Μα τι; Μα πως; Ψεύτης λοιπόν ο «πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ.» ; upd

[ μετά από νέα πληροφόρηση που είχα, φαίνεται ότι ο "πρόεδρος" δεν εννοούσε τα πλοία με μετανάστες αλλά τα Τουρκικά. Εκτός λοιπόν από μεταναστο-φάγος, αφού θα διώξει 1,7 εκατομ. μετανάστες όταν θα γίνει πρωθυπουργός, είναι και Τουρκοφάγος. Και μη χειρότερα ... ]


Όταν η ελαφρότητα γίνεται αβάσταχτη

Όταν το γελοίο αγγίζει το τραγικό

Όταν το μίσος κυκλοφορεί ανάμεσά μας

Όταν οι αλλοπαρμένοι κάνουν πολιτική

Όταν η αξιοπρέπεια καταρρακώνεται

Όταν το ψέμα είναι η Δευτέρα αλλά και η Πρώτη φύση

Όταν ο οπαδισμός και η συνοδοιπορία δεν συγχωρείται πλέον

Είδηση (1):

Μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο στη Λάρισα τις 02.04.2011 Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. δήλωσε πως « όποιο πλοίο με παράνομους μετανάστες διέρχεται από τα ελληνικά ύδατα θα βυθίζεται ! » και πάνω στο εθνικιστικό του παραλήρημα είπε « αν έρθω στα πράγματα, μέσα στον πρώτο χρόνο, θα φροντίσω να φύγουν από την Ελλάδα 1,7 εκατομμύρια αλλοδαποί ! » (πηγή εδώ και video εδώ , δείτε μετά το 1:20)

Είδηση (2):

Δημοσιεύματα -κυρίως στον ηλεκτρονικό Τύπο- σύμφωνα με τα οποία προανήγγειλε πως όταν έρθει ο ΛΑ.Ο.Σ. στην εξουσία, θα βυθίζονται πλοία με λαθρομετανάστες που θα μπαίνουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα, διέψευσε σήμερα ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. (πηγή εδώ)

Αυτά λοιπόν με τον «πρόεδρο του ΛΑ.Ο.Σ».

Εγώ άλλο σχόλιο δεν έχω …

.

Όχι στο μνημόνιο όχι στην αναδιάρθρωση λέει η ΝΔ

[ … και μόνο η κουβέντα για αναδιάρθρωση είναι επιβλαβής, υπογράμμισε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι είναι λάθος ακόμη και να συζητάμε για ένα τέτοιο ενδεχόμενο … ]

Καταλάβατε;

Αυτοί, όταν και αν θα έρθουν στην κυβέρνηση, αφού καταστρέψουν ό,τι τυχόν θα έχει απομείνει, θα πουλήσουν ακόμη και το όνομα της χώρας. Πρόκειται για αδίστακτους και αμετανόητους. Αν μπορεί να υπάρξει κάτι χειρότερο από τους πασόκους, πράγμα δύσκολο έως απίθανο, θα έλεγα ότι οι ΝΔίτες είναι χειρότεροι.

Η θέση «όχι στο μνημόνιο όχι στην αναδιάρθρωση» εκτός από λογικά αδύνατη και πολιτικά μυωπική είναι και βαθιά υποκριτική. Όλοι γνωρίζουν ποιο είναι το συμφέρον της χώρας αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα. Άλλοι διότι προστατεύουν τα συμφέροντα των έσω και έξω ελίτ, άρα και τους εαυτούς τους, και άλλοι διότι είναι ηθικά και πολιτικά ανύπαρκτοι.

.

Αυτόφωρο για μη έγκαιρη καταβολή του δώρου του Πάσχα

Πίστευα, και πιστεύω ακόμα, ότι όσοι διατηρούμε blog καλό θα ήταν, στο μέτρο πάντοτε του δυνατού, να μην το χρησιμοποιούμε ως πλατφόρμα εκτόξευσης προϊόντων προσωπικής αγανάκτησης ή ως μέσο εκτόνωσης. Διάβασα όμως την παρακάτω είδηση :

[ ενεργοποίηση της διαδικασίας του αυτοφώρου για τους εργοδότες που δεν θα καταβάλουν έγκαιρα το δώρο του Πάσχα, προβλέπει επείγουσα εγκύκλιος του ειδικού γραμματέα του ΣΕΠΕ, Μιχάλη Χάλαρη προς τις Περιφερειακές Διευθύνσεις Κοινωνικής Επιθεώρησης (sic) ]

η οποία θα με κάνει να παραβώ αυτόν τον κανόνα, αφού φαίνεται ότι και ο περιπτεράς της γειτονιάς μας θα μπορούσε να διοικήσει την χώρα καλύτερα από ότι οι ολίγιστοι υπουργαράδες και οι αγράμματοι γραμματείς μας που, βυθισμένοι μέσα στην απύθμενη βλακεία τους, νομίζουν ότι με τον χωροφύλακα και το αυτόφωρο όλα λύνονται. Παραβιάζω λοιπόν, και να με συμπαθάτε, τον κανόνα φωνάζοντας:

ε, άει στο διάολο βρε άχρηστοι … άει στο διάολο !

.

Απάντηση στον Νιόνιο

του Μάνου Στεφανίδη από το Ποντίκι

«Είμαι δεκαεξάρης, σας γαμώ τα Λύκεια»

Λαϊκισμός λαϊκοέντεχνος

Ο Διονύσης Σαββόπουλος σε συνέντευξή του στο «Ποντίκι» (10/3) δηλώνει εμφαντικά: «Τιμώ τον Πάγκαλο, αλλά δεν τα φάγαμε μαζί». Για να τιμά τον κ. αντιπρόεδρο, προφανώς έχει τον λόγο του, ως προς το δεύτερο όμως σκέλος της δήλωσής του υπάρχουν συγκεκριμένες ενστάσεις:

Αγαπητέ Νιόνιο,

Δυστυχώς μαζί τα φάγατε. Αυτοί ως εξουσία που συναλλάσσεται και εξαγοράζει, εσύ ως ευφυέστατος πλην θεσμικός καλλιτέχνης που παρέσχες αφειδώς στο σύστημα το άλλοθι που είχε ανάγκη. Επειδή έχει περάσει θλιβερά πολύς καιρός από το «Βρώμικο Ψωμί», την ελεγεία του Κοεμτζή ή τον «Πολιτευτάκια». Αλλά ακόμη και από την εποχή που χλεύαζες τον τύπο εκείνο με την πιτυρίδα, το μούσι και το τσαντάκι, τον ενημερωμένο από τον Κακαουνάκη ή τους κωλοέλληνες που λίγο ρατσιστικά αμαύρωναν την αρχαιοελληνική (σου) καθαρότητα. Έπειτα ήρθαν τα μητσοτάκ, οι κολεγιές με την κυρία Μαρίκα, οι κρατικές, εθνικοπατριωτικές συναυλίες με τον υπουργό Βαρβιτσιώτη – είχες, βλέπεις, και τον γιο σου φαντάρο – αλλά και οι απίστευτα χαριτωμένες μεν, παπαροειδείς δε κοινότητες των Ελλήνων που με ορθοδοξίες και άλλες κοινοτοπίες φτιάχνουν άλλους γαλαξίες κ.λπ. Μετά ήρθε ο Μυλοπόταμος και οι Φιλιππινέζες συν τα πατριαρχεία.

Εν ολίγοις, ως main stream καλλιτέχνης κατάφερες, νόμισες, να έχεις και τον σκύλο και τη πίτα ακέραιους. Είναι έτσι όμως; Τι σχέση έχει ο Νιόνιος του «Κύτταρου» και του «Ροντέο» με το Μέγαρο και το Παλλάς; Μονάχα το αναλλοίωτο στυλ ενός ταλέντου που ξέρει οβιδιακά να μεταλλάσσεται για να βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα. Να γιατί τα φάγατε μαζί. Προς Θεού, δεν υπαινίσσομαι αρπαχτές ή ποινικά κολάσιμες πράξεις. Υποστηρίζω ευθέως ότι κι εσύ υπήρξες από νωρίς τμήμα της συγκάλυψης. Της αποσιώπησης και της κυρίαρχης συναίνεσης οι οποίες καταδίκασαν αυτόν τον τόπο στη νιρβάνα της άγνοιας και στο σκοτάδι τού «έχει ο Θεός». Σ’ εκείνο τον γιαλαντζί εκσυγχρονισμό, δηλαδή, όπου όλα αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, αρκεί να μη θιγεί το star system και τα κυρίαρχα ιδεολογικά στερεότυπα. Αυτόν τον φασιστοειδή, πολυσυλλεκτικό λαϊκισμό, τέλος, που εξίσωσε την ποιότητα ζωής με τη χυδαία κατανάλωση και την τέχνη με τη φαντασμαγορία ή την άνευ όρων διασκέδαση. Αυτόν πληρώνουμε τώρα. Και ως προς αυτό φταίμε όλοι. Αφού οι κεφαλές του τόπου κοιτούσαν απλώς την καριέρα τους. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όσων έγκαιρα προέβλεψαν την κρίση αποκαλύπτοντας και κριτικάροντας τους μηχανισμούς που την προκαλούσαν. Και γι’ αυτό υπέστησαν περιθωριοποιήσεις, αποκλεισμούς κ.λπ. Μπορείς να το φανταστείς εσύ, ο αγαπημένος των ΜΜΕ, με το κάπως αφ’ υψηλού υφάκι;

Διανοητές ή δημιουργοί, όπως ο Παναγιώτης Κονδύλης ή ο προφητικός Βλάσης Κανιάρης του «Ελλάδα αλίμονο» από το 1980, ήσαν διά βίου αποσιωπημένοι από τα κυρίαρχα έντυπα και κάποια τσογλάνια της δημοσιογραφίας. Η λίστα, λ.χ., των κομμένων από τον ΔΟΛ υπήρξε περιώνυμη. Αντίθετα, οι εύκολες γραφίδες ή οι καλλιτέχνες - διακοσμητές, όλοι δηλαδή οι σημαιοφόροι μιας συγκίνησης σε τιμή ευκαιρίας, πρωταγωνιστούσαν. Αστειάκια, εξυπναδούλες, δηθενιές, κασσανδρισμοί εκ του ασφαλούς και στον ρόλο του Χορν ο Φασουλής. Επίσης, άλλοι «διεθνείς» μας συγγραφείς ή δαφνοστεφανωμένοι ποιητές της αριστεράς έπαιρναν αιωνόβιες εκπομπές στη τηλεόραση – για να ταυτίζεται στο διηνεκές η κουλτούρα με τη νύστα –, χρυσοφόρες θέσεις στο κράτος του ωραίου και παράλληλα έναν φωτοστέφανο που τους θεοποιούσε εν ζωή με το αζημίωτο. Να γιατί σταμάτησε να γράφει ο Μανόλης Αναγνωστάκης, αν θυμάσαι, να γιατί αναχώρησαν αυτοβούλως ο Χειμωνάς κι ο Λάγιος, να γιατί μαράζωσαν εκτός κρατικών επιχορηγήσεων ο Νίκος Νικολαΐδης ή ο Άρης Ρέτσος ενώ αντίθετα ο Δημήτρης Λιγνάδης ή ο Κραουνάκης γελοιοποιούν την Επίδαυρο και δεν κουνιέται φύλλο!

Μεγάλε τραγικέ, της τέχνης, ρετιρέ

ευάερο, ευήλιο, διαμπερέ! (sic).

Τι πνεύμα! Τι δράμα, λοιπόν, η σιωπή των αμνών - διανοούμενων! Ο άλλος πικρόχολος Σαλονικιός φίλος σου Χριστιανόπουλος το είπε καλά: «Φανταστείτε πού έχει φτάσει ο τόπος, όταν θεωρούν μεγάλους ποιητές τη Δημουλά κι εμένα!». Εκεί φτάσαμε. Όλοι με όλα. Και με τον Κωστάκη και με τον Γιωργάκη. Και με τους «ομιχλιστές» και με τα κατά παραγγελίαν βραβεία ή το κρατικό χρήμα. Και κυρίως με έναν νεποτισμό που συνεχίζεται, αδιαμφισβήτητος, κι ένα υπουργείο Πολιτισμού γεμάτο ανέμπνευστους κλειδοκράτορες που απλώς μοιράζουν πολιτιστικό χρήμα. Κανείς δεν αντιστέκεται; Αντιστεκόταν το «Αντί», γι’ αυτό είχαμε καταντήσει γραφικοί οι συντάκτες του. Αντιστέκονται ακόμη κάποιοι δημοσιογράφοι που είναι εργαζόμενοι, αλλά όχι υπάλληλοι του αφεντικού τους. Ούτε, πολύ χειρότερα, συνέταιροι. Όπως ο Στάθης ή ο Κ. Αγγελόπουλος ή ο πρόωρα αποσυρμένος – από αηδία – Βασίλης Καββαθάς. Καταλαβαίνεις βέβαια γιατί μου λείπει ο Μάνος Χατζιδάκις και ο ποιητικός - διαβρωτικός λόγος του. Η οξύτατη παρέμβασή του στα κοινά, που ήταν αριστοκρατική, άλλα ποτέ αφ’ υψηλού. Τελικά όλοι όσοι αντιστέκονται είναι αριστοκράτες. Σαν τον Δήμο Θέο ή τον Κωστή Παπαγιώργη ή τον Δημήτρη Αληθεινό ή τον Νίκο Μπάικα ή τον συνθέτη Χάρη Βρόντο (απολυμένο πλέον από το Γ’ Πρόγραμμα)!

Έτσι λοιπόν σήμερα η αποστροφή σου για τους κωλοέλληνες, επειδή είναι αφ’ υψηλού αλλά δεν αγγίζει την ουσία της νόσου, μου θυμίζει τη σιδερωμένη έκφραση της Όλγας Τρέμη. Και δεν τσιμπάω. Όχι άλλη, μεταλλαγμένη ΚΝΕ πια στον δημόσιο βίο. Νιόνιο, υπήρξες ο πιο προικισμένος της γενιάς σου και έχεις γράψει συνταρακτικά πράγματα. Αλίμονο, σήμερα η μουσική σου προκαλεί συγκίνηση ή και νοσταλγία. Σίγουρα πάντως αμηχανία. Σου θυμίζω την Καλομοίρα στο Ηρώδειο του Μητρόπουλου και της Wiener Philarmoniker. Και ποτέ πια σοκ. Και αυτό είναι άδικο. Πρωτίστως για σένα…

ΥΓ. 1

Τρώγαμε στο ουζερί του καπετάν Μιχάλη, στη Φειδίου, ο Γουδέλης, ο Καββαθάς και ο Βεριόπουλος όταν μας αιφνιδίασε μια εξαιρετική πλανόδια μπάντα. Ρουμάνοι και Αλβανοί αδελφωμένοι. Τι ρούμπες, τι σουίνγκ, τι αυτοσχεδιασμοί! Τι ηρωικό πράγμα τελικά η καθημερινότητα! Μαγεία. Αυτούς πρέπει να τους επιχορηγεί το ΥΠΠΟ, πέταξε ο Βασίλης και γελάσαμε. Τώρα όμως που το καλοσκέφτομαι, δεν είναι αστείο. Οι μπάντες αυτές διατηρούν ακόμη εκείνο τον αυτοσχεδιαστικό τρόπο της χαράς που τόσο λείπει στα μαραζωμένα μας στέκια. Θυμάσαι, Νιόνιο;

Κι επίσης επειδή ισορροπούν ρωμαλέα πάνω στην τεντωμένη κλωστή της τέχνης και της επιβίωσης.

ΥΓ. 2

Τελικά και από το υπόγειο φαίνεται η θάλασσα. Ευτυχώς. Μόνο που πέρασε πολύς καιρός χωρίς να γίνει το θαύμα σε αυτόν τον τόπο. Τι κι αν κατεβαίνει ο Άγγελος; Βρίσκει στέρφα τη λίμνη.

ΥΓ. 3

Όταν έμπαινε ο Δούρειος Ίππος, οι Τρώες έβλεπαν μπάλα στην τηλεόραση. Όπως και τώρα...

.

Παραίτηση του Δημήτρη Καζάκη από την ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη

Αγαπητέ Μίκη,

Όπως σας έχω εξηγήσει λεπτομερώς το πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε ως οργάνωση δεν είχε σχέση τόσο με πρόσωπα, όσο με έναν μηχανισμό παρακράτους, ο οποίος ήθελε να αλώσει την Σπίθα και να την μετατρέψει σε μια νέου τύπου φασιστική οργάνωση. Τα ηνία κρατά συγκεκριμένο «ίδρυμα» πέραν του Ατλαντικού. Το ίδιο που κατασκεύασε την otpor στην Γιουγκοσλαβία και συνέβαλε στις «πορτοκαλί επαναστάσεις» στην Ουκρανία, την Γεωργία και αλλού.

Όμως, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις θεωρώ πλέον ότι το παρακράτος υπερίσχυσε. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να προστατέψω το όνομα, την ιστορία και κυρίως την υστεροφημία σας. Δυστυχώς απέτυχα.

Όπως σας είχα εξηγήσει εξαρχής, προσωπικά έχω αφιερωθεί στην ιδέα του νέου ΕΑΜ. Την παλεύω, με τις λιγοστές δυνάμεις που διαθέτω, πολύ καιρό πριν υπάρξει η Σπίθα. Θα συνεχίσω στον ίδιο δρόμο με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το νέο ΕΑΜ θα γεννηθεί. Όχι γιατί το θέλω εγώ, αλλά γιατί είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για το λαό και την Ελλάδα. Όταν δημιουργηθεί - μιας και είναι σίγουρο ότι κάτι τέτοιο θα γίνει - προσωπικά θα βρίσκομαι στις γραμμές του, απλός στρατιώτης όπως ήμουν πάντα. Το δυστύχημα είναι ότι θα έχει απέναντί του και τους μελανοχιτώνες του παρακράτους που έχει διαλέξει τη Σπίθα για να τους εκκολάψει.

Αποχωρώ από την Σπίθα και την συμβουλευτικής σας, μιας και ο δρόμος που έχετε επιλέξει δεν έχει καμμιά σχέση με τον δικό μου.

Ευχαριστώ,

Δημήτρης Καζάκης

---

πηγή
---

Σημ. grsail:

Στην δράση της οργάνωσης OTPOR φαίνεται να είναι εμπλεγμένες οι οργανώσεις:

National Endowment for Democracy (NED)

International Republican Institute (IRI)

US Agency for International Development (USAID)

(έτσι ίσως εξηγούνται και οι αγκαλιές και τα φιλιά με τους ser Μαρκεζίνηδες, Καρυώτηδες και τους παρόμοιους)

.

Στα περβόλια της Κερατέας

Ο ίσως ανυποψίαστος και -εκ των φαινομένων- ίσως πάσχων από βαρύ αλτσχάιμερ Μίκης, ίσως να μαγάρισε τις εκδηλώσεις της Κερατέας.
Κρίμα στο έργο και στο όνομά του.
Ντροπή στους υπανθρώπους που τον εκμεταλεύονται.
.

Αντί συγγνώμης ή έστω να σιωπά μεταμελημένος, ο Μαγκούφης του ΠΑΣΟΚ ζητάει ρέστα

Η υποκριτική δήλωση του βουλευτή Μαγκούφη του ΠΑΣΟΚ εδώ:

Αμετανόητες οι "προσωπικότητες" που εξέθερεψε με την άδολη ανεκτικότητά του ο Έλληνας πολίτης.
Είναι ντροπή για την χώρα, ντροπή για τους Έλληνες πολίτες η είσοδος τέτοιων ανθρώπων στο Ελληνικό κοινοβούλιο ...
.

Άνευ προσόντων αλλά με ειδικότητα ρεμούλας και καταστροφής ο εσμός του ΠΑΣΟΚ. Ρέππας – Μαγκούφης τα σύγχρονα κακέκτυπα του Εφιάλτη …

Δυο γάιδαροι … κατέστρεφαν ξένον αχυρώνα

Επειδή το blog ετούτο είναι λαϊκό και τώρα τελευταία ρέπει προς την ανεξέλεγκτη αγανάκτηση, δεν μπορώ παρά να αναδημοσιεύσω από την tasoula την παρακάτω είδηση που δείχνει την ποιότητα των «βουλευτών» της κατοχικής κυβέρνησης που βάλθηκε να καταστρέψει και να ξεπουλήσει την χώρα – μην ξεχνάτε: με τα δικά μας λεφτά ζουν αυτά τα μιάσματα … Ντροπή σε αυτούς αλλά ντροπή σ’ εμάς τους πολίτες που τους ανεχόμαστε.

ΠΑΣΟΚος βουλευτής πουλάει τσαμπουκά στους "Δεν Πληρώνω" και στέλνει μία γυναίκα στο νοσοκομείο

Επεισόδιο στα διόδια της Αγ. Τριάδας στο Μώλο Φθιώτιδας, με πρωταγωνιστή τον Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ΧΡ. Μαγκούφη, εισηγητής του νομοσχεδίου Ρέππα και πολέμιος του "δεν πληρώνω". Τα μέλη του κινήματος για μια ακόμη φορά πραγματοποιούν κατάληψη στο σταθμό και τα διερχόμενα αυτοκίνητα περνούν ελεύθερα και μάλιστα κορνάροντας, αφού βρίσκουν τις μπάρες σηκωμένες και δεν πληρώνουν.

Όλα εξελίσσονται ομαλά μέχρι που στα διόδια φτάνει ο βουλευτής Τρικάλων του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Μαγκούφης. Το αυτοκίνητο του βουλευτή σταματά για να πληρώσει. Οι συγκεντρωμένοι, που δεν γνωρίζουν ακόμη με ποιον έχουν να κάνουν, του φωνάζουν να περάσει ελεύθερα όπως όλοι οι άλλοι οδηγοί. Ο οδηγός επιμένει να πληρώσει, οι καταληψίες δεν αφήνουν και αρχίζει μια έντονη λογομαχία.

Ο Μαγκούφης στα διόδια

Ο βουλευτής που καθόταν στη θέση του συνοδηγού βγαίνει έξω και λέει ξανά ότι θέλει να πληρώσει, βουτάει μια γυναίκα από τον γιακά και αρχίζει να την ταρακουνάει. Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι αρπάζουν από τα χέρια του βουλευτή τη γυναίκα και τον απωθούν, ενώ απειλούνται πιο σοβαρά επεισόδια. Η γυναίκα χρειάστηκε να μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Λαμίας.

Ο Χρήστος Μαγκούφης μπαίνει μέσα στα γραφεία των διοδίων και σε λίγο στα διόδια φτάνει ισχυρή αστυνομική δύναμη. Άνδρες της Τροχαίας αυτοκινητοδρόμων, της Ασφάλειας, της ΟΠΚΕ, του τοπικού τμήματος, ακόμη και ο αστυνομικός διευθυντής Φθιώτιδας Νίκος Δουβλέκας.
Τότε τα μέλη του κινήματος πληροφορούνται ότι πρόκειται για τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Χρήστο Μαγκούφη.

Η γυναίκα που είχε το επεισόδιο με τον βουλευτή μεταφέρεται με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Λαμίας. Ο βουλευτής με τον οδηγό του και ακόμη ένα ζευγάρι που τον συνόδευε έμειναν για τουλάχιστον μια ώρα μέσα στα γραφεία των διοδίων. «Ήθελα να πληρώσω και δεν με άφηναν. Είναι δικαίωμα του καθενός αν θέλει να πληρώσει. Δεν χτύπησα καμία γυναίκα. Η κυρία που δήλωσε τραυματισμένη και ήρθε το ασθενοφόρο για να την πάρει, έπαιζε θέατρο», είπε ο … «βουλευτής».

Η γυναίκα που συμμετείχε στην κινητοποίηση του "Δεν Πληρώνω" φεύγει με το ασθενοφόρο

Αναδημοσίευση από volostv - από το epitropesdiodiastop.blogspot.com μαθαίνουμε ότι η αστυνομία προστάτεψε-φυγάδευσε το βουλευτή, ενώ η γυναίκα διαπιστώθηκε στο νοσοκομείο ότι έχει κάταγμα πλευρού ...

.

The Agitator – Τα τύμπανα του πολέμου;

Το βρήκα στην tasoula και μου άρεσε …

του Δημήτρη Αναστασόπουλου - Ελευθεροτυπία

Δύο τύμπανα και οι φωνές τριών εικοσάρηδων είναι αρκετά για τη δημιουργία μιας μινιμαλιστικής και επίφοβης μουσικής, που στολίζει κοφτούς -σαν συνθήματα- στίχους. Με αυτόν τον ήχο, οι The Agitator, ένα τρίο από τη Βρετανία, φιλοδοξεί να γίνει το συγκρότημα που θα εκφράσει την οργή των συνομηλίκων τους.

Οι φοιτητικές διαδηλώσεις ενάντια στον τριπλασιασμό των διδάκτρων που έγιναν τον Νοέμβριο στο Λονδίνο και κατέληξαν σε καταστροφές στο κέντρο της πρωτεύουσας και σε βίαιες συγκρούσεις με τις δυνάμεις της τάξης, ήταν καθοριστικές για την πορεία των The Agitator. Γι' αυτούς, όπως και για τους φοιτητές που βγήκαν στους δρόμους, η εποχή απαιτεί πια έναν νέο ήχο. Οπότε το τρίο προσφέρει αυτό το γυμνό πολεμικό γκόσπελ, όπου υπάρχουν μόνο τα τύμπανα και μια φωνή που μιλάει ενάντια στην οικονομική ύφεση και τους πρωταίτιους της κρίσης.

Οι The Agitator, που προσφέρουν και τα πρώτα τραγούδια τους στο Myspace, πλησιάζουν το πολιτικό τραγούδι με μια νέα φιλοσοφία. «Θέλω να γράψω τραγούδια που να αντανακλούν τη σημερινή κατάσταση» εξηγεί στις συνεντεύξεις του ο τραγουδιστής Derek Meins. «Πιστεύω ότι δεν έχει ακόμα γεννηθεί μια μουσική που να συνοψίζει μέσα σε ένα τραγούδι την απόγνωση που νιώθουν οι νέοι τώρα, καθώς όλοι φαίνονται να καταπιέζονται από τράπεζες και κυβερνήσεις και κανείς δεν έχει το κουράγιο να σταθεί και να πει ότι όλο το σύστημα είναι αποτυχημένο».

.

Εμφύλιος με την συμμετοχή μεταναστών !

'Civil War' - Salvador Dali, 1936

Μάλιστα. Εμφύλιος με συμμετοχή μεταναστών μπορεί να ετοιμάζεται με πρόδρομο την αντίδραση των κατοίκων της Κερατέας. Αυτό βλέπει ο δ/ντής της Καθημερινής στο σημερινό του άρθρο.

Μα αναρωτιέμαι και πάλι: ποιοι επιτέλους τους διαβάζουν και ποιοι τους ανέχονται;

Ο καλός δημοσιογράφος, σχολιαστής και διευθυντής απέφυγε να επεξεργαστεί μέσα στον υπερ-τακτοποιημένο του εγκέφαλο το γεγονός ότι οι μηχανισμοί λήψης αποφάσεων όταν προγραμμάτισαν ΧΥΤΥ μέσα στα χωράφια και δίπλα από τα σπίτια των Κερατιωτών, δεν σκέφτηκαν να εξασφαλίσουν τοπική συναίνεση θεωρώντας ότι η κίβδηλη νομιμοποίηση που αντλούν από τον αστείρευτο αυταρχισμό τους αρκεί.

Το γεγονότα όμως έδειξαν, και ευτυχώς για την Ελληνική κοινωνία που αποδεικνύει -έστω και με αυτόν τον τρόπο- ότι είναι ακόμα ζωντανή, ότι τελικά δεν αρκεί.

Ο δημοσιογράφος μιλάει για κρίση αξιών και έλλειψη ηγεσίας (sic) χωρίς να υποπτεύεται (ή αγνοώντας) ότι με κείμενα όπως αυτό που έγραψε, αλλά και άλλα παρόμοια που έχει γράψει, τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στον πυρήνα αυτών που προκαλούν την πραγματική κρίση.

Είμαι βέβαιος ότι τα άτομα που εκφράζουν τέτοιες ιδέες, αν είχαμε κατοχή, θα μας «έδιναν» όλους για να μπορέσουν αυτοί οι εκλεκτοί πλην απειροελάχιστοι να απολαύσουν -επιτέλους μόνοι- τον παράδεισο της ανάπηρης νομιμότητας όπως αυτοί την φαντάζονται.

Όμως από την ανάδυση τέτοιων κειμένων, που στην ουσία υπονομεύουν την κοινωνία στρεφόμενα εναντίον των πολιτών, γεννιούνται και κάποιες δεύτερες σκέψεις. Χρησιμοποιώ την λέξη «ανάδυση» διότι θέσεις και απόψεις όπως αυτή που συζητάμε τώρα εμφανίζονται στον τύπο και μάλιστα σε έντυπα που έχουν παραδοσιακά εξασφαλίσει κάποια επίφαση κύρους.

Που οφείλεται αυτό το φαινόμενο;

Η εποχή μας είναι γκρίζα, περίπλοκη και ασταθής. Σε τέτοιες εποχές είναι πολύ δύσκολο να κρατά κανείς το κεφάλι του καθαρό και την κρίση του αποτελεσματική και ανεπηρέαστη από τους «θορύβους» του πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Πιστεύω όμως ότι η «νομιμοποίηση» που νομίζουν ότι έχουν άτομα όπως ο δ/ντης της Καθημερινής και οι παρόμοιοι για να απευθύνονται στο κοινό τους και άρα και στην κοινωνία με αυτόν τον τρόπο, πηγάζει από δύο πράγματα. Το πρώτο είναι οι κατευθύνσεις που άτυπα ή όχι δέχονται (και ακολουθούν πιστά) από τις κυρίαρχες ελίτ.

Το δεύτερο –και πολύ σημαντικότερο- είναι ότι ο πολίτης εμπλεγμένος μεταξύ απογοήτευσης, ανασφάλειας και αγώνα για την επιβίωση δεν αντιδρά. Δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε και τον χρόνο να αντιμετωπίσει κριτικά αυτά που του σερβίρουν οπότε τα παρακολουθεί εν πολλοίς ουδέτερα και ίσως με απάθεια. Είναι και αυτό μια μορφή κουτσής και στραβής «συναίνεσης» στην οποία τα γεράκια του τύπου και των media, αρκούνται διότι γνωρίζουν ότι τελικά λειτουργεί και -δυστυχώς- έχουν δίκιο.

Οι αντιλήψεις αμβλύνονται, οι κοινωνικές αντιστάσεις κάμπτονται και οι πολίτες βουλιάζουν όλο και περισσότερο στην απαξία, γινόμενοι κοινωνικά άβουλοι και άχρωμοι. Αυτός είναι ο στόχος των «διευθυντάδων».

Αυτό τους αρκεί.

.

Όχι; … Τι «όχι» δηλαδή;

Γράφει ο epicurus:

Με αφορμή τα επεισόδια στο Λονδίνο την περασμένη εβδομάδα, παραμένει η διαπίστωση:

Οι λαοί/κοινωνίες δεν ξέρουν γιατί αντιδρούν. Το μέγιστο αίτημα τους είναι μια αόριστη άρνηση. Όπως δηλαδή βολεύει ...

 «όχι» στις περικοπές, «όχι» στο μνημόνιο, «όχι» στα νέα μέτρα

Αναρωτιέται κάποιος αν θα υπάρξει ποτέ και ένα όχι ουσιαστικό:

«όχι» στο τραπεζικό σύστημα όπως λειτουργεί

«όχι» στην έκδοση και κυκλοφορία του χρήματος από ιδιώτες

«όχι» στην εκχώρηση της εξουσίας στους ιδιώτες - τζάνκια του μονεταρισμού

…

…

περισσότερα εδώ.

.

Περαιτέρω 'συντηρητικοποίηση' του ΣΚΑΪ, μα ποιοί νομίζουν ότι θα τους βλέπουν;

Ο Άρης Χατζηστεφάνου απέλυσε τον Γιάννη Αλαφούζο

by Pitsirikos

Ο Άρης Χατζηστεφάνου απολύθηκε από τον ΣΚΑΙ και ο θόρυβος που έχει ξεσπάσει για την απόλυσή του δεν συνέβη για κανέναν άλλον δημοσιογράφο. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πάρα πολύ απλοί:
Ο Άρης Χατζηστεφάνου είναι ένας δημοσιογράφος με πολιτική άποψη και θάρρος. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι έτσι. Όποιος έχει ακούσει τις εκπομπές του –είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί μαζί του- θα αναγνωρίζει πως πρόκειται για μια εξαιρετική περίπτωση δημοσιογράφου που δεν μακιγιάρει τις απόψεις του και δεν επιθυμεί να γίνει αρεστός στους ακροατές και την εργοδοσία.
Η εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου είναι η καλύτερη εκπομπή στο ελληνικό ραδιόφωνο – για την ακρίβεια, είναι η μοναδική εκπομπή στο ελληνικό ραδιόφωνο. Πλάκα έχουν τα αχαχούχα, οι απόψεις, η ακατάσχετη πάρλα και οι χαριτωμενιές, αλλά το Infowar είναι μια εκπομπή για την οποία γίνεται κάθε φορά πολλή δουλειά και έρευνα. Επίσης, είναι μια εκπομπή με αρχή, μέση και τέλος. Και ποτέ δεν απευθύνεται στα χαμηλά ανθρώπινα ένστικτα – σέβεται τον ακροατή.
Η απόλυση του Άρη Χατζηστεφάνου από τον ΣΚΑΙ είναι μια απόλυση για πολιτικούς λόγους. Δεν είναι μια απόλυση για οικονομικούς λόγους. Ο Άρης Χατζηστεφάνου δεν θα περίσσευε σε κανένα σταθμό. Αυτό είναι που διαφοροποιεί την απόλυσή του από τις απολύσεις χιλιάδων συναδέλφων του.
Ξέρω πως αυτό που γράφω δεν θα του αρέσει –γιατί σέβεται και υποστηρίζει στην πράξη και με αγώνες τα δικαιώματα όλων των συναδέλφων του- , αλλά έχω μάθει κι εγώ να λέω αυτό που σκέφτομαι.
Και σκέφτομαι πως, αν οι συνάδελφοί του ακολουθούσαν την τίμια και συνεπή στάση του, και αρνούνταν να υπογράψουν την παράνομη ατομική σύμβαση εργασίας –που καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις-, θα είχαν σώσει τουλάχιστον την αξιοπρέπειά τους. Το πανό στη συγκέντρωση των δημοσιογράφων τον περασμένο Δεκέμβριο έγραφε «Και υπογράφεις Και απολύεσαι».
Το περίεργο είναι πως η απόλυση του Άρη Χατζηστεφάνου από τον ΣΚΑΙ του δίνει φτερά. Ο Γιάννης Αλαφούζος απολύει τον Άρη Χατζηστεφάνου και του ανοίγει την πόρτα για τον παράδεισο – αφού ο Άρης δεν την άνοιξε μόνος του, του την άνοιξε ο Αλαφούζος. Στην πραγματικότητα, ο Χατζηστεφάνου απέλυσε τον Αλαφούζο, αλλά αυτό θα φανεί σε λίγο καιρό.
Ξέρω καλά πως οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ μισούν τους εργαζόμενους με υπεύθυνη πολιτική θέση και στάση –ειδικά αν έχουν ταλέντο-, αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως δεν περίμενα ότι ο Αλαφούζος θα απολύσει τον Χατζηστεφάνου. Όχι από καλοσύνη ή γενναιότητα – απλώς, τον είχα για κάπως πιο έξυπνο. Μάλλον, όποιος μπλέκει με τους Παναγόπουλους γίνεται κι αυτός Παναγόπουλος. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τις συναναστροφές μας.
Η εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου «Infowar», αύριο Κυριακή στις 13:00, στο The Press Project. Θα είμαστε όλοι εκεί. Και ο Γιάννης.
Διαβάστε το κείμενο «Ανοιχτή επιστολή για την απόλυσή μου από το Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100,3» στο σάιτ του Άρη Χατζηστεφάνου. Στα σχόλια των αναγνωστών του κείμένου, θα βρείτε όλη την ελληνική λεβεντιά και όλο το μεγαλείο του Έλληνα, αλλά και όλη την κακομοιριά, τη δυστυχία, τη μιζέρια, τον φθόνο και την πίκρα που κατατρώνε τα σωθικά της σπάνιας ράτσας μας.
Related posts:

1. Άρης Χατζηστεφάνου
2. Debtocracy (Έρχεται)
3. Υπουργείο Προστασίας του Γιάννη Πολίτη

Διαδηλώστε ελεύθερα

Peace Demonstration - Yuri Yegorov, 1960

Διάβασα σε σοβαρό και φιλικό blog περί πλανήτη που βράζει ως καζάνι. Διάβασα και κάποιους έμμεσους παραλληλισμούς των εξεγέρσεων στην Αφρική και Μέση Ανατολή με τις διαδηλώσεις του Wisconsin και του Λονδίνου. Πολύ καλά είναι βέβαια όλα αυτά και μακάρι να καταλήξουν θετικά. Αναρωτιέμαι όμως, τα 2.000.000 Βρετανών που διαδήλωσαν το 2003 εναντίον του πολέμου στο Ιράκ πέτυχαν κάτι;

Μήπως πρέπει σιγά σιγά να συνειδητοποιούμε παλιοί και νέοι ότι η κοινωνία δεν αλλάζει με διαδηλώσεις αλλά με ενίσχυση του κοινωνικού βάρους και της πολιτικής ισχύος της αριστεράς, μαζί με πραγματική συμμετοχή στους κεντρικούς θεσμούς και τις αποφάσεις;

Πως θα γίνει αυτό; Έλα ντε !

Πάντως όχι με διαδηλώσεις, σ’ αυτές εγώ κατεβαίνω για λόγους εσωτερικής συνέπειας, λόγω υπολογίσιμης πλέον ηλικίας, και όχι από προσμονή αποτελεσματικότητας – αυτή η «μορφή πάλης», όσο δεν αποκτά σοβαρό υπόβαθρο πολιτικής ισχύος, θα είναι πεθαμένη. Απλώς σηκώνει λίγο ή πολύ το καπάκι της κατσαρόλας, ξαλαφρώνουμε όλοι και μετά … τα ίδια. Βέβαια, είναι και ωραίος τρόπος αυτός για να συντηρείται στην «ζωή» και η κάθε απόχρωσης παραδοσιακή αριστερά (η μόνη που υπάρχει στην Ελλάδα).

Παράλληλα, το ανατριχιαστικό γεγονός ότι οι αριστερές ιδέες και το όποιο κίνημα, προβάλλονται σε όλο και στενότερο - έως ελάχιστο - κομμάτι της Ευρωπαϊκής (ναι !) νεολαίας δεν φαίνεται να ανησυχεί κανέναν.

Το να νιαουρίζουν 500.000 ή 1.000.000 άνθρωποι σαν δυσαρεστημένα γατάκια, να σπάνε μια δύο βιτρίνες και μετά να πηγαίνουν σπίτι τους, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Το σύστημα δεν αντιλαμβάνεται την παραμικρή πίεση, τα στελέχη του διασκεδάζουν και τα μπατσικά  _ενισχύονται_  και χρυσοπληρώνονται ( με δικά μας λεφτά). Αυτό είναι ΟΛΟ !

Για τις μεγαλειώδεις (και βλακώδεις) αντιπυρηνικές διαδηλώσεις στην Γερμανία και αλλού … τα έχω πει πολλές φορές, για παράδειγμα εδώ, εδώ και εδώ. Το μόνο θετικό που έχουν είναι η σημειολογική τους αναφορά στις ανιδιοτελείς αξίες του ’68. Τίποτα άλλο. Εντάξει ! Έχει και η χαμένη άνοιξη την γοητεία της …

.

Ralph Langner: Cracking Stuxnet, a 21st-century cyber weapon

.

Δέσμευση καταθέσεων ;

Ο αστείος όσο και καταστροφικός μαθητευόμενος μάγος που δήθεν «διοικεί» την Ελληνική Οικονομία, επιβάλει την χρήση επιταγών η πιστωτικών καρτών σε συναλλαγές άνω των 3.000 ευρώ και από 1/1/2012 σε άνω των 1.500 ευρώ.

Σε περίπτωση που - για αντικειμενικούς λόγους - αυτό δεν θα είναι δυνατό, θα ακολουθείται η ακόλουθη διαδικασία:

Από τον επιτηδευματία - πωλητή, εκδίδεται «απόδειξη είσπραξης μετρητών ή παραλαβής αξιόγραφων». … Σ' αυτήν αναγράφονται το ποσό, ο τρόπος εξόφλησης, η αιτιολογία της είσπραξης … και ο αύξων αριθμός του παραστατικού.. Ο επιτηδευματίας υποχρεούται το ποσόν των μετρητών, που εισπράττει να το καταθέσει εντός δύο εργάσιμων ημερών από την έκδοσή τους, σε τραπεζικό λογαριασμό που τηρεί σε οποιαδήποτε αναγνωρισμένη Τράπεζα ή Πιστωτικό Οργανισμό.

To μάλλον ανεφάρμοστο στην πράξη «μέτρο», θα εντάξει, όπως είναι φυσικό, τις συναλλαγές μας σε ένα ιδιότυπο καθεστώς θρησκευτικής ενοχής παραπέμποντας σε πρακτικές ποτοαπαγόρευσης και επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το αρνητικό κλίμα στην αγορά. Επίσης, μήπως το «μέτρο» σας θυμίζει κάτι σαν, ας πούμε, έμμεση δέσμευση καταθέσεων;

Μήπως τα χρήματα που έχουμε σε καταθέσεις ή μετρητά δεν είναι πλέον δικά μας; Τόσο πολύ λοιπόν διέλυσαν ο George και τα τσιράκια του την χώρα και την Οικονομία της;


Τέτοια μέτρα, σε συνδιασμό με την επαπειλούμενη "φορολογική κάρτα" του πολίτη θα επιβάλλουν τέτοιο ασφυκτικό και υπερβολικό έλεγχο στην Οικονομία ώστε κάθε προοπτική ανάπτυξης απλώς αποκλείεται. Τα βλακώδη αυτά μέτρα που εμπεριέχουν και εκπορεύονται από ακραία ιδεολογήματα νεο-ταξισμού, στοιχειοθετούν την καλύτερη μέθοδο για ελαχιστοποίηση (για να μην πω μηδενισμό) των εσόδων του κράτους. Νομίζω ότι και ένας πρωτοετής Οικονομικού τμήματος μπορεί πολύ εύκολα να το αντιληφθεί. Όχι όμως οι έξωθεν εντολοδόχοι που σφετερίζονται την εξουσία εκπροσωπώντας την ξένη κατοχή της χώρας.

.

Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη

Άρθρο από το blog του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, από τα καλύτερα και πιο πλήρη κείμενα που διάβασα τελευταία για τον νέο πόλεμο. Αξίζει να διαβαστεί με προσοχή:

Την περασμένη Παρασκευή, η Wall Street Journal είχε ένα μικρό δημοσίευμα, στο οποίο ελάχιστη σημασία απέδωσε ο παγκόσμιος τύπος και οι απεσταλμένοι των διεθνών ΜΜΕ στη Βεγγάζη. Ο αιγυπτιακός στρατός, με την έγκριση των ΗΠΑ, τροφοδοτούσε με όπλα τους εξεγερμένους της Αν. Λιβύης. Πολύ προτού εγκριθεί η τελευταία απόφαση του ΟΗΕ, είχε ήδη εκδηλωθεί η ξένη στρατιωτική επέμβαση! Στοιχηματίζουμε ότι πολλά τέτοια, αόρατα ακόμα για τα διεθνή ΜΜΕ, που «κατασκεύασαν» το απαραίτητο κλίμα για τον πόλεμο στη Λιβύη, θα τα πληροφορηθούμε στη συνέχεια, όπως τα μάθαμε για το Ιράκ. Από την εποχή κιόλας της Αρχαίας Αθήνας, η δημοκρατία έχει δυσκολία να συμπορευθεί με τον ιμπεριαλισμό…

Χωρίς Ιθάκη είναι η Οδύσσεια που μας υπόσχονται οι στρατηγοί του «πολέμου των πολιτισμών», πραγματικοί αρχιτέκτονες του νέου μεσανατολικού πολέμου, που δεν κρατήθηκαν, αποκάλυψαν προθέσεις και μακροχρόνιο σχεδιασμό, ακόμα και στο όνομα που διάλεξαν για την επιχείρηση, «Αυγή της Οδύσσειας».

‘Όποιος πιστεύει, έστω για ένα δευτερόλεπτο, την άθλια «ανθρωπιστική» προπαγάνδα με την οποία ξεκίνησε ο πόλεμος, μπορεί να επισκεφθεί τους αθηναϊκούς κινηματογράφους, όπου, κατά τραγική σύμπτωση, παίζεται τώρα η εκπληκτική ταινία για το Ιράκ του μεγάλου Βρετανού σκηνοθέτη Κεν Λόουτς, ο «Ιρλανδικός Δρόμος». Θα διαπιστώσει ξανά, ιδίοις όμμασι, στην περίπτωση που προτίμησε να τις ξεχάσει, τις επιδόσεις «δημοκρατών» και «ανθρωπιστών», που σκοτώνουν τώρα Λίβυους αμάχους εν ονόματι της προστασίας τους, καταστρέφοντας τη χώρα τους.

Θα ήταν πολύ χρήσιμο να πάει να δει την ταινία, αμφιβάλλουμε όμως ότι θα το κάνει, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που νοιώθει τις ΗΠΑ δεύτερη πατρίδα του και καλούσε μάλιστα, το 2004, τους συνέδρους του κόμματός του να «μην τις δαιμονοποιούν».

Στοιχειώδεις ιστορικές και πολιτικές γνώσεις επιτρέπουν να αντιληφθεί, όποιος θέλει να το αντιληφθεί, ότι η δυτική στρατιωτική επέμβαση μετατρέπει έναν εμφύλιο πόλεμο σε νεοαποικιακή επιχείρηση, προσθέτοντας νέα εκρηκτικά υλικά στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή και Μεσόγειο. Το καθεστώς Καντάφι μόνο δημοκρατία, και μάλιστα άμεση, δεν είναι. Το να πιστεύει όμως κανείς, ή να παριστάνει ότι το πιστεύει, πως τα βομβαρδιστικά των ιμπεριαλιστικών και αποικιακών δυνάμεων, ΗΠΑ, Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, είναι κατάλληλο μέσο για την εμπέδωση της δημοκρατίας στη Λιβύη ή οπουδήποτε, είναι να σα να προτείνεις έναν serial killer ή βιαστή, ως επικεφαλής της Αστυνομίας Ηθών!

Αφού άλλωστε είναι τόσο καταπιεστικό το καθεστώς Καντάφι, εντυπωσιάζει ότι οι εξεγερμένοι έχουν επικεφαλής τους τους πρώην Υπουργούς Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, κατεξοχήν αρμόδιους για την .,. καταπίεση που καταγγέλλουν. Στη Λιβύη, για κάποιο λόγο, συμβαίνουν τα αντίθετα από την Αίγυπτο και την Τυνησία, όπου οι επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων παραμένουν ο εχθρός αρ. 1 των εξεγερμένων.

Ας υποθέσουμε ότι οι δυτικές κυβερνήσεις, που βομβαρδίζουν τώρα τη Λιβύη, αφού εξόντωσαν ένα εκατομμύριο Ιρακινούς, χρησιμοποίησαν ανείπωτα βασανιστήρια εναντίον κρατουμένων και κατέστρεψαν τη Μεσοποταμία, έπαθαν ξαφνική κρίση «ανθρωπισμού». Γιατί δεν ενδιαφέρονται να σταματήσουν τη στρατιωτική εισβολή της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέιν για να καταστείλει την επανάσταση; Γιατί δεν τους απασχολεί η αιματηρή καταστολή στην Υεμένη, το μεσαιωνικό καθεστώς των Σαουδαράβων; Γιατί ανέχονται τη μετατροπή της Γάζας σε τεράστιο, σύγχρονο «Γκέτο της Βαρσοβίας», με ενάμισυ εκατομμύριο εγκλείστους; Γιατί η Σοσιαλιστική Διεθνής, με Πρόεδρο τον κ. Παπανδρέου, διατηρούσε, μέχρι πρόσφατα, Μπεν Αλί και Μουμπάρακ στις τάξεις της χωρίς να ενοχλείται, όπως δεν ενοχλείται από το ότι αντιπρόεδρός της είναι ο Μπάρακ, άμεσος αυτουργός της δολοφονικής επίθεσης, σε διεθνή ύδατα, κατά του «στολίσκου της ελευθερίας»; Το δυτικό ενδιαφέρον για τους Λίβυους αμάχους, θα καταγραφεί ως μια ακόμα από τις μεγάλες απάτες που συνόδευσαν χίλια χρόνια μιας δυτικής αποικιοκρατίας, τις εκδηλώσεις της οποίας γνωρίσαμε καλά και διαχρονικά οι ‘Ελληνες, από τις επιδρομές των Σταυροφόρων στα χρόνια του Βυζαντίου έως τις σύγχρονες, αγγλικές και αμερικανικές επεμβάσεις στη χώρα μας και στην Κύπρο.

Πόλεμος πατήρ πάντων, κάτι που καθιστά παρακινδυνευμένη οποιαδήποτε πρόβλεψη. Η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να έχουμε είναι ότι η δημοκρατία στη Λιβύη δεν μπορεί να είναι ούτε στόχος, ούτε αποτέλεσμα αυτής της επιχείρησης.

Αν όντως το καθεστώς Καντάφι έχει απολέσει κάθε λαϊκή και φυλετική υποστήριξη και αν η λιβυκή κοινωνία είναι έτοιμη να συνταχθεί με τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες για να απαλλαγεί από τον συνταγματάρχη, τότε θα πέσει γρήγορα και ένα νέο καθεστώς, το πιθανότερο δυτικών ανδρεικέλων, θα εγκατασταθεί στη χώρα και θα παραχωρήσει την ίδια και τον μεγάλο πλούτο της στους δυτικούς. Εντούτοις, η τεράστια εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας, με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λίβανο, Γάζα υποδεικνύει μάλλον προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η επέμβαση στη Λιβύη μπορεί ίσως να εξηγηθεί από τον πετρελαϊκό ενδιαφέρον της χώρας. Αλλά ο στρατηγικός χαρακτήρας της παρέμβασης είναι ευρύτερο. Ο πόλεμος αυτός είναι πιθανότερο να μην αποβεί παρά η αρχή μιας μακρόχρονης διαδικασίας αποσταθεροποίησης του αραβικού και μεσανατολικού κόσμου, που θα επιδεινώσει τη διεθνή οικονομική κρίση, θα εντείνει τα κύματα μετανάστευσης, την απήχηση του ισλαμισμού και του εξτρεμισμού στον μουσουλμανικό κόσμο, θα αυξήσει τους κινδύνους τρομοκρατίας, θα αποτρέψει την ενότητα των Αράβων και την πρόοδο των δημοκρατικών επαναστάσεων στην Αίγυπτο και την Τυνησία, θα βαθύνει τη σύγκρουση Ισλάμ και Δύσης, κύρια έκφραση του «πολέμου των πολιτισμών», θα αυξήσει τους κινδύνους πολύ μεγαλύτερης ανάφλεξης.

Ποιος όμως έχει συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη; Ποιες είναι οι δυνάμεις πίσω από την Κλίντον και τον Μπάιντεν που επέβαλαν μια τέτοια πολιτική στον Ομπάμα, τον Γκέιτς, τον Μπρζεζίνσκι, τον αμερικανικό στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες; Από πού αντλούν τη δύναμή τους και γιατί η Γερμανία επιλέγει την ουδετερότητα;

Η εκδίκηση του Νετανιάχου

Σε όποιον παρακολουθεί στενά τη διεθνή πολιτική, ιδίως στο μεσανατολικό, είναι σαφές ότι, εδώ και χρόνια, μια σοβαρότατη διαμάχη εξελίσσεται στα παρασκήνια της αυτοκρατορικής εξουσίας, ανάμεσα αφενός στον πόλο των εξτρεμιστών Ισραηλινών, με επικεφαλής τον Νετανιάχου και τους συμμάχους του στο αμερικανικό πολιτικό κατεστημένο, αφετέρου σε έναν πόλο γύρω από τον Μπρζεζίνσκι και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ (στρατός και μυστικές υπηρεσίες), με τον οποίο έχουν συμμαχήσει και σημαντικοί παράγοντες του εβραϊσμού της διασποράς, τρομοκρατημένοι από τον τυχοδιωκτισμό των Ισραηλινών ιθυνόντων και την απειλή που συνιστά μακροχρόνια για το μέλλον του εβραϊκού λαού και τα δικά τους, διεθνή και όχι αυστηρά εντοπισμένα στο κράτος του Ισραήλ συμφέροντα (π.χ. Σόρος). Αν άμεσο αντικείμενο της διαμάχης είναι κυρίως η εκάστοτε μεσανατολική πολιτική της Ουάσιγκτων, το έμμεσο πλην ουσιαστικό διακύβευμά της δεν είναι άλλο από την παγκόσμια κυριαρχία.

Οι δύο «πόλοι» συγκρούονται για το κατά πόσον οι ΗΠΑ πρέπει να υποστηρίζουν κάθε ιδιαίτερο συμφέρον του Ισραήλ σε βάρος των γενικότερων δικών τους και για το αν είναι θεμιτή η τεράστια εβραϊκή επιρροή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Πίσω από τον ένα πόλο, είναι οι δυνάμεις που πιστεύουν ότι η Δύση πρέπει να απαντήσει στη γενικευμένη αμφισβήτηση του ρόλου και της ισχύος της, από την άνοδο της παγκόσμιας περιφέρειας, με τις κλασικές μεθόδους της συντριπτικής «ισχύος» που ακόμα διαθέτει. Πίσω από τον άλλο, όσοι επιδιώκουν μια πιο «ισορροπημένη» Αυτοκρατορία, που στηρίζεται κάπως περισσότερο στη συναίνεση και κάπως λιγότερο στον διαρκή πόλεμο.

Η «σκληρή» ισραηλινή στρατηγική, όπως έχει διατυπωθεί ήδη από τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, και επιβεβαιώθηκε ξανά μετά τη δολοφονία του Ράμπιν, είναι ο διαμελισμός των κρατών της Μέσης Ανατολής, η αποσταθεροποίηση όλης της περιοχής και η πλήρης κυριαρχία επ’ αυτής με τα «κλασικά» αυτοκρατορικά μέσα: σκληρή καταστολή, διαίρει και βασίλευε. Η ανάπτυξη του ισλαμισμού και του εξτρεμισμού διευκολύνει γιατί οδηγεί τους Δυτικούς στο πλευρό του Ισραήλ και τους εγκλωβίζει, ει δυνατόν, σε πολέμους όπως αυτός του Ιράκ. Το σχέδιο αυτού του πολέμου εκπονήθηκε από τους Αμερικανούς νεο-συντηρητικούς (Περλ και Βούλφοβιτς) κατά παραγγελία και με χρηματοδότηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ήδη από το 1996. Αν από την άποψη των ΗΠΑ, ο πόλεμος ήταν καθαρή ήττα και απώλεια, από την άποψη των ιθυνόντων του Ισραήλ, και με τον τρόπο που σκέφτονται, μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία. Γιατί κατεστράφη και σχεδόν διαμελίστηκε η ισχυρότερη αραβική χώρα.

Μετά την εμπειρία της ιρακινής καταστροφής, το αμερικανικό κατεστημένο ανασυντάχθηκε και εμπόδισε, τουλάχιστο προσωρινά, έναν πόλεμο κατά του Ιράν, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμια ανάφλεξη. Η κυβέρνηση Ομπάμα ανέχθηκε και χρησιμοποίησε τον Ερντογάν για να στριμώξει τον Νετανιάχου και ίσως αποβλέπει στις αραβικές επαναστάσεις για τον ίδιο σκοπό. ‘Όταν ξέσπασαν οι εξεγέρσεις στην Τύνιδα και το Κάιρο, οι Αμερικανοί εμπόδισαν τα καθεστώτα να προσφύγουν στην αιματηρή καταστολή, ενώ ο ισραηλινός τύπος ολοφυρόταν χαρακτηρίζοντας «προδότη» τον Ομπάμα.

Το επιτελείο όμως Νετανιάχου αντεπιτέθηκε κατά τα φαινόμενα, χρησιμοποιώντας την τεράστια επιρροή που έχει αποκτήσει στη γαλλική πολιτική τάξη, τόσο στον Πρόεδρο Σαρκοζί, όσο και στον πιθανό διάδοχό του, Ντομινίκ Στρως Καν. Με τη βοήθεια των παγκόσμιων ΜΜΕ, στα οποία είναι καθοριστική η επιρροή του δημιούργησε μια τέτοια διεθνή πολιτική ατμόσφαιρα, που κανείς, από τον Ομπάμα μέχρι τον Μεντβέντιεφ και τους Κινέζους δεν θέλησε να πει όχι στην επέμβαση. Που, όπως συνέβη και με τους Γερμανούς και τη Γιουγκοσλαβία, ξεκίνησαν μεν οι Γάλλοι, χώρα σε βαθειά και μεγάλη κρίση, που αναζητά τώρα σε πολεμικές περιπέτειες πέραν των δυνάμεών της, την ανάμνηση του μεγαλείου της, ολοκληρώνουν όμως οι Αμερικανοί, μόνοι ικανοί για τέτοιου είδους επιχειρήσεις.

Ο πόλεμος κατά της Λιβύης είναι λοιπόν και ένα ακόμη επεισόδιο της υφέρπουσας σύγκρουσης στο κέντρο της παγκόσμιας δύναμης. Επεισόδιο όμως και όχι το τέλος του πολέμου. Η μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία δεν υπερψήφισαν την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και σε αντίθεση με τη Γαλλία του Σαρκοζί, η Γερμανία της Μέρκελ συνεχίζει την πολιτική των Σρέντερ-Σιράκ το 2002, αντιτασσόμενη στις επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή και συνεχίζοντας, σε συμπόρευση με τη Μόσχα, μια πορεία «στρατηγικής ενηλικίωσης».

Η Ελλάδα ευθυγραμμίζεται με τη γαλλο-ισραηλινή στρατηγική

Η κρίση στη Λιβύη απέδειξε, ακόμα μια φορά, ότι, σε αυτή τη συγκυρία, βαθύτατης εσωτερικής και πολλαπλών διεθνών κρίσεων, δεν υπάρχει στην Αθήνα ελληνική κυβέρνηση. Ακριβέστερα, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, όπως στην εσωτερική, έτσι και στην εξωτερική πολιτική, η ελληνική κυβέρνηση έχει παραιτηθεί οποιασδήποτε αυτοτελούς διαδικασίας παραγωγής εθνικής πολιτικής, γενικεύοντας το «σκονάκι», την πιστή εφαρμογή δηλαδή των έξωθεν «οδηγιών». Αν στην οικονομία ακολουθεί απαρέγκλιτα και ανεξαρτήτως συνεπειών την πολιτική της «τρόικας», συμμαχίας διεθνών τραπεζών και Γερμανίας, στην αμυντική και εξωτερική πολιτική ταυτίζεται απολύτως με ΗΠΑ και Ισραήλ, και, μάλιστα, την πιο σκληροπυρηνική τάση στην ηγεσία τους (Νετανιάχου, Κλίντον, Μπάιντεν). Απειλεί να προσθέσει έτσι στο κοινωνικο-οικονομικό ολοκαύτωμα που θα προκαλέσει και μια εθνική καταστροφή.

Η συμμετοχή πολεμικών σκαφών και ιπταμένων μέσων στην επιχείρηση, καθιστά την Ελλάδα επιτιθέμενη χώρα, έστω και σε περιορισμένη κλίμακα, χωρίς μάλιστα καμιά απόφαση της Βουλής των Ελλήνων. Η άποψη ότι αυτό δεν είναι πολεμική συμμετοχή ή ότι η χώρα έχει δήθεν υποχρέωση να προσφέρει υπηρεσίες σε πολέμους του ΝΑΤΟ είναι ένα από τα συστηματικά ψέματα που λέει σε όλα τα ζητήματα και καθημερινά η κυβέρνηση. Οι μεγαλοστομίες Υπουργών, ότι δήθεν η επιχείρηση δεν θέτει σε κίνδυνο τη χώρα είναι μια ακόμα από τις συνήθεις αστειότητες πολιτικών που δεν ξέρουν γιατί πράγμα μιλάνε. Την ασφάλεια των Ολυμπιακών δεν την κατοχύρωσε το ανύπαρκτο C41 για το οποίο «λαδώθηκαν», αλλά η εικόνα της Ελλάδας στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Είναι ντροπή για την κυβέρνηση Παπανδρέου να διαθέτει τα ποσά που διαθέτει για την ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο, όταν δεν τολμάει να στείλει ούτε για εθιμοτυπικές επισκέψεις στην Κύπρο τα αεροπλάνα και τα πλοία της και καταδικάζει φτωχά Ελληνόπουλα στην αγραμματωσύνη, σταματώντας τη χρηματοδότηση της μεταφοράς μαθητών από ορεινά χωριά στα σχολεία τους!

Η ντροπή δεν περιορίζεται ασφαλώς στον Πρωθυπουργό, αλλά και σε όλους τους βουλευτές που τον στηρίζουν με την ψήφο τους. Ασφαλώς η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να γίνει υπερασπιστής του Καντάφι. ‘Άλλο αυτό, άλλο να στέλνει καράβια και ιπτάμενα μέσα εναντίον ενός καθεστώτος που στήριξε παντοιοτρόπως το ΠΑΚ και το ΠΑΣΟΚ και υποστήριξε την κυπριακή υπόθεση.

Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα συμμετέχει τόσο ενεργά στους πολέμους κατά των Αράβων. Ακόμα και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δώσει στις ΗΠΑ τις διευκολύνσεις που ήθελαν για τέτοιο σκοπό. Στο παρελθόν, ένας ‘Έλληνας επαναστάτης, ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο) οργάνωσε τον εξοπλισμό της Αλγερινής Επανάστασης, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ ανατίναξαν βρετανικά αεροπλάνα που επετίθεντο στον Νάσερ, ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε παγκόσμιο θαυμασμό σώζοντας τον Αραφάτ και τους μαχητές του, ‘Έλληνες ξεκίνησαν την πρωτοβουλία για τη Γάζα. Η σημερινή κυβέρνηση είναι ασφαλώς στον αντίποδα – δεν υπάρχει όμως λόγος να σκορπίζει στους πέντε ανέμους το τεράστιο ελληνικό πολιτικό κεφάλαιο στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Ούτε συμφέρει την Ελλάδα και την Κύπρο να συσπειρώσουν όλο το Ισλάμ πίσω από την Τουρκία.

Τα μέσα που διαθέτει η Ελλάδα στην επιχείρηση είναι πολύ περιορισμένα, η πολιτική ζημιά όμως πολύ μεγάλη. Στον χάρτη των προθύμων, φιγουράρει η χώρα μας στις πρώτες θέσεις, μια χώρα που, στο κάτω-κάτω της ραφής, δεν υπήρξε ποτέ τμήμα του ευρωπαϊκού αποικιακού εγχειρήματος. Η ελληνική κυβέρνηση δεν τσακώνεται με το Βερολίνο στο ζήτημα του νεοφιλελεύθερου προγράμματος κοινωνικής καταστροφής της Ευρώπης, που έχει την Ελλάδα ως πρώτο στόχο, διαφοροποιείται όμως από τη Γερμανία στο μόνο θέμα που αυτή (η Γερμανία) έχει δίκιο, στην έμμεση πλην σαφή προάσπιση της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας.

‘Ήδη άλλωστε, η εξωτερική πολιτική Παπανδρέου, με την ενθουσιώδη υποστήριξη της τουρκικής ένταξης, συνέβαλε από το 2009, στην εκδήλωση με μεγαλύτερη δριμύτητα της γερμανικής επίθεσης κατά της χώρας μας, από τη στιγμή που η Μέρκελ θεώρησε ότι ελέγχουν την Αθήνα δυνάμεις του αμερικανικο-ισραηλινού άξονα.

www.konstantakopoulos.blogspot.com

.