Τα μαντριά

Υπάρχουν άραγε «καλοί βουλευτές» στα πολιτικά μαντριά της αριστεράς;

Για το μαντρί της Κουμουνδούρου δεν ξέρω, πολλά και διάφορα, θετικά και αρνητικά, διανεμίζονται εκεί. Όμως στο μαντρί του Περισσού δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν καλοί βουλευτές. Η απόλυτα θρησκευτική προσκόλληση σε αναχρονισμούς (πχ. όχι tweet μόνο Ριζοσπάστη), η εξωφρενική πολιτική (μόνο;) ιδιοτέλεια, η απροκάλυπτη τάση για χειραγώγηση των πολιτών (η κοινωνία των πολιτών είναι ο χειρότερος εφιάλτης του Περισσού) και η επιθετική στάση προς το σύνολο της «μη σταλινικής» αριστεράς δεν έχουν τίποτα το «καλό».

Άλλωστε, είναι πολλοί αυτοί που όπως εγώ, πιστεύουν ότι  η λανθασμένη ή στρεβλή πολιτική αντίληψη προβάλλεται και στην όποια ηθική συγκρότηση των ατόμων που την υπηρετούν.

Τα γράφω αυτά τα «τσιτωμένα» λόγω ενός δροσερού post της cynical αλλά και με αφορμή ένα άρθρο του Π. Παπακωνσταντίνου που ίσως φέρνει για συζήτηση θέματα συναίνεσης και συνεργασίας με το εκ του περισσού κόμμα. Άποψή μου είναι ότι όχι μόνο δεν πρέπει να τίθεται ζήτημα συνεργασίας, αλλά η παρωχημένη νοοτροπία και η αρχαία πολιτική φιλοσοφία αυτού του μηχανισμού μαζί με τους όποιους κοινωνικούς αυτοματισμούς αυτή συντηρεί, θα πρέπει να αποδυναμωθούν και εκλείψουν το συντομότερο.

Ο μηχανισμός του Περισσού λειτουργεί σήμερα ως ο πυρήνας και η γενεσιουργός αιτία των φυγόκεντρων δυνάμεων που κρατούν την αριστερά αποδυναμωμένη μέσα σε ένα παραλήρημα πλήρως αποπροσανατολισμένης πολυδιάσπασης δυνάμεων που οδηγεί σε ελαχιστοποίηση του κοινωνικού της πρωτίστως και ύστερα του πολιτικού της βάρους. Η συμμετοχή σ’ αυτόν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως της αξίζει: ως συνενοχή !

Η σύγχρονη αριστερά θα πρέπει επί τέλους να αντιμετωπίσει το ΚΚ ως αυτό ακριβώς που είναι και να αναλάβει την ευθύνη να πληροφορήσει σχετικά τους πολίτες.

Δεν πρόκειται για «επαναστατική δύναμη» ούτε καν για προοδευτικό κόμμα. Κάτω από την κόκκινη μπογιά, τα ομοιόμορφα ροπαλάκια, τις βαθυστόχαστες δήθεν θέσεις που απλώς εκφράζουν το αυτονόητο, τις παρελάσεις και την ιδεολογική αλαζονεία, κρύβεται ένας παρωχημένος και σκληρός, απόλυτα συστημικός μηχανισμός.

.

O Σαμαράς, η συναίνεση και η μετά ΠΑΣΟΚ εποχή

«Αυτό που γίνεται σήμερα έχει ήδη αποτύχει... Υπάρχουν και προβλήματα στην εφαρμογή του. Αλλά ήταν λάθος ως σχεδιασμός... Ήταν λάθος η συνταγή» Αυτά και άλλα παρόμοια δακρύβρεχτα και συγκινητικά δηλώνει όπου βρεθεί και όπου σταθεί ο Α. Σαμαράς.

Όμως παρ’ όλα τα «προβλήματα στην εφαρμογή» και την «αποτυχημένη συνταγή» ο αρχηγός του υπερσυντηρητικού και νεοφιλελεύθερου κόμματος συναινεί στις σωρηδόν ιδιωτικοποιήσεις όπως επίσης συναινεί στην εφαρμογή και επιτυχία του «προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης» (αυτό ακριβώς δεν είναι το μνημόνιο;).

Ελπίζω να είναι σε όλους κατανοητό ότι η περιβόητη συναίνεση έχει ήδη, και μάλιστα προ πολλού, δοθεί. Τα υπόλοιπα είναι ανήθικη υποκρισία και δημαγωγικά τερτίπια. Το απαρχαιωμένο ιδεολογικό προφίλ, η πολύ κακή ιστορία και το ενδοτικό και ιδιοτελές ακροατήριο αυτού του κόμματος προεξοφλούν  την παρούσα «συναίνεση» αλλά και κάθε μελλοντική «συναίνεση» τυχόν ζητηθεί από την έξαλλη δυτική νεοφιλελεύθερη αγέλη.

Ακόμα κι αν το κόμμα αυτό και ο αρχηγός του ήθελαν να κρατήσουν κάποια, στοιχειώδη έστω, γραμμή άμυνας, οι ξένοι φίλοι μας θα έσπευδαν να υπενθυμίσουν προς όλες της κατευθύνσεις μέσα και έξω από την χώρα ότι εκτός από τον Σαμαρά υπάρχει και η Ντόρα (κατά κόσμον Θεοδώρα Μητσοτάκη). Ο Σαμαράς είναι υποχρεωμένος να δώσει, και έχει ήδη δώσει στην εσωτερική οικονομική ελίτ αλλά κυρίως στους εξωτερικούς μας "φίλους" της EU και του IMF, την «συναίνεσή» του όχι για να εξασφαλίσει την προοπτική να γίνει – άμεσα ή όχι – πρωθυπουργός αλλά απλούστατα για να διατηρήσει αυτή καθ’ αυτή την αρχηγία του κόμματός του. Ύστερα βλέπουμε.

Το παιχνίδι που παίζεται την στιγμή αυτή στην πλάτη των Ελλήνων πολιτών είναι το καταστροφικότερο και χυδαιοδέστερο στην ιστορία αυτής της χώρας. Τα αδιάντροπα τσιράκια τύπου Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου-Ραγκούση ούτε λίγο ούτε πολύ έφτασαν να προαναγγείλουν την απόλυση 150.000 υπαλλήλων του δημοσίου μέχρι το 2013. Παραβλέπουν τα ανθρωπόμορφα αυτά κτήνη ότι στην πραγματικότητα μιλούν για την καταστροφή της ζωής άνω των 600.000 ανθρώπων διότι τόσοι είναι οι εξαρτώμενοι (παιδιά, μη εργαζόμενα μέλη κλπ) άνθρωποι από ένα τέτοιο πλήθος εργαζομένων.

Το σενάριο είναι να καταστραφεί κάθε δημοτικότητα και ισχύς στην εκλογική βάση του κυβερνόντος κόμματος αφού όμως υλοποιηθούν πρώτα μια σειρά από ληστρικά και καταστροφικά μέτρα και αφού εξασφαλιστούν οι εξωτερικοί αλλά και οι εσωτερικοί δανειστές.

Η άποψή μου είναι ότι μόνο τότε θα προκηρυχτούν εκλογές.

Θα έλθει λοιπόν το κόμμα του κυρίου Σαμαρά και με ένα ταρατατζούμ σε στυλ «υπάρχουν χρήματα» που είναι μια περισσότερο εξευγενισμένη εκδοχή του «λεφτά υπάρχουν», θα καταλάβει την εξουσία (μην ξεχνάτε και το εξωφρενικό μπόνους σε έδρες για το πρώτο κόμμα) για να κάνει -φυσικά- ακόμα χειρότερα και ακόμη καταστροφικότερα πράγματα.

Άλλωστε σεληνιασμένα άτομα του νεοφιλελεύθερου χώρου ζήτησαν ήδη 400.000 απολύσεις στο δημόσιο …

Η χαρά θα είναι όλη δική μου αν βγω ψεύτης.

.

Γιατί μισούν τον Dominique

Παρακάτω η μετάφραση ενός ενδιαφέροντος άρθρου του Mike Witney στο Counterpunch.org που βρήκα στο Επίκεντρο :

O Dominique Strauss - Kahn έχει πρακτικά τελειώσει ως πολιτική οντότητα ακόμα και αν δεν καταδικαστεί στην Νέα Υόρκη, όπου μία 32χρονη καμαριέρα ισχυρίζεται ότι της επιτέθηκε και την εξανάγκασε σε στοματικό έρωτα. Τελείωσε ως επικεφαλής του ΔΝΤ και τελείωσε και ως πολιτικός αντίπαλος του Σαρκοζί.

Ο διοικητής του ΔΝΤ έχει σίγουρα ισχυρούς εχθρούς που  θα πλέουν σε πελάγη ευτυχίας με τα μπλεξίματά του. Πρόσφατα αποσπάστηκε από την ισχύουσα "κομματική γραμμή" και άλλαζε την πολιτική κατεύθυνση του ΔΝΤ.  Ο πρόσφατος ασπασμός του δρόμου της Δαμασκού υποστηρίχθηκε από τον προοδευτικό οικονομολόγο Joseph Stiglitz σε ένα πρόσφατο άρθρο υπό τον τίτλο "Η καμπή του ΔΝΤ".

Ορίστε ένα ασπόσπασμα:

"Η ετήσια ανοιξιάτικη σύνοδος του ΔΝΤ σφραγίστηκε από τις προσπάθειες του ΔΝΤ να απομακρυνθεί από το επί πολλά χρόνια δόγμα περί ελέγχου του κεφαλαίου και ευελιξία της εργασίας. Ως φαίνεται σταδιακά και προσεκτικά αναδύεται ένα νέο ΔΝΤ υπό την καθοδήγηση του Dominique Strauss - Kahn.

Λίγο περισσότερο από 13 χρόνια πριν, στην σύνοδο του ΔΝΤ στο Hong Kong το 1197, το ΔΝΤ είχε προσπαθήσει να επανακαθορίσει την γραμμή του σε μια προσπάθεια να δώσει περισσότερη ελευθερία κίνησης στην φιλελευθεροποίηση των αγορών του κεφαλαίου. Η χρονική συγκυρία δεν θα μπορούσε να ήταν χειρότερη: η κρίση στην Ανατολική Ασία αναδυόταν, μία κρίση που ήταν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της φιλελευθεροποίησης των αγορών του κεφαλαίου σε μία περιοχή που δεν την είχε ανάγκη, καθώς χαρακτηρίζονταν από αυξημένη αποταμίευση.

Αυτή η προώθηση ενθαρρύνθηκε από τις δυτικές χρηματοπιστωτικές αγορές και από τους πιστούς σε αυτές Υπουργούς Οικονομικών της Δύσης. Η χρηματοπιστωτική απορρύθμιση των ΗΠΑ ήταν η κύρια αιτία της παγκόσμιας κρίσης που ξέσπασε το 2008 και η φιλελευθεροποίηση των αγορών του κεφαλαίου συνέβαλε στην διάδοσή της σε ολόκληρη την υφήλιο. [...] Η κρίση απέδειξε ότι οι φιλελευθεροποιημένες και χωρίς κανόνες αγορές δεν είναι αποδοτικές και χαρακτηρίζονται από αυξημένη αστάθεια." ("Η καμπή του ΔΝΤ", Joseph Stiglitz, Project Syndicate)

Έτσι ο Strauss - Kahn προσπαθούσε να οδηγήσει τον τραπεζικό τομέα σε μία πιο θετική κατεύθυνση, που δεν θα απαιτούσε από τα κράτη να αφήσουν ανοικτή την πόρτα στην καταστροφή που προκαλεί το ξένο κεφάλαιο που εισέρχεται με γοργά βήματα - για να σπρώξει προς τα πάνω τις τιμές και να δημιουργήσει κερδοσκοπικές φούσκες - και εξέρχεται εξίσου γρήγορα αφήνοντας πίσω του την μάστιγα της αυξημένης ανεργίας, της πτώσης της ζήτησης, τις χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και την ύφεση.

Ο Strauss-Kahn είχε σχεδιάσει μία πορεία "πιο μαλακή και ευγενική" που δεν θα εξανάγκαζε του ξένους ηγέτες να ιδιωτικοποιήσουν τις κρατικές επιχειρήσεις ή να κατεδαφίσουν τα συνδικάτα. Προφανώς οι πρωτοβουλίες του δεν αντιμετωπίστηκαν με ευχαρίστηση από τους τραπεζίτες και  τις πολυεθνικές που θέλανε να εξουσιοδοτήσει το ΔΝΤ την λαφυραγωγία του πλανήτη. Πρόκειται για άτομα που θεωρούν ότι οι τρέχουσες πολιτικές είναι σωστές ακριβώς επειδή παράγουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, δηλ. περισσότερα κέρδη για τους ίδιους και περισσότερη φτώχεια για τους άλλους.

Και συνεχίζει ο Stiglitz:

"Ο Strauss - Kahn αποδεικνύεται ότι είναι ένας μυαλωμένος ηγέτης του ΔΝΤ. [...] Έτσι ο Strauss - Kahn έκλεισε την ομιλία του στο Brookings Institution λίγο πριν την πρόσφατη σύνοδο του ΔΝΤ: "Στο κάτω κάτω της γραφής, η εργασία και η ισότητα είναι τα θεμέλια της οικονομικής σταθερότητας και της ευημερίας, της πολιτικής σταθερότητας και της ειρήνης. Αυτό οφείλει να είναι η καρδιά της πολιτικής του ΔΝΤ. Πρέπει να τοποθετηθεί στο κέντρο της πολιτικής ατζέντας."

Ορθόν. Και έτσι το ΔΝΤ μετατρέπεται σε ένα παράγοντα ανακατανομής του πλούτου... (για) 'την ενδυνάμωση της συλλογικής διαπραγμάτευσης, της αναδιάρθρωσης των δανείων, των φόρων και των πολιτικών διέγερσης της οικονομίας μέσω μακροπρόθεσμων επενδύσεων, και των κοινωνικών πολιτικών που διασφαλίζουν ευκαιρίες για όλους'"? (σύμφωνα με τον Stiglitz)

Καλή τύχη με αυτό.

Ρίξτε μια ματιά στην World Campaign και κρίνετε μόνοι σας αν ο Strauss - Kahn αποτελούσε εμπόδιο που έπρεπε να βγει από τη μέση προκειμένου η μπίζνα της αφαίρεσης πλούτου από τους πιο φτωχούς να μπορούσε να συνεχιστεί ανεμπόδιστα:

"Για δεκαετίες το ΔΝΤ είχε συνδεθεί από τους ακτιβιστές ενάντια στην φτώχεια, στην πείνα και την ανάπτυξη με οτιδήποτε είχε να κάνει με τις δημοσιονομικές πολιτικές του κόσμου των πλουσίων απέναντι στον υπόλοιπο πλανήτη, και συγκεκριμένα απέναντι στα φτωχά κράτη, με την άκαμπτη πολιτική του που βασίζονταν στην μείωση των δαπανών, ενώ εντωμεταξύ το κόστος των δανείων και η οικονομική φιλοσοφία των περικοπών στην φορολογία των πλουσίων επέτρεπε στις παραδοσιακές ελίτ να διατηρήσουν το status quo και στην πλειοψηφία να παραμείνει φτωχή και χωρίς δύναμη. Σε ένα όλο και περισσότερο σε αναταραχή κόσμο εξαιτίας αυτών των λόγων, μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και ενώ οι πολιτικές και οι κανονισμοί που είχαν λειτουργήσει μετά την Μεγάλη Ύφεση εγκαταλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό, ο διευθυντής του ΔΝΤ, Dominique Strauss - Kahn, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να απαγγείλει παραμυθένιες δηλώσεις για το πως το ΔΝΤ και ο υπόλοιπος κόσμος θα έπρεπε να αλλάξουν πολιτική.

"Σε ένα σημερινό άρθρο της Washington Post, ο Howard Schneider γράφει ότι, μετά τους νέους κανονισμούς των χρηματοοικονομικών εταιριών και την παρέμβαση της κυβέρνησης στην οικονομία που ακολούθησαν την κρίση του 2008, για τον Strauss - Kahn 'η δουλειά έγινε μισή, δεδομένου του ότι προωθούσε μία αναθεώρηση των οικονομικών θεωριών του ΔΝΤ. Στις τελευταίες δηλώσεις του παρείχε μία σύνοψη των συμπερασμάτων του: ο έλεγχος των αγορών από τα κράτη πρέπει να διευρυνθεί, οι πολιτικές οφείλουν να δημιουργήσουν μία μεγαλύτερη ανακατανομή των εισοδημάτων, οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να αποτρέπουν την άνοδο του κόστους των δανείων και των πόρων από το να ξεφεύγουν πολύ γρήγορα. 'Το εκκρεμές θα ταλαντωθεί από την αγορά στο κράτος', είπε ο Strauss - Kahn σε μία παρέμβασή του στο George Washington University την περασμένη εβδομάδα. 'Η παγκοσμιοποίηση μας έχει δώσει πολλά.. έχει όμως και μία σκοτεινή πλευρά, ένα βάραθρο όλο και πιο μεγάλο που χωρίζει τους πλούσιους από τους φτωχούς. Προφανώς έχουμε ανάγκη από μία νέα φόρμα παγκοσμιοποίησης προκειμένου να εμποδίσουμε το 'αόρατο χέρι' των χωρίς κανόνες αγορών από το να γίνει μία 'αόρατη γροθιά'"

Επαναλαμβάνω: "[...] μία θεμελιώδης αναθεώρηση της οικονομικής θεωρία [...] (μία μεγαλύτερη) "ανακατανομή των εισοδημάτων [...] (μεγαλύτερος) έλεγχος των χρηματοοικονομικών εταιριών, [...] οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να εμποδίσουν μία υπερβολική άνοδο του κόστους των δανείων και των πόρων".

Δεν θα υπάρξει καμία επανάσταση του ΔΝΤ. Είναι ανοησίες. Ο οργανισμός ιδρύθηκε με ξεκάθαρη πρόθεση τη λαφυραγωγία των φτωχών κρατών και κάνει πραγματικά καλή δουλειά. Δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή πολιτικής. Για θα έπρεπε άλλωστε; Έχουν  μήπως οι τραπεζίτες και τα τεμπέλικα τρωκτικά των πολυεθνικών αποκτήσει ξαφνικά συνείδηση και αποφάσισαν να τείνουν χείρα βοηθείας στην ανθρωπότητα; Είμαστε σοβαροί;

.

Strauss Khan

Όσο μπορώ προσπαθώ να κρατώ μια απόσταση από την συνωμοσιολογία. Όχι επειδή τα συμπεράσματά της είναι a priori αβάσιμα αλλά, έτσι, για να μην θολώνει - όσο γίνεται - το μυαλό, από τα άπειρα ενδεχόμενα, τις υποθέσεις και τα σενάρια.

Ακόμη και στον φασισμό, τον υπερ-συντηρητισμό και την νέο-φιλελεύθερη ιδεολογία υπάρχουν διαβαθμίσεις. Τίποτα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είναι μαύρο ή άσπρο και οι αποχρώσεις του γκρίζου είναι πολλές, πάρα πολλές.

Για παράδειγμα ο Strauss Khan είναι γνωστός ευρωκεντρικός ηγέτης ενώ ο Sarkozy είναι νέο-φιλελεύθερος σαλτιμπάγκος χωρίς πολιτικό βάθος ή οποιουδήποτε είδους όραμα.

Ίσως λοιπόν ο κύριος Khan, ως νέος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας να δημιουργούσε δυσπεψία σε ορισμένα παλληκάρια εβραιοαμερικάνικης κοπής. Σημειώστε ότι είναι ο δεύτερος  μετά τον Γερμανό Karl-Theodor zu Guttenberg, μεγάλου διαμετρήματος, ευρωκεντριστής ηγέτης του οποίου η πολιτική καριέρα βάλλεται τόσο σκληρά. Ίσως πάλι, το χυδαίο μιλιταριστικό παιχνίδι που έστησαν οι ΗΠΑ μέσω του απελπισμένου Sarko στην βόρεια Αφρική να μην ήταν και τόσο «συμπαθές» για τον κύριο Khan.

Ακόμα, σκέφτομαι ότι είναι πρακτικά δύσκολο να «εξαναγκάσει» κανείς μια 32-χρονη γυναίκα σε «στοματικό έρωτα και άλλες σεξουαλικές πράξεις». Το συμβάν εμπεριέχει κάτι το παράλογο.

Θέλω επίσης να πω πόσο εντυπωσιασμένος είμαι από την πραγματική δημοκρατία που έχουν τα παιδιά στην Αμερική, όπου ολόκληρος μηχανισμός κινητοποιήθηκε κυριολεκτικά σε χρόνο μηδέν ώστε να πάρει κατάθεση από την βιασμένη κοπέλα αλλά και να προλάβει την σύλληψη του Khan, εκατό περίπου δευτερόλεπτα πριν την απογείωση του αεροπλάνου του.

Ο χτυπητός διασυρμός με στημένα πλάνα, χειροπέδες και τα τοιαύτα, δείχνουν απλώς πόσο αμερόληπτη, αδιάβλητη και άσπιλη είναι η δικαιοσύνη και τα σώματα ασφαλείας στις ΗΠΑ ιδιαίτερα μετά την προπόνηση που έκαναν σχετικά με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Quantanamo …

Αλλά, όπως είπα και στην αρχή, μην με ακούτε εμένα. Ένας απλός συνωμοσιολόγος είμαι.

Καληνύχτα σας.

.

Καταδικάζουμε την βία «από όπου κι αν προέρχεται» ...ως ανυποψίαστα μειράκια …

Ένα μικρό αλλά περιεκτικό κείμενο του radical desire,

Στοχασμοί για τη βία (the postmodern Greek intelligentsia way):

Μα γιατί να υπάρχει βία; Η βία είναι κακή, κακή, κακή! Γιατί να μην μπορούμε να ζούμε όπως παλιά, που δεν υπήρχε πάλη των τάξεων και όλα ήταν αρμονικά και ανθηρά! Είμαι τόσο πληγωμένος που υπάρχει βία, στενοχωριέμαι τόσο βαθιά! Αν ήταν στο χέρι μου, όλοι οι άνθρωποι θα αγκαλιαζόντουσαν και θα γράφανε συγκινητικά πράγματα σε μπλογκ. Αλλά επειδή υπάρχει βία, θέλω να ξέρει ότι την καταδικάζω από όπου κι αν προέρχεται, με όποιο τρόπο κι αν εκδηλώνεται, και όποιον κι αν έχει θύμα, γιατί η βία είναι πάντα φασιστική κι εγώ είμαι με τη δημοκρατία. 

Να για να μάθεις, κακιά βία. Δεν σε χτυπάω, γιατί εγώ δεν πιστεύω στη βία, αλλά σου κάνω κάτι μούτρα άλλο πράμα. Και όποιοι κάνουν βίαιες πράξεις, να ξέρουν ότι εγώ δεν τις εγκρίνω καθόλου, και αν αύριο μεθαύριο προκηρύξουν κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή κυκλοφορούν τάγματα θανάτου στους δρόμους, εγώ θα κοιτάω στο διαμέρισμά μου την τηλεόραση πολύ συνοφρυωμένος.

.

Αίγυπτος

Όσοι ασυγχώρητα υπεραισιόδοξοι και βουλιαγμένοι μέσα στην ιδεολογική και πολιτική τους τυφλότητα ή ιδιοτέλεια έσπευδαν να μας εκθειάσουν την δήθεν ηλεκτρο(νιο)κίνητη «επανάσταση» των Αιγυπτίων ας ρίξουν μια δεύτερη ματιά εκεί για να μας πουν τι ακριβώς γίνεται τώρα.

Εμείς με τον εγκέφαλό μας τον λαϊκό και ακατέργαστο, καταλάβαμε γρήγορα ότι πάνω στο αίμα των νέων της Αιγύπτου εγκαθίδρυσε την απόλυτη εξουσία του – χωρίς καμία εγγύηση για δημοκρατία – ο αιγυπτιακός στρατός που είναι υποχείριο των Clinton και των αδίστακτων γερακιών τύπου Bush και Cheney. Αυτοί παρασκηνιακά υποστυλώνουν το θλιβερό ανδρείκελο ονόματι Obama.

Οι πρόσφατες «τυχαίες» και εντελώς «αυθόρμητες» θρησκευτικές ταραχές με τους δεκάδες νεκρούς, απλώς θα προσφέρουν νομιμοποίηση και δίνουν αφορμή στους πουλημένους Αιγύπτιους στρατοκράτες ώστε να πνίξουν κάθε όνειρο για πραγματική δημοκρατία και κάθε ελπίδα αυτής της μεγάλης και σπουδαίας χώρας προς ένα καλύτερο αύριο … Αλί !

.

Ο αλήτης και η προστασία του

στο διαδίχτυ

.

Nakba - 1948-2011, 63 χρόνια εθνοκάθαρσης και ένοχης σιωπής των "πολιτισμένων" της δύσης ...

Nakba : 63 χρόνια καταστροφή, ξερίζωμα, εθνοκάθαρση, Ολοκαύτωμα του Παλαιστινιακού λαού,  που Αντιστέκεται Απροσκύνητος

από sibilla και στοχασμός-πολιτική
.

Η χρυσή φιδίσια αυγή και οι μεταλλαγμένοι υπάνθρωποι του 21ου αιώνα

Αυτό το υποπροϊόν των μεταλλαγμένων της χρυσής αυγής ψάχνει εναγώνια για θύμα κρατώντας κόφτη. Ποιος άραγε θα μαζέψει από τους δρόμους τα αντικοινωνικά ζόμπι;

Πού είναι οι εισαγγελείς και φαρισαίοι;

Πού είναι οι παπουτσήδες με τους ωραίους κενούς και υποκριτικούς λόγους προς τα σώματα … ασφαλείας (sic);

Που είναι ο αποτυχημένος πατέρας αυτού το αποκρουστικού εκτρώματος να το μαζέψει από τους δρόμους;

.

Ελευθερώστε την Γάζα από το εγκληματικό ισραηλινό ψευτοκράτος

Μπράβο δωσίλογε γιώργο !

Για τον πολίτη ρε γαμώτο

Ο κύριος Καμίνης έπιασε από ότι φαίνεται το υπονοούμενο του κυρίου Παπουτσή. Μας υποσχέθηκε, ο κύριος Δήμαρχος, ότι από τον Ιούνιο και μετά η Δημοτική Αστυνομία θα κάνει αισθητή την παρουσία της. Η τόσο ανακουφιστική δήλωση προέκυψε μετά από φιλική γκρίνια του κυρίου Υπουργού Προστασίας στο στυλ: μα πως σκοτώθηκε το παλικάρι στην 3^ης Σεπτεμβρίου; μα τι έκανε ο Δήμος για την ασφάλεια της πόλης; και τα λοιπά του κώλου τα ενιάμερα.

Έτσι λοιπόν συμπεραίνουμε ότι άνω των πενήντα χιλιάδων μπάτσοι (ναι άνω των 50.000), όσοι τουλάχιστον δεν είναι απασχολημένοι με το να δολοφονούν ή να δέρνουν τους πολίτες, δεν επαρκούν για την ασφάλεια αυτής της χώρας και αυτής της πόλης.

Για τον λόγο αυτό, επειδή δηλαδή τα παιδιά δεν επαρκούν λέμε, θα επιστρατευτεί και θα ισχυροποιηθεί η Δημοτική Αστυνομία παρακαλώ. Όμως, μέρες που είναι, δεν είμαστε και για προσλήψεις οπόταν αν δείτε να ξεφυτρώνει καμιά στρατηγικού (φυσικά) επιπέδου συνεργασία του Δήμου με κάποια εταιρεία σεκιουριτάδων να μην πέσετε και από την καρέκλα σας από έκπληξη. Κανείς δεν θα χαρεί περισσότερο από ‘μένα αν έχω άδικο αλλά …

Άλλωστε μια τέτοια κίνηση βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με το γενικότερο πνεύμα του διαβόητου Καλλικράτη. Και εκτός από την ασφάλεια έχουμε και άλλα επίπεδα «στρατηγικής» συνεργασίας στο Δήμο. Έχουμε την καθαριότητα, τις μεταφορές, την εκπαίδευση, την ύδρευση και τόσα άλλα. Και αν σωθούν αυτά μη στεναχωρηθείτε διότι έχουμε και άλλες πόλεις. Πολλές. Για την ανάπτυξη, για τον ηρωικό, πτωχό πλην τίμια άπληστο ιδιωτικό τομέα, για τον πολίτη ρε γαμώτο …

ΥΓ1. Παρακάτω ένα ενδιαφέρον διάγραμμα, τα στοιχεία από εδώ.

ΥΓ2. Το απαίσιο, οδυνηρά αντιαισθητικό «έμβλημα» που δήθεν εκπροσωπεί την πόλη της Αθήνας θα σκεφτεί άραγε να το αλλάξει ο κύριος Δήμαρχος;

.

Τριάντα δις ευρώ χαρίζω λέμε !

Οι ρυθμίσεις για την χορήγηση πρόσθετων εγγυήσεων προς τις τράπεζες ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ ψηφίστηκαν χθες από την Βουλή των 300 ξεπουλημένων ανδρεικέλων.

Επίσης ψηφίστηκε και νομοθέτημα που αφορά την αναβάθμιση του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους έναντι του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (!), σε ό,τι αφορά την διαχείριση των Κρατικών Διαθεσίμων (;).

Αυτό το δεύτερο δεν το κατάλαβα και πολύ καλά αλλά δεν μου ακούγεται ούτε καθαρό ούτε θετικό. Τι μπορεί να είναι αρμοδιότερο για την διαχείριση των Κρατικών διαθεσίμων από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους;

Αυτός ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), είναι απλώς ένας μηχανισμός ο οποίος διοχετεύει Δημόσια λεφτά στους τοκογλύφους δανειστές μας κατά απόλυτη προτεραιότητα και ανεξάρτητα από τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας. Αυτό δεν κάνει; (*)

Όμως το σημείωμα αυτό δεν το γράφω για τον ΟΔΔΗΧ. Το γράφω απλώς και μόνο για να συνειδητοποιήσω καλύτερα εγώ και όσοι τυχόν το διαβάσουν ότι η κυβέρνηση του δοσίλογου και των προδοτών που μας κυβερνούν τυφλωμένοι από την αδιαφορία για την χώρα και την αχόρταγη ιδιοτέλειά τους, αποφάσισαν να δώσουν ακόμη τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000 €) από τα λεφτά των Ελλήνων πολιτών στις παρασιτικές και αντιπαραγωγικές Τράπεζες την ώρα που τα νοσοκομεία υποβαθμίζονται, οι εθνικοί πόροι ξεπουλιούνται και τα Πανεπιστήμιά μας κλείνουν.

Τα κοσμητικά επίθετα και το αγανακτισμένο ύφος οφείλονται στο ότι τώρα μόλις γύρισα από μια σχετικά μικρή, ασύνδετη και υποτονική πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Φαίνεται ότι «ο λαός αντέχει ακόμα» … ας προσέχαμε !

.

(*) Ο νέος νόμος, μεταξύ άλλων, επιτρέπει στον Οργανισμό να προχωρά σε αγοραπωλησίες κρατικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, να συνάπτει συμβάσεις repos επί κρατικών τίτλων με ελληνικές και ξένες τράπεζες που μετέχουν στην κλειστή ομάδα των εξουσιοδοτημένων διαπραγματευτών ελληνικού χρέους στην πρωτογενή αγορά (primary dealers), αλλά ακόμη και τη δυνατότητα να αξιοποιεί τα πιο προηγμένα (και επικίνδυνα…) εργαλεία της αγοράς παραγώγων στη διαχείριση του δημοσίου χρέους. Όλη αυτή η απίστευτη εξουσία διαχείρισης χαρτοφυλακίων και κρατικών διαθεσίμων παραχωρείται στα χέρια του Πέτρου Χριστοδούλου προέδρου του ΟΔΔΗΧ και πρώην υπαλλήλου της Goldman Sachs …

.

Ο Ομπάμα και η Αντιγόνη

Από το καλό blog του Μάνου Στεφανίδη

Επιτρέπεται μια υπερδύναμη, προασπίστρια των αξιών του δυτικού πολιτισμού να εξοντώνει έναν, έστω βδελυρό, τρομοκράτη χρησιμοποιώντας εξίσου τρομοκρατικές μεθόδους; Μιλώντας για το διεθνές δίκαιο και τη νομική κουλτούρα του πολιτισμένου κόσμου μπορεί ο πρόεδρος της υπερδύναμης να διατάσσει την εκτέλεση ενός κακοποιού-εγκληματία στην επικράτεια ενός ξένου κράτους χωρίς να προσαγάγει σε δίκη τον ανωτέρω κακούργο; Ακόμα και τους αρχιβασανιστές των Ναζί, οι Σύμμαχοι τους οδήγησαν σε δίκη, τους έδωσαν το δικαίωμα της υπεράσπισης και μετά άλλους καταδίκασαν και εκτέλεσαν ή φυλάκισαν κι άλλους αθώωσαν.

Η χρησιμοποίηση τρομοκρατικών μεθόδων και η περιφρόνηση κάθε δικαιικής έννοιας ή διαδικασίας δεν νομιμοποιεί την τρομοκρατία καθιστώντας αναπότρεπτες της μεθόδους της; Δεν αποτελεί κάτι τέτοιο ένα άκρως επικίνδυνο παράδειγμα, μια “διδαχή” που μπορεί αυτεπίστροφα να πλήξει τον καθένα μας δημιουργώντας ένα de facto “δικαίωμα βίας” εκεί που εντοπίζεται χειροπιαστό το έλλειμμα δικαίου;

Επιτρέπονται, επίσης, αρχηγοί κρατών, πρόεδροι, καγκελάριοι, εκπρόσωποι ύπατων, δημοκρατικών θεσμών να εκφράζουν τη χαρά τους για την δολοφονία κάποιου, έστω τρομακτικού, αντίπαλου; Προσέξτε: άλλο πράγμα η έκφραση ανακούφισης ή η ικανοποίηση για την απονομή ipso facto δικαιοσύνης και άλλο η χαρά σαν να πρόκειται για αντιμαχόμενες φράξιες μιας πρωτόγονης μαφίας. Ο θάνατος δεν μπορεί ποτέ να είναι πηγή χαράς σ' έναν κόσμο που αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτισμένος.

Και κάτι τελευταίο: το πτώμα ενός εχθρού εκπροσωπεί μιαν άλλη υπόσταση από τον εχθρό τον ίδιο. Και βέβαια δεν τιμωρείται. Ούτε ρίχνεται στη θάλασσα. Αλλιώς γυρίζουμε σε βαρβαρικές, προνεωτερικές κοινωνίες. Ή, μήπως, γυρίσαμε ήδη; Φαίνεται πως στο σχολείο του Ομπάμα δεν δίδασκαν “Αντιγόνη”.

ΥΓ 1. Η κρατική τρομοκρατία πάντα είναι πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε άλλη και το πνεύμα του Γκουντανάμο, δηλαδή η άρση κάθε μορφής δικαίου είναι πάντα σε ισχύ.

ΥΓ 2. Όσο για τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, υποψήφιο για το Νόμπελ, να πάρει το μνημόνιο από την Στάη και να το βάλει εκεί που ξέρει, “στο κομμένο χέρι της Αφροδίτης”.

.

Ποιός είναι ο ... τζιτζιφιόγκος ;

Σε διαρροές κάποιου «τζιτζιφιόγκου» από το υπουργείο Οικονομικών απέδωσε τα σημερινά δημοσιεύματα, στα οποία γίνεται λόγος για «κίτρινη κάρτα» της τρόικας στο υπουργείο Μεταφορών, ο υπουργός Δημήτρης Ρέππας.
.

Quiz τρέλλας ...

Το πόσο επικίνδυνα ιδιοτελής, ηλίθιος ή βαθύτατα υποκριτής είναι κάποιος θα μπορούσε να μετρηθεί με το εξής υποθετικό συμβάν:

Φανταστείτε μια μεγάλη εταιρεία η οποία πουλά υψηλή τεχνολογία σε μια χώρα. Κατά την διαδικασία των πωλήσεων και επί δεκαετίες, η εταιρεία αυτή τροφοδοτεί με μαύρα χρήματα την αφρόκρεμα του υψηλότατου management των εταιρειών τις οποίες προμηθεύει καθώς και ολόκληρο το φάσμα του πολιτικού προσωπικού της χώρας – πελάτη. Όπως καταλαβαίνετε ο πακτωλός αυτών των παράνομων χρημάτων, που σε μία περίπτωση χώρας θα μπορούσε ίσως να ξεπεράσει και τα 200 εκατομμύρια ευρώ, στην ουσία διοχετεύεται στην ντόπια οικονομική ελίτ, στην πολιτική ελίτ και στις άνω παρυφές της μεσαίας τάξης. Σ’ αυτήν τη υποθετική χώρα λοιπόν, κάποιος πολιτικός, και ενώ δεν έχει διαλευκανθεί τίποτα σχετικά με τους κολοσσιαίους χρηματισμούς ούτε έχει τιμωρηθεί κανείς, συνάπτει συμφωνία με «ανεξάρτητη» εταιρεία συμβούλων (που θα πληρωθεί και πάλι από τον ίδιο ηλίθιο και κακότυχο λαό) ώστε να διεκδικήσει αποζημιώσεις (sic) από την πρώτη εταιρεία η οποία τάιζε το ντόπιο κατεστημένο επί χρόνια.

Πόσες μονάδες ηλιθιότητας, ιδιοτέλειας και απίστευτης υποκρισίας μπορεί κάποιος, με βάση τις παρατηρήσεις επί του υποθετικού συμβάντος, να καταμαρτυρήσει σ’ αυτόν τον «κάποιο πολιτικό»;

Συμπληρωματικά, αλλά εντελώς, μα εντελώς άσχετα με τα παραπάνω, και για λόγους οικονομίας χώρου, σας μεταφέρω και την παρακάτω είδηση:

«Την πρόσληψη του διεθνούς νομικού γραφείου Hogan Lowells LLP, που θα αναλάβει, με νομική τεκμηρίωση, τη συγκρότηση των αξιώσεων της χώρας έναντι της Siemens, γνωστοποίησε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης»

Με τις υγείες σας …

.

Η συνθήκη Schengen και ο πρωταθλητής της επικίνδυνης μπούρδας

«Θα δώσουμε μάχη και στην Ευρώπη. Σήμερα, είναι πολλές χώρες που θέλουν την αναθεώρηση της συμφωνίας Schengen. Σε αυτό συμφωνούμε, αλλά με άλλη κατεύθυνση - εμείς θέλουμε απλοποίηση», δήλωσε ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στην ανταγωνιστικότητα του ελληνικού τουρισμού και τη διευκόλυνση της πρόσβασης στη χώρα μας.

Εκτός από καταστροφέας της χώρας (συμπεριφορά που μόνο με κάποιας μορφής ιδιοτέλεια εξηγείται) αυτός που υποδύεται τον πρωθυπουργό της χώρας παίζει και με πολύ σοβαρά θέματα όπως αυτό της συνθήκης Schengen αμολώντας (συνειδητά ή ασυνείδητα) τεράστιες μπούρδες.

Την ώρα που τα τυφλωμένα από τις νεοφιλελεύθερες επιταγές ευρωπαϊκά γεράκια έβαλαν στο μάτι την συνθήκη Schengen, από τα λίγα εναπομείναντα θετικά της ΕΕ (*), ο γάπας πετάει γελοία φληναφήματα του τύπου «εμείς συμφωνούμε με την αναθεώρηση αλλά … σε άλλη κατεύθυνση». Πόσο πληρωμένος ή πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος …

.

(*) Πρόκειται για την συμφωνία κατάργησης των συνοριακών ελέγχων εντός της ΕΕ

.

Ο άνεργος

[ … ] αν θέλεις να μεταβάλλεις «από πάνω» ένα καθεστώς κυριαρχίας προς το συμφέρον σου, τότε προκαλείς ανεργία, όχι απλώς για να απορρυθμίσεις την αγορά εργασίας, προκαλώντας το οικονομικό ντόμινο που επιφέρει η λειτουργία του «εφεδρικού στρατού εργασίας» στα κεφαλαιοκρατικά συστήματα, αλλά επιπλέον για να εξουδετερώσεις τις κοινωνικές μικροδομές που διατηρούν τις σχέσεις των ανθρώπων σε μια κάποια ισορροπία.

Μόνον που αυτές οι «μικροδομές» είναι ο μικρόκοσμος που ζει ο καθένας μας. Καταστρέφοντας αυτές, καταστρέφεις την ύπαρξη του κοινωνικού ατόμου, καθιστώντας μακροχρονίως τον άνεργο ένα τίποτα, που για να ξαναγίνει κάτι θα πρέπει να ξεχάσει αυτό που ήταν.

Θα πρέπει οικιοθελώς να ευνουχιστεί ως προσωπικότητα.

Προσέξτε, ενώ ο ελεύθερος χρόνος μπορεί να προσεγγιστεί ως μέτρο και κριτήριο του κοινωνικού πλούτου σε ένα καθεστώς ευημερίας, ο ελεύθερος χρόνος του ανέργου είναι το μέτρο της αθλιότητάς του. [ … ]

Από ένα άρθρο του Δ. Γιανακόπουλου

.

Ομόφωνα αθώος ο Σίμος Σεϊσίδης

Αναπαράγω την είδηση, αφ’ ενός γιατί χαίρομαι για την δικαίωση ενός αθώου ανθρώπου και αφ’ ετέρου γιατί με την εξέλιξη αυτή υπογραμμίζεται το πόσο εχθρικοί προς την κοινωνία είναι οι μηχανισμοί της δήθεν προστασίας του πολίτη αλλά και πόσο ψεύτες, βάναυσοι και άνανδροι είναι σχεδόν πάντα οι άνθρωποι που τους υπηρετούν. Ας δούμε τώρα τι τρόπο θα βρει η πολιτεία του μνημονίου και των τσολάκογλου να αποζημιώσει τον άδικο ακρωτηριασμό ενός νέου ανθρώπου …

«Με ομόφωνη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, ο Σίμος Σεϊσίδης, που κατηγορούνταν για συμμετοχή σε 7 ληστείες, κρίθηκε αθώος.

Το δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρξαν αρκετά στοιχεία που να αποδεικνύουν τη συμμετοχή του στα 13 κακουργήματα που τον βάραιναν και ζήτησε την απαλλαγή του, σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία». Και ο εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή του κατηγορούμενου, επισημαίνοντας ότι κανείς από τους μάρτυρες δεν κατάφερε να τον αναγνωρίσει.

Κατά την απολογία του, ο Σ. Σεϊσίδης έκανε λόγο για κατασκευασμένο από τις υπηρεσίες ασφαλείας κατηγορητήριο, χωρίς να κάνει αναφορά στα κακουργήματα που του αποδίδονταν.

Για την ίδια υπόθεση είχε κατηγορηθεί και ο Γιάννης Δημητράκης, ο οποίος είχε τραυματισθεί και συλληφθεί στις 16/9/2006, ύστερα από ληστεία σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, στη Σόλωνος. Αυτή ήταν και η μοναδική ληστεία για την οποία καταδικάστηκε τελικώς από το δικαστήριο.

Το 2010 ο Σ. Σεϊσίδης, όντας φυγόδικος, χτυπήθηκε από όπλο αστυνομικού κατά τη διάρκεια ελέγχου, με αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του. Λόγω της φυγοδικίας του, έχει ήδη καταδικαστεί σε επτάμισι χρόνια κάθειρξης για τα πλημμελήματα που αφορούσαν στη συγκεκριμένη υπόθεση.

Ο Σ. Σεϊσίδης παραμένει φυλακισμένος μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα της ποινής που του είχε επιβληθεί.»

πηγή

.