Η Βούληση για Δύναμη και η Αιώνια Επιστροφή

Σκέφτηκα να συμπεριλάβω αυτό το τόσο κοφτερό απόσπασμα διότι είναι καλό να συνηθίζουμε το μυαλό μας στην μυρωδιά της ανάσας των γιγάντων ...

[ … ] Το αληθινό φιλοσοφικό πρόβλημα που θέτει η σκέψη του Nietzsche ήταν ασφαλώς η άρση της φαινομενικής αδυναμίας να συμβιβαστεί η Βούληση για Δύναμη με την Αιώνια Επιστροφή. Έχω την εντύπωση ότι εδώ βρίσκεται η πραγματική προσφορά του Heidegger ο οποίος παρά την συνήθη βία στην οποία καταφεύγει η ερμηνευτική του μέθοδος, σε αυτή την περίπτωση έφτασε σε μια καίρια αντίληψη η οποία με έπεισε αμέσως. Αυτές οι δύο διδασκαλίες ανήκουν στο ίδιο πλαίσιο, είναι απλώς δύο όψεις του ίδιου πράγματος: η Βούληση για Δύναμη που δεν θέλει τίποτα άλλο εκτός από τον εαυτό της, δηλαδή είναι βούληση για βούληση, και ο δακτύλιος της επιστροφής, που αποκαλύπτει ότι κάθε βούληση και επιλογή, κάθε φυγή και ελπίδα είναι ένα είδος απατηλής φαντασίωσης. Και οι δύο όψεις οδηγούν στο ερώτημα για το νόημα, για το «προς τι», στην αυτοδιάλυση. Αυτό είναι σύμφωνα με τον Heidegger το τελικό συμπέρασμα της σκέψης του Nietzsche, το αναπόφευκτο αδιέξοδο στο οποίο περιέχεται ολόκληρη η παράδοση της Δυτικής σκέψης και η μοιραία αρχή του οποίου στάθηκε το Ελληνικό ερώτημα για το Είναι των όντων, το μεταφυσικό ερώτημα. Η σκέψη της υποκειμενικότητας και η κατάληξή της στη Βούληση για Δύναμη εμφανίζεται στο εξής ως η καταστροφική μοίρα του πολιτισμού μας που καθορίζεται από την Τεχνική [ … ] Για την διδασκαλία περί της Αιώνιας Επιστροφής του Ίδιου, ο Nietzsche σχεδίασε μάλιστα, προτού βυθιστεί στο σκοτάδι, να ξαναρχίσει σπουδές στην Λιψία, να μελετήσει Φυσικές Επιστήμες, έχοντας ασφαλώς πλήρη συνείδηση του παράδοξου αυτής της εσωτερικής αντίφασης. Το δέχτηκε όμως ως κάτι αναπόφευκτο, δηλαδή συνειδητά έθεσε την επιστήμη στην υπηρεσία της Ζωής. Κατά κάποιον τρόπο, πήρε στα σοβαρά την Φυσική, από την οποία ανέμενε αποδείξεις για την διδασκαλία του [ … ] - Hans-Georg Gadamer, ‘Το δράμα του Ζαρατούστρα’, 1984.

Το τίμημα της αποτυχίας

Ωστόσο οι μελλοντικές γενιές ενδεχομένως να θεωρήσουν ότι όλη αυτή η διαμάχη και συζήτηση για το αν καπιταλισμός και σοσιαλισμός αποκλείονται αμοιβαίως και αν αποτελούν αντίθετους πόλους, δεν ήταν παρά ένα κατάλοιπο των ιδεολογικών Ψυχρών Πολέμων του εικοστού αιώνα, σαν να ήταν θρησκευτικές διαμάχες.

Ίσως οι διαμάχες αυτές φανούν τόσο άσχετες με τα προβλήματα της τρίτης χιλιετηρίδας όσο άσχετες αποδείχτηκαν και οι διαμάχες μεταξύ Καθολικών και διαφόρων Μεταρρυθμιστών στο δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα για το δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα …

Δεν γνωρίζουμε που άμε. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι η ιστορία μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα, καθώς και γιατί μας έφερε … Ένα πράγμα μόνο είναι σαφές. Ότι εάν η ανθρωπότητα θέλει να έχει αναγνωρίσιμο μέλλον, δεν μπορεί να συνεχίσει να παρατείνει το παρελθόν ή το παρόν. Το δε τίμημα της αποτυχίας, με άλλα λόγια η εναλλακτική λύση απέναντι στην ανάγκη αλλαγής της κοινωνίας, θα είναι το έρεβος – (Eric Hobsbawm – Η Εποχή των Άκρων)

Ο Marx και τα δέντρα

Λοιπόν, με αφορμή μια πρόσφατη καθόλου ευχάριστη διαδυκτιακή συζήτηση, σκεφτόμουν πως υπάρχουν ορισμένοι που έχουν αντικαταστήσει τον όποιο θεό τους με το Marx και την αντίστοιχη θρησκεία τους με το λεγόμενο Marxism. Το φαινόμενο ακολουθεί ξεκάθαρα θρησκευτικούς όρους και εγείρει αντίστοιχες συμπεριφορές. Το περίεργο είναι πως μεταξύ των ιδιότυπων αυτών ‘πιστών’ υπάρχουν και άτομα που χωρίς δεύτερη σκέψη θα τα θεωρούσε κανείς προικισμένα. Φαίνεται πως τα διάφορα ‘κολλήματα’ χτυπούν αδιακρίτως… Θυμάμαι πως ανθρώπους με τέτοιας μορφής κόλλημα τους ονομάζαμε την δεκαετία του ’70 ‘δέντρα’. Αιωνόβια είναι τα άτιμα :-)

Μαασ-τριχολογία

Επειδή κάποιοι ‘αριστερόψυχοι’ θυμήθηκαν πως ακριβώς τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να αρχίσει μια συζήτηση περί Μάαστριχτ, σκέφτηκα πως έχω να συνεισφέρω κι εγώ ορισμένες σκέψεις για αυτό το εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα, μιας και δεν έχουμε κάτι άλλο περισσότερο επίκαιρο να σκεφτούμε, δεν γίνεται κάτι αρκετά σοβαρό στην χώρα μας το τρέχον χρονικό διάστημα ούτε και χρειάζεται επειγόντως να διαμορφώσουμε μια καθημερινή δράση με πράξεις τέτοιες που να φέρνουν κάποιο μετρήσιμο και χειροπιαστό αποτέλεσμα, θετικό για τους συν-πολίτες και την χώρα μας. Είμαστε χαλαροί Μαασ-τριχολόγοι, απόγονοι του Κλάρα που ελευθέρωσε το χώμα που πατάμε ούλοι, και του Στάλιν που ήταν καραμπουζουκλής και ντερμπεντέρης τυπάς.

Κατ’ αρχήν, αφού πρώτα καταραστούμε από βάθους καρδίας αυτούς που ψήφισαν υπέρ του Μάαστριχτ,  ας επανεξετάσουμε (έμμεσα όμως και υπόρρητα) την αδήριτη αναγκαιότητα της αποχώρησής μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρώπη γενικότερα. Θα πρέπει νομίζω να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας, τα αγροτεμάχια και τα βουνά μας (το νερό μπορούμε να το αφήσουμε διότι είναι αλμυρό) και να πάμε αλλού. Τα τοπολογικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας που την καταδικάζουν να βρίσκεται εντός της Ευρώπης των μονοπωλίων και πλησίον του Γερμανικού ιμπεριαλισμού δεν μας βολεύουν. Άλλωστε η χώρα μας είναι τόσο αυτάρκης και ανεξάρτητη, τόσο μεγάλη και αχτύπητη ώστε μπορεί και από μόνη της να επιβιώσει ως ξέχωρο οικονομικό κέντρο κάπου μακριά και ρομαντικά, κρατώντας αποστάσεις από τον υπόλοιπο διεφθαρμένο καπιταλιστικό κόσμο, έως ότου τουλάχιστον γίνει η ρημάδα η επανάσταση οπότε και θα επανεξετάσουμε -τοπολογικά- την θέση μας.

Είναι μάλιστα απορίας άξιον γιατί τέτοιου είδους θεμελιώδη θέματα ανακινούνται πάντοτε και χωρίς εξαίρεση από συγκεκριμένα τμηματάκια του κόμματος που όλα μαζί δεν πιάνουν ούτε το 10% του των μελλών και των ψηφοφόρων του. Όλοι οι άλλοι, δηλαδή τα τριάντα χιλιάδες (30.000) μέλη και οι δύο εκατομμύρια (2.000.000) ψηφοφόροι τι κάνουν επί τέλους; Δεν θα ξυπνήσουν καμιά φορά, να βάλουν ένα χεράκι στην μετακόμιση;

Πάντως, διαβάζοντας διάφορα e-mails από ‘εδώ’ και από ‘εκεί’, μπορεί κάποιος να μπερδευτεί διότι δεν είναι ξεκάθαρο αν συζητούν μεταξύ τους τα μέλη μιας Ο.Μ. ή αν ανταλλάσσουν απόψεις η Ανάσα με την Αριστερή Πλατφόρμα ή αν συζητά η Ανάσα μεταξύ της ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις και προβληματισμούς για το … Μάαστριχτ.

Θα μπορούσαμε βέβαια να επεκτείνουμε την συζήτηση μέχρι την συνθήκη των Βερσαλλιών ή την συμφωνία του πάπα Στέφανου με τους Λογγοβάρδους. Ενδιαφέρον επίσης θα είχε να εξετάζαμε πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν ο Φίλιππος αποφάσιζε να στείλει τον Αλέξανδρο Δυτικά και όχι Ανατολικά.

Με τις υγείες μας.