Μαασ-τριχολογία

Επειδή κάποιοι ‘αριστερόψυχοι’ θυμήθηκαν πως ακριβώς τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να αρχίσει μια συζήτηση περί Μάαστριχτ, σκέφτηκα πως έχω να συνεισφέρω κι εγώ ορισμένες σκέψεις για αυτό το εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα, μιας και δεν έχουμε κάτι άλλο περισσότερο επίκαιρο να σκεφτούμε, δεν γίνεται κάτι αρκετά σοβαρό στην χώρα μας το τρέχον χρονικό διάστημα ούτε και χρειάζεται επειγόντως να διαμορφώσουμε μια καθημερινή δράση με πράξεις τέτοιες που να φέρνουν κάποιο μετρήσιμο και χειροπιαστό αποτέλεσμα, θετικό για τους συν-πολίτες και την χώρα μας. Είμαστε χαλαροί Μαασ-τριχολόγοι, απόγονοι του Κλάρα που ελευθέρωσε το χώμα που πατάμε ούλοι, και του Στάλιν που ήταν καραμπουζουκλής και ντερμπεντέρης τυπάς.

Κατ’ αρχήν, αφού πρώτα καταραστούμε από βάθους καρδίας αυτούς που ψήφισαν υπέρ του Μάαστριχτ,  ας επανεξετάσουμε (έμμεσα όμως και υπόρρητα) την αδήριτη αναγκαιότητα της αποχώρησής μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρώπη γενικότερα. Θα πρέπει νομίζω να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας, τα αγροτεμάχια και τα βουνά μας (το νερό μπορούμε να το αφήσουμε διότι είναι αλμυρό) και να πάμε αλλού. Τα τοπολογικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας που την καταδικάζουν να βρίσκεται εντός της Ευρώπης των μονοπωλίων και πλησίον του Γερμανικού ιμπεριαλισμού δεν μας βολεύουν. Άλλωστε η χώρα μας είναι τόσο αυτάρκης και ανεξάρτητη, τόσο μεγάλη και αχτύπητη ώστε μπορεί και από μόνη της να επιβιώσει ως ξέχωρο οικονομικό κέντρο κάπου μακριά και ρομαντικά, κρατώντας αποστάσεις από τον υπόλοιπο διεφθαρμένο καπιταλιστικό κόσμο, έως ότου τουλάχιστον γίνει η ρημάδα η επανάσταση οπότε και θα επανεξετάσουμε -τοπολογικά- την θέση μας.

Είναι μάλιστα απορίας άξιον γιατί τέτοιου είδους θεμελιώδη θέματα ανακινούνται πάντοτε και χωρίς εξαίρεση από συγκεκριμένα τμηματάκια του κόμματος που όλα μαζί δεν πιάνουν ούτε το 10% του των μελλών και των ψηφοφόρων του. Όλοι οι άλλοι, δηλαδή τα τριάντα χιλιάδες (30.000) μέλη και οι δύο εκατομμύρια (2.000.000) ψηφοφόροι τι κάνουν επί τέλους; Δεν θα ξυπνήσουν καμιά φορά, να βάλουν ένα χεράκι στην μετακόμιση;

Πάντως, διαβάζοντας διάφορα e-mails από ‘εδώ’ και από ‘εκεί’, μπορεί κάποιος να μπερδευτεί διότι δεν είναι ξεκάθαρο αν συζητούν μεταξύ τους τα μέλη μιας Ο.Μ. ή αν ανταλλάσσουν απόψεις η Ανάσα με την Αριστερή Πλατφόρμα ή αν συζητά η Ανάσα μεταξύ της ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις και προβληματισμούς για το … Μάαστριχτ.

Θα μπορούσαμε βέβαια να επεκτείνουμε την συζήτηση μέχρι την συνθήκη των Βερσαλλιών ή την συμφωνία του πάπα Στέφανου με τους Λογγοβάρδους. Ενδιαφέρον επίσης θα είχε να εξετάζαμε πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν ο Φίλιππος αποφάσιζε να στείλει τον Αλέξανδρο Δυτικά και όχι Ανατολικά.

Με τις υγείες μας.

Για φαντάσου … !

[ επειδή εγώ ήμουνα κάποτε φοιτητής, και η γυναίκα μου το ίδιο, και τα δύο παιδιά μας το ίδιο, και επειδή όχι μόνο γνωρίζουμε καλά τι είναι Πανεπιστήμιο αλλά και τι σημαίνει για την Κοινωνία μας ιδίως σε τέτοιους καιρούς, είπα να γράψω αυτό το αιρετικό σημείωμα, εδώ στο βήμα των συντρόφων – ΘΚ ]

Ναι; Γειά σας!

Σας παίρνω από το Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Είμαι ο Σταύρος και σπουδάζω Ηλεκτρολόγος Μηχανικός

…

Σας παίρνω από το Πανεπιστήμιο Κομοτηνής. Είμαι η Ελένη και σπουδάζω Ιατρική…

Σας παίρνω από το Καποδιστιακό Πανεπιστήμιο. Είμαι ο Λεωνίδας και σπουδάζω Ιταλική φιλολογία

…

Έχετε λίγο χρόνο να σας πω λίγα πράγματα για το θέμα που αντιμετωπίζουμε στο Πανεπιστήμιό μου;

Δεν έχετε έ; Καλά, δεν πειράζει! Σας εύχομαι καλό απόγευμα και με συγχωρείτε για την ενόχληση …

… τουτ … τουτ … τουτ …

Έχετε! Ωραία! Λοιπόν που λέτε, δρομολογείται τις τελευταίες εβδομάδες μια προσπάθεια από την κυβέρνησή μας για να απολύσει πολλές εκατοντάδες διοικητικών και υποστηρικτικών υπαλλήλων του Πανεπιστημίου. Αν αυτό υλοποιηθεί το Πανεπιστήμιό μας θα  υποβαθμιστεί δραματικά και ουσιαστικά θα υπολειτουργεί.

Ο φόβος και η προπαγάνδα εναντίον των Πανεπιστημίων μας είναι γιατί ο Πανεπιστημιακός χώρος είναι αυτός που κατ’ εξοχήν μπορεί να παράξει ανθρώπους μορφωμένους και ικανούς να αμφισβητήσουν το σύστημα και αυτούς που λυμαίνονται την Κοινωνία.

Εμείς ξέρετε, δεν απεργούμε ούτε απέχουμε από τα μαθήματα. Το Πανεπιστήμιο παραμένει ανοικτό διότι κλειστό Πανεπιστήμιο ρίχνει μαύρο στην Κοινωνία και εξυπηρετεί μόνο αυτούς που το υποσκάπτουν κι όχι τους πολίτες.

Εμείς επίσης δεν τρέχουμε άσκοπα στους δρόμους ώστε να γυρίζουμε δαρμένοι, εξευτελισμένοι μέσω βάρβαρων προσαγωγών και κλαμένοι από τα δακρυγόνα στο σπίτι μας, μην πετυχαίνοντας απολύτως τίποτα. Έχουμε καταλάβει άλλωστε πως έτσι δίνουμε έδαφος για νομιμοποίηση στο σύστημα και στους κατασταλτικούς του μηχανισμούς.

Αντί για αυτά τα αναποτελεσματικά, έχουμε πάρει από 100 τηλέφωνα ο καθ’ ένας εμείς οι 5.000 φοιτητές, διοικητικοί και καθηγητές και ενημερώνουμε τον κόσμο για το τι ακριβώς συμβαίνει στα Πανεπιστήμια και για ποιο λόγο. Με 500.000 Έλληνες θα μιλήσουμε!

Αυτό κάνουμε και σκεφτόμαστε συνέχεια αναζητώντας κι άλλους τέτοιους τρόπους που να υποστηρίξουν το δίκιο μας.

Για τώρα, έχουμε σκεφτεί να κάνουμε εκείνο και το άλλο κι αν θέλετε κι άλλες πληροφορίες πάρτε αυτό το τηλέφωνο και το e-mail ή ελάτε από εκεί και εκεί τότε για να τα πούμε από κοντά… το site μας είναι αυτό, και στο FB είμαστε εκεί. Εσείς έχετε e-mail; Έ, αφού έχετε τότε θα σας στείλουμε ένα μικρό κείμενο που παρουσιάζει συνοπτικά και  με ακρίβεια την κατάσταση και θα σας κρατούμε ενήμερη για ότι νεώτερο.

Επειδή κάνουμε και μία στατιστική ανάλυση της στάσης των πολιτών για το ζήτημα μπορείτε παρακαλώ να μου απαντήσετε στις παρακάτω ερωτήσεις;

ερώτηση 1

ερώτηση 2

ερώτηση 3

Ευχαριστούμε πολύ και να είστε καλά.

Καλό βράδυ !

… τουτ … τουτ … τουτ …

Ναι; Εμπρός; Με ακούτε; Είμαι ο Σταύρος και …

 

Χαβγήτικες σκέψεις…

Με αφορμή μια συζήτηση και κάποια σχόλια συντρόφων έγραφα προχθές πως χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το χαμό του Παύλου Φύσσα όπως και το χαμό πολλών άλλων ανθρώπων -μεταναστών ή ντόπιων- τα τελευταία χρόνια, θέλω να επισημάνω πως το σύστημα και οι εκπρόσωποι του μας πέταξαν ένα λαγό που λέγεται φασισμός και Χρυσή Αυγή. Αυτό σημαίνει πως θα τρέχουμε όλοι (η αριστερά εννοώ) πίσω από αυτόν το λαγό;  Ας τον μαζέψουν αυτοί που τον αμόλησαν και τώρα τους χαλάει την συνταγή γιατί είναι ανεξέλεγκτος. Δική τους η ευθύνη δική τους και η ‘αγγαρεία’.  Η αριστερά έχει νομίζω πολύ σοβαρότερα πράγματα να κάνει από το να προσπαθεί να συνετίσει (έξω και μέσα στην Βουλή) το 10% των πολιτών το οποίο από την εποχή της κατοχής και του εμφύλιου πάντα χαμένο στο σκοτάδι ήτανε. Εμείς είμαστε με την πρόοδο, το μέλλον και το φως. Με το σκοτάδι ας ασχολούνται αυτοί που τους αξίζει. Η πρόκληση του φασισμού ακόμα και μέσα στην κυβέρνηση όπου ευδοκιμούν υπεραρκετοί χαβγήτες, μάκηδες και αδώνιδες, είναι απλώς ένα τέχνασμα αποπροσανατολισμού. Όσο εστιάζουμε σ’ αυτό, όσο περισσότερη σημασία του δίνουμε τόσο γιγαντώνεται αντλώντας κύρος από την ίδια την αναταραχή που αυτό δημιουργεί. Αυτός είναι συνοπτικά ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι το ζήτημα αυτό σύντροφοι. Αυτοί την δουλειά τους αλλά κι εμείς την δική μας –κι έχουμε πολλή, πάρα πολλή…

Αυτό που πιθανόν να διακρίνεται στις παραπάνω γραμμές είναι ακριβώς η διαπίστωση πως οι ελίτ με διάφορους τακτικισμούς και τερτίπια αλλάζουν συνεχώς την ατζέντα της αριστεράς κι επιβάλλουν την δική τους. Κανείς δεν υποτιμά τον θάνατο ενός ανθρώπου -και μάλιστα τέτοιου ανθρώπου- αλλά η αριστερά έχει έναν ιστορικό ρόλο και έχει (ή θα έπρεπε να έχει) ένα σύνολο από στρατηγικούς  στόχους που δεν πρέπει να χάνει ποτέ από μπροστά της. Αυτή είναι συνοπτικά η θέση μου.

Η φοβερή «διαφήμιση» των χαβγιτών από το σύστημα στο δικό μου μυαλό δεν είναι παρά μια καλά επεξεργασμένη τακτική των ελίτ που λειτουργεί πάνω στην αριστερά όπως το νυχτερινό φως πάνω τα έντομα: αποπροσανατολιστικά. Με τις τελευταίες εξελίξεις βλέπω με πίκρα πόσο επιβεβαιώνεται ο σκεπτικισμός μου σχετικά με το αναντίστοιχο βάρος που έδωσε η αριστερά στο ζήτημα των χαβγιτών.

Με τους καλά σχεδιασμένους και ακόμη καλύτερα διαφημισμένους διωγμούς που εξαπέλυσαν οι μηχανισμοί των κυβερνώντων εναντίων της συμμορίας που αυτοί οι ίδιοι έθρεψαν, εμφανίζονται τώρα ως τιμητές και φρουροί της δημοκρατίας και χρησιμοποιούν ως εργαλείο αυτό το κόμμα για να ξεπλύνουν την βαριά μυρωδιά του φασισμού από πάνω τους. Οι συσχετισμοί μεταξύ Ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ και της Ελληνικής λειτούργησαν διότι το φασιστικό μόρφωμα ξεπέρασε κάποια όρια και έθιξε το τρέχον «ευρωπαϊκό μοντέλο». ‘Έτσι, οι Έλληνες πολιτικάντηδες -και εν όψει μάλιστα της Ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ- έσπευσαν να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις των αφεντικών τους φορώντας το δημοκρατικό προσωπείο και τσακίζοντας τον φύρερ και τα φιδάκια του.

Εδώ όμως υπάρχει και ένα side effect. Η σχεδιασμένη χαβγίτικη ανακατωσούρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί τώρα ή λίγο αργότερα και ως αφορμή για πρόωρες εκλογές. Και τότε ήθελα πραγματικά να ήξερα τι, σκέφτονται ορισμένοι που βρίσκονται βαθιά νυχτωμένοι μέσα στις αίθουσες επιχειρήσεων της ‘αντιφασιστικής βιομηχανίας’, πως θα ψηφίσουν οι ‘αγανακτισμένοι’ ή ‘παραπλανημένοι’ ψηφοφόροι του βλαχο-φύρερ, και τι ακριβώς θα σημαίνει αυτό για τους πολιτικούς συσχετισμούς και το εκλογικό αποτέλεσμα.

Για οποιονδήποτε διαθέτει έστω στοιχειώδη πολιτική σκέψη, είναι προφανές πως ο Ευρωπαϊκός νεοφιλελευθερισμός δεν ανέχεται οποιαδήποτε πραγματική παρέμβαση του φασισμού στο πολιτικό του περιβάλλον. Ο νέοφιλελεύθερος πολιτικός εσμός χρησιμοποιεί τον φασισμό ως εργαλείο για αποπροσανατολισμό των πολιτικών του αντιπάλων, για υπερσυντηρητικοποίηση της κοινωνίας και για την τρομοκράτηση των πολιτών. Ως απλό εργαλείο. Τον ενισχύει, τον αποδυναμώνει ή τον εξαφανίζει κατά βούληση. Ο νέο-φιλελευθερισμός δεν είναι φασισμός (είναι ίσως κάτι, μακροπρόθεσμα, χειρότερο). Η πραγματικότητα δεν είναι ασπρόμαυρη, ακόμη κι όλες οι αποχρώσεις του γκρι δεν αρκούν για να την περιγράψουν και να την ερμηνεύσουν και εμείς ως αριστεροί θα πρέπει να μάθουμε να τυπώνουμε τις ιδέες μας στο δικό μας αλλά και στα άλλα μυαλά έγχρωμα με όλες τις αποχρώσεις όλων των χρωμάτων. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο, αλλά αυτή είναι η πρόκληση του 21^ου αιώνα για τις δυνάμεις της προόδου στην Ευρώπη, στη Δύση, στον κόσμο.

Από την φύση μου είμαι μάλλον αισιόδοξο άτομο. Δεν μπορώ όμως να μην διαπιστώσω πως η πολιτική επιδεξιότητα και το βάθος των τακτικών της άρχουσας οικονομικής και πολιτικής ελίτ είναι έτη φωτός μπροστά από αυτά της αριστεράς. Ελπίζω πως ο πυρήνας των στελεχών της Ελληνικής αριστεράς έχει την οξυδέρκεια να αντιληφθεί τα σημεία των καιρών και να απαντήσει ανάλογα. Το ελπίζω ειλικρινά!

Είναι φοβερά εκνευριστικό κάποιοι, την ημέρα που έκλεισε το Πανεπιστήμιο Αθηνών και λίγο μετά το Μετσόβειο Πολυτεχνείο, να καλούν σε διαδήλωση κάτω από τα γραφεία του μιχαλολιάκου στη Μεσογείων. Εμείς δηλαδή θα γκρινιάζουμε ως γατάκια από κάτω και ο φύρερ θα πίνει το ουίσκι του από πάνω… Γαμώ τις μορφές πάλης γαμώ!

Το οχτάωρο, ο Μεταξάς και οι μύθοι

 

αφιερωμένο στα φίδια των αβγών (ξέρουν αυτά...)

Με αφορμή την θλιβερή επέτειο της επιβολής φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα την 4^η Αυγούστου 1936, αναδημοσιεύονται αποσπάσματα του κειμένου «Το οχτάωρο, ο Μεταξάς και οι μύθοι» του Γιώργου Δαμιανού από τον ιστότοπο 24grammata.com:

1. Ο Μεταξάς δεν καθιέρωσε την οχτάωρη εργασία

Το πραξικόπημα του Μεταξά έγινε στις 4 Αυγούστου 1936. Από το 1913, όμως, καθορίστηκε το δεκάωρο για τους εργάτες επιφανείας των μεταλλείων και το 8ωρο για όσους απασχολούνταν σε υπόγειες εργασίες (στοές ορυχείων). Το 1920 ψηφίστηκε ο Ν. 2269 για 8ωρη εργασία (48 εβδομαδιαίως) και αφορούσε μόνο τις βιομηχανικές επιχειρήσεις, με Προεδρικό Διάταγμα στις 27.6/4.7.1932 το 8ωρο επεκτάθηκε και σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους και συνεχίστηκε μέχρι το 1936 (είναι αλήθεια ότι οι τελευταίες επεκτάσεις έγιναν επί Μεταξά) και για άλλα επαγγέλματα.

2. Ο Μεταξάς δεν δημιούργησε το ΙΚΑ

Το 1922 ψηφίζεται ο νόμος περί «υποχρεωτικής ασφάλισης εργατών και υπαλλήλων». Το 1934 ο νόμος 6298/1934, περί «ενιαίας κοινωνικής ασφαλίσεως». Τότε ξεκίνησαν όλες οι κτηριακές και τεχνικές προετοιμασίες και ολοκληρώθηκαν, μετά δύο έτη. Πρώτος διοικητής υπήρξε ο Κανελλόπουλος Παναγιώτης κατά τη διετία 1934-1935. Μετά την επιβολή του πραξικοπήματος (4η Αυγούστου 1936) ο Μεταξάς θα επιβάλει το δικό του άνθρωπο στη διοίκηση, τον Κορώνη, και με τη γνωστή τακτική «του ξανακοψίματος της κορδέλας» κάποιας υπηρεσίας θα παρουσιαστεί από τα «παπαγαλάκια» της εποχής ως ο «ιδρυτής» του ΙΚΑ.

3. Ο Μεταξάς δεν καθιέρωσε την αργία της Κυριακής

Η καθιέρωση της Κυριακής ως αργίας ψηφίστηκε το 1909, επί κυβέρνησης Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, και εφαρμόστηκε την πρώτη Κυριακή του 1910. Από τότε κατά διαστήματα διάφορες συντεχνίες κέρδιζαν το δικαίωμα της εξαήμερης εργασίας. Το ωράριο και οι μέρες εργασίας δεν είχαν καθολική ισχύ. Γι' αυτό και κάθε συντεχνία κατακτούσε μόνη της τα δικαιώματά της. Είναι απόλυτα φυσικό κάποιες συντεχνίες να καθιερώσουν την εξαήμερη εργασία και κατά την τετραετία της δικτατορίας του Μεταξά. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι επί Μεταξά καθιερώθηκε η αργία της Κυριακής μόνο για τους δημοσιογράφους. Βλέπετε, από τότε, όποιος χάιδευε τον Τύπο κέρδιζε την υστεροφημία του.

.

(από santasyriza)

Για τις ‘συνιστώσες’ και πάλι…

Για τις ‘συνιστώσες’ και πάλι…

του Θανάση Κοντονάτσιου

Σύντροφοι,

Γράφω τις παρακάτω γραμμές με αφορμή το εκτεταμένο και -από ότι μπόρεσα να καταλάβω- συναισθηματικά φορτισμένο άρθρο του σ. Στάθη Κουβελάκη με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ στο μεταίχμιο» που δημοσιεύτηκε στο iskra. Θα τολμήσω να πω, πως το κείμενο του σ. Κουβελάκη, γραμμένο πριν καν ολοκληρωθεί το Συνέδριο, έχει ένα χαρακτήρα σχεδόν επιθετικό αφού υπάρχουν μέσα του θέσεις και φράσεις που δεν θα ταίριαζαν σε ένα κείμενο συντρόφου που αφορά το κόμμα του.

Πρέπει εξ αρχής να πω πως, στο δικό μου τουλάχιστον μυαλό, το ζήτημα δεν ήταν να προσέλθει στο Συνέδριο ένας Φρανκεστάιν, φτιαγμένος από κομμάτια και θρύψαλα, που αγωνίζεται να γίνει ενιαίο κόμμα, αλλά το αντίστροφο: να προσέλθει με μεγαλοψυχία και συναίσθηση της σημασίας των καιρών ένα ενιαίο κόμμα που θέλει να οριστικοποιήσει και να θεσμοθετήσει τις αρχές, τη δομή και τις κατευθύνσεις του. Τα μορφώματα που λειτουργούν εντός του κόμματος αλλά ‘παράλληλα’ προς το κόμμα, και που προσπαθούν να επιτύχουν τους στόχους τους ακόμη και παρακάμπτοντας την στρατηγική του οργανισμού μέσα στον οποίο ευδοκιμούν, όπως κι αν τα ονομάσει κανείς, συνιστώσες ή φράξιες ή βιλαέτια, πιστεύω πως είναι εντελώς ασύμβατα με την ζητούμενη εσωτερική δομή και λειτουργία για το νέο κόμμα.

Οι τάσεις όμως που συνεισφέρουν ανοικτά, εντός δηλ. των γενικών θεσμών και οργάνων του κόμματος, νέες ιδέες, προτάσεις και αντιλήψεις αποτελούν πλούτο και κάθε πλήρης οργανωτική κομματική μορφή θα πρέπει να έχει την δυνατότητα ανάδειξης και αξιοποίησής τους. Άλλο όμως αυτό και άλλο ένα κόμμα που αποτελεί υπερσύνολο άλλων άτυπων «υπο-κομμάτων» που λειτουργούν ακόμη και ως αυτόνομα συμπυκνώματα και αποτελούν αιτία για ανάπτυξη φυγόκεντρων δυνάμεων. Αυτά είναι σημεία φθοράς και «οργανωτικού γήρατος» και δεν ταιριάζουν νομίζω στην τρέχουσα προσπάθεια για την δημιουργία ενός νέου κόμματος το οποίο μάλιστα αντιμετωπίζει άμεσες και πολύ αυξημένες ευθύνες όχι μόνο ως προς τα μέλη του αλλά ως προς ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία. Προκαλεί κατάπληξη πως άνθρωποι που παλεύουν χρόνια στο κίνημα και γνωρίζουν από πολιτική δεν αντιλαμβάνονται πως ένα κόμμα που αποτελείται από (αντικρουόμενες πολλές φορές) τάσεις χωρίς να διαθέτει κύριο και ενιαίο σώμα, είναι ένα κόμμα αναποτελεσματικό, ευάλωτο σε κάθε αστική προπαγάνδα και υπόσκαψη, το οποίο ποτέ δεν πρόκειται να κερδίσει την ουσιαστική εμπιστοσύνη των πολιτών.

Το ζήτημα μου θυμίζει τις δυσκολίες που είχαν οι διάφοροι οπλαρχηγοί του ’21 να αφήσουν τα βιλαέτια τους και να συνενώσουν τις προσπάθειές τους για το ρίζωμα και την ανάπτυξη του τότε νέου Ελληνικού κράτους. Έτσι όμως ήταν πάντα οι οπλαρχηγοί. Ευαίσθητοι στην γοητεία του βιλαετιού, παραγνωρίζουν και παραγκωνίζουν το γεγονός πως οι Έλληνες πολίτες αναμένουν κάτι από το Συνέδριο. Κάτι νέο και διαφορετικό από αυτό που είχαν. Κάτι ώριμο, σοβαρό, ενιαίο και ειλικρινές. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι όσοι μετέχουμε στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ πως οι πολίτες παρακολουθούν με τον τρόπο τους και διαισθάνονται ποια είναι η αξιοπιστία των θέσεών μας και ποια η ισχύς του οργανισμού που χτίζουμε. Παρακολουθούν!

Επειδή αναφέρθηκε κάπως μειωτικά η σημασία της εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ που αναπαράγεται από τα αστικά μέσα ήθελα να επισημάνω πως στην κοινωνία δεν είμαστε μόνοι μας. Ο αστικός τύπος κάθε μορφής υπάρχει και είναι εκεί έξω. Έχει τεράστια (καμιά φορά συντριπτική) απήχηση στους συν-πολίτες μας και είναι πανέτοιμος να αξιοποιήσει την παραμικρή αδυναμία μας και το απειροελάχιστο λάθος μας. Να τον αγνοήσουμε;

Η δράση και το όραμά μας δεν αφορά μόνο εμάς. Κάθε τι που κάνουμε έχει επιπτώσεις, δημιουργεί εντυπώσεις και γεννά επιχειρήματα που άλλες φορές βοηθούν την δική μας προσπάθεια και άλλες όχι. Έχω την βαθιά πεποίθηση πως την στιγμή αυτή οι πολίτες αναμένουν από τον ΣΥΡΙΖΑ να βγει από το συνέδριο ως ενιαίος και ώριμος μηχανισμός με σταθερή, ξεκάθαρη και αταλάντευτη φωνή. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προ-ιστορία και ιστορία μακρά και θετική που παρουσίασε όμως επανειλημμένα, προβλήματα ενιαίου λόγου. Το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί σήμερα αν θέλουμε πράγματι να διαδραματίσουμε κάποιο ρόλο στην ιστορία και στην πολιτική ζωή του τόπου μας.

Η σύνθεση που προκύπτει μέσα από την πραγματική Εσωτερική Δημοκρατία πρέπει -ειδικά στις συνθήκες που διανύουμε σήμερα- να προβάλει προς την Κοινωνία μια ενιαία εικόνα όπως ακριβώς οι πυξίδες δείχνουν έναν μόνο Βοριά. Ούτε αρχηγικό κόμμα φυσικά, αλλά ούτε και οπλαρχηγοί βέβαια. Σύνθεση! Ένα αριστερό κόμμα εξουσίας στις σημερινές συνθήκες και με τον παρόντα αριθμό μελών χρειάζεται γνήσια και ειλικρινή εσωτερική ενότητα κι όχι φανερές ή κρυφές λίστες και τεχνάσματα. Πολλοί σύντροφοι μετά το Συνέδριο θα κληθούν ίσως να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν.

Όπως και πολλοί απλοί πολίτες θα αποφασίσουν αν θα επιστρέψουν ή όχι στα σαλόνια και στους καναπέδες τους. Από εμάς όλους εξαρτάται.

Θανάσης Σ. Κοντονάτσιος

Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Αγ. Παρασκευής

ΣΥΡΙΖΑ - Για την Ευρώπη

Παρατηρήσεις επί των προσυνεδριακών κειμένων (Για την Ευρώπη)

του Θανάση Κοντονάτσιου

Επιτρέψτε μου να σημειώσω πως κατά την γνώμη μου, αυτή η εμμονή με την «Γερμανική Στρατηγική» και την «Γερμανική Ευρώπη» εκτός από εντελώς αφελής και πολιτικά άτοπη, είναι και το πλέον ανόητο κλισέ από αυτά που έτυχε να παρεισφρήσουν τελευταία στην λεγόμενη αριστερή αφήγηση. Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος τελείωσε και -ευτυχώς- η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται.

Η Ευρώπη, στην εποχή του αδυσώπητου ανταγωνισμού των οικονομικών κέντρων,  αγωνίζεται να επιβιώσει πρωτίστως ως οικονομικό κέντρο παραμένοντας έτσι στο προσκήνιο της ιστορίας. Δεν έχει δυστυχώς συνειδητοποιηθεί πως η Ευρώπη είναι ο μοναδικός παράγοντας σήμερα που έχει το ιστορικό βάθος και το πολιτικό κύρος που απαιτείται ώστε να μπορεί να αποτρέψει την ακατέργαστη και καταστροφική φιλοδοξία των Ενωμένων Πολιτειών για την εγκαθίδρυση μιας Μονοπολικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας τα χαρακτηριστικά της οποίας, αν τελικά επιτευχθεί, θα ξεπερνούν και την πλέον σκοτεινή φαντασία.

Παράλληλα με τον παραπάνω μύθο περί «Γερμανικής Ευρώπης» αναπτύσσεται κι ένας δεύτερος περί «Ευρωπαϊκού Νότου». Ένας όρος που στερείται οποιασδήποτε σημασίας και που παραβλέπει πως σε όλες ανεξαίρετα τις χώρες του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Νότου έχουν εγκαθιδρυθεί με σχετικά άνετες (ναι, άνετες!) κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες απολύτως νέο-φιλελεύθερες κυβερνήσεις.

Η Ευρώπη είναι μία. Δεν είναι δύο, ούτε τρείς.

Η οικονομία της Γερμανίας είναι πολύ μικρή ώστε να της επιτρέψει Ευρωπαϊκή ηγεμονία και ο παραγωγικός της μηχανισμός, με 60% περίπου των εξαγωγών του στην Ευρώπη, είναι απόλυτα εξαρτημένος από τους Εταίρους της. Τα προβλήματα της Ευρώπης δεν είναι ούτε Νότια ούτε Βόρεια. Είναι απλώς αυτό: Ευρωπαϊκά! Κι έχουν μια διαβολεμένη ομοιότητα που πιάνει από τον Ατλαντικό μέχρι το Αιγαίο και από την Νορβηγία μέχρι την Κύπρο.

Το ζήτημα που γεννιέται λοιπόν για την Ευρώπη είναι διπλό. Είναι ζήτημα στόχου και ζήτημα τακτικής. Η νέο-φιλελεύθερη οπτική και διαχείριση και η διατήρηση των εθνικισμών (που λειτουργούν ως ερείσματα επιβίωσης κι ως εργαλεία χειραγώγησης των λαών για τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ) είναι ο πραγματικός εχθρός και το ουσιαστικό πρόβλημα της Ευρώπης.

Είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο πως ο μέσος Κινέζος δεν μπορεί πλέον να ζει με 600 ευρώ τον χρόνο. Είναι επίσης αντιληπτό πως η Κίνα, ελέγχοντας πλέον τεράστιο ποσοστό της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής, αντιμετωπίζει και πολεμά την Δύση με τα ίδια τα δικά της όπλα. Στην διελκυστίνδα αυτή η Ευρώπη εκτός από την νεοφιλελεύθερη αντιμετώπιση έχει κι άλλους τρόπους να δράσει. Οι έννοιες ‘ανταγωνισμός’ και ‘ανάπτυξη’ θα πρέπει να επανακαθοριστούν, οι κατευθύνσεις και οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής βιομηχανικής παραγωγής να επαναπροσδιορισθούν, και αυτές οι πολύ δύσκολες δουλειές, είναι δουλειές για την Ευρωπαϊκή Αριστερά. Οι μεγάλες δυνάμεις και τα κράτη θα πρέπει να αντιληφθούν πως εκτός από τον Ανταγωνισμό υπάρχει και η Συνεργασία και πως εκτός από τις εξαγωγές υπάρχει και η προσπάθεια για κάλυψη των εσωτερικών αναγκών και διατήρηση του επιπέδου ζωής των ανθρώπων. Δεν μιλώ για εσωστρέφεια, μιλώ για ανθρωπιστικό ορθολογισμό.

Ο καθορισμός των στόχων και η αναμόρφωση του θεσμικού περιβάλλοντος είναι οι προκλήσεις για την Ευρώπη.

Ο Jurgen Habermas περιγράφει το όραμά του έτσι:

[ … ] Ο λαός της Ευρώπης χρειάζεται να ξέρει πως ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει το κοινωνικό του μοντέλο και την πολιτιστική του ποικιλομορφία είναι να ενωθεί και να συνεργαστεί [ … ]

Και ο Etienne Balibar απαντά:

[ … ] η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης … δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί και δεν είναι δυνατή, παρά μόνον εάν είναι πιο δημοκρατική από το σύνολο των  εθνών που την συναποτελούν [ … ]

Αυτή είναι η δυσκολία, το όραμα και το έπαθλο για τους λαούς. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά. Ιδού η Ρόδος!

Καμία Ευρωπαϊκή χώρα (ούτε ακόμη και η πάμπλουτη Νορβηγία) δεν θα είναι σε θέση να επιβιώσει μονάχη έξω από κάποιο μεγάλο συνασπισμό που λειτουργεί ως οικονομικό κέντρο. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Πρόκειται για μια κατάσταση που δεν θα περάσει ούτε του χρόνου ούτε σε δέκα χρόνια και την οποία η αριστερά δεν μπορεί να αγνοεί χωρίς ταυτόχρονα να απολέσει τον ρόλο της όσο και τον λόγο για την ύπαρξή της.

Τα κρυμμένα αποθέματα της Ρωσίας είναι η παρθένα και άθικτη Σιβηρία. Μια αχανής περιοχή των 7,5 εκ. τετραγωνικών χιλιομέτρων, όσο και η Ευρώπη, με τα τρία τέταρτα να είναι κατοικήσιμα. Με ένα πληθυσμό που δεν ξεπερνάει τώρα τα 25 εκ., τεράστιες περιοχές κατάλληλες για παραγωγή τροφής, εκτεταμένα κοιτάσματα γαιάνθρακα και μετάλλων, αχανή δάση, πολύ πετρέλαιο και πολύ φυσικό αέριο.

Τα αποθέματα της Κίνας των πενήντα ‘εθνοτήτων’, είναι η ασύλληπτη δημογραφική της υπεροχή, η απαράμιλλη βιομηχανική της παραγωγή, η ταχύτατη ανάπτυξη και ο συνεκτικός (παρ’ όλα τα τεράστια μεγέθη) τρόπος διοίκησης.

Τα κρυμμένα αποθέματα της Ευρώπης είναι η ανθρωπιστική της παράδοση, ο πολιτισμός, η επιστημοσύνη της, η τεχνολογία της και η εσωτερική πολιτιστική και πολιτική της ενότητα που σέβεται, διατηρεί και αξιοποιεί την ποικιλία. Αυτός είναι ο Ευρωπαϊκός θησαυρός, πολύτιμος για όλους τους ανθρώπους, μέσα και έξω από την Ευρώπη.

Για το νόμισμα δεν θα προσθέσω πολλά διότι δεν αξίζει ίσως ούτε την μελάνη ούτε και τον κόπο. Το νόμισμα είναι ένα εργαλείο που οι λαοί θα πρέπει να αποφασίσουν πως θα το χρησιμοποιήσουν. Η ενότητα του Ευρωπαϊκού νομίσματος είναι απλώς μια πλατφόρμα που διευκολύνει την επίτευξη εξαιρετικά περίπλοκων και πολύ πιο φιλόδοξων, από το ίδιο το κοινό νόμισμα, στόχων σαν αυτούς που ακροθιγώς ανάφερα λίγο πριν. Το ευρώ ως οικονομικό εργαλείο και ως νόμισμα δεν ανήκει μόνο στις ελίτ αλλά ανήκει και στα 500 εκατομμύρια των Ευρωπαίων πολιτών.

Είναι η κατάλληλη στιγμή για πλήρες ξεκαθάρισμα και υιοθέτηση απλών, υπεύθυνων και πολιτικά ρεαλιστικών θέσεων. Ένα κόμμα εναντίον του ευρώ είναι ένα κόμμα που εχθρεύεται την Ένωση. Ένα τέτοιο κόμμα, που δεν έχει την ιστορική οξυδέρκεια ή την πολιτική ειλικρίνεια να αποδεχθεί τους συσχετισμούς και την κατεύθυνση της ιστορίας, είναι σήμερα καταδικασμένο στην πολιτική καταστροφή. Μαζί με αυτό το κόμμα όμως τσακίζονται και οι προοπτικές για ισχυροποίηση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και καταστρέφονται όλες οι προσδοκίες των πολιτών για μια, προς την σωστή κατεύθυνση, μετεξέλιξη της Ένωσης.

Θανάσης Σ. Κοντονάτσιος – Ο.Μ. Αγίας Παρασκευής

ΣΥΡΙΖΑ - Για το καταστατικό του κόμματος

Παρατηρήσεις επί των προσυνεδριακών κειμένων (Το Καταστατικό του Κόμματος)

του Θανάση Κοντονάτσιου

Προοίμιο [σελ. 53 της Αυγής 2/6/13]

Αντί για τα περίπλοκα και -ας μου επιτραπεί να πω- λίγο στραμπουλιγμένα, θα περίμενα να διαβάσω:

Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ενιαίο, δημοκρατικό πολυτασικό κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς. Φιλοδοξεί να εκφράσει ολόκληρη την Κοινωνία και να αναβαθμιστεί σε ηγετική της δύναμη που θα οργανώσει την δημοκρατική ανατροπή του πολιτικού συστήματος και των δομών που το στηρίζουν.

Κεφάλαιο 4ο – Αιρετές θέσεις και δημόσια αξιώματα

Για τις βουλευτικές υποψηφιότητες ήθελα να σημειώσω πως η πλέον απλή και αντιπροσωπευτική πρόταση για την παράγραφο (γ) [ σελ. 58] είναι η δεύτερη πρόταση όπου οι υποψήφιοι βουλευτές ανά εκλογική περιφέρεια εκλέγονται από όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ανά Νομαρχιακή Οργάνωση. Θα πρότεινα το δικαίωμα αιτιολογημένης τροποποίησης των επιλογών των Νομαρχιακών Επιτροπών ή των προκριματικών εκλογών για τις Ευρωεκλογές να απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία 80 και όχι 70%.

Για τους βουλευτές επικρατείας θα πρέπει νομίζω να βρεθεί ένας περισσότερο αντιπροσωπευτικός τρόπος ή να ενταχθεί και αυτή η επιλογή στην παραπάνω διαδικασία απ’ ευθείας επιλογής από τα μέλη είτε με Πανελλαδικές προκριματικές εκλογές (όπως για τους Ευρω-βουλευτές) είτε με Νομαρχιακές εκλογές.

Μένει βέβαια να καθοριστούν με λεπτομέρεια οι παραπάνω διαδικασίες ώστε να καλυφθούν ζητήματα που αφορούν προτεραιότητες, σταυροδοσίες κλπ

Πρόταση: Βουλευτές και Ευρωβουλευτές που έχουν αθροιστικά θητεία οκτώ (και όχι δέκα) χρόνια ή περισσότερο δεν μπορούν να είναι υποψήφιοι. Βουλευτές και Ευρωβουλευτές που έχουν αθροιστικά θητεία πάνω από επτά και λιγότερο από οκτώ χρόνια μπορούν να είναι υποψήφιοι μόνο με απόφαση της ΚΕ (και όχι της ΚΠΕ) με αυξημένη πλειοψηφία 60%.

Διαφωνώ απολύτως με την πρώτη πρόταση για την παράγραφο (στ) [σελ. 58] περί ποσοστού επί της αποζημίωσης των βουλευτών. Ο βουλευτικός θεσμός όπως και οποιοσδήποτε άλλος εκτελεστικός, νομοθετικός ή δικαστικός θεσμός (συμπεριλαμβανομένων βέβαια και των Περιφερειακών, Νομαρχιακών και Αυτοδιοικητικών θεσμών) αφορά την Κοινωνία και οι αμοιβή που τον συνοδεύει αφορά επίσης την Κοινωνία. Το κόμμα δεν έχει καμία δικαιοδοσία και κανέναν λόγο να παρεμβαίνει σε αυτούς τους θεσμούς.

Είναι προφανές πως το κόμμα πρέπει να ορίσει συγκεκριμένο μισθολόγιο για όσους δεν είναι μέλη του κόμματος και προσφέρουν ως άτομα ή ως εταιρείες  (προμηθευτές κλπ) υπηρεσίες στο κόμμα.

Οι αμοιβές προς μέλη του κόμματος τα οποία προσφέρουν υπηρεσίες στο κόμμα είναι ξεχωριστό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί ξεχωριστά. Τέτοια αντιμετώπιση και λύση νομίζω πως δεν υπάρχει μέσα στα προσυνεδριακά κείμενα που έχουν διανεμηθεί.

Η παράγραφος από [Τα παραπάνω πρόσωπα …] έως [ …απρόβλεπτα ζητήματα και ειδικές περιπτώσεις] [σελ. 58 Αυγή 2/6/13] είναι απολύτως ανεφάρμοστη και επιφορτίζει το κόμμα χωρίς εμφανή λόγο με τεράστιο γραφειοκρατικό φόρτο. Εμπεριέχει επίσης ανοικτά ζητήματα νομιμοποίησης και θεσμικής αυθαιρεσίας όπως προσπάθησα να περιγράψω στις αμέσως τρείς προηγούμενες παραγράφους.

Γενικά η ενότητα Αιρετές θέσεις και Δημόσια Αξιώματα από την παράγραφο (στ) και κάτω, φαίνεται πως χρειάζεται εξ αρχής επεξεργασία. Νομίζω πως το ζήτημα των εσωτερικών εκλογών και της αντιπροσώπευσης από το επίπεδο της Οργάνωσης Μελών έως αυτό της Κεντρικής Επιτροπής, της Πολιτικής Γραμματείας και του Τακτικού Συνεδρίου παραμένει ανοικτό.

Η άποψή μου είναι πως η παραδοχή ως έννοιας της «επαγγελματικής σχέσης με την πολιτική» είναι εξαιρετικά αρνητική για λόγους κοινωνικούς, αφού μπορεί να  λειτουργήσει εν δυνάμει ως έρεισμα για δημιουργία κομματικής και κοινωνικής ελίτ, για λόγους κομματικούς αφού επιφορτίζει έμμεσα και άμεσα το κόμμα με βαριά γραφειοκρατία και εν δυνάμει αμφιλεγόμενες διαδικασίες, και για λόγους ηθικούς. Ένα από τα πλέον κεντρικά χαρακτηριστικά του αριστερού που ασχολείται με την πολιτική πρέπει να είναι η ανιδιοτέλεια. Όσοι θεωρήσουν την άποψή μου ουτοπική ή αφελή καλό θα ήταν να το σκεφτούν μια δεύτερη φορά.

Είναι, για εμένα τουλάχιστον, απολύτως κατανοητό πως και η έννοια «επαγγελματικό στέλεχος» είναι εγγενώς αρνητική και αμφιλεγόμενη και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται και από το ίδιο το κόμμα. Ο ορισμός «επαγγελματικών στελεχών» θα πρέπει να γίνεται μόνο όταν αποδεδειγμένα όλοι οι άλλοι τρόποι κάλυψης των αναγκών του κόμματος έχουν, χωρίς επιτυχία, εξαντληθεί.

Νομίζω πως υπάρχει επίσης ένα κενό σχετικά με το πώς αντιμετωπίζονται εισφορές στο κόμμα ιδιαζόντως μεγάλων ποσών ή εισφορές όχι από πρόσωπα αλλά από οργανισμούς, εταιρείες κλπ.

Θανάσης Σ. Κοντονάτσιος – Ο.Μ. Αγίας Παρασκευής