Ιστιοφόρα ή Πετρελαιοφόρα;

 Οι Ελληνικές θάλασσες, όπως μας πληροφορούν επίμονα τα τελευταία χρόνια διάφοροι ειδικοί και μη, εκτός από φυσική υποδομή για την ανάπτυξη και διατήρηση του Ελληνικού τουρισμού κρύβουν επί πλέον πλούτο, κρυμμένο για αναρίθμητους αιώνες, που ήρθε πλέον η ώρα του να ανακαλυφθεί και να αξιοποιηθεί. Ο πλούτος αυτός είναι οι υδρογονάνθρακες. Είναι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που περιμένουν ανεκμετάλλευτα στον πυθμένα του Αιγαίου και του Ιόνιου πελάγους για να λύσουν το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και να ανακουφίσουν κάπως, όπως μας πληροφορούν προφητικά διάφοροι γεωπολιτικοί αναλυτές, την Ευρώπη από την δυσβάσταχτη ενεργειακή της εξάρτηση από την Ρωσία.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο αριθμός των κειμένων που έχουν γραφτεί, κυρίως τα τελευταία 2 – 3 χρόνια σχετικά με τα Ελληνικά ενεργειακά κοιτάσματα και είναι άπειρες οι συναφείς συζητήσεις. Οι συζητήσεις αυτές και τα κείμενα συμπλέκονται με τις συζητήσεις και κείμενα που αφορούν την Ελληνική και την Κυπριακή ΑΟΖ και έχουν συνήθη καταγωγή -οπωσδήποτε με εξαιρέσεις- τους πλέον συντηρητικούς ή και υπερ-συντηρητικούς κύκλους που δραστηριοποιούνται οικονομικά και πολιτικά μέσα στην Ελλάδα.

Όμως οι εκτιμήσεις για το είδος, την ποιότητα και την ποσότητα των υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και στο Αιγαίο είναι αυτό και μόνο: εκτιμήσεις. Από όσα είναι ευρέως γνωστά και μέχρι πολύ πρόσφατα, δεν εκτελέστηκε απολύτως καμία σοβαρή γεώτρηση στα Ελληνικά πελάγη η οποία να καταλήξει σε απτά συμπεράσματα και αξιοποιήσιμα αποτελέσματα. Εδώ φαίνεται ωσάν να πρόκειται για κάποια μεθοδευμένη οικοδόμηση φαντασιακού.

Η αντίστοιχη οικοδόμηση φαντασιακού διεξόδου από την οικονομική δυσπραγία που έγινε στην Κύπρο και που έφτασε σε επίπεδα προπαγανδιστικής παράκρουσης, ίσως θα έπρεπε να αξιοποιείται ως διδακτικό παράδειγμα. Τα ασύλληπτα κοιτάσματα και ο χωρίς όρια διαθέσιμος υποθαλάσσιος πλούτος δεν στάθηκαν αρκετά για να γλυτώσουν τη μεγαλόνησο από τον ασφυκτικό κλοιό του Ευρωπαϊκού νέο-φιλελευθερισμού και το ‘εξυγιαντικό’ νυστέρι του ΔΝΤ. Η Κύπρος δεν χρειαζόταν πετρέλαια. Χρειαζόταν απλώς να μην αφεθούν -από την προηγούμενη εν πολλοίς θετική, ειλικρινή αλλά εν τέλει αφελή κυβέρνηση- οι τράπεζές της να κερδοσκοπήσουν ανεξέλεγκτα καταστρέφοντας συθέμελα την οικονομία του νησιού.

Ας δεχτούμε όμως ως υπόθεση εργασίας και προς οικονομία του συλλογισμού που γίνεται προσπάθεια να αναπτυχθεί εδώ, πως τα κοιτάσματα ανακαλύπτονται, μετρούνται -με γεωτρήσεις και εργαστηριακές αναλύσεις των δειγμάτων και όχι με σεισμογραφικές προσομοιώσεις και μοντέλα- και βρίσκονται κατά τον ένα ή άλλο βαθμό αξιοποιήσιμα. Αυτό προϋποθέτει ικανό χρονικό διάστημα ώστε να ολοκληρωθούν οι εργασίες των εταιρειών στις οποίες έχει ανατεθεί από το Ελληνικό Δημόσιο η σχετική έρευνα. Τα αποτελέσματα των ερευνών πωλούνται στις εταιρείες που έχουν την τεχνολογία και τον εξοπλισμό εξόρυξης και αυτές υποβάλλουν οικονομικές προτάσεις και χρονοδιαγράμματα άντλησης. Μόλις κάποιες από αυτές επιλεγούν τότε θα πρέπει να εγκατασταθεί ο εξοπλισμός, δηλαδή οι πλατφόρμες άντλησης, να ολοκληρωθούν οι μηχανισμοί μεταφοράς και να συναφθούν οι συμφωνίες διάθεσης, δηλαδή πώλησης του τελικού προϊόντος στην αγορά ενέργειας. Αυτή -σε πολύ αδρές γραμμές- είναι η διαδικασία που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις και η οποία θα πρέπει να εμπεριέχει, σενάρια μεταφοράς, οικονομικές αποδόσεις, περιβαλλοντικές μελέτες και διακρατικές συμφωνίες. Σε όλα αυτά, από όσα γνωρίζουμε έως σήμερα, θα πρέπει να συμμετέχει ενεργά η ΔΕΠΑ με την τωρινή (Δημόσια) ή την μελλοντική (ιδιωτική;) μορφή της.

Η προσέγγιση αυτή, για το Ιόνιο, εμπεριέχει και έναν ακόμη παράγοντα που αποδυναμώνει τις πιθανότητες υλοποίησης. Ο παράγοντας αυτός είναι τα μεγάλα βάθη. Όποιος έχει έστω και μικρή σχέση με την θάλασσα γνωρίζει πως στο Ιόνιο, ακόμη και σε μικρές αποστάσεις των λίγων μιλίων από τις ακτές, παρατηρούνται μεγάλα βάθη που προσεγγίζουν συχνά τα 3.000 μέτρα και φτάνουν και σε ορισμένα σημεία ξεπερνούν τα 5.000 μέτρα.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την διαδικασία που περιγράφτηκε ποιό πάνω σχετικά με την έρευνα, ανακάλυψη, ανάθεση, εξόρυξη και διάθεση μπορεί ίσως να δώσει μια αίσθηση του απαιτούμενου χρόνου και της πιθανότητας επιτυχίας της προσπάθειας αξιοποίησης των ενεργειακών αποθεμάτων του Ιονίου.

Ας προστεθεί εδώ πως ένα κοίτασμα δεν αποδίδει αυτόματα όλη την αξία του, αλλά η διαδικασία άντλησης εκτείνεται σε χρονικό βάθος δύο, τριών ή και περισσότερων δεκαετιών. Παρ’ όλα αυτά, στις περιπτώσεις αυτές -και ειδικά στις φάσεις των ερευνών- τίποτα δεν πρέπει να αποκλείεται. Είναι όμως καλό να παρατίθενται οι παράγοντες και τα πραγματολογικά δεδομένα όπως ακριβώς έχουν, ώστε να έχουμε όλοι την δυνατότητα μόρφωσης μιας αντίληψης αντικειμενικής για το ζήτημα και να μην στερούμαστε, από προπαγανδιστικούς εντυπωσιασμούς ή παραπληροφόρηση, τα εργαλεία που θα μας επιτρέψουν να το τοποθετήσουμε στην σωστή του βάση αποδίδοντάς του την σημασία που πραγματικά του αντιστοιχεί.

Αν τώρα, επεκτείνοντας την παραπάνω συλλογιστική, αντιμετωπίσουμε το θέμα της αξιοποίησης των τυχόν ενεργειακών αποθεμάτων του Αιγαίου, θα δούμε πως εδώ το ζήτημα είναι αρκετά πιο περίπλοκο.

Σήμερα, με βάση το τρέχον καθεστώς στο Αιγαίο, η Ελλάδα ελέγχει περίπου το 40% του αρχιπελάγους και η Τουρκία το 10 έως 20%. Το Υπόλοιπο είναι διεθνή ύδατα. Αν η Ελλάδα επέκτεινε -όπως και δικαιούται με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας- τα χωρικά της ύδατα στα 12 από τα 6 μίλια που είναι σήμερα, τότε θα έλεγχε το 70% περίπου του Αιγαίου.

Η κίνηση αυτή, όπως κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται, θα σήμαινε μια ριζική γεωπολιτική μεταβολή στην περιοχή με επιπτώσεις και παρενέργειες που είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφτούν. Ας ληφθεί επί πλέον υπ’ όψη, πως η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις που αφορούν το δίκαιο της θάλασσας.

Τον παράγοντα αυτόν θα πρέπει να τον συναρτά κανείς με όλες τις αναλύσεις σχετικά με την ανακήρυξη Ελληνικής ΑΟΖ.

Χωρίς το οριστικό και αμοιβαία αποδεκτό ξεκαθάρισμα τω δύο αυτών ζητημάτων, δηλαδή των χωρικών υδάτων και της ΑΟΖ, από την Τουρκία και την Ελλάδα, κάθε έρευνα στο Αιγαίο θα είναι αμφιλεγόμενη, εν δυνάμει διαβλητή και θα αποτελεί έναυσμα για εντάσεις που θα μπορούσαν -κάτω από κάποιες προϋποθέσεις- να γίνουν ανεξέλεγκτες.

Η εκτίμηση των περισσοτέρων που ασχολούνται με γνώση αλλά και κάποια ψυχραιμία με τα θέματα αυτά, είναι πως ξεπερνούν τις δυνατότητες τοπικού χειρισμού και αποτελούν Ευρωπαϊκό (κάποιοι άρχισαν να μιλούν για Ευρωπαϊκή ΑΟΖ) ή ακόμη χειρότερα ενδο-Δυτικό ζήτημα.

Έτσι όμως μεγεθύνεται δραματικά το εκτιμώμενο χρονικό βάθος κάποιας πιθανής επίλυσης και -αντίστοιχα- μειώνονται οι ελπίδες πραγματικής αξιοποίησης των τυχόν υπαρκτών κοιτασμάτων στο ορατό μέλλον.

Μια δεύτερη σκέψη είναι πως τόσα χρόνια ερευνών στο Αιγαίο (χρονολογούνται από το 1970) και τόσα χρόνια προσπαθειών πολιτικών και άλλων, το μόνο που απέδωσαν είναι οι εξέδρες Πρίνος οι οποίες δημιουργούν ένα ετήσιο οικονομικό αποτέλεσμα για την χώρα που βρίσκεται μάλλον αρκετά κάτω από τα 50 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό για μια χώρα που έχει, και μάλιστα τώρα που αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες, ΑΕΠ που ξεπερνά τα 200 δις ευρώ αποκτά μια συγκεκριμένη σημασία και μια εκ των πραγμάτων καθοριζόμενη βαρύτητα.

Ουδείς σήμερα είναι τόσο αφελής ώστε να υποτιμά το χρήμα, όμως οι αριθμοί καθορίζουν βαρύτητες και οι βαρύτητες θέτουν προτεραιότητες.

Είναι δύσκολο να μην αναρωτηθεί κανείς πως είναι δυνατόν αυτά τα θρυλούμενα τεράστια ενεργειακά αποθέματα του Αιγαίου να έχουν μείνει για τόσες δεκαετίες αναξιοποίητα και μόνο πρόσφατα να αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις και το ενδιαφέρον.

Πρόκειται άραγε για ένα αντίδοτο στο τεράστιο Ελληνικό οικονομικό πρόβλημα (πρόσφατες ‘εκτιμήσεις’ ανεβάζουν την αξία των αποθεμάτων του Αιγαίου στα 100 δις ευρώ) ή για ένα πρόσφορο εργαλείο αποπροσανατολισμού των πολιτών ή -ακόμα χειρότερα- για ένα εύκολο πεδίο άσκησης ‘εθνικής’ πολιτικής παλαιάς κοπής από διάφορους αμφιλεγόμενους τιμητές και επίδοξους εθνοπατέρες;

Πέρα όμως από τους παραπάνω προβληματισμούς και κλείνοντας αυτό το κείμενο, που πήρε τελικά πολύ μεγαλύτερη έκταση από όσο είχε προγραμματιστεί, ας ειπωθεί -και πρέπει να μην το ξεχνούμε- πως ο τουρισμός αποτελεί βασικό τμήμα της Ελληνικής Οικονομίας.

Η συμμετοχή του στο ΑΕΠ της Ελλάδας βρίσκεται σταθερά από το 2000 στα επίπεδα του 16%. Ποσοστό εξαιρετικά σημαντικό αν συνεκτιμήσει κανείς την περίπλοκη και γεμάτη δυσκολίες συγκυρία στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα λόγω μνημονίου σε παραλληλία με την συνειδητή (από τις οικονομικές ελίτ) αποβιομηχάνιση και την ελαχιστοποίηση (από την ανικανότητα και την ιδιοτέλεια της πολιτικής ελίτ) της αγροτικής μας παραγωγής.

Ο γιγαντισμός του τομέα των υπηρεσιών ως συμμετοχή στο Ελληνικό ΑΕΠ, βρίσκεται εκτός ορίων ως χαρακτηριστικό μιας καπιταλιστικά αναπτυγμένης χώρας και λαμβάνοντας περισσότερο τον χαρακτήρα σοβαρής διαρθρωτικής στρέβλωσης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντιστάθμισμα. Έτσι λοιπόν, αυτό το 16%, αντιπροσωπεύει σε απόλυτα ποσά περίπου 30 με 35 δις ευρώ τα οποία εισρέουν σταθερά, κάθε χρόνο και τα οποία η Ελληνική οικονομία έχει απόλυτη ανάγκη.

Για να έχουμε μια καλύτερη αίσθηση αυτών των μεγεθών, ας προστεθεί πως η συμμετοχή του τουρισμού στην απασχόληση αποτελεί το 17,6% (περίπου 750.000 άτομα) της συνολικής και πως αυτό το ανθρώπινο δυναμικό καλείται να υποστηρίξει με τις υπηρεσίες του περίπου 16 εκατομμύρια αφίξεις (στοιχεία ΣΕΠΕ 2011).

Το κεντρικό «θέατρο των επιχειρήσεων» εντός του οποίου επιτυγχάνονται -κατά κύριο λόγο- αυτά τα σημαντικά οικονομικά αποτελέσματα είναι οι θάλασσες και τα νησιά του Αιγαίου και κατά δεύτερο λόγο του Ιονίου. Και οι επιχειρήσεις αυτές, οι τουριστικές, διεξάγονται σε ένα εξόχως ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, διότι εκτός από το Αιγαίο υπάρχουν και τα νότια παράλια της Γαλλίας, η Τενερίφη, η Κροατία, η Ερυθρά θάλασσα, η Καραϊβική και το Πουκέ.

Η ευόδωση των μελλούμενων ερευνών στο Αιγαίο και η παράλληλη επίλυση θεμάτων τύπου ΑΟΖ κλπ θα είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη των διαδικασιών ανάθεσης, εξόρυξης, διακίνησης και διάθεσης του πετρελαίου ή/και του φυσικού αερίου. Στην περίπτωση αυτή, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς κάμποσα πλοία LPG ή πετρελαιοφόρα, να περιδιαβαίνουν το Αιγαίο διακινώντας το ενεργειακό τους φορτίο. Θα τολμούσε επίσης κάποιος να φανταστεί και μερικές εξέδρες άντλησης σπαρμένες βόρεια της Μυκόνου, κάτω από την Φολέγανδρο και ανατολικά της Αμοργού. Και για πείτε μου ποιος τρελάθηκε να έρθει για διακοπές στο Ελληνικό Αιγαίο όταν αυτό θα ‘μυρίζει’ έντονα πετρέλαιο;

Ποιος μπορεί να αποτιμήσει την απώλεια ή και τον ολοκληρωτικό τουριστικό αποκλεισμό;

Τι είναι εν τέλει προτιμότερο; H άντληση για κέρδος της τάξης των 4 – 5 δις το χρόνο για μια εικοσαετία -σύμφωνα με το αισιόδοξο σενάριο των αποθεμάτων αξίας 100 δις- ή τα έσοδα των διπλάσιων ή τριπλάσιων δις ανά έτος από την τουριστική αξιοποίηση (αξιοποίηση και όχι εκμετάλλευση) του αρχιπελάγους;

Δυστυχώς όμως, ζητήματα όπως το υπερευαίσθητο Αιγαιοπελαγίτικο περιβάλλον, οι ανυπολόγιστες απώλειες για τον Ελληνικό τουρισμό και οι πολύ πιθανές συνεχείς τριβές με τους γείτονες, εκφεύγουν συνεχώς της προσοχής των πετρελαιόστροφων εγκεφάλων. Τυχαίο;

Θα μπορούσε κανείς να επιστήσει την προσοχή των ‘ελληνόψυχων’, που παίζουν απρογραμμάτιστα και χωρίς πραγματική στρατηγική με τα χωρικά ύδατα, με τις ΑΟΖ και με το ζήτημα των ενεργειακών κοιτασμάτων στήνοντας υπερ-πατριωτικά και εν τέλει εθνικιστικά παιχνίδια, λέγοντάς τους πως επιδίδονται σε  ανεύθυνους και εξαιρετικά επικίνδυνους ακροβατισμούς που βλάπτουν όχι μόνο τους ίδιους αλλά και όλους τους υπόλοιπους.

Και να πει με κατανόηση, αλλά ίσως και κάποια συγκατάβαση, σ’ αυτούς που με ειλικρίνεια λαχταρούν την αξιοποίηση αυτών των, υπαρχόντων ή μη, πόρων για το καλό της χώρας τους, πως ναι μεν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά τίποτε δεν είναι απλό στον σημερινό κόσμο και πως το κάθε τι επιδρά σε αυτό που βρίσκεται δίπλα του με τρόπους που καμιά φορά αποδεικνύονται εντελώς απρόβλεπτοι. Με άλλα λόγια: ας προσέχουμε όλοι τι ακριβώς ευχόμαστε …

.

ενδο - Δυτικά ...

[ … ] Οι μορφές της καπιταλιστικής συσσώρευσης και του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, στις οποίες βασίζεται η διευρυμένη αναπαραγωγή του καπιταλισμού στις σχέσεις μητροπόλεων-εξαρτημένων σχηματισμών … οδηγούν , σ’ αυτήν την φάση, πραγματικά σε μια σημαντική μεταβολή. Ενώ διευρύνεται παραπέρα και βαθαίνει η οροθετική και διαχωριστική γραμμή μεταξύ μητροπόλεων και εξαρτημένων σχηματισμών, εμφανίζεται ταυτόχρονα στο στρατόπεδο των μητροπόλεων μια  νέα οροθετική γραμμή και μάλιστα των Ηνωμένων Πολιτειών από την μία πλευρά και των άλλων μητροπόλεων από τη άλλη και ειδικότερα της Ευρώπης [ … ]   ---   Νίκος Πουλαντζάς

Επέλεξα το παραπάνω απόσπασμα από το κείμενο του Νίκου Πουλαντζά «Η διεθνοποίηση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και το εθνικό κράτος» που μπορείτε να το βρείτε εδώ: http://goo.gl/ZOhEE, γιατί σκέφτηκα πως το απόσπασμα αυτό διατηρεί μια ιδιότυπη επικαιρότητα, αφού το ζήτημα των ενδο-Δυτικών αντιθέσεων φαίνεται να παραμένει εκτός της εμβέλειας της σύγχρονης Αριστερής διανόησης και της σύγχρονης Αριστερής πολιτικής σκέψης και δράσης.

Η Ευρωπαϊκή αριστερά -άρα και η Ελληνική- αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την βαθιά και θεμελιώδη αντίθεση μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών που, μεταξύ άλλων, εκφράζεται με τις εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές αντιμετώπισης της ύφεσης που μαστίζει την Δύση τα τελευταία πέντε χρόνια.

Τα «συγχαρητήρια» που έλαβε ο Ομπάμα μετά το πέρας της επίσκεψης στις ΗΠΑ της Ελληνικής αξιωματικής αντιπολίτευσης, δείχνουν το μέγεθος της άγνοιας και την τραγική έκταση της ρηχότητας που κατατρύχει την αριστερή πολιτική σκέψη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Όποιος έχει διαβάσει έστω και μία νύξη για την ουσία αυτής της αντίθεσης και για το πώς αυτή επιδρά στον κόσμο και στην Ευρώπη ειδικότερα, ας με κατευθύνει στις πηγές του.

.

Για όσους έχουν ανάγκη ρε γαμώ το

Turner - Norham Castle on the River Tweed

Ο κύριος Ιωάννης Λιάπης, ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος στην Ελλάδα, φίλαγε για τις γιορτές μια εξαγγελία(*) περί παραχώρησης εκκλησιαστικής γης «σε όσους έχουν ανάγκη».

Πρόκειται για περίπου πεντακόσιες χιλιάδες στρέμματα (ναι, 500.000) καλλιεργήσιμης ή/και εκμεταλλεύσιμης γης, η οποία θα μπορούσε με την συνδρομή και βοήθεια της πολιτείας – όπως ανέφερε ο ίδιος ο κύριος Λιάπης – να δοθεί σε άτομα που ενδιαφέρονται και τα οποία πληρούν -φυσικά- κάποια κριτήρια (sic).

Έτσι και η γη θα αξιοποιηθεί, υπερ-πολλαπλασιάζοντας την αξία της εκκλησιαστικής περιουσίας, και οι άνθρωποι (αυτοί με τα κριτήρια) θα μπορέσουν να εξασκήσουν αγροτικές ή κτηνοτροφικές δραστηριότητες.

Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, διευκρινίζεται πως οι δραστηριότητες θα γίνουν βέβαια σε ξένη γη, αφού αυτή θα παραμείνει στην κυριότητα της εκκλησίας, αλλά χωρίς ενοίκιο ή άλλου είδους κόστος.

Μπορεί να το θεωρήσετε απίστευτο, αλλά υπάρχουν κάποιοι αντίχριστοι που θεωρούν την μεθόδευση αυτή ως προσπάθεια αναγωγής της ορθόδοξης εκκλησίας στην Ελλάδα σε μεγαλοτσιφλικά, αναβιώνοντας έτσι την Φεουδαρχία και με την βούλα μάλιστα της Κρατικής συναίνεσης και αρωγής.

Για το ζήτημα πάντως, εκφράστηκε θετικά o υπουργός  γεωργίας κύριος Τσαύταρης, ο οποίος σε τηλεοπτική του δήλωση ανέφερε πως «γνωρίζουμε ποιοι είναι οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται» και πως … «υπάρχει μία λίστα».

Τα τυχόν ερωτήματα ή/και συμπεράσματα; … βρείτε τα μόνοι σας !

(*) ήθελα να γράψω ‘ακραία υποκριτική φανφάρα’ αλλά φίλοι μου είπαν να μην χρησιμοποιώ καταγγελτικό λόγο …

.

Άλλο Sparpolitik άλλο Λιτότητα

Διαβάζω πως ο κ. W. Schaeuble ετοιμάζει πακέτο λιτότητας για την Γερμανία. Έχοντας υπ’ όψιν την κάθετη και εξαιρετικά έντονη αντίθεση μεταξύ USA και EU και την υποδόρια αλλά αδυσώπητη οικονομική επίθεση που δέχεται η Δύση, άρα και η Ευρώπη, από την Ανατολή(*), σκέφτομαι πως η είδηση αυτή έχει σοβαρές βάσεις και πολλές πιθανότητες να είναι αληθινή.

Μια τέτοια κατεύθυνση λιτότητας θα μπορούσε όχι μόνο να γίνει κατανοητή αλλά και να υποστηριχθεί από το ίδιο το Γερμανικό κοινό(**), αν υπήρχε η πεποίθηση -βασισμένη σε απτά μέτρα και στοιχεία- πως σε αυτά τα βάρη, τις περικοπές, την φορολόγηση και τις δυσκολίες συμμετέχει ολόκληρη η κοινωνία σε όλα τις τα επίπεδα και ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Μη εξαιρουμένης δηλαδή της Γερμανικής οικονομικής ελίτ.

Κάτι τέτοιο θα ίσχυε φυσικά και για την Ελλάδα. Τα μέτρα συγκράτησης και ανόρθωσης της οικονομίας, οσοδήποτε σκληρά και να ήταν, θα είχαν τελείως διαφορετική αντιμετώπιση από τους Έλληνες –σε επίπεδο κοινωνικής συναίνεσης εννοώ- και θα ήταν απολύτως και άμεσα αποτελεσματικά, αν σε αυτά συμμετείχαν με δίκαιο και ισορροπημένο τρόπο όλα τα κοινωνικά στρώματα μη εξαιρουμένης της καθόλου πολυπληθούς αλλά οικονομικά πανίσχυρης Ελληνικής οικονομικής ελίτ.

Για τις σκέψεις αυτές αφορμή δεν μου έδωσε μόνο η είδηση περί των σχεδίων του κ. W. Schaeuble, αλλά και η χθεσινή ανακοίνωση από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων της Δημόσιας τηλεόρασης πως περίπου 1.500 Έλληνες χρωστούν στην εφορία κάπου 35 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή το 10% του Ελληνικού χρέους. Επειδή είναι μάλλον προφανές πως οι λίγες αυτές εκατοντάδες ατόμων ελέγχουν και μεγάλο κομμάτι της οικονομίας σας αφήνω να φανταστείτε τι ποσό θα μπορούσαν οι συν-Έλληνες αυτοί να χρωστούν στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Διότι εκτός από την φοροδιαφυγή, που φαίνεται να αφορά μόνο τους μικρούς κι αδύναμους οικονομικά, υπάρχει και η εισφοροδιαφυγή, που εκ των πραγμάτων δεν αφορά εσάς κι εμένα αλλά πρώτα και κύρια τους οικονομικά πανίσχυρους. 

Τέλος πάντων. Μόνο από φοροδιαφυγή, η οποία «πατάσσεται» για δεκαετίες τώρα, η οικονομική ελίτ αυτής της χώρας χρωστά 35 δις. Να μου πείτε λοιπόν εσείς αν είναι ποτέ δυνατόν να επιτευχθεί με αυτούς τους όρους κοινωνική συναίνεση για οποιοδήποτε καλό ή κακό μέτρο όταν, περνώντας μας για ηλίθιους, μας πλασάρουν το κλισέ πως για το φορολογικό έλλειμμα φταίει ο υδραυλικός της γειτονιάς που τρέχει γύρω - γύρω με ένα ντάτσουν για να σπουδάσει την κόρη του και να παντρέψει τον γιό του μη κόβοντας -η μαύρη εγκληματική ψυχή- αποδείξεις ...

(*) συμμετοχή της βιομηχανικής παραγωγής στο ΑΕΠ: USA-20%, Γερμανία-28%, Κίνα-48%, Κορέα-49% … καταλάβατε;

(**) παρά την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθείται στην Γερμανία, η εκεί οικονομική ελίτ, σε πλήρη αντίθεση με την Ελληνική, είναι από αιώνες συνηθισμένη να επιστρέφει ένα τμήμα του πλούτου της στην Κοινωνία.

.

Που είσαι βρε Dali …

Η εισαγγελία του Αρείου Πάγου, το Συμβούλιο Επικρατείας και γενικά οι θεσμοί, που κανονικά θα έπρεπε να προστατεύουν τους πολίτες και την Κοινωνία από την έκπτωση και την παρακμή των καιρών, αντ’ αυτού επιδεικνύουν υπερ-συντηρητικές απόψεις και πρακτικές όντας πλήρως, και καθόλου τυχαία, συντονισμένοι με το παν-Δυτικό νέο-φιλελεύθερο κλίμα.

Τελευταίο δείγμα είναι η έναρξη εισαγγελικής έρευνας η οποία μεταξύ άλλων θα ελέγξει και τους φαρμακοποιούς για περίπτωση   «συγκαλυμμένης άρνησης παροχής φαρμάκων μέσω της μη παροχής νόμιμης πίστωσης».   Η διατύπωση -όπως ήδη θα προσέξατε- στάζει υποκρισία και ιδεολογική, πλέον, διαπλοκή.

Το περίεργο είναι πως οποιοδήποτε τμήμα της μεσαίας τάξης τυχόν επιβιώνει κατά κάποιον τρόπο της κρίσης ενοχοποιείται κατ’ ευθείαν από τους πραίτορες του Friedman και της Thatcher και σχεδόν άμεσα, στα πλαίσια ενός χυδαίου κοινωνικού αυτοματισμού (που δείχνει όχι μόνο πόσο απαίδευτοι είμαστε αλλά και πόσο ηλίθιοι), και από την ίδια την μεσαία τάξη. Αναρωτιέμαι πολλές φορές πως θα ζωγράφιζε την εποχή μας ο Dali …
.

Το θεώρημα του παπαγάλου

Από το «Θεώρημα του Παπαγάλου», του Denis Guedj. Βιβλίο που -ευτυχώς- ένας φίλος με υποχρέωσε να διαβάσω:

Ελληνικά Μαθηματικά

6^ος Αιώνας πχ – οι ιδρυτές: Θαλής, γεωμετρία. Πυθαγόρας αριθμητική.

5^ος Αιώνας πχ – οι Πυθαγόρειοι: Φιλόλαος ο Κροτωνιάτης, Ίππασος ο Μτεταποντίνος, Ιπποκράτης ο Χίος, Δημόκριτος ο Ατομιστής, οι Ελεάτες (Ελέα, πόλη της Νότιας Ιταλίας): Παρμενίδης και Ζήνων. Ο σοφιστής Ιππίας ο Ηλείος, γεωμέτρης.

4^ος Αιώνας πχ – Αθηναϊκή Σχολή. Πλάτων, εργασίες της Ακαδημίας: Εύδοξος ο Κνίδιος, δημιουργός με τον Αντιφώντα της μεθόδου της εξαντλήσεως, προγόνου του ολοκληρωτικού λογισμού, Θεόδωρος ο Κυρηναίος, Θεαίτητος, Αρχύτας ο Ταραντίνος. Και ο Αριστοτέλης (λογική, συλλογισμός). Μέναιχμος, Αυτόλυκος ο Πιταναίος. Και Εύδημος ο Ρόδιος, ο περιπατητικός, ιστορικός των Μαθηματικών και της Αστρονομίας.

3^ος Αιώνας πχ – ο χρυσός αιώνας των Μαθηματικών. Η Μεγάλη Τριάς: Ευκλείδης και Απολλώνιος, στην Αλεξάνδρεια, Αρχιμήδης στις Συρακούσες, οι «νομοθέτες της γεωμετρίας». Ο Ευκλείδης με τα  Στοιχεία,  ο Απολλώνιος με τα  Κωνικά.  Και ο Αρχιμήδης.

[ Το έργο των τριών τελευταίων ήταν σχεδόν αποκλειστικά μαθηματικό. Μετά τον 3^ο πχ Αιώνα σχεδόν όλα γίνονται στην Αλεξάνδρεια. Η περίοδος ονομάζεται Ελληνιστική. Γεννημένα μετά τα ταξίδια του Θαλή και του Πυθαγόρα στην Αίγυπτο, τα Ελληνικά μαθηματικά επιστρέφουν στον τόπο της καταγωγής τους. ]

Ερατοσθένης, μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος, διευθυντής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, πραγματοποίησε την πρώτη ακριβή μέτρηση της Γης.

2^ος Αιώνας πχ – Ίππαρχος πρόγονος της τριγωνομετρίας και Θεοδόσιος, αστρονόμος

1^ος Αιώνας πχ – Ήρων, ο μηχανικός

2^ος Αιώνας μχ – Κλαύδιος Πτολεμαίος, γεωγράφος και αστρονόμος. Νικόμαχος ο Γερασηνός, Θέων ο Σμυρναίος (θεωρία αριθμών), Μενέλαος (κωνικές τομές).

3^ος Αιώνας μχ – Διόφαντος, ο πατέρας της Άλγεβρας

4^ος Αιώνας μχ – Πάππος, σύνθεση της γεωμετρίας των προηγούμενων αιώνων. Θέων ο Αλεξανδρεύς, γεωμετρία. Η κόρη του Υπατία, μόνη γυναίκα μαθηματικός της αρχαιότητας.

5^ος Αιώνας μχ – Οι «μεγάλοι σχολιαστές» των Ελληνικών μαθηματικών, ο Πρόκλος που σχολιάζει τον Ευκλείδη, ο Ευτόκιος που σχολιάζει τον Απολλώνιο και τον Αρχιμήδη.

6^ος Αιώνας μχ – Βοήθιος, ο τελευταίος μαθηματικός της αρχαιότητας.

Τέλος των Ελληνικών Μαθηματικών.

.