ... κάτι δεν πάει καλά ...

(*) ... με τη λέξη 'παράταξη' εννοώ τα εκατομμύρια των Ελλήνων που τους στηρίζουν και τους ψηφίζουν, είναι οι Έλληνες του Καποδίστρια, του Κουμουνδούρου, του Τρικούπη, του Βενιζέλου ... λέτε να απογοητευτούν για άλλη μια φορά ;

G. Sachs: Ρυθμιστής για Ελλάδα η Moody΄s ελέω ΕΚΤ

Αναδημοσιεύω το σχόλιο του euro2day που περιγράφει σε λίγες μόλις γραμμές :

(α) πόσο πολιτικά αλλά και ηθικά σαθρό είναι το οικοδόμημα που λέγεται ΕΕ
(β) πόσο ανοίκεια και ύπουλη είναι η επίθεση που αυτή την στιγμή δέχεται η χώρα μας
(γ) πόσο αδύναμοι και απροετοίμαστοι είμαστε αφού η από του 1824 πουλημένη ηγεσία της χώρας είναι ανίκανη να την προστατεύσει 

Διαβάστε :

Την … παράδοξη θέση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να περιμένει από τη Moody’s να αποφασίσει κατά πόσον η Ελλάδα δικαιούται να έχει πρόσβαση στα δάνεια του κεντρικού τραπεζικού ιδρύματος σχολιάζει έκθεση της Goldman Sachs για τις εξελίξεις στην ελληνική οικονομία. 

Όπως επισημαίνει ο οίκος, η Moody’s αναγορεύεται σε de facto ρυθμιστή της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας λόγω των κανόνων της ΕΚΤ που ορίζουν ότι για να γίνουν αποδεκτά τα ομόλογα μιας χώρας πρέπει τουλάχιστον ένα από τα τρία πρακτορεία αξιολόγησης να τα αξιολογεί με rating "A-" ή μεγαλύτερο. 

Με τη Fitch και την S&P να έχουν υποχωρήσει σε χαμηλότερες αξιολογήσεις από αυτήν, μένει μόνο η Moody’s, η οποία αναμένεται να αλλάξει την τρέχουσα αξιολόγησή της από το "Α1" που είναι τώρα σε χαμηλότερη. 

Λόγω της κρίσης η ΕΚΤ έχει προσωρινά μειώσει τις απαιτήσεις της για το ελάχιστο ύψος της πιστοληπτικής αξιολόγησης σε "BBB-", επίπεδο που καλύπτει προς το παρόν την ελληνική οικονομία. 

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο αναλυτής της Goldman Sachs, κ. Erik Nielsen, όταν ύστερα από περίπου έναν χρόνο το κεντρικό ευρωπαϊκό ίδρυμα επαναφέρει τις προηγούμενες απαιτήσεις, οι ιθύνοντες θα έρθουν πιθανότατα αντιμέτωποι με την παράδοξη κατάσταση το ομολογιακό χρέος μιας χώρα-μέλους να μην είναι αποδεκτό από την ΕΚΤ- το οποίο χαρακτηρίζεται από την έκθεση "ξεκάθαρα αστήριχτο".

.

ΠΑΜΕ ... μόνοι μας !

Ένα χρόνο πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, ζήλεψα το παρακάτω κείμενο και το αναδημοσίευσα από το blog stokanape. Δυστυχώς το ΚΚΕ επιδεικνύοντας τυφλή κομματική ιδιοτέλεια και πολιτικό πανικό, ανεξήγητα ακολουθούμενο από τον δημοσιογραφικό κόσμο (!), ξανακάνει τα ίδια και τα ίδια λάθη προκαλώντας μια εντελώς άστοχη απεργία σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία για την χώρα … απολαύστε :

[ Τους θυμάμαι από τότε. Τότε που μια νεολαία εν βρασμώ ψυχής και συνείδησης κατέβαινε κάθε Πέμπτη στην πορεία. Τους θυμάμαι από τότε που παλεύαμε για το Άρθρο 16. Απέναντι στη Μαριέττα, τις Hermes της τσάντες, την αλαζονεία μιας Δεξιάς κυβέρνησης.

Τους θυμάμαι από τότε. Από την μια εμείς. Όλοι μαζί. Αριστεροί του Σύριζα, των ΕΑΑΚ, των Οικολόγων, της ΠΑΣΠ και φοιτητές ανένταχτοι. Απλά συνειδητοποιημένοι. Αφυπνισμένοι. Απέναντι όλοι μαζί στον κοινό εχθρό.

Από την άλλη εκείνοι. Οι Κνίτες. Το ΠΑΜΕ. Μια γκετοποιημένη ομάδα που κάποιοι έδωσαν και τη ζωή τους για να έχουν αυτό το υφάκι το αφ’ υψηλού, αυτό που δεν σε έχω ανάγκη μωρέ. Περνώ και μόνος μου καλά. Εγώ κι ο κούκος. Και κάνουμε κι αντίσταση. Αμέ. Με κομματική ταμπέλα πάνω. Πρώτα Κουκουές, μετά άνθρωπος.

Οι καλύτερες πορείες. Οι πιο καλά περιφρουρημένες. Ξεκινούσαν την ίδια μέρα, από το ίδιο μέρος μια ώρα πιο μπροστά. Ποιος τους φτάνει!! Με αλυσίδα που δεν έσπαγε. Μα φυσικά. Ο κομματικός φερετζές ταιριάζει μούρλια με την πολιτική αφύπνιση. Με τον ξεσηκωμό. Έτσι νομίζουν, έτσι τους έχουν πείσει.

Και οι υπόλοιποι; Απλά μη Κουκουέδες. Αχταρμάς. Μα το σηκώνει η Αριστεροσύνη σου να περπατάς δίπλα - δίπλα με τον Πασόκο; Έλα ντε. Πες τα χρυσόστομε.

Το ίδιο και σήμερα. Το ίδιο και τώρα. Σε μέρες που οι ματατζήδες χτυπούν με ισραηλινά τοξικά δακρυγόνα τους μαθητές. Τα δεκαπεντάχρονα. Τα πιτσιρίκια. Αυτοί αγκαλιά με το σφυροδρέπανο. Και την αδιαφορία. Αφού το πιτσιρίκι από τα γεννοφάσκια του δεν έχει γραφτεί στην Κνε καλά να πάθει. Πολύ ωμά. Πολύ απλά. Πολύ αληθινά.

Την ίδια μέρα, στο ίδιο μέρος αλλά μια ώρα νωρίτερα πάντα η πορεία τους. Τα είπαμε αυτά. Σήμερα που οι μαθητές χρειάζονται την προστασία. Σήμερα που η μαζικότητα δεν αποτελεί αριστερή φανφάρα. Σήμερα αυτοί εξακολουθούν να γυρίζουν την πλάτη στον κόσμο που δεν κατεβαίνει με κομματικές παρωπίδες στο δρόμο.

Μην χαλάς την μοναξιά σου, αριστερά μου. Πολλές γενιές, πολλές νιότες χάθηκαν πάνω από μια φθαρμένη ιδεολογία. Μια παραπάνω … μα τι σημασία έχει. ]

Ήθελα να τελειώσω σημειώνοντας ότι το περίφημο Π.Α.ΜΕ που διολισθαίνει όλο και περισσότερο στον τραμπουκισμό αποτελεί το βασικό εργαλείο για την τωρινή απεργία όπως αποτελεί και βασικό μοχλό συμπολίτευσης με την Νέα Δημοκρατία … αλλά κυρίως σύμαχο στην προσπάθεια καταστροφής της αριστεράς … αηδία !
.

Δεν φταίει το spread, εμείς φταίμε ...

(φωτ.: Ελισάβετ Μωράκη)

Σε δύσκολους και μελαγχολικούς καιρούς όπου περισσεύει η χαύνωση της παραίτησης και η απαισιοδοξία που συμπλέκεται με την συνήθεια, αξίζει πραγματικά να διαβάζονται τέτοια κείμενα που καταφέρνουν να συγκεράσουν γνήσια αισιοδοξία – αλλά κυρίως - θετικό πνεύμα μέσα στην προσγειωμένη αντικειμενικότητά τους.

Γι’ αυτό λοιπόν παραθέτω ένα απόσπασμα από την ανάρτηση «Δεν φταίει το spread, εμείς φταίμε» στο ιστολόγιο ‘βλέμμα’ του Νίκου Ξυδάκη.

«Το ερεθισμένο νευρικό σύστημα της νεολαίας, παραπαίον ανάμεσα σε ναρκισσιστικούς συναγερμούς και μελαγχολικές βυθίσεις, επηρεάζει αντινομικά την υπόλοιπη κοινωνία των ενηλίκων, ήδη αποσταθεροποιημένη και έμφοβη. Δικαίως. Οχι μόνο επειδή πολλές πηγές δυσθυμίας είναι κοινές, αλλά και γιατί αυτοί οι νέοι αλληλεπιδρούν άμεσα με τις καταγωγικές τους οικογένειες. Εξ ου και οι νενανικές υπερβάσεις, οι ακρότητες και οι αστοχίες, δεν καταδικάζονται αναλόγως αυστηρά από όλους. Οσοι είναι γονείς, κατά τεκμήριο, δείχνουν άλλη κατανόηση, άλλη ανοχή.

Κατανόηση, ανοχή: ιδού τα καταχωμένα, φθαρμένα θεμέλια της δυσθυμούσας κοινωνίας μας. (Θα πρόσθετα: και αυτοπειθαρχία και αυτοσεβασμός, αλλά ας μείνουμε στα πρώτα.) Την κατανόηση ας την εννοήσουμε και ως συμπάθεια, ως ενσυναίσθηση: να μπορούμε και να θέλουμε όχι μόνο να καταλάβουμε αλλά και να συναισθανθούμε, να συμπονέσουμε και να μοιραστούμε. Με διατρέχει μια εμμονή με αυτή την έννοια, αυτή τη στάση, εκ του ρομαντισμού αντλούμενη· θεωρώ ότι είναι πυλώνας του συλλογικού βίου ελεύθερων ανθρώπων. Μαζί, η ανοχή, κληρονομιά ελευθεριακή και φιλελεύθερη, διαφωτιστική.

Αυτή η κληρονομιά, αυτή η ηθική και ιστορική στάση λείπει σήμερα. Ποτισμένοι από κανιβαλικό ατομικισμό, νάρκισσοι και μόνοι, υποταγμένοι και ετερόνομοι, ανήμποροι να αφουγκραστούμε τους γόνους μας, απρόθυμοι να αναλάβουμε ευθύνες και ρίσκα, βλέπουμε τη συλλογική ζωή να βουλιάζει στη διαφθορά και την απάθεια, και αντιδρούμε με εργαλειακούς σπασμούς, λέμε ότι για το χάλι μας φταίει το spread ομολόγων και η διεθνής κερδοσκοπία. Δεν φταίνε αυτά. Εμείς φταίμε.»

.

Η κλιματική αλλαγή και ... άλλα διηγήματα ...

Κάποιοι κρατούν καλά κρυμμένες τις πληροφορίες που δείχνουν ότι οι διακυμάνσεις του διοξειδίου και οι αυξομειώσεις της πλανητικής θερμοκρασίας είναι φαινόμενα που επαναλήφθηκαν εκατοντάδες φορές στα τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια της ζωής του Πλανήτη και πολύ πριν ο άνθρωπος ανακαλύψει καν την ίδια την φωτιά !

Το κοινό βομβαρδίζεται ανελέητα από μοντέλα και αναλύσεις που περιγράφουν την διακύμανση της θερμοκρασίας του πλανήτη σε εύρος μισού βαθμού Κελσίου (!!) για τις δέκα τελευταίες δεκαετίες – λες και κάτι τρέχει στα γύφτικα !

Κάποιοι ξεχνούν να μας πληροφορήσουν για τα προφανή συμπεράσματα από την μελέτη του πάγου μεγάλου βάθους στην Αρκτική και στην Ανταρκτική που σχετίζονται με μεγάλες και επαναλαμβανόμενες διακυμάνσεις στην θερμοκρασία του πλανήτη και στην περιεκτικότητα της ατμόσφαιράς του σε διοξείδιο πριν ακόμη εμφανιστεί το είδος μας! Διάφοροι γητευτές σε στυλ Αλ Γκόρ υπνωτίζουν εκατομμύρια ανθρώπους δημιουργώντας μια νέα γενιά ανυποψίαστων θυμάτων.

Δεν μας εξηγεί κανείς ότι οι νέες μορφές ενέργειας αναπτύσσονται ταχύτατα, από τις ανεμογεννήτριες και τους θαλάσσιους συλλέκτες μέχρι την νέα γενιά φωτοβολταϊκών αλλά ΚΑΙ τα τελευταίου τύπου πυρηνικά ‘εργοστάσια’ που λειτουργούν πρακτικά χωρίς ρίσκο, με ελάχιστα απόβλητα παράγοντας σχεδόν, τα ίδια τα καύσιμά τους ! (… είναι και αυτό μια μορφή ανεξαρτησίας από τους κοιλαράδες του TEXAS).

Δεν μας εξηγεί κανείς την ραγδαία, την ανεπανάληπτη στην ιστορία της τεχνικής, πρόοδο στην ενεργειακή παραγωγή από σύντηξη που βρίσκεται πλέον ελάχιστες δεκαετίες μακριά από την φάση της βιομηχανικής παραγωγής, ούτε βέβαια ότι οι ενεργειακές ανάγκες της ανθρωπότητας αυξάνονται με πολύ χαμηλότερους ρυθμούς από ότι πιστεύαμε πριν χρόνια !

Ακόμα και η παρατηρούμενη αστάθεια στο ρεύμα το κόλπου (από τα δις τόνους γλυκού νερού από το λιώσιμο των πάγων του Β. Πόλου) είναι στα πλαίσια της μη σταθερής συμπεριφοράς του πλανήτη που ΔΕΝ είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί κατά τα γούστα μας !

Το παραμύθι περί κλίματος είναι καλό διότι έχει και δράκο !

Ο δράκος είναι η προσπάθεια να εμπορευματοποιήσουμε την ίδια την ατμόσφαιρά μας, είναι η προσπάθεια ορισμένων (υπό το όνομα της οικολογίας) να μανιπουλάρουν τους ρυθμούς και τους τρόπους ενεργειακής ανάπτυξης ολόκληρων χωρών προσπαθώντας μάταια να δώσουν επί πλέον ζωή σε οικονομικά σχήματα, συνασπισμούς και πολιτικές που βρίσκονται πλέον στην φάση της παρακμής.

Ο δράκος είναι η χρήση των εξωφρενικά (εξωφρενικά!) ακριβών ‘πράσινων’ λαμπτήρων, πράσινων αυτοκινήτων, πράσινων ρούχων και πράσινων αλόγων …

Ο δράκος είναι που μας τρομάζει τόσο ώστε ως φιλήσυχα, ανυποψίαστα και φοβισμένα πρόβατα θα ανοίξουμε τα πορτοφόλια μας και θα αγοράσουμε εκατοντάδες εκατομμύρια «οικολογικά» αυτοκίνητα που είναι «πράσινα» εξ’ ου και εξωφρενικά και αδικαιολόγητα ακριβότερα από 20 έως 50% ! Τα παλιά αυτοκίνητα θα τα ανακυκλώσουμε (με τεράστιο ενεργειακό κόστος) !

Φυσικά και προτιμούμε τις ήπιες και ανανεώσιμες μορφές ενέργειας ! Έχουμε όμως πολλούς (πάρα πολλούς!) και πραγματικούς λόγους γι αυτό.

Οι υστερικοί ‘κλιματιστές’ ας ψάξουν για κορόιδα … αλλού !

.

War is ... Peace !

Κουπόνια βρε ! ... Κουπόνια !

Οι απαίδευτοι, οι ανυποψίαστοι, οι άσχετοι, οι άνθρωποι χωρίς αισθητική …

Οι ερασιτέχνες Υπουργοί (sic) χωρίς κοινή λογική αλλά και χωρίς καν συμβούλους της προκοπής …

Δίνουν ΔΕΛΤΙΟ στο Ελληνικό Κοινό …

Σε μια ταλαιπωρημένη χώρα που χρειάζεται εμψύχωση, δυναμικές λύσεις και σοβαρούς ηγέτες, αυτό σκέφτηκε να κάνει ο Υπουργός Εργασίας ! Να δώσει δελτίο στον κόσμο έτσι ώστε να εμπεδώσει την ανασφάλεια και την απαισιοδοξία … μπράβο !

Είναι και αυτός ένας τρόπος να καταρρακώσουν την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού, αφού από ότι φαίνεται τους είναι εμπόδιο ...

Δεν κατηγορώ και δεν κάνω κριτική πολιτικά, σημειώνω μόνο την έλλειψη ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ !

Αν αυτές οι αποφάσεις καθρεφτίζουν και το επίπεδο του κόμματός του … τότε αλίμονό μας …
.

U.S. Foreign Policy ... Flow Chart !

Αν έχεις φίλους που σου δείχνουν τα σωστά μονοπάτια όπως ο Macedoine, τότε καταλήγεις μπροστά στην διεισδυτική ματιά και τον αμείλικτο σαρκασμό του Andy Singer …

( από το … απίστευτο ! … blog και το ιδιαίτερα ενδιαφέρον portal του Ari Rusila )
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
  Andy Singer

Revolutionary Association of the Women of Afghanistan

RAWA