Η προστασία ως εργαλείο επιβολής

Η προστασία ως εργαλείο επιβολής

Ο βραδύνους φουσκωτός που είναι υπεύθυνος πολιτικής προστασίας μας έστειλε χθες μέσω του 112 το βλακώδες μήνυμα ‘αποφύγετε ενέργειες που ενδεχομένως να προκαλέσουν πυρκαγιά’. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να αχρηστεύσει και να εξευτελίσει κάποιος ένα μέσο που ίσως σε κάποια πραγματικά σοβαρή περίπτωση θα μπορούσε να φανεί φοβερά χρήσιμο.

Με αφορμή την ενέργεια αυτή μπορούν να σημειωθούν κάποιες παρατηρήσεις.

Ένα, πως η χαμηλή νοημοσύνη συμβαδίζει συχνά με φασίζουσες νοοτροπίες και άτομα που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τη λαχτάρα τους να ασκήσουν εξουσία ενοχλώντας χωρίς λόγο τους πάντες και προβάλλοντας σε κάθε ευκαιρία το κενό τους εγώ που εκτός των άλλων, χαρακτηρίζεται και από μία χωρίς όρια ευθυνοφοβία.

Δεύτερο, πως το υπερδεξιό κόμμα και η κυβέρνησή του είναι αθεράπευτα εθισμένοι στην ανούσια και άχρηστη παραγωγή ιεραρχίας που προκύπτει όχι μόνο από την υπερσυντηρητική κουλτούρα αλλά και από τραυματισμένα εγώ και ανασφαλείς προσωπικότητες.

Τρίτο, πως η εμμονή των σαλτιμπάγκων κυβερνητών να απευθύνονται στο κοινό ως αυτό να απαρτίζεται από ανίδεα μειράκια, είναι θεμελιώδες γνώρισμα του φασισμού και δεν προμηνύει τίποτε καλό γι αυτόν το τόπο αφού εθίζει τους πολίτες σε μια αρρωστημένη κατάσταση που θα μπορούσε μόνο να αντιστοιχηθεί με ό,τι περιέγραψε η Hannah Arendt ως ‘Κοινοτοπία του Κακού’.

Inception και εμβόλια

 

Με αφορμή τις προσπάθειες για ανάπτυξη εμβολίου κατά COVID-19 έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση περί εμβολίων…

Υπάρχει, για παράδειγμα, μια εντυπωσιακή η συσχέτιση μεταξύ παραγωγής DDT και polio. Τι μας έσωσε λοιπόν από την πολιομυελίτιδα; Το εμβόλιο η ή κατάργηση του DDT;

Υπάρχει και άλλος ένας προβληματισμός σε ιατρικούς κύκλους που αφορά συσχέτιση μεταξύ εμβολίων γενικά και μεγάλης αύξησης των αυτοάνοσων στον πληθυσμό.

Σήμερα γράφτηκε πως η AstraZeneca (το διαβόητο εμβόλιο Oxford) έχει ήδη εξασφαλίσει εκτός από αγορές και νομική ασυλία έναντι πιθανών παρενεργειών στο υπό ανάπτυξη εμβόλιό της.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για οποιονδήποτε να πάρει θέσει για τέτοια ζητήματα.

Το βέβαιο είναι πως, αν εξαιρέσει κανείς τα αμιγώς δημόσια ερευνητικά κέντρα, οι φαρμακευτικές εταιρείες-γίγαντες, από την ίδια τη δομή τους, λειτουργούν ανεξάρτητα από πρόσωπα και οπωσδήποτε δεν στοχεύουν πρώτιστα στην εξυπηρέτηση του Ανθρώπου αλλά στην αύξηση των κερδών τους.