Τα μεταξωτά βρακιά

Ας υποθέσουμε πως ζούσαμε σε μια ιδεατή χώρα όπου:

-          Οι πολίτες ήταν ενεργοποιημένοι, καλά ενημερωμένοι και είχαν πραγματικά την διάθεση να υποβληθούν σε πολύ μεγάλες θυσίες ώστε να προστατεύσουν τη χώρα τους από τον εξευτελιστικό και αδιέξοδο έλεγχο ο οποίος τελικά επιβλήθηκε χθες

-        Ο πολιτικός κόσμος στο μεγαλύτερο μέρος του, είχε την διάθεση να στηρίξει μια εθνική / ευρωπαϊκή προσπάθεια ανασυγκρότησης της Ελλάδας συμβατή με την αξιοπρέπεια, την δημοκρατία και τις θεμελιώδεις Ευρωπαϊκές αρχές

-          Η χώρα είχε αποθέματα πόρων για ικανό χρονικό διάστημα

-          Η χώρα διέθετε ενεργό και αποδοτικό παραγωγικό μηχανισμό

-       Η χώρα διέθετε εναλλακτικές πολιτικές επιλογές στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων και σε αυτό των διεθνών εμπορικών συναλλαγών

-          Η χώρα είχε πραγματικό και όχι εικονικό έλεγχο πάνω στο τραπεζικό της σύστημα

-         Οι μηχανισμοί του Δημόσιου και του Ιδιωτικού τομέα αντιδρούσαν θετικά και υποστηρικτικά στην προσπάθεια της κυβέρνησης

-       Η οικονομική και πολιτική ελίτ συμφωνούσαν και στήριζαν την προσπάθεια εξόδου της χώρας από τον αδιέξοδο οικονομικό έλεγχο

-        Η οικονομική ελίτ ήταν διατεθειμένη να επαναφέρει πόρους εντός της χώρας και να επενδύσει στην πραγματική οικονομία

-          Η ίδια η ηγεσία της κυβέρνησης δεν έβλεπε με φόβο τις ελάχιστες εναλλακτικές πολιτικές διεξόδους που είχε στην διάθεσή της πριν τον δεκαεπτάωρο διασυρμό (πιθανή προκήρυξη εκλογών, εθνικοποίηση τραπεζών, προσωρινό παράλληλο νόμισμα, παύση εξυπηρέτησης του χρέους κλπ κλπ)

Σε μια τέτοια υποθετική περίπτωση λοιπόν, η χθεσινή Συμφωνία θα ήταν πολύ κακή, κατάπτυστη και όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτήν θα έπρεπε να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

Επειδή όμως στην πραγματικότητα τίποτα απολύτως από τα παραπάνω δεν ισχύει, , επειδή καμία από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν έχει κατακτηθεί από την Ελληνική κοινωνία (και ποτέ δεν είναι καλή επιλογή μια θυσία χωρίς νόημα) πρέπει λογικά, επιλέγοντας το λιγότερο κακό από τα κακά, να πούμε πως η Συμφωνία είναι καλή, πολύ καλή, άριστη και πρέπει να υλοποιηθεί στο σύνολό της και το ταχύτερο δυνατόν.

Διότι, τα μεταξωτά βρακιά, όπως έλεγαν και οι γιαγιές μας, θέλουν επιδέξιους κώλους αγαπητοί συμπολίτες.

Schäuble to Lew: I'll trade you Greece for Puerto Rico

Συνοψίζω εν τάχει την κατάσταση όπως την έχω αντιληφθεί:

1-Δεν κάλεσαν τον Έλληνα υπουργό οικονομικών σε Eurogroup πριν περίπου 10 μέρες, αλλά η Ελλάδα δεν αντέδρασε. Κανείς διπλωμάτης, κανένας Ελληνικός θεσμός, κανένας υπουργός εξωτερικών δεν αντέδρασε για την ενέργεια των ακραίων ‘ετέρων’ η οποία προσβάλει ευθέως την χώρα, δηλαδή τα 11.000.000 πρόσωπα που την αποτελούν και καταλύει κάθε έννοια νομιμότητας και σεβασμού των κανόνων της ΕΕ για τους οποίους πολλοί από τους ‘ετέρους’ κόπτονται αυτή την περίοδο.

2- Έκαναν τελικά δημοψήφισμα χωρίς νόημα και ύστερα στην ουσία αντέστρεψαν το νόημά του κάνοντας το ΟΧΙ ΝΑΙ.

3- Την επομένη του δημοψηφίσματος, με μια πρωτοβουλία ανείπωτης δουλικότητας ο πρωθυπουργός απολύει τον αρχιτέκτονα του ΟΧΙ. Ο πρωθυπουργός επιτρέπει σε εξωτερικούς ή άλλους άδηλους παράγοντες να έχουν λόγο στην σύνθεση της κυβέρνησής του. Κι αν αύριο δεν αρέσει αυτός ο ίδιος;

3- Έκαναν δημοψήφισμα ενώ είχαν προειδοποιηθεί πως θα τους έκλειναν τις τράπεζες χωρίς να έχουν σχέδιο, οικονομική καβάντζα ή κάποιο άλλο back-up.

4- Η παρούσα κατάσταση αποτελεί την χαριστική βολή για την Ελληνική Οικονομία - τα λαμόγια κερδοσκοπούν ασύστολα, τίποτα δεν λειτουργεί.

5- Έγινε σύνοδος πολιτικών αρχηγών στο εσωτερικό πριν από τη σύνοδο πολιτικών αρχηγών της Ευρωζώνης θέτοντας στην ουσία την χώρα σε καθεστώς κυβέρνησης εθνικής ενότητας, άρα αποδυναμώνοντας δραματικά την θέση του πρωθυπουργού σε πολύ κρίσιμη στιγμή.

7- Εστάλει νέος υπουργός που καταφανώς δεν διαθέτει τα προσόντα και το 'εκτόπισμα' που απαιτείται‏.

8- Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να υπογράψει συμφωνία ίδια - ή και σκληρότερη - από αυτή που του της προτάθηκε από τις 25 Ιουνίου !‏

Ως επιβράβευση της δουλικότητας της κυβέρνησης που με εξωφρενική ελαφρότητα θυσίασε τον πλέον ισχυρό και πολύτιμο, ιδίως σε αυτή την φάση, συνεργάτη της, ο Σόιμπλε μας κατέταξε όλους εκεί ακριβώς που ανήκουμε: στην κατηγορία Πουέρτο Ρίκο. Για την απίστευτη αυτή δήλωση του ακροδεξιού Γερμανού, και πάλι, ουδείς αντέδρασε από την Ελληνική πλευρά… Ποιος έχει σειρά να θυσιαστεί τώρα;

Φανταστείτε λοιπόν να μην επιτύχουν έως την Κυριακή το βράδυ οι διαπραγματεύσεις και να κληθεί αυτής της ποιότητας η ηγεσία να μας οδηγήσει εκτός ευρώ… Εφιάλτης !

Ιστορίες Πείνας

Αθανάσιος Δρατζίδης

www.badarts.gr

Ιστορίες Πείνας

ΠΡΩΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

1979, καλοκαίρι, είμαι είκοσι χρονών.

Μετά από δέκα τρεις μέρες περπατήματος στα νότια παράλια της Κρήτης, ξεκινώντας από τη Χώρα Σφακίων, αφού έχασα το καραβάκι για Γαύδο, έφτασα μεσημέρι, ντάλα ο ήλιος, σε έναν μικρό οικισμό κάπου μεταξύ Ιεράπετρας και Σητείας. Πεινούσα πολύ. Πάω στη μικρή πλατεία, ανοιχτό ένα καφενείο, κάθονται έξω κάτω από ένα κιόσκι τρεις κρητικοί μουστακαλήδες στα μαύρα, μεγαλύτεροι από μένα, τριαντάρηδες. Τους κοιτάζω στα μάτια και τους λέω: πεινάω.

Κάθισε, μου λένε. Κάθομαι. Πεινάς, ε; Ναι, τους λέω, πεινάω πολύ. Κοιτάζονται μεταξύ τους κι ένας μου λέει: φάε, δείχνοντάς με ένα μικρό πιατάκι του καφέ με μύγες. Σκότωναν μύγες. Κοιταζόμαστε στα μάτια όπως οι πιστολέρος στα καμπόικα έργα πριν τραβήξουν τα περίστροφα. Πᾳίρνω το πιατάκι, αδειάζω τις μύγες στην αριστερή μου χούφτα, τις βάζω στο στόμα, τις μασάω επιδεικτικά, τις καταπίνω, ανοίγω το στόμα να δουν τι έχει μέσα και τους ρωτάω, έχει άλλες;

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και ένας από αυτούς φώναξε τον καφετζή.

Ήπια ρακή με ντάκο ποτισμένο με λάδι, ψωμί ζυμωτό, έφαγα δύο πιάτα σουπιές με ελιές, ήπια άσπρο κρασί, γραβιέρα με μέλι για επιδόρπιο.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

1986, χειμώνας, είμαι είκοσι εφτά χρονών.

Ναύπλιο, περιμένουμε να κλείσουν συμφωνία οι πορτοκαλάδες αγρότες με τους εμπόρους. Πέρασαν δέκα μέρες, τίποτα. Δεν υπάρχει σάλιο. Πηγαίναμε στα σφαγεία και παίρναμε χοιρινά εντόσθια και τρώγαμε, τα πετάνε - από τους γύφτους τη μάθαμε την άκρη. Και πορτοκάλια: χέζαμε μαρμελάδα πορτοκάλι, κατουρούσαμε πορτοκαλάδα. Μια μέρα βρίσκω ένα κατοστάρικο στο δρόμο. Μπροστά μου ένα ξενοδοχείο, Μέγας Αλέξανδρος. Στο ισόγειο εστιατόριο. Μπαίνω μέσα, άδειο το μαγαζί, το διασχίζω με το χέρι απλωμένο κρατώντας και δείχνοντας το κατοστάρικο. Δύο άντρες μέσα, γύρω στα εξήντα, με παχιά μουστάκια. Τους δείχνω το κατοστάρικο, τους κοιτάζω στα μάτια και τους λέω: θέλω να φάω. Κοιτάζονται μεταξύ τους, με κοιτάνε, κάτσε, μου λέει ο ένας, κι άφησε τα λεφτά πάνω στο τραπέζι.

Μου φέρνει μπόλικο ψωμί, μοσχάρι με κριθαράκι, μαρούλι σαλάτα, φέτα και λαδορίγανη, μισό κιλό ρετσίνα, ένα μήλο. Μόλις σηκώθηκα να φύγω, μου λέει ο εστιάτορας, πάρε το κατοστάρικο να πάρεις κάνα πακέτο τσιγάρα.

ΤΡΙΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

Αθήνα, Νέος Κόσμος, 1996, άνοιξη, είμαι τριάντα εφτά χρονών

Μετά από μερικές βδομάδες μελέτης των ραψωδιών Ι και Τ, λέξη προς λέξη, κώλον προς κώλον, στίχο προς στίχο, το τελευταίο εικοσιτετράωρο το πέρασα διαβάζοντας δυνατά μία την Ι, μία την Τ, μία την Ι, μία την Τ, ώσπου κάποτε πείνασα. Το γνωστό δρομολόγιο. Από τον Νέο Κόσμο μέχρι το Μοναστηράκι θα περνούσα από καμιά εικοσαριά τηλεφωνικούς θαλάμους. Εάν ήμουν τυχερός θα έβρισκα καμιά κάρτα που άξιζε. Βρήκα τέσσερις, οι δύο για πέταμα. Οι άλλες δύο άξιζαν δύο κουλούρια. Τα έσπασα στη μέση και τα έβαλα στη τσέπη του μπουφάν. Πάμε τώρα στην άλλη άκρη. Ναι, και πάλι τυχερός: αυγό πάπιας στον Εθνικό κήπο, φρεσκότατο.

Ανεβαίνοντας τα σκαλιά προς το τηγάνι, προς το αυγό μάτι, σκεφτόμουν ότι μόνο αν με στήσουν στον τοίχο θα δεχτώ ότι ο συνθέτης της Ι, αυτού του συγκλονιστικού αρρωστουργήματος, κάποιος ιδιοφυής αριστοκράτης, που πρέπει να έζησε λίγο πριν εμφανιστεί η τραγωδία, είναι αυτός που συνέθεσε το μπάζο που λέγεται ραψωδία Τ.

Λάδι δεν είχα, είχε μείνει όμως μια κουταλιά βιτάμ, Νέο. Τα αυγό μάτι είναι πιο νόστιμο με βιτάμ.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

Ευρώπη, 1994, φθινόπωρο, είμαι τριάντα πέντε χρονών

Με παίρνει τηλέφωνο η Ντόρι από το Βερολίνο και μου λέει, δεν είμαι καλά. Έρχομαι, της λέω. Μέσα σε δυο ώρες σπρώχνω πενήντα γραμμάρια κοκό, πρώτο χέρι, άκοφτη, και διακόσια πενήντα σοκολάτα, μαροκάνικο, βγάζω τριακόσια καφετιά, τριακόσιες χήνες (300.000 δραχμές) και την κάνω. Πάτρα, Αγκόνα, Μόναχο, Βερολίνο. Της τα δίνω όλα, κρατάω την επιστροφή, κάθομαι καμιά βδομάδα, πάμε σε ρώσικο εστιατόριο, φωτοτυπώ μια πολύ καλή εισαγωγή στη σουμερική γλώσσα, γνωρίζω την Ελπίδα, είκοσι δύο χρονών, με ακούει έκπληκτη να της λέω ότι πιο πολλές ώρες έχω κάνει γλειφομούνι παρά έχω δουλέψει, το επιβεβαιώνει, με παρατάει τρομοκρατημένη, και φεύγω. Ένα κιλό ψωμί και ένα μπουκάλι νερό για το ταξίδι της επιστροφής. Το ψωμί το έφαγα τις πρώτες πέντε ώρες.

Και μετά από τρεις μέρες φτάνω στην Αθήνα, κοντά στα Εξάρχεια, στου Αντώνη και της Ειρήνης. Μου έβγαλε η Ειρήνη κεφτεδάκια τηγανητά και ντοματοσαλάτα και μπίρα παγωμένη. Κι άρχισα να γελώ από τη χαρά μου και γελούσα και γελούσα, χόρταινα με αυτό που έβλεπα, χόρταινα και με το γέλιο. Μπόρεσα και έφαγα μετά από πολλές ώρες.