Αποχαιρετισμός στον Radical Desire (με ή χωρίς ξύδι)

Επειδή είχα μια απροσδόκητα αρνητική εμπειρία εισερχόμενος στο ως άνω blog όχι μόνο ως συμπεριφορά αλλά κυρίως ως περιεχόμενο (μεταξύ των άλλων διαβάστε και το βαθυστόχαστο …) και επειδή πιστεύω ότι, ειδικά στις μέρες μας, καλό είναι να μιλάμε, να αντιδρούμε και να προειδοποιούμε για το τι κυκλοφορεί ως «αριστερή θέση» (έλεος !) στο διαδίκτυο, γράφω το παρακάτω μικρό σημείωμα σαν ανοικτή επιστολή ή σαν προειδοποιητικό φανό πλεύσης:

Κύριε radical desire, στην χαιρετούρα επάνω μάλλον δεν κατάλαβες ότι εννοούσα το ιδεατό συρματόπλεγμα που χαρακτηρίζει τον τρόπο σκέψης σου και όχι το ζωγραφιστό στην σελίδα του blog σου (που τόσο πρόθυμα το έβγαλες). Ας είναι όμως ...

Διαβάζοντας λίγο περισσότερο τις σκέψεις σου αλλά και τα σχόλια, ήθελα να πω ότι άνθρωποι όπως εσύ φαίνεται να προτιμούν την ιδεολογική συνέπεια (sic) από την ευτυχία των ανθρώπων.

Σε χαρακτηρίζει κύριε, η προκλητική ανευθυνότητα και το απίστευτο θράσος του να υποτιμάς χιλιάδες πολιτών οι οποίοι βρήκαν έναν τρόπο (πλήρη και δομημένο ή όχι, την στιγμή αυτή δεν έχει σημασία διότι τώρα προέχουν άλλα) να διατρανώσουν την αντίθεσή τους σε αυτό που γίνεται στην χώρα. Ένας βλαβερός εσμός από ανεγκέφαλους σταλινίσκους αδυνατεί να αντιληφθεί τι γίνεται στο Σύνταγμα και το απορρίπτει βουλιάζοντας πανικοβλημένος στην απραξία. Αυτός ο εσμός αποτελεί μέρος του προβλήματος και δεν είναι τώρα ούτε και θα είναι ποτέ σε θέση να συνεισφέρει σε καμία λύση.

Τα θέσφατα, οι ξερολιές, το κόλλημα που αποπνέουν οι σελίδες σου, θυμίζουν αυτούς που κρυμμένοι κάτω από το κρεβάτι τους βλέπουν τους άλλους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα.

Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο επιζήμιος μπορεί να γίνει κάποιος θεωρητικοποιώντας την άρνηση (και υποδυόμενος κάτι που δεν είναι).

Η «δουλειά» που κάνεις είναι συστηματικά διαλυτική διότι υποσκάπτει σε όλα τα επίπεδα, με όλους τους τρόπους και σε κάθε κατεύθυνση την αριστερά. Στα κείμενά σου υπάρχει αποστασιοποιημένη και άψυχη (κυριολεκτικά) κριτική κατά πάντων χωρίς ούτε μία πραγματική πρόταση !

Είτε επειδή είσαι ανυποψίαστος, είτε επειδή είσαι βαλτός.

Εύχομαι από καρδιάς το πρώτο, υποπτεύομαι όμως το δεύτερο.

.

Χιλιάδες Ισραηλινοί διαδηλώνουν υπέρ της Παλαιστίνης

Μπορεί εδώ να υπάρχουν καθημερινές εξελίξεις και μάλιστα εν όψει της αυριανής μεγάλης συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, μπορεί να χρειάζεται μεγάλη προσοχή και επιφυλακτικότητα στην ερμηνεία των γεγονότων αλλά η παρακάτω είδηση που βρήκα στο tvxs μου φάνηκε πολύ ευχάριστη και θετική οπότε και την αναπαράγω:

---

Χιλιάδες Ισραηλινοί διαδήλωσαν, σήμερα Σάββατο στο Τελ Αβίβ, με την άδεια των Αρχών, κατά της κατοχής των Παλαιστινιακών εδαφών, δοθείσας αφορμής της 44ης επετείου από την κατάκτησή τους.

Στη διαδήλωση αυτήν, στην οποία συμμετείχαν και Άραβες πολίτες του Ισραήλ, ζητήθηκε «να ιδρυθεί ένα παλαιστινιακό κράτος προς το συμφέρον του Ισραήλ με διεθνή όρια αυτά της 4ης Ιουνίου του 1967».

«Ο Νετανιάχου μάς σύρει στην καταστροφή»

«Ισραήλ, Παλαιστίνη, δύο κράτη, δύο λαοί»

«Αλληλεγγύη με τους Παλαιστίνιους»

ήταν κάποια από τα συνθήματα που κυριάρχησαν.

Παράλληλα, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις έχουν τεθεί σε συναγερμό αφού αύριο Κυριακή προβλέπεται να γίνουν από τους Παλαιστίνιους διαδηλώσεις για την «Naksa», την ήττα των Αράβων στον Πόλεμο των έξι ημερών τον Ιούνιο του 1967.

Περισσότερα εδώ:

Tel Aviv: Thousands rally in support of Palestine

.

Ύαινες υποβλέπουν το Σύνταγμα-

Μαζεύονται σιγά σιγά οι ύαινες γύρω από το Σύνταγμα. Από την μία ο Αμβρόσιος εκπροσωπώντας τι άραγε; από την άλλη οι «σπίθες» με διάφορους εθνοσωτήρες και τον λαϊκό ηγέτη κύριο Μάνο, παραδίπλα το ΚΚΕ με τους ροπαλοφόρους και τα κόκκινα πανάκια τους, ακόμη και στην Θεσσαλονίκη ευαισθητοποιήθηκε ο … Άνθιμος. Μια σειρά από επαινετικές ως προς τις συγκεντρώσεις, δηλώσεις απολαύσαμε από πεταλωτήδες, CIA-θεοδώρες, λαϊκούς οπλαρχηγούς από την Μεσηνία (λέγε με αντώνη) και δεν συμμαζεύεται. Οι μαθημένες στα παιχνίδια της ιδιοτέλειας ύαινες περιτριγυρίζουν τις συγκεντρώσεις των πολιτών για να τις μαγαρίσουν και να τις καπηλευτούν. Προσοχή ! Τώρα χρειάζεται προσοχή !

.

Ύαινες υποβλέπουν το Σύνταγμα

Μαζεύονται σιγά σιγά οι ύαινες γύρω από το Σύνταγμα. Από την μία ο Αμβρόσιος εκπροσωπώντας τι άραγε; από την άλλη οι «σπίθες» με διάφορους εθνοσωτήρες και τον λαϊκό ηγέτη κύριο Μάνο, παραδίπλα το ΚΚΕ με τους ροπαλοφόρους και τα κόκκινα πανάκια τους, ακόμη και στην Θεσσαλονίκη ευαισθητοποιήθηκε ο … Άνθιμος. Μια σειρά από επαινετικές ως προς τις συγκεντρώσεις, δηλώσεις απολαύσαμε από πεταλωτήδες, CIA-θεοδώρες-δρακουμέλ, λαϊκούς οπλαρχηγούς από την Μεσηνία (λέγε με αντώνη) και δεν συμμαζεύεται. Οι μαθημένες στα παιχνίδια της ιδιοτέλειας ύαινες περιτριγυρίζουν τις συγκεντρώσεις των πολιτών για να τις μαγαρίσουν και να τις καπηλευτούν. Προσοχή ! Τώρα χρειάζεται προσοχή !

.

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

Δεν συμφωνώ σε όλα με τον Δημήτρη Καζάκη αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα διότι δεν συμφωνώ με κανέναν σε όλα όπως και κανείς δεν συμφωνεί μαζί μου σε όλα. Οι πολίτες δεν πρέπει να το ξεχνάμε, στις μέρες μας, αυτό. Κάθε ένας μπορεί λίγο ή πολύ να συνεισφέρει κάτι κι ας μην είναι βουτηγμένος στα βιβλία και στις αναλύσεις.

Θεωρώ ότι ο Δ. Καζάκης είναι από τους πολίτες που προσφέρουν πολλά. Αναδημοσιεύω το κείμενό του παρακάτω διότι οι καιροί είναι πονηροί και αξίζει τον κόπο όλοι να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Ότι λάμπει (όπως πχ κάτι νεόκοπα νόμπελ οικονομίας, κάτι όψιμοι υπερέλληνες «σερ», κάτι εκκολαπτόμενοι εθνοσωτήρες κλπ κλπ) δεν είναι χρυσός. Παρακάτω αυτούσιο το κείμενο:

η πρωτοβουλία ακαδημαϊκών στήνει ξόβεργα για μπούφους

Την Τρίτη 31 Μαΐου 2011, στις 7 το απόγευμα, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών θα πραγματοποιηθεί μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση με πρωτοβουλία του Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θεοδόση Πελεγρίνη, του μεγάλου έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη και των καθηγητών Γιώργου Κασιμάτη, Γιώργου Κατρούγκαλου, Νότη Μαριά, Κώστα Μπέη και Κώστα Χρυσογόνου.

Ποιος είναι ο στόχος αυτής της ανοιχτής συγκέντρωσης; Να καταγγελθεί η Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης θα έλεγε κάποιος που είναι τόσο αφελής, ώστε δεν μπορεί να διακρίνει τις μεθοδεύσεις νομιμοποίησης του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης της χώρας που κρύβονται πίσω της. Η συγκεκριμένη εκδήλωση ποντάρει στο γεγονός ότι αρκεί κάποιος να φωνάζει αρκετά δυνατά ενάντια στην Δανειακή για να φανεί ότι δήθεν είναι ενάντια και στο καθεστώς που της έχεις επιβληθεί από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Η πρόσκληση στην εκδήλωση-συγκέντρωση απευθύνεται, σύμφωνα με τους διοργανωτές, σε κάθε πατριώτη που θέλει να διατρανώσει την αντίθεσή του στην υποτέλεια της ελληνική κοινωνίας και την απαξίωση του δημόσιου πλούτου της Ελλάδας.

Όμως εντελώς τυχαία δεν λένε απολύτως τίποτε ούτε για το χρέος, ούτε για το ευρώ. Οι μεγάλοι μας αυτοί καθηγητές και ποικίλοι επώνυμοι επικεντρώνουν την κριτική τους στην Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης για να πετύχουν τι; Μα για να απαλειφθούν οι επαχθείς όροι της, όπως μας λέει ο κ. Κασιμάτης. Δηλαδή αν οι επαχθείς όροι έφευγαν από την εν λόγω Σύμβαση, όλα θα ήταν εντάξει; Θα έπρεπε να αποδεχθούμε τον «μηχανισμό στήριξης» με βάση τον οποίο εκποιείται η χώρα;

Και το επαχθές χρέος, τι πρέπει να γίνει με αυτό; Γιατί μιλάτε για την επαχθή σύμβαση και δεν λέτε κουβέντα για το επαχθές χρέος; Γιατί δεν καλείτε τον ελληνικό λαό να απαιτήσει την μη αναγνώριση και τη διαγραφή του; ‘Η μήπως περιμένετε να βγάλει τα «επιστημονικά» της πορίσματα η δήθεν έρευνα της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, ενώ την ίδια ώρα η χώρα και ο λαός της χάνεται;

Μήπως τελικά αυτό που επιδιώκετε είναι να καλύψετε το κενό της πολιτικής νομιμοποίησης που υπάρχει σήμερα στο καθεστώς κατοχής και εκποίησης;

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει θέσει ξεκάθαρα το δίλημμα: Με το ευρώ και ξερό ψωμί, ή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Εσείς τι απαντάτε σ’ αυτό; Ή μήπως δεν σας ενδιαφέρει;

Πώς γίνεται και ενώ κόπτεστε για την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας, δεν λέτε κουβέντα για το καθεστώς κατάλυσής της μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ; Γιατί άραγε; Εκτός πάλι κι αν είστε τόσο αδαείς ώστε να θεωρείτε ότι μια χώρα υπό κατοχικό νόμισμα, όπως είναι το ευρώ και υπό τον έλεγχο του πιο αδίστακτου καρτέλ κεντρικών τραπεζών που έχει γνωρίσει ποτέ η ευρωπαϊκή ιστορία, μπορεί να διατηρεί την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία.

Είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενώ διαρρηγνύεται τα ιμάτιά σας για την επαχθή και παράνομη δανειακή σύμβαση, δεν λέτε κουβέντα για την ενσωμάτωσή της στην Συνθήκη του Ευρώ μέσα από την «οικονομική διακυβέρνηση» και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, δηλαδή τον μόνιμο ευρωπαϊκό μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών και εκποίησης χωρών; Μήπως αυτός είναι ο στόχος σας; Να καταγγείλετε την εκποίηση της χώρας μέσω της δανειακής σύμβασης για να την παραδώσετε ήσυχα-ήσυχα στην εκποίηση και την διάλυση μέσω του Συμφώνου του Ευρώ και του ΕΜΣ;

Την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία δεν μπορούν να την επικαλούνται όσοι δέχονται να την ξεπουλούν προς όφελος της ΕΕ και του ευρώ. Δεν μπορούν να μιλάνε για την αντίθεσή τους στην απαξίωση του δημόσιου πλούτου της χώρας όσοι αποδέχονται την εξυπηρέτηση του τοκογλυφικού και απολύτως καταχρηστικού δημόσιου χρέους της χώρας. Δεν είναι παρά εξίσου δωσίλογοι, όσο και οι σημερινοί κυβερνήτες. Ότι κι αν προφασίζονται. Ότι κι αν επικαλούνται.

Δυστυχώς οι ίδιοι που για δεκαετίες δεν είπαν κουβέντα για την καταστροφική πορεία της χώρας. Οι ίδιοι που συνέργησαν ή συγκάλυψαν αυτήν την πορεία, όλα αυτά τα χρόνια, έρχονται σήμερα τιμητές με πρόσχημα την καταγγελία της δανειακής σύμβασης. Χωρίς βέβαια να λένε κουβέντα για την ταμπακέρα, δηλαδή το καθεστώς χρεοκοπίας, εκποίησης και πτώχευσης υπό το ευρώ. Αλλού στοχεύουν. Προτάσσοντας ο καθένας την προσωπική του ατζέντα, τις δικές τους ιδιοτελείς φιλοδοξίες, εξαργυρώνοντας διαμαρτυρημένες επιταγές ή σκοτεινές υποχρεώσεις προς το σύστημα εξουσίας, έρχονται να θέσουν ανοιχτή υποψηφιότητα για την διακυβέρνηση «εθνική συνεννόησης», που ετοιμάζεται στο παρασκήνιο.

Μην τους κάνετε την χάρη. Μην τους αφήσετε να σας ξεγελάσουν με την ρητορική αντίθεσή τους στη δανειακή σύμβαση. Μην τους επιτρέψετε να νομιμοποιήσουν την εκποίηση και την διάλυση της χώρας με το Σύμφωνο του Ευρώ και τον ΕΜΣ.

Δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγουν να καταφέρονται ενάντια στην υπάρχουσα κομματοκρατία και στο φαύλο πολιτικό σύστημα απαλλάσσοντας τα αφεντικά του, εντός και εκτός Ελλάδας, από κάθε ευθύνη. Η τυφλή καταγγελία της πολιτικής φαυλοκρατίας ήταν πάντα το πρόσχημα για την καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών από κάθε είδους χούντα. Μην τους επιτρέψετε να φέρουν την χούντα της «εθνικής συνεννόησης».

Δεν έχουμε ανάγκη από «σωτήρες», ούτε από ξεπεσμένους επαγγελματίες που νομίζουν ότι αποτελούν το Α και το Ω αυτού του κόσμου. Την λύση θα την δώσει ο ίδιος ο λαός, αρκεί να βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση και να μην παραμυθιάζεται από ανούσιες φλυαρίες που καλούν σε σικέ αντίσταση. Είμαστε σε κρίσιμη καμπή. Το αμέσως επόμενο διάστημα θα κρίνει πολλά. Μην τους αφήσετε να σας καβαλίσουν. Τα δεσμά με τα οποία σφυρηλατείται η υποτέλεια της χώρας και η δουλεία του λαού είναι σήμερα το χρέος και το ευρώ. Όποιος εμφανίζεται να τα αγνοεί, τότε είναι άσχετος, ή πολύ απλά ύποπτος.

Δημήτρης Καζάκης

25/5/2011

.

Να πάτε! Σήμερα θα είναι ακόμα καλύτερα.

Και για να μην ξεχνάμε ότι είμαστε ανατολίτες αυτή ήταν η εικόνα στην «κάτω» πλατεία κατά της οκτώ το βράδυ χθες, όπου και άρχισε να μαζεύεται και ο πολύς ο κόσμος. Στην «πάνω» πλατεία πουλάγανε σημαίες αλλά και σφυρίχτρες.

Στην αρχή φουρκίστηκα. Το θεώρησα ασέβεια και κιτς. Μετά όμως σκέφτηκα: γιατί όχι; Να μην φάει ο κόσμος, να μην σφυρίξει; Να μην κουνήσει και καμιά σημαία ; (η φοβία με τις σημαίες μου προκαλεί πλέον θυμηδία). Η συγκέντρωση ήταν πέρα και πάνω από όλα αυτά. Γιορτή και Φώς !

.

Το νέο δάνειο ως συνωμοσία και ως καταστροφή της χώρας

Το παιχνίδι που παίζεται με την τρομοκρατία περί πέμπτης δόσης και την «ευτυχή» προοπτική για νέο δάνειο, είναι το εξής απλό: Να αποδεχτεί η Ελληνική κοινωνία την συνέχιση των αποπληρωμών των παλαιών δανείων με τα νέα.

Το κεντρικό ζήτημα εδώ είναι ότι ενώ τα παλαιά δάνεια είναι επιδεκτικά σε αναδιαπραγμάτευση ή ακόμα και κούρεμα, τα νέα δάνεια παρέχονται από κράτη και το ΔΝΤ και όχι από ιδιώτες επενδυτές. Επίσης τα νέα δάνεια υποστηρίζονται από εμπράγματες εγγυήσεις. Σε υποστήριξη του project αυτού επιστρατεύεται με υστερική όσο και υστερόβουλη βιασύνη για το ξεπούλημα των πόρων του Ελληνικού κράτους.

Άρα λοιπόν επιχειρείται με την ανοχή και συνενοχή του συνόλου του πολιτικού προσωπικού και κυρίως των ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ, της κυβέρνησης και πάνω από όλα του εξόφθαλμα πλέον βαλτού αρχηγού της, η εξής πρωτοφανής συνωμοσία εις βάρος της χώρας:

Η αντικατάσταση των παλαιών δανείων με νέα που θα είναι άκαμπτα, αδιαπραγμάτευτα και απολύτως εγγυημένα προς τους πιστωτές. Έτσι τα γεράκια του χρηματοπιστωτικού εσμού βγαίνουν όχι μόνο αλώβητα αλλά και πολλαπλά κερδισμένα. Αυτή είναι η κρυμμένη σημασία του «νέου» δανείου.

.

Τα συρματοπλέγματα

Και μιας και μιλάμε για ιδεολογικές περιχαρακώσεις (βλέπε την προηγούμενη ανάρτηση), θυμήθηκα μια εμπειρία μου όταν είχα δραστηριοποιηθεί σε κάποιον ορειβατικό σύλλογο. Εκεί λοιπόν, τα περισσότερα παιδιά είχαν μοναδικό ενδιαφέρον την ορειβασία την οποία θεωρούσαν υπέρτατη ανθρώπινη δραστηριότητα. Όποιος δεν ήταν ορειβάτης θεωρούνταν άτομο δεύτερης κατηγορίας. Το κλίμα σου θύμιζε λίγο πρόσκοπους ή χριστιανική νεολαία.

Ίδια περίπου εμπειρία είχα όταν πριν από χρόνια έτρεξα λίγες φορές σε ιστιοπλοϊκούς αγώνες μέσω ενός ομίλου. Και εκεί τα παιδιά είχαν μια μονόχνοτη προσήλωση στο σπορ, με σαφείς τάσεις υποτίμησης όποιου ήταν «εκτός».

Επίσης υπήρχαν και τριβές μεταξύ των συλλόγων και μεταξύ των ομίλων που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούσαν το επίπεδο της απλής άμιλλας, οπότε και έβγαιναν σχόλια του ενός για τον άλλον και συμπεριφορές ξεκάθαρα επιθετικές ή ακόμη και κακόβουλες.

Κάτι παρόμοιο βλέπω να εκτυλίσσεται στις μέρες μας μεταξύ των διαφόρων ομάδων και συνιστωσών της αριστεράς αρχίζοντας από τον παραδοσιακό της πυρήνα και φτάνοντας μέχρι τις παρυφές των (γνήσιων) αναρχικών.

Αυτά που μου κάνουν πραγματικά εντύπωση και με ανησυχούν είναι ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε ομάδες, «συνιστώσες» ή και κόμματα δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ακόμη και στο προσωπικό επίπεδο. Καλά η αντιπαράθεση σε επίπεδο ιδεολογικών επιλογών και θέσεων των μηχανισμών. Αυτό το καταλαβαίνω και το ασκώ κι εγώ ο ίδιος και πολύ έντονα καμιά φορά. Όμως σε συζητήσεις που γίνονται μεταξύ ανθρώπων αριστερών, που μοιράζονται δηλαδή και έχουν κοινό το μεγαλύτερο μέρος του ιδεολογικού τους υπόβαθρου, δεν είναι φυσικό ούτε υγιές να ορθώνεται άμεσα μια εχθρότητα και να διαβλέπει κανείς εύκολα ότι κανείς δεν θα μεταβάλλει ούτε κατά μια κεραία τις θέσεις του, κανείς δεν θα μάθει τίποτα από τον άλλον, καμία αμφιβολία δεν θα γεννηθεί και καμιά νέα ιδέα δεν θα παραχθεί. Συζήτηση στείρα. Διάλογος κουφών εκεί ακριβώς, τόσο ιδεολογικά όσο και χρονικά – συγκυριακά, που δεν θα έπρεπε να συμβεί.

Οι άκαμπτες θέσεις που αναφύονται και κατοικοεδρεύουν, ας μου συγχωρεθεί να το πω, κυρίως στα λημέρια της παραδοσιακής αριστεράς, τσακίζουν οποιαδήποτε πιθανότητα για πραγματική ζύμωση και ιδεολογική παραγωγή τόσο στην βάση όσο και στην ηγεσία των μηχανισμών αυτών.

Το φαινόμενο έχει επεκταθεί σχεδόν σε ολόκληρο το εύρος του παραδοσιακού χώρου αλλά επίσης μπορεί κάποιος να το παρατηρήσει τόσο μεταξύ των δύο τμημάτων της Αριστεράς δηλαδή τον ΣΥΝ/ΣΥΡ και την Δημ. Αριστερά όσο και μεταξύ των (πόσες να είναι άραγε τώρα;) συνιστωσών του ΣΥΝ/ΣΥΡ.

Πρόκειται για το πλέον αρνητικό φαινόμενο που κατατρύχει την αριστερά σήμερα, η οποία επιμένει, σε πείσμα της ιστορικής αναγκαιότητας, να απευθύνεται στην κοινωνία με απαράδεκτα χαλαρό, ασύνδετο και κατατεμαχισμένο τρόπο. Ο κάθε ένας μηχανισμός, όσο μικρός και αν είναι, περιχαρακώνει τις αντιλήψεις του με νοητικά συρματοπλέγματα έτσι που όλο το αριστερό τοπίο μοιάζει σαν ένα απόκοσμο κατακερματισμένο και παράταιρο πάζλ από περιχαρακώσεις και φράγματα που χωρίζουν όνειρα, ιδέες και πρόσωπα με τον πλέον οδυνηρό αλλά και τελεσίδικο τρόπο μετατρέποντας όλα αυτά σε έναν άμορφο συρφετό από αρχηγιλίκια που δεν έχουν κανένα πολιτικό ή κοινωνικό βάρος οπότε και δεν είναι ικανά να επιδράσουν με οποιοδήποτε τρόπο στην κοινωνία.

Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η αριστερά είναι ο εσωτερικός πολιτικός και κοινωνικός (και διαπροσωπικός) κατακερματισμός. Η επιμονή ορισμένων για «ιδεολογική καθαρότητα» με απωθεί. Όμως δεν είναι αυτή απαραίτητη προκειμένου να επιτύχει τώρα η αριστερά να απευθυνθεί στην κοινωνία ως ενιαίο σχήμα ως μια ενιαία πηγή αντιλήψεων και δράσης. Αυτό θα αναδείκνυε την εσωτερική της ιδεολογική ποικιλότητα σε πλεονέκτημα και κινητήρια δύναμη και όχι σε μια φυγόκεντρη τάση που δρα τυφλά φθείροντας και καταστρέφοντας τα πάντα.

Οι ανασφαλείς και φοβικοί αρματολοί και κλέφτες της αριστεράς στήνοντας ένας - ένας ή δυο - δυο τα συρματοπλέγματά τους καταστρέφουν τους εαυτούς τους και την αριστερά τραβώντας με όλο και μεγαλύτερη δύναμη την κοινωνία προς τα πίσω. Τα συρματοπλέγματα μεταξύ μηχανισμών, «συνιστωσών» και κομμάτων της αριστεράς έρχονται από μακριά και δεν θα εξαφανιστούν τόσο εύκολα. Τα συρματοπλέγματα όμως μεταξύ των ίδιων των αριστερών ως προσώπων που δρουν μέσα στην κοινωνία, πρέπει να πέσουν και να πέσουν τώρα.

.

Μια αυτοσχέδια ιδεολογική περιχαράκωση

Επειδή οι χιλιάδες των θαυμαστών μου εξέφρασαν απορίες ως προς την ιδεολογική μου ταυτότητα, αναγκάζομαι να δηλώσω ότι πέραν από το γεγονός ότι ‘it beats left’ δεν έχω να σας πω κάτι συνταρακτικό. Δεν έχω, ούτε είχα ποτέ κομματική ταυτότητα. Πέρα από 5-6 χρόνια έντονης πολιτικής δράσης στο Πανεπιστήμιο (1975-1981) στο ιδεολογικό περιβάλλον της τότε new-left (όχι τους Τροτσκιστές) δεν έχω άλλα ‘παράσημα’.

Αν θέλετε ντε και καλά ιδεολογικό πλαίσιο τότε ψάξτε με μεταξύ Μπακούνιν, Ρόζας, Έγκελς και Καρόλου (βέβαια), Black Panthers, Baader – Meinhoff etc etc. Μου αρέσει ιδιαίτερα ο Κορνήλιος, κι αυτός ο Ζίζεκ μου είναι κάπως συμπαθής ο μπαγάσας, αν αυτό σας βοηθά κάπου.

Δεν θα με βρείτε μέσα στην παραδοσιακή αριστερά (μου προξενεί βαθύτατη και ενστικτώδη απέχθεια) ούτε στους πράσινους (α πα πα πα).

Είμαι πρόθυμος για μεγάλα ρίσκα και πραγματική συμμετοχή αν δω ότι αξίζει τον κόπο και αντιπαθώ την «ιδεολογική καθαρότητα».

Μου αρέσει ιδιαίτερα η ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης αλλά όχι αυτό το έκτρωμα που υπάρχει τώρα.

Εννοώ την παγκοσμιοποίηση ως ελεύθερη επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα ανάμεσα σε τοπικές κοινωνίες που αυτοδιοικούνται και ευημερούν.

Επίσης, αν και υπήρξα για πολλά χρόνια κάτι σαν «αφεντικό», το ταξικό μου μίσος έχει από καιρό μετατραπεί σε ταξική συνείδηση.

Ά! Και κάτι τελευταίο, έχω να ψηφίσω από την εποχή των παγετώνων.

Επειδή βλέπω τι έγραψα και μπερδεύτηκα κι εγώ, θέλω να μου πείτε κάποιος: τι είμαι;

.

ΥΓ. Αν σκεφτώ κι άλλα, θα επανέλθω συμπληρωματικά J

.

Στοιχηματίζω σ' αυτό που δεν γνωρίζω - Φωτεινή Τσαλίκογλου

.

Πάμε Σύνταγμα κύριε Λένιν;

Πιθανόν να μην είναι τα πράγματα τόσο μαύρα όσο τα βλέπω, άλλωστε δεν κατέχω κατάλληλο θεωρητικό υπόβαθρο για την λεπτομερή ανάλυση του, για μένα ιδιαίτερα θετικού, φαινομένου «Σύνταγμα». Η παραδοσιακή αριστερά(*) με ξεπερνά, αφού βαθμολογεί (χαιρέκακα;) τα πάντα κάτω από την βάση.

Θα σταθώ μόνο στην πιθανότητα να πέσει η κυβέρνηση λόγω της πίεσης από το Σύνταγμα. Ναι πιθανόν να πέσει. Εγώ δίνω ένα 15%. Και μετά; Θα αναλάβει ποιός; Ο αντιμνημονιακός (sic) αγωνιστής κος Σαμαράς; Η κόρη Δρακουμέλ που ξερογλείφεται για επάνοδο, μιλώντας αδιάκοπα με τα παιδιά από το USA; Ο σερ Μαρκεζίνης και οι συν αυτώ(**); Η αριστερά που απλώς δεν έχει δυνατότητα να δράσει ως πόλος εξουσίας; Ποιός;

Ακόμα και μια κυβέρνηση συνεργασίας θα ήταν καταδικασμένη αφού, εκ’ των πραγμάτων, το μεγαλύτερο τμήμα της θα αποτελούνταν από ΝΔ, ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ με ολίγη Ντόρα και κάμποσο λα.ο.σ και τον Αλέξη να προσπαθεί να ξεπεράσει τον «εαυτό» του σχήματος που εκπροσωπεί. Γνωστά πρόσωπα, γνωστές πρακτικές.

Ίσως τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα από όσο νομίζουμε …

Αδιέξοδο; Ή μήπως είναι ώρα να πάρουν οι πολίτες τα πράγματα στα χέρια τους; Πώς όμως; Πώς;

Σας χαιρετώ τώρα διότι πρέπει να κατέβω, όπως κάθε μέρα, στο Σύνταγμα.

(*) μήπως, πλέον, κατ’ ευφημισμό;

(**) μια έξαλα νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ‘σωτήρων’ αποτελεί -δυστυχώς- υπαρκτή πιθανότητα

.

Ένα καθόλου πρωτότυπο κείμενο

Το σύνολο των Δημοσίων Υπαλλήλων κατά την απογραφή που πραγματοποιήθηκε στο διάστημα 12 Ιουλίου έως και 23 Ιουλίου 2010 ήταν 768.009 άτομα.

Ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ είναι σήμερα 21.627.

Το συνολικό ετήσιο κόστος μισθοδοσίας των ανθρώπων αυτών, με ασφάλιση, εισφορές κλπ είναι 1,2 δις ευρώ.

Επομένως ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που πληρώνονται από το δημόσιο είναι με βάση τα τελευταία στοιχεία 789.636.

Αυτό ως ποσοστό επί του Ελληνικού εργατικού δυναμικού που είναι 4.900.000, βρίσκεται στα επίπεδα του 16,5% και είναι από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη.

Το ετήσιο κόστος μισθοδοσίας ΚΑΙ συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων μαζί με αυτό των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ είναι περίπου 23 δις ευρώ, επίσης από τα χαμηλότερα της Ευρώπης.

Τα σώματα ασφαλείας στις 31/12/2010 ήταν 71.446 αυτό αποτελεί το υψηλότερο δείκτη ανά 10.000 κατοίκους στην Ευρώπη, και έναν από τους υψηλότερους παγκόσμια (δείτε αν θέλετε κι εδώ). Ακούσατε κάτι περί μείωσης; Όχι ! Γιατί άραγε;

Οι παπάδες στις 31/12/2010 ήταν 10.421.

Οι στρατιωτικοί, εκτός των εφέδρων, στις 31/12/2010 ήταν 82.897.

Επομένως έχουμε ένα σύνολο περίπου 164.000 υπαλλήλων οι οποίοι ως ποσοστό επί του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων είναι ένα απίστευτο 20% (!) Από τα μεγαλύτερα αντίστοιχα ποσοστά στην Δύση, για το οποίο δεν μιλά κανείς, ούτε για μείωση προσωπικού, ούτε για μείωση μισθών ! Γιατί άραγε;

Πρέπει να προσέξουμε όλοι όσοι ενδιαφερόμαστε για το τι συμβαίνει σήμερα στην χώρα, ώστε να αντιληφθούμε πως η επίθεση που έντεχνα ενορχηστρώνεται από την κυβέρνηση και την πλειοψηφία των ΜΜΕ εναντίων των δημοσίων υπαλλήλων δεν έχει καμία γνήσια και λογική βάση. Αποτελεί μια από τις εκφάνσεις της πολιτικής των ελίτ που στρέφεται σε κάθε τι κοινό, σε κάθε τι που αντιστρατεύεται ή δυσκολεύει τον πολλαπλασιασμό του ιδιωτικού κέρδους. Σε κάθε τι που εν δυνάμει μπορεί να αποτελέσει βάση και πρόσφορο έδαφος για την ισχυροποίηση και ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών.

Οι θέσεις αυτές που βασίζονται στην ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού είναι οι ίδιες που επιστρατεύονται τα τελευταία χρόνια με επιμονή ώστε να πεισθεί το ευρύ κοινό ότι ακόμη και η δημόσια περιουσία αποτελεί βαρίδι στην ανάπτυξη, όπως φυσικά την εννοούν οι επίγονοι του Ρήγκαν και της Θάτσερ. Δεν είναι τυχαίο ότι τέτοιου είδους προοπτικές σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων μεθοδεύονται και υποστηρίζονται από όλα σχεδόν ανεξαίρετα τα καθεστώτα στην ΕΕ, όπου ανάγονται στα υπέρτατα μέτρα και αντιμετωπίζονται ως οι πλέον αποτελεσματικές λύσεις για τα προβλήματα του Ευρωπαϊκού νότου (Ισλανδία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ιταλία, Βέλγιο, Ισπανία).

Η κακή κατάσταση του Δημόσιου Τομέα και η χαμηλή παραγωγικότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων, για τα οποία ευθύνονται αποκλειστικά οι πολιτικές ελίτ που χρησιμοποίησαν (και χρησιμοποιούν) τους μηχανισμούς του Δημοσίου ως κομματικά γραφεία, γίνονται τώρα κεντρικό επιχείρημα στα χέρια του φταίχτη για να μας πείσει στην υποκριτική και υστερόβουλη λογική του «πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι».

Ακούσατε μήπως, πέρα από μειώσεις μισθών, συντάξεων και προσωπικού, κάποιο πραγματικό μέτρο οργανωτικό ή άλλο που θα οδηγούσε στην βελτίωση του δημόσιου μηχανισμού και την αναβάθμιση της παραγωγικότητας των υπαλλήλων του;

Στην πραγματικότητα δεν τους ενδιαφέρει να βελτιώσουν τίποτα. Επιθυμούν μόνο να ξετινάξουν τον δημόσιο πλούτο μέσα σε ένα όργιο κερδοσκοπίας. Ακόμη και ο Καλλικράτης, αυτό το θεσμικό τερατούργημα, στην ουσία του εκεί οδηγεί: στην παράδοση της κοινωνίας στα συμφέροντα των εσωτερικών και διεθνών οικονομικών ελίτ.

.

Με το μνημόνιο αλλά χωρίς φόρους «για μια Ελλάδα νέα» μας είπε ο κος Σαμαράς

Διαβάζοντας την δήλωση του προέδρου της ΝΔ καταλαβαίνω τα παρακάτω:

(1)  Η συναίνεση με την τρόικα είναι δεδομένη και δηλώνεται με έντεχνο τρόπο μεν αλλά ξεκάθαρα, μιλώντας για «αποκρατικοποιήσεις», δηλαδή για λεηλασία της Δημόσιας Περιουσίας και «μείωση της σπατάλης», δηλαδή για υποβάθμιση έως εξευτελισμού των κοινωνικών Υπηρεσιών και Παροχών. Η αγωνία του κου προέδρου της ΝΔ για να πάρει το «χρίσμα» από τους «έξω» και το ΔΝΤ, ώστε να εξασφαλίσει στο εγγύς ή απώτερο μέλλον πιθανότητα πρωθυπουργίας είναι τόσο εξόφθαλμη που προκαλεί αηδία.

(2)  Η μόνη «διαφωνία» που διαφαίνεται να έχει ο κος πρόεδρος με το μνημόνιο είναι οι φορολογικοί συντελεστές και προς αυτή την κατεύθυνση καλεί, ως δεύτερος Κολοκοτρώνης ή Τσε Γκεβάρα, σε … αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου (sic). Ακόμα και αυτό το αίτημα όμως είναι στρεβλό και φρούδο αφού μιλά γενικά για μείωση των φόρων και όχι για δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών. Η «τάξη μας» και η σάπια οικονομική ελίτ πάνω από όλα ! Ακόμα και από την αξιοπρέπεια του προέδρου και την αξιοπιστία του κόμματός του.

(3)  Η πίεση που ασκείται στον πρόεδρο της ΝΔ από τους «έξω» και από το ΔΝΤ εκφράζεται στο εσωτερικό (α) με την καταχθόνιας σύλληψης έκθεση και υπερ-έκθεση του θηλυκού Δρακουμέν στα media που τον βλέπουμε να «αγωνιά», να «πασχίζει» και να «συμβουλεύει» (β) με την αξιοποίηση του γνωστού ακροδεξιού λαγού, επίσης Δρακουμενικής σύλληψης και κοπής. Το «αντίπαλον δέος» της κολλητής της Tzipi Livni και της Condoleesa Rice είναι το μαστίγιο, η πιθανή πρωθυπουργία το καρότο.

Είναι πραγματικά τραγικό να συνειδητοποιεί κανείς ότι η νοοτροπία, ο ρόλος και η ποιότητα των Ελλήνων πολιτικών και των ελίτ που αυτοί εκφράζουν και υπηρετούν, έμεινε ανεξέλικτος και απαράλλακτος από την εποχή του 1830. Ζόφος !

.

Οι νέοι βγήκαν στους δρόμους και ξαφνικά γέρασαν όλα τα κόμματα

Πρόσφατο άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ, τελείωνε με την παρακάτω παράγραφο:

[ Φραστικά αποφεύγουν να καταδικάσουν τις αυθόρμητες αυτές κινητοποιήσεις τα πολιτικά κόμματα. Στην πραγματικότητα όμως καθόλου δεν τις συμπαθούν. Τις θεωρούν ενόχληση, από την οποία δεν προσδοκούν να προσποριστούν κανενός είδους κομματικό όφελος. Δεν μπορούν να αγνοήσουν τόσο κόσμο, δεν μπορούν όμως ούτε και να τον κερδίσουν, γιατί είναι πολύ δύσκολο τέτοιοι πολίτες, εξοργισμένοι, να ψηφίσουν κάποιο κόμμα-πυλώνα του συστήματος εξουσίας. Γι' αυτό και στην πραγματικότητα περιμένουν με ανυπομονησία να φύγουν όλοι αυτοί από τις πλατείες και να γυρίσουν σπίτια τους! Το έγραψε η ισπανική «Ελ Παΐς» τόσο ωραία: «Οι νέοι βγήκαν στους δρόμους και ξαφνικά γέρασαν όλα τα κόμματα». ]

Θεωρώ ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση που δείχνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που συμβαίνει στα μυαλά των κομματανθρώπων. Ο πανάρετος σπεύδει να δει με καλό μάτι τις συγκεντρώσεις στις πλατείες, τα ντόπερμαν της δημοσιογραφίας σπεύδουν επίσης να πουν μπράβο στα παιδιά, οι πράκτορες του ΚΚΕ τηρούν μια περίεργη στάση σιωπηλής εχθρότητας, ένα τμήμα της Αριστεράς καταδικάζει τις εκδηλώσεις ως πολύ ζαχαρωμένες, ένα άλλο τμήμα της Αριστεράς τις βλέπει θετικά αλλά δεν ξέρει τι να κάνει μ’ αυτές. Ά ξέχασα … υπάρχει και μια δράκα δυσκοίλιων διανοούμενων που θεωρούν τις συγκεντρώσεις ως ένα είδος μάταιης ικεσίας ηλίθιων ικετών που δεν έχουν διαβάσει Λένιν ούτε Μπαντιού.

Συμπέρασμα; Οι πολίτες είναι μόνοι και πρέπει να αυτό-οργανωθούν αναδεικνύοντας νέους αντιπροσώπους (από «ηγέτες» πήξαμε), νέες μορφές λύσεων και διεκδικήσεων και νέα θεωρητικά εργαλεία κατανόησης και ανάλυσης αυτού που ζούμε και αυτού που θα θέλαμε να ζούμε. Είναι μακρύς, δύσκολος και ιδιαίτερα αμφίβολος ο δρόμος.

Υστερόγραφο προς απανταχού Λενινιστές: το ξύλο που πέφτει τώρα στην πλατεία της Μαδρίτης δεν είναι ιδεατό, είναι πραγματικό και δεν χτυπά πανό και σημαίες αλλά κορμιά μέσα στα οποία, τρεμοσβήνουν έστω, ιδέες και αξίες.

.

Ελπίδα;

Μα, τόσος κόσμος !

Τόσοι γέροι, τόσοι νέοι, τόσοι Πολίτες.

Χωρίς ταμπέλα και πιστοποίηση κανενός πολιτικομάγαζου.

Χωρίς κρυμμένες σκέψεις και ιδιοτέλειες.

Αυτό είναι Ελπίδα.

-   Ξέρετε, εγώ ήμουν στο Πολυτεχνείο το ‘73. Όπως περιτριγύριζα σήμερα στο Σύνταγμα, άκουσα μια παρέα νέων να φωνάζει το σύνθημα: «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73». Αμέσως σκέφτηκα: εγώ ο ίδιος και η γενιά μου τι πετύχαμε μέσα στα τελευταία 38 χρόνια; Πόσο αλλάξαμε τα πράγματα;

     

     

    Όλος αυτός ο κόσμος, όλη αυτή η ευγενική, αλλά τόσο δίκαιη, διαμαρτυρία βρίσκεται εκεί χωρίς ισχυρή πολιτική εκπροσώπηση, χωρίς αποτελεσματικό πολιτικό έρεισμα. Το πλήθος, ως εύκολη, μάλλον, βορά στις κρεατομηχανές των τεχνικών της εξουσίας.

     

      

    Το ποσοστό των συμπολιτών που μπορούν με βάση την τρέχουσα πληροφόρηση και με βοηθό την κοινή λογική να έχουν μια, χοντρική έστω, εικόνα των παιχνιδιών που παίζονται την στιγμή αυτή στην πλάτη τους, είναι στην ουσία απειροελάχιστο.

Αυτό είναι Θλίψη.

.

Οι καριόλες - (πρόκειται απλώς για μεγάλα και αναπαυτικά κρεβάτια)

Τα διάφορα Δραχμανάκια συμφωνούν εσχάτως πολύ (μα πάρα πολύ), με τις θέσεις κορασίδος της γνωστής οικογενείας των Δρακουμέν η οποία σιγοντάρεται (μα είναι τόσο συγκινητικό …) από τον γνωστό σαλτιμπάγκο Καρατζαφιόρη. Το παλικάρι από την Καλαμάτα ονόματι Αντώνης ετοιμάζεται να υποκύψει (για την Ελλάδα ρε γαμώ το …) στον εκβιασμό των μιαρών κλεφτών και αρματολών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ο δοτός (καλογυμνασμένος όμως …) αρχιψεύτης πράκτορας ΠΑΓ πλαισιωμένος από τον γνωστό συρφετό των ιδιοτελών Νενέκων υπαλλήλων του, ετοιμάζεται να δώσει την χαριστική βολή στην χώρα με την ανοχή (συνενοχή;) του ανωτάτου Άρχοντος. Ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτών είναι πολιτικά εγκλωβισμένο από τους πράκτορες του ΚΚΕ. Ακόμη να καταλάβει η Αριστερά ότι δεν είναι ώρα για ευγένειες … Ωραία είναι στημένο το παιχνίδι. Ωραία …

Εμείς οι επίλοιποι τι κάνουμε Θυντρόφιθθες και Θύντροφοι; Τί;

.

Ratko Mladic

Οι δωσίλογοι λακέδες της δήθεν ενωμένης και δήθεν Ευρώπης, που προδίδουν όχι μόνο την ιστορία αλλά και το μέλλον των Σέρβων πολιτών, παρέδωσαν τον λαϊκό ήρωα Ratko Mladic στην εκδικητική μανία των political correct ιδεολογικών απογόνων του Ρήγκαν και της Θάτσερ. Άλλη μια ήττα για τους ανυποψίαστους (ακόμη) λαούς της Ευρώπης.

.