Όλοι μαζί τα τρώνε οι άθλιοι

Όταν το κόμα του είναι αυτό που παρέδωσε την χώρα στους σύγχρονους κατακτητές της και μάλιστα άνευ όρων. Όταν όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι στο παιχνίδι περί χρέους κλπ άλλα πράγματα κρύβονται. Όταν ο ίδιος έχει συμμετάσχει σε σειρά κυβερνήσεων χωρίς να παράξει ποτέ το παραμικρό έργο, αλλά παρ' όλα αυτά έχει την ξετσιπωσία και την αναλγησία να λέει "όλοι μαζί τα φάγαμε" τότε η λογική σταματάει και τα επιχειρήματα περιττεύουν διότι τον λόγο έχει πλέον η βαθιά αηδία.

Ντροπή σε αυτόν και στους ομοίους του.

.

Οι ΗΠΑ έχουν τις δικές τους “Ashtiani”

Τη σιωπή των ΜΜΕ" για την προγραμματισμένη για την Πέμπτη εκτέλεση της αμερικανίδας Τερέζα Λιούις κατήγγειλε ο ιρανός πρόεδρος Mahmoud Ahmadinejad ο οποίος δήλωσε σήμερα ότι oι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη δική τους «Sakineh Mohammadi Ashtiani».

Ειδικότερα, ο Mahmoud Ahmadinejad κατήγγειλε τη σιωπή των μέσων ενημέρωσης στην περίπτωση της Teresa Lewis, μίας Αμερικανίδας που πάσχει από νοητική υστέρηση και η οποία έχει καταδικαστεί σε θάνατο για συνεργεία στη δολοφονία του άντρα της, συγκρίνοντας την υπόθεση με αυτή της ιρανής Sakineh Mohammadi Ashtiani.

Μία γυναίκα πρόκειται να εκτελεστεί στις ΗΠΑ, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται, δήλωσε ο Ahmadinejad κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχε τη Τρίτη στις ΗΠΑ με μουσουλμανικές προσωπικότητες, σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

O ιρανός πρόεδρος, που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, κατήγγειλε την εκστρατεία των μέσων εναντίον του Ιράν με αφορμή το θέμα της 43χρονης Ιρανής που έχει καταδικαστεί σε θάνατο δια λιθοβολισμού για συνεργεία στη δολοφονία του συζύγου της.

Σύμφωνα με έρευνα, 3.700.000 σελίδες δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο για την Ιρανή, η υπόθεση της οποίας βρίσκεται ακόμη υπό εξέταση, και υπάρχει μία τεράστια εκστρατεία του τύπου εναντίον της Περσίας. Κανείς όμως δεν διαμαρτύρεται για την εκτέλεση της Teresa Lewis. Σημειώνουμε επίσης ότι 53 γυναίκες περιμένουν την εκτέλεσή τους στις ΗΠΑ.

O Mahmoud Ahmadinejad θα μιλήσει στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ την Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου.

.
ΣΚΑΪ

Αϊτή - Η ανατροπή του Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ από τη Δύση

Ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου που θα λάβουν χώρα στην Αϊτή, η βρετανική εφημερίδα The Independent επιχειρεί να δώσει μια απάντηση στην ερώτηση: Πώς οι δυτικές κυβερνήσεις ανέτρεψαν και εξόρισαν τον Jan-Bertrand Aristide, τον λαοφιλή ηγέτη μιας μικρής χώρας ο οποίος ενοχλούσε τα συμφέροντά τους;

Όπως σημειώνει ο αρθρογράφος της εφημερίδας, ο πιο δημοφιλής πολιτικός της χώρας, ο Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, δεν μετέχει στις εκλογές επειδή τα έβαλε με τις πολυεθνικές και οι τελευταίες βάλθηκαν να τον εξοντώσουν.

Επί δύο αιώνες, γράφει η The Independent, η χώρα αυτή ελεγχόταν πλήρως από το εξωτερικό. Οι Γάλλοι υποδούλωσαν το μικρό αυτό νησί κατά τον 18ο αιώνα και το μετέτρεψαν σε μια φυτεία ζάχαρης και καφέ, οδηγώντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του στο θάνατο. Πιο πρόσφατα, οι δυτικές κυβερνήσεις εξόπλιζαν, χρηματοδοτούσαν και ενθάρρυναν την ψυχοπαθή δικτατορία των Ντιβαλιέ, η οποία έσφαξε κάπου 50.000 ανθρώπους. Κι αυτό, επειδή ήταν σύμμαχος στη μάχη κατά του κομουνισμού.

Η πολιτική αυτή κατέστησε την Αϊτή μια από τις πιο άνισες χώρες στον κόσμο. Μια μικρή ελίτ ζει σε τεράστιες βίλες στους λόφους, ενώ γύρω της η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού ζει σε καλύβες χωρίς νερό και ηλεκτρικό. Το 1% του πληθυσμού κατέχει το 50% του πλούτου και το 75% της καλλιεργήσιμης γης. Όταν ο αϊτινός λαός ξεσηκώθηκε το 1986 ζητώντας δημοκρατία, αυτό που ήθελε ήταν ο πλούτος της χώρας να κατανεμηθεί πιο δίκαια. Οργανώθηκε τότε σε ένα πολιτικό κίνημα με το όνομα «Λαβάλας» - φαγητό - ζητώντας υψηλότερους μισθούς και υψηλότερους φόρους στους πλούσιους ώστε να κτιστούν σχολεία και νοσοκομεία. Η ελίτ πανικοβλήθηκε.

Και τίποτα δεν τους πανικόβαλε περισσότερο από ένα διανοούμενο ιερωμένο που λεγόταν Αριστίντ. Ο οπαδός αυτός της Θεολογίας της Απελευθέρωσης εξελέγη το 1990 στις πρώτες ελεύθερες εκλογές που έγιναν στην Αϊτή, λαμβάνοντας 64%. Και κράτησε τις υποσχέσεις που είχε δώσει: αύξησε τον ελάχιστο μισθό από 38 σεντς σε ένα δολάριο, τριπλασίασε τον αριθμό των δημοσίων Γυμνασίων, διέλυσε τον εθνικό στρατό που τρομοκρατούσε τον πληθυσμό. Ακόμη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παραδέχτηκε ότι στη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Αριστίντ, κι αμέσως μετά, ο Δείκτης Φτώχειας της χώρας μειώθηκε από 46,2 σε 31,8.

Γιατί όμως οι ξένες κυβερνήσεις να ασχοληθούν με μια μικρή χώρα, την πιο φτωχή στο δυτικό ημισφαίριο, με μόλις δέκα εκατομμύρια κατοίκους; Σύμφωνα με τον Ιρα Κέρσμπαν, έναν Αμερικανό δικηγόρο που ζει στην Αϊτή, «Ο Αριστίντ συνιστούσε σοβαρή απειλή για τις ξένες δυνάμεις επειδή μιλούσε για λογαριασμό του 85% του λαού, ο οποίος δεν είχε εκφραστεί ποτέ μέχρι τότε. Αν μπορεί να συμβεί αυτό στην Αϊτή, μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, ακόμη και σε χώρες όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη έχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα και αντλούν φυσικούς πόρους. Δεν θέλουν τη διάδοση των πραγματικών λαϊκών δημοκρατιών, γιατί γνωρίζουν ότι αυτό αντίκειται στα μεγάλα συμφέροντα». Η οργάνωση Oxfam αποκαλεί αυτό το φαινόμενο «την απειλή ενός καλού παραδείγματος».

Αφού λοιπόν η Αϊτή έζησε επτά μήνες δημοκρατίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέτρεψαν τον Αριστίντ. Το 1994, η κυβέρνηση Κλίντον δέχθηκε να επιτρέψει την επιστροφή του Αριστίντ, με τον όρο να τροποποιήσει το πρόγραμμά του και να αγνοήσει τα αιτήματα του λαού. Τον ανάγκασαν να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, να παγώσει τους μισθούς και να απολύσει τους μισούς δημοσίους υπαλλήλους. Εκείνος συμφώνησε απρόθυμα και για το υπόλοιπο της θητείας του προσπαθούσε να προωθήσει ό,τι προοδευτικότερο μπορούσε. Επανεξελέγη το 2000 με ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία. Και τότε οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Γαλλίας τον απήγαγαν και τον πέταξαν στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αϊτή επιδεινώθηκε από τότε δραματικά, με τον τρόμο και την καταστολή να κυριαρχούν. Το κόμμα Λαβάλας απαγορεύτηκε και οι περισσότεροι ακτιβιστές υπέρ της δημοκρατίας φυλακίστηκαν. Ο επόμενος πρόεδρος Ρενέ Πρεβάλ έμαθε το μάθημά του: έκανε ό,τι του είπαν οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις, ιδιωτικοποιώντας ό,τι είχε απομείνει και χρησιμοποιώντας δακρυγόνα για να διαλύει τις απεργίες. Ο αϊτινός λαός απέρριψε την όλη εκλογική διαδικασία, με τη συμμετοχή να φτάνει μόλις το 11%. Οσο για τον Αριστίντ, ζει εξόριστος στη Νότια Αφρική, μελετά γλωσσολογία και δεν μπορεί να γυρίσει στην πατρίδα του.

Από το tvxs

.

Malawi – Αντιστάθηκε στο ΔΝΤ και στάθηκε στα πόδια του

Θεωρείται μία εκ των φτωχότερων χωρών της Αφρικής. Το όνομά της υπήρξε επί σειρά ετών συνώνυμο του λιμού και του θανάτου από ασιτία και υποσιτισμό, ενώ το 14% των κατοίκων ηλικίας 15 έως 49 ετών είναι φορείς του ιού HIV. Οι πολύμηνες περίοδοι ανομβρίας στοίχιζαν καθημερινά έως το 2005 τη ζωή σε δεκάδες υποσιτισμένους κατοίκους του Μαλάουι, καθώς η χώρα ήταν αναγκασμένη να εισάγει το ήμισυ των ειδών πρώτης ανάγκης και διατροφής από το εξωτερικό. Ηταν Ιούλιος του 2002 όταν ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, Χορστ Κέλερ, ομολογούσε ότι οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί είχαν υποχρεώσει το Μαλάουι να πουλήσει τα αποθέματα σιτηρών, προκειμένου να αποπληρωθούν οι οφειλές προς τους τραπεζίτες, σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία οι κάτοικοί του βρίσκονταν αντιμέτωποι με το φάσμα του λοιμού.

Τα τελευταία ωστόσο χρόνια όλοι μιλούν για το «θαύμα του Μαλάουι», για τον «Δαβίδ» της Αφρικής ο οποίος τόλμησε να? αντιμιλήσει στον «Γολιάθ» των πανίσχυρων ιδρυμάτων της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, καταφέρνοντας εντός μιας πενταετίας όχι μόνο να εξαλείψει την πείνα από τη χώρα αλλά και να εξάγει μέρος της αγροτικής παραγωγής.

Το 90% των κατοίκων καλλιεργεί το δικό του κομμάτι γης, μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος της χώρας, Μπινγκού Ουά Μουταρίκα, ο οποίος διαθέτει ένα αγρόκτημα. Οι μικροκαλλιεργητές ελέγχουν το 75% της αγροτικής παραγωγής και λαμβάνουν το 80% των εσόδων από τις εξαγωγές.

Τα πρώτα σημάδια του «θαύματος» άρχισαν να εμφανίζονται το 2005, λίγους μήνες μετά την εκλογή για πρώτη φορά του Μουταρίκα στην προεδρία.

Αγνοώντας τις επιταγές του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ο Μουταρίκα προχώρησε στην εφαρμογή ενός αναπτυξιακού προγράμματος, μειώνοντας την τιμή ενός σακιού λιπάσματος από τα 35 στα 5 ευρώ και αυτή της συσκευασίας δύο κιλών σπόρων από τα 3 στα 0,15 ευρώ...

Η κρατικά υποστηριζόμενη διανομή λιπάσματος ήταν αντίθετη προς τις «ντιρεκτίβες» των διεθνών τραπεζιτών, ωστόσο το αποτέλεσμα ήρθε να δικαιώσει τον Μουταρίκα. Εντός 2,5 ετών η παραγωγή αυξήθηκε σχεδόν κατά 200%. Η τοπική αγορά αναγεννήθηκε, ο τομέας των μεταφορών άρχισε να κινείται ανοδικά, κατασκευάστηκαν δρόμοι και ο πληθωρισμός άρχισε να μειώνεται, περιορίζοντας σημαντικά τον αριθμό των θυμάτων από την πείνα, έως ότου αυτός εξαλείφθηκε οριστικά.

Στο πλαίσιο των εργασιών της Διεθνούς Διάσκεψης για τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας που ξεκινούν αύριο και θα ολοκληρωθούν στις 22 Σεπτεμβρίου, η περίπτωση του «οικονομικού θαύματος του Μαλάουι» αναμένεται να παρουσιαστεί ως παράδειγμα επιτυχημένου μοντέλου ανάπτυξης σε μια σειρά αφρικανικών χωρών. Ειναι χαρακτηριστικό ότι ο μέσος όρος παραγωγής στο Μαλάουι ανήλθε λόγω του αναπτυξιακού προγράμματος από 600 κιλά σιτηρά ανά εκτάριο στους 1,6 τόνους.

Μπορεί οι σοδειές να είναι πολύ καλές, ωστόσο ειδικοί εκτιμούν ότι για να μην αποδειχθεί αποτυχημένο σε βάθος χρόνου το τολμηρό «πείραμα» του προέδρου της χώρας Μπινγκού Ουά Μουταρίκα πρέπει να αλλάξουν οι βασικές δομές της γεωργίας του Μαλάουι με χρήση εξειδικευμένης γνώσης και τεχνογνωσίας. «Ξοδεύουμε πολλά χρήματα για λίπασμα αλλά παραμελούμε την υπόλοιπη γεωργία», τονίζει στο «Spiegel» ο οικονομολόγος Αντριου Κουμπατίρα, σύμφωνα με τον οποίο πρέπει να προωθηθεί η ανάπτυξη της κτηνοτροφίας, η κατασκευή αρδευτικών καναλιών και η αγορά θεριζοαλωνιστικών μηχανών. «Οσο επενδύουμε σε λίπασμα τόσο λιγότερα χρήματα θα έχουμε για σχολεία, δρόμους και νοσοκομεία», προσθέτει ο Κουμπατίρα.

Πριν από πέντε χρόνια η επιβίωση του 40% του πληθυσμού εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ξένη ανθρωπιστική βοήθεια. Σήμερα oι μικροκαλλιεργητές ελέγχουν το 75% της αγροτικής παραγωγής και λαμβάνουν το 80% των εσόδων από τις εξαγωγές.

Ανδρέας Κατσούλης  -   ΠΡΕΖΑ TV

.

Η κτηνωδία των δημοσιοκάφρων

(Ένα από τα χιλιάδες θύματα των επιχειρήσεων της πατρίδας του περιοδικού TIME στο Iraq)

Κάποιοι ανεγκέφαλοι πρακτορίσκοι που μοστράρουν τους εαυτούς τους ως «Άνεργοι Δημοσιογράφοι» δημοσίευσαν εξώφυλο του περιοδικού TIME, που απεικονίζει μια κακοποημένη νεαρή γυναίκα, με την επικεφαλίδα : Η κτηνωδία των Αφγανών (sic).

Οι «δημοσιογράφοι» αυτοί δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ούτε την χυδαιότητα της προπαγάνδας του TIME ούτε την απύθμενη υποκρισία και την σκοτεινή ιδιοτέλεια που οδήγησαν σε αυτό το εξώφυλλο.

Φταίει άραγε η απλή ανθρώπινη βλακεία ή μήπως η ανάρτηση αποτελεί δήλωση «νομιμοφροσύνης» ; Έτσι κι αλλιώς ντροπή τους …

.

Γιατί η Βρετανία υποστηρίζει σθεναρά την Τουρκία;

Το παρακάτω απόσπασμα βρίσκεται σε ανακοίνωση του Φόρεϊν Όφις με τίτλο «Why Turkey?», η οποία δικαιολογεί τις επιλογές της Γηραιάς Αλβιόνας. Το βρήκα στην ιστιοσελίδα των ανιχνεύσεων.

Η Βρετανία έχει μια σειρά από λόγους οικονομικούς αλλά και στρατηγικούς για τη στάση της αυτή. Πρώτα από όλα αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο επενδυτή στην Τουρκία. Το εμπόριο Βρετανίας – Τουρκίας ανέρχεται σε 9 δις δολάρια και μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια αναμένεται να διπλασιαστεί.

Περισσότερες από 2.000 βρετανικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων εταιρειών όπως οι Vodafone, Tesco, Marks & Spencer, Rolls Royce κ.ά. Αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αγορές παγκοσμίως, με πληθυσμό 73 εκατομμυρίων, από τα οποία το 60% είναι κάτω των 35 ετών. Μία στις τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική είναι τουρκικές, ενώ το 65% των βιομηχανικών εξαγωγών από τις περιοχές αυτές περνάει από την Τουρκία.

Επιπλέον, σε παγκόσμια κλίμακα σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η Τουρκία έως το 2017 θα είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο, μετά την Κίνα και την Ινδία, και έως το 2050 θα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης μετά τη Βρετανία. Ο κατασκευαστικός τομέας της χώρας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στον κόσμο, ενώ παράλληλα είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής τηλεοράσεων και συσκευών dvd στην Ευρώπη. Αποτελεί τον 6ο μεγαλύτερο παραγωγό ειδών ένδυσης στον κόσμο και το 2ομεγαλύτερο προμηθευτή της Ευρώπης. Τέλος, είναι ο 7ος πιο δημοφιλής τουριστικός προορισμός στον κόσμο, καθιστώντας τον τουριστικό τομέα της Τουρκίας έναν από τους μεγαλύτερους διεθνώς.

.

Τερατογεννέσεις σε ένα κόσμο χωρίς Αλήθεια

by LEFT LIBERAL SYNTHESIS

Το είδαμε και αυτό

Ένας υποτιθέμενος πρωτοποριακός καλλιτέχνης που απολαμβάνει αυτές τις γνώριμες αριστεροδεξιές συναινέσεις που υλοποιούνται με προνομιακές προσβάσεις σε μεγάλες εκθέσεις κρατικής προστασίας, προβαίνει σε μια δήλωση προερχόμενη από το κοινωνικό στερεότυπο στρατοπέδου.

Όποια «κουνιέται» τα θέλει κατά βάθος και άρα ο εκάστοτε βιαστής νομιμοποιείται να επέμβει γιατί εκπληρώνει τον αδήλωτο πόθο της λεγάμενης.

Τώρα αν το «κουνιέμαι» σημαίνει για κανένα κάφρο κάνω τηλεοπτικές εκπομπές ταξιδιών στην ΝΕΤ, και άρα καμιά δεκαριά ζωντόβολα ορμήσουν στην Μάνια και την πάρουν καμία παρτούζα χωρίς την θέληση της δεν περνάει από του μυαλό του καλλιτέχνη. Γιατί ως κλασσικός υπερσυντηρητικός αντιλαμβάνεται το ερωτικό νεύμα μπλοκαρισμένο στους κώδικες της προγιαγιάς του, και την ανταπόκριση σε αυτό με κώδικες Ταλιμπάν. Όπως τα βρήκαμε έτσι θα τα αφήσουμε, σιγά μην κάνουμε και αλλαγές στους τρόπους κοινωνικής συνεύρεσης.

Θεώρησα σκόπιμο να αναδημοσιεύσω ένα απόσπασμα από την καυτερή και εύστοχη ανάρτηση του συν-blogger στην οποία στηλιτεύονται με ιδιαίτερα πολιτισμένο και δίκαιο τρόπο τα εμετικά λεγόμενα του δήθεν καλλιτέχνη πατέρα της εξοφθάλμως και προκλητικώς κρατικοδίαιτης «βουλευτού» των πέντε δρόμων και του όπου φυσά ο άνεμος.

Μήπως δεν πάνε καλά οι δουλειές και βρήκαμε - όχι και τόσο πρωτότυπο τρόπο - 'μάρκετινγκ';

Να με συμπαθάτε για την έλλειψη ανεκτικότητας που με διακρίνει τώρα τελευταία …

.

Η Διεθνής των Συμβούλων

[ Άρθρο του του Παντελή Μπουκάλα, για την εφημερίδα «Καθημερινή», Παρασκευή 03/09/2010 ]

Μια φορά κι έναν καιρό, η πανάκεια κυκλοφορούσε στην αγορά με την ονομασία «Πολιτική Βούληση», που διαφημιζόταν σαν αποτελεσματικότερη και από την κατά Κοέλιο συνωμοσία του σύμπαντος προς ευόδωση των ονείρων ενός εκάστου. Σε μια χώρα υπό κηδεμονία, ωστόσο, το τελευταίο που θα μπορούσε να παρουσιάσει σαν όπλο της μια κυβέρνηση είναι η ελεύθερη πολιτική της βούληση· έχει και ο αυτοσαρκασμός τα όριά του. Εσχάτως, λοιπόν, και αφού πρώτα αναλάβαμε κάπως δυνάμεις στον μεσοσταθμό της Διαβούλευσης, μετατοπιστήκαμε (ή εκπέσαμε· ο καθείς και το ρήμα του) από την Πολιτική Βούληση στους Συμβούλους. Οι καλοί αυτοί άνθρωποι, παντογνώστες και θαυματουργοί, καθώς θρυλείται, αλλά και θεράποντες ενός φιλελληνισμού νέου τύπου, ανέλαβαν εκθύμως να επικουρήσουν τον πρωθυπουργεύοντα κ. Γ. Παπανδρέου, μήπως και δούμε επιτέλους λίγη από την ευτυχία που τρεις γενιές τώρα μας υπόσχεται η οικογένειά του.

Πόσοι είναι οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού δεν είναι εξακριβωμένο· η καταμέτρηση συνεχίζεται. Υπάρχουν πάντως ανάμεσά τους πολεοδόμοι, όπως ο Ισπανός Γιόσεφ Αθεμπίγιο, οικονομολόγοι, όπως ο Ιταλός Τομάζο Πάντοα-Σιόπα, Σουηδοί κληρονόμοι μεγάλου ονόματος, όπως ο υιός Πάλμε, Αμερικανοί και Βρετανοί σοφοί, νομπελίστες κ. ο. κ. Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια Διεθνή των Συμβούλων, δουλειά των οποίων, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές, είναι να προσφέρουν τεχνογνωσία για τη διαχείριση κρίσεων, την αγορά ομολόγων, τη βελτίωση της εικόνας της χώρας, την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας κ. λπ. κ. λπ.

Ακόμα και χρήσιμη θα μπορούσε να θεωρηθεί η παρουσία της Διεθνούς των Συμβούλων, αν έβλεπε κανείς τα μέλη της αποκομμένα από την ιδεολογία τους και αποδεχόταν πως η πολιτική είναι μια πολιτικώς ουδέτερη τεχνική και, δεύτερον, αν δεν υποψιαζόταν ότι ο πραγματικός της σκοπός είναι άλλος: να πειστούμε εμείς οι Βαλκάνιοι ότι διαθέτουμε έναν ηγέτη με αμέτρητους επιφανείς φίλους στα κέντρα αποφάσεων. Για να θαμπώσουν τους «ιθαγενείς» καταφτάνουν οι συμβουλάτορες και για να νομιμοποιήσουν την α λα Γ. Α. Παπανδρέου μέθοδο άσκησης της εξουσίας: μακράν της Βουλής, μακράν του υπουργικού συμβουλίου, που απλώς ακούει με δέος ή με μόλις αποκρυπτόμενη χασμώσα δυσθυμία τις πατερναλιστικές παραινέσεις του πρωθυπουργού ή τα μανιφέστα του, ερήμην του ίδιου κόμματος του οποίου τυπικώς ηγείται και με το οποίο τυπικώς επίσης συσκέπτεται.

Αυταρχικά διοίκησε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, τόσο το κόμμα του όσο και τη χώρα. Αλλά ο αυταρχισμός του ήταν έκδηλος, μπρούτος, επιθετικός, αμέσως αναγνωρίσιμος, άρα μπορούσε ο καθείς να πάρει έγκαιρα τα μέτρα του. Ο υιικός αυταρχισμός, χαμογελαστός και στολισμένος με «διαβουλεύσεις», «ανοιχτές διακυβερνήσεις», «άμεσες δημοκρατίες» και «διεθνείς συμβούλων», είναι σαφώς περισσότερο ψευδαισθησιογόνος και παραπλανητικός. Και γι’ αυτό και διαβρωτικότερος.

.

Τελικά ο "Καλλικράτης" έχει τον λάκο ή η φάβα;

Το ζήτημα με τον Καλλικράτη με απασχολεί αρκετά διότι αποτελεί μεγάλη οργανωτική αναδιάρθρωση για την χώρα μας. Λίγα έχω καταλάβει. Από συζήτηση που είχα με φίλο blogger βγήκε ότι η μείωση των δημοτικών συμβούλων και παραγόντων από 60.000 σε 20.000 για την οποία κομπάζει η κυβέρνηση μπορεί και να μην είναι και τόσο θετική. Το παν δεν είναι το χρήμα αλλά το λογικά και εθνικά ορθό. Η ουσία είναι ότι μειώνονται δραματικά οι άνθρωποι που θεσμοθετημένα συμμετέχουν στα πράγματα των τόπων τους. Είναι άραγε καλό αυτό; Ή μήπως αντίθετα είναι πάρα πολύ κακό;

Μία άλλη παρατήρηση είναι ότι με τον Καλλικράτη δίνεται η δυνατότητα στην κεντρική κυβέρνηση να αποποιείται με μεγάλη ευκολία ευθύνες όταν προκύπτουν προβλήματα και ‘κακοτοπιές’ αφού θα μπορεί να εγείρει το επιχείρημα : «δεν το έκανα εγώ αλλά ο Περιφερειάρχης της Μακρακώμης».

Διαισθάνομαι ότι απέχω πολύ από την πλήρη κατανόηση του θέματος αλλά βρήκα τις θέσεις της ΟΣΥΝΑΕ (Ομοσπονδία Συλλόγων Υπαλλήλων Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας) που μου φαίνονται σχετικά συγκροτημένες και δίνουν μια καλύτερη αντίληψη των κρυμμένων «άσσων» - ούτως ειπείν - που έχει στο μανίκι του ο Καλλικράτης, διαβάστε :

1) Προσπαθεί μέσα από νέα και μεγαλύτερα διοικητικά κέντρα να διευκολύνει τη δραστηριότητα μονοπωλιακών ομίλων, γύρω από τα όποια έργα θα γίνονται. Ήδη, το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει, είναι τα ΣΔΙΤ, οι παραχωρήσεις κ.α.. Αυτό που απομένει είναι οι μεγάλες πληθυσμιακές μονάδες, που σημαίνουν μεγαλύτερες επενδύσεις, μεγαλύτερες αγορές.

2) Θέλει να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες. Γι' αυτό μιλάει για λειτουργική και οικονομική αυτοδυναμία της Αυτοδιοίκησης, που δεν πρέπει - κατά την άποψή της - να ζητά κονδύλια από το κράτος. Πρέπει η ίδια να βρίσκει πόρους φορολογώντας διπλά και τριπλά το λαό, ή μέσω της εκποίησης δημόσιας περιουσίας

3) Επιδιώκει να μεταφέρει αρμοδιότητες στα νέα σχήματα της Αυτοδιοίκησης, που προκειμένου να τις υλοποιήσει θα επιβαρύνει το λαό, στη βάση της ανταποδοτικότητας.

4) Προωθεί τη διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα της Υγείας και της Πρόνοιας, μεταφέροντας αρμοδιότητες γι' αυτά τα ζητήματα από το κράτος στην Αυτοδιοίκηση, κι αυτή με τη σειρά της, προκειμένου να βρει πόρους, να στρέφεται στο λαό, με αποτέλεσμα τα Νοσοκομεία και οι Υπηρεσίες Υγείας, να φυτοζωούν, δίνοντας έτσι την ευκαιρία και τη δυνατότητα στον ιδιωτικό τομέα να τις ανταγωνίζεται επιτυχώς.

5) Προωθεί, επίσης, τη διάσπαση του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας, που, με τη δήθεν αποκέντρωσή της, θα ιδιωτικοποιηθεί, θα κατηγοριοποιηθεί και θα παραδοθεί στις υπηρεσίες των επιχειρηματικών ομίλων.

6) Επιδιώκεται μέσα από τη λειτουργία των νέων σχημάτων της Αυτοδιοίκησης με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, να επεκταθεί η εμπορευματοποίηση υπηρεσιών, η παραπέρα ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας των εργαζομένων με τα τοπικά σύμφωνα απασχόλησης και τις ιδιωτικές συμφωνίες κ.α.

7) Πιο συγκεκριμένα για μας τους εργαζόμενους στη Ν.Α. το πρόγραμμα «Καλλικράτης» σημαίνει νέα εργασιακή περιπλάνηση, νέες υποχρεωτικές μετατάξεις, αβέβαιο εργασιακό μέλλον, μεγαλύτερη ευελιξία στις εργασιακές μας σχέσεις, χτύπημα της μονιμότητας, νέα λιτότητα,  παραπέρα υποβάθμιση των κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων μας.

.

Ο Ψεύτης ... (τα έλεγε τον Ιούνιο του 2009)

.

Μη με γελούν τα μάθια μου; Μη με ψευδούν τ' αυτιά μου;

«Η χώρα αυτή (σ.σ.: η Ελλάδα) δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν οι Αμερικάνοι. Διότι, με την παρέμβασή τους στον εμφύλιο πόλεμο και αργότερα με το σχέδιο Μάρσαλ, θα έλεγα μάλιστα και πριν, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου με την ΟΥΝΡΑ, που βασικά από τους Αμερικάνους χρηματοδοτούνταν, διέσωσαν τον ελληνικό λαό».
Αυτά τα λογάκια ανήκουν στον πατριώτη, στον σοσιαλιστή, στον αντιπρόεδρο του Γιώργου Παπανδρέου, τον Θεόδωρο Πάγκαλο.

Ειπώθηκαν στην συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Real News» και δημοσιεύτηκε την Κυριακή.

Θυμίζουμε ότι ο Πάγκαλος δεν ήταν παρών όταν οι Αμερικάνοι «παρέμβηκαν» στην Ελλάδα, την εποχή δηλαδή του Βαν Φλιτ, του «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας», την εποχή των Ναπάλμ και των Μακρονησιών, την εποχή της μετατροπής των Γερμανοτσολιάδων σε Αμερικανοτσολιάδες.

Ηταν, όμως, παρών, όταν πενήντα χρόνια αργότερα, ως αρμόδιος υπουργός Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ, στεκόταν εκ δεξιών του πρωθυπουργού που αναφώνησε εκείνο το αειθαλούς αναξιοπρέπειας «Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Για να μη νομίζετε, δηλαδή, ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα των πάλαι ποτέ, κίβδηλων συνθημάτων περί της «λαϊκής κυριαρχίας» και της «εθνικής ανεξαρτησίας», δεν έχουν κριτήρια όταν επιλέγουν τους αντιπροέδρους τους.


(από το βαθύ κόκκινο μέσω macedoine)
.

Από τον Ορφέα ως τις μέρες μας

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου

ΛύρΑυλος

Στη μουσική παράσταση:

«Από τον Ορφέα ως τις μέρες μας»

Θέατρο Πέτρας Πετρούπολη Ώρα έναρξης 9:00 μ.μ. -- Είσοδος Ελεύθερη

Τα αρχαιοελληνικά μουσικά κομμάτια ζωντανεύουν ξανά χάρη στα 40 εκπληκτικά ανακατασκευασμένα όργανα, οι αρχαίοι ρυθμοί αναβιώνουν δίπλα σε...

 διασκευές γνωστών, παραδοσιακών κομματιών, στήνοντας ένα εκπληκτικό μουσικό ταξίδι στον πλούτο της Ελληνικής Μουσικής.

Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην πολυποίκιλη μουσική της Πελοποννήσου και φυσικά δεν θα απουσιάζει ο τραγοπόδαρος μουσικός Πάνας από την Αρκαδία.

Μια μουσική πανδαισία έξω από τα συνηθισμένα που απευθύνεται στο ευρύ κοινό μιλώντας στη καρδιά κάθε Έλληνα και όχι μόνο.

Ο ΛύρΑυλος έχει αναγνωριστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό για το έργο του, το οποίο έχει καλλιτεχνική, εκπαιδευτική και ερευνητική διάσταση. Χωρίς στείρα αρχαιολατρική διάθεση και «εμμονές», ο Λύραυλος προχώρησε εξαρχής θέτοντας ως βασικούς στόχους την εις βάθος μελέτη, την καλαίσθητη και επιστημονική αναβίωση, και την ορθή προβολή της Αρχαίας Ελληνικής Μουσικής με μουσικό και όχι μουσειακό τρόπο.

.

Τα σαντέ της Σαπφώς

Παραθέτω ένα απόσπασμα από την εξαιρετική ανάρτηση της taspa:

(αφιερωμένο στους αντι-παθητικούς αντι-καπνιστές)

[ … ] στο βιογραφικό του διήγημα «Τα σαντέ της Σαπφώς» ο Γιώργος Μανιωτης, ο μόνος πνευματικός άνθρωπος που την πλησίασε και έγραψε γι΄αυτήν,...... ήταν σα να έλεγε στον κόσμο
«στην πραγματική ζωή δε θα υπάρχω. Θα υπάρχω μόνο, όσο διαρκεί η παράσταση». 
''Έτσι φρόντισε να κρατήσει τον εαυτό της, αόρατο σχεδόν, μισοκρυμμένο πάντα στις πίσω σκιές των κτιρίων. Το άβατο της μοναξιάς της δεν το πάτησε ποτέ κανείς. 
Στη διάρκεια της ημέρας την έβλεπες συχνά να κάθεται μονάχη της στο τραπεζάκι κάποιου καφενείου, να μηρυκάζει τη θλίψη της, ..........καπνιζοντας  τα'

ΚΟΚΚΙΝΑ   ΤΣΙΓΑΡΑ  ΤΗΣ

Βλεποντας   λοιπον   την   αντιδραση  των  ηλικιωμενων  απεναντι   στην  απαγο-ρευση   του  καπνισματος   στα - ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ   ΚΑΦΕΝΕΙΑ- εκει  οπου  η

ΠΕΡΙΦΗΜΗ  ΤΙΜΗΜΕΝΗ  ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ

περνα  χρονια  τωρα   τον  χρονο της  νοιωθοντας  πως  συνεχιζει  να ζει  αναμεσα  σ'εναν καφε ,ενα  τσιπουρο  μια  πρεφα  εναν  φιλικο  καυγα  και ενα τσιγαρο,

μεταφερθηκα ΑΥΤΟΜΑΤΑ  στην  εικονα  της  μοναξιας

ΤΟΥ   ΒΙΒΛΙΟΥ.

Προκειται  για  αναλγητη  συμπεριφορα  απεναντι  στους  ανθρωπους  αυτους.

Για  το

ΚΥΝΗΓΙ  ΤΩΝ  ΚΑΚΟΜΟΎΤΣΟΥΝΩΝ.

Για   αναγκαστικο κατ  οικον  εγκλεισμο, για  κοινωνικο  αποκλεισμο

Για εναν ιδιομορφο

ΡΑΤΣΙΣΜΟ!!!!

[ … ]

Η απαγόρευση και το κάπνισμα

Κάθε απαγόρευση αποτελεί εγγραφή τιμωρίας στο κοινωνικό σώμα.

Η ξενόφερτη (ΗΠΑ) απαγόρευση (δίχτυ προστασίας για τις ασφαλιστικές(*)), αποτελεί απλώς σύμπτωμα φασιστικής υποκουλτούρας που σύσσωμοι έσπευσαν να υιοθετήσουν οι απολίτιστοι (πλέον) λαοί της Ευρώπης. Λίγες μόλις γενιές μετά τον πόλεμο ο Ευρωπαίος πολίτης κατάντησε ένα άξεστο και ευκολοδιοίκητο πρόβατο με γυαλιστερή κούρσα. Ότι και να πάθουμε μας αξίζει και ταιριάζει στο βόλεμα και την απάθειά μας. Η Ευρώπη ως οικτρά ηττημένη από τις ΗΠΑ στον Β’ πόλεμο ακολουθεί τις επιταγές των τυφλωμένων Ευαγγελιστών και του Αμερικανοεβραϊκού εσμού. Καλά να πάθει.

Ενημέρωση; ΝΑΙ

Εκπαίδευση; ΝΑΙ

Τονισμός των μειονεκτημάτων του καπνίσματος; ΝΑΙ

Περιορισμός των διαφημίσεων; ΝΑΙ

Σχετικές νομικές ρυθμίσεις(**); NAI

Απαγόρευση; ΌΧΙ

Ο «πολιτισμός» των πατρώνων αυτής της χώρας είναι πολύ ζαχαρωμένος. Ας τον κρατήσουν για τον εαυτό τους.

(*) για να μην νομίζετε ότι τους πήρε ο πόνος για την υγεία μας

(**) πχ αν κάποιος δίπλα μας διαμαρτυρηθεί τότε υποχρεωτικά το σβήνουμε, όχι σε κλειστές αίθουσες, Νοσοκομεία κλπ.

.

Ισραήλ - μια αμφιλεγόμενη παράγκα

Είναι τόσο μεγάλη η βλακεία, τόσο βαθειά η ιδιοτέλεια αλλά και τόσο απόλυτη η ανικανότητα για δομημένη σκέψη ώστε υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν στην «συνεργασία» της Ελλάδας με το Ισραήλ αλλά – ακόμα χειρότερα – στην στήριξη (sic) της Ελληνικής οικονομίας από το αλλοπρόσαλλο και ημιπαράνομο κρατίδιο.

Αυτός ο διεθνής ταραξίας που ονομάζεται «κράτος» του Ισραήλ βαρύνεται με πολλές καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ και με σωρεία εγκλημάτων πολέμου κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Το κρατίδιο αυτό με έκταση ελαφρά μικρότερη από αυτήν της Πελοποννήσου (κάπου 20.000 τετ. χλπ) έχει τα παρακάτω κεντρικά χαρακτηριστικά.

Πληθυσμός περίπου 8.000.000 εκ των οποίων 76% εβραίοι και 24% Άραβες (πολίτες Β’ κατηγορίας εντός ενός ιδιότυπου απαρτχάιντ).

Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν είναι περίπου 200 δις δολ δηλαδή λιγότερο από το 65% του Ελληνικού.

Η συμμετοχή της θρυλούμενης βιομηχανίας του Ισραήλ στο ΑΕΠ είναι της τάξεως του 30% και σ’ αυτήν συμμετέχει περίπου το 16% του εργατικού δυναμικού ενώ 2% είναι αγρότες και 82% του εργατικού δυναμικού ασχολείται με υπηρεσίες. Επίσης περίπου το 24% του πληθυσμού (με πλειοψηφία τους Άραβες) βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας.

Η οικονομική εξάρτηση από τις ΗΠΑ είναι απόλυτη αφού αυτές απορροφούν άνω του 35% των Ισραηλινών εξαγωγών.

Οι εμπορικές μας σχέσεις είναι ελάχιστες και δεν θα μπορούσαν να είναι αλλιώς αφού δεν υπάρχουν τα απαιτούμενα κρίσιμα μεγέθη.

(πηγή: Central Intelligence Agency - CIA)

Η χώρα αυτή είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ανακατεμένη σε ότι πιο βρώμικο παίζεται την στιγμή αυτή στην διεθνή πολιτική σκηνή αρχίζοντας από την γενοκτονία των Παλαιστινίων περνώντας από τα σκοτεινά και καταστροφικά διεθνή οικονομικά λόμπυ (Lehman Brothers κλπ), το πολύ επικίνδυνο παιχνίδι της επιθετικότητας προς το Ιράν και καταλήγοντας στην υποστήριξη του Σαακασβίλη για την αποσταθεροποίηση του Καυκάσου.

Η «χώρα» αυτή με τον κατάπτυστο ρόλο του μπάτσου της περιοχής (έτσι τους αποκαλούσε ο πατέρας Bush) έχει ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες που κυμαίνονται κάπου στο 8% του ΑΕΠ (!) μαζί με χώρες όπως το Qatar το Iraq (των ΗΠΑ) την Ιορδανία κλπ χωρίς να υπολογίσουμε μερικά δις δολάρια που λαμβάνουν από τις ΗΠΑ σε εξοπλισμούς ως δώρο κάθε χρόνο.

Αυτή την αμφιλεγόμενη παράγκα, αυτό το κρατίδιο με την τρεμάμενη υπόσταση και τον ανήθικο όσο και φονικό ρόλο στην περιοχή που λέγεται Ισραήλ, επέλεξε η τρέχουσα πολιτική ελίτ της Ελλάδας ως «στρατηγικό εταίρο» …. Με τις υγείες μας !

.

Αφιερωμένη στους Εβραίους που ζουν στην Ελλάδα

Έτσι, για να δίνουμε την σωστή διάσταση στην λέξη "βανδαλισμός".
Εγώ δεν θα παραπέμψω σε "διεύθυνση Jan τάδε από τη οποία μπορείτε να ενημερώνεστε για αντι-εβραίικους βανδαλισμούς" (sic). Αντ' αυτού θα παραπέμψω στις ρίζες του ανθρώπινου πολιτισμού οι οποίες βάλλονται συνεχώς και με επιμονή από τους γνωστούς "περιούσιους". Ντροπή τους !
.

Προφητικό ;

πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων

εμείς καθόμασταν τα βράδια

και ζωγραφίζαμε σκηνές απ' την αυριανή ευτυχία του κόσμου

Νικόλας Άσιμος

 (από μια ανάρτηση στο ramnousia)

.

Ας τρέμουν

Η έκπτωση των αξιών, η ανικανότητα, η ρηχότητα των ενεργειών και της εν γένει προοπτικής χαρακτήριζαν σχεδόν πάντοτε την οικονομική και παρεπόμενα την πολιτική ελίτ της χώρας μας. Από τις ελίτ αυτές προέρχεται και ο υπάκουος εντολοδόχος πρωθυπουργός «μας». Ανυποψίαστος πρωθυπουργός μιας χώρας με ιστορία εφάμιλλη της Κινέζικης και γεωπολιτική σημασία συντριπτικά υπέρτερη της Τουρκικής.

Από τότε που ο Ανδρέας Μιαούλης υπακούοντας στις εντολές των Βρετανών έκαψε τον Ελληνικό στόλο. Από τότε που η οικονομική μας ελίτ σφετερίστηκε και κατέφαγε λαίμαργα το λεγόμενο «σχέδιο Μάρσαλ» παραβλέποντας τις ανάγκες του Ελληνικού κοινού και θέτοντας την πολιτική ελίτ στην μόνιμη θέση του σφουγκοκωλάριου των ξένων συμφερόντων. Από τότε λοιπόν, η ελίτ αυτή που εκτός των γιγαντιαίων ονομάτων του Καποδίστρια, Κουμουνδούρου, Τρικούπη και Βενιζέλου δεν είχε να επιδείξει κάτι αξιοπρεπέστερο του Πλαστήρα, από τότε πατριώτες έχουμε να δούμε τόσο ανίκανο, πουλημένο, επιζήμιο και χαμερπές πολιτικό περιβάλλον από το τρέχον. Είμαι βέβαιος ότι ακόμα και τα κόκαλα του ιδιοτελούς και λαοπλάνου παππού καθώς και του προκλητικά ανεύθυνου και καταστροφικού πατέρα θα τρίζουν από τα κατορθώματα – προϊόντα δουλικής υποταγής στον ξένο παράγοντα – του μοιραίου επίγονου.

Τα βδελύγματα αυτά, τα ανυποψίαστα μειράκια, η γελοία δήθεν «πολιτική ηγεσία» κατάφεραν να ισοπεδώσουν σε λίγους μήνες τους κόπους δεκαετιών και τους καρπούς των αγώνων τόσων και τόσων Ελλήνων.

Η χώρα διαλύθηκε, τεμαχίστηκε, παραδόθηκε.

Οι διάφοροι σαλτιμπάγκοι, τα υπέρβαρα «νούμερα δύο», οι «τιμονιέρηδες» της οικονομίας, αυτά τα γλοιώδη μειράκια του έξαλλου νεοφιλελευθερισμού και οι «εργατοφάγοι» καθηγητές (sic) ως σύγχρονοι καλικάντζαροι χορεύουν πάνω στο πτώμα της χώρας μας.

Επειδή όμως μερικοί από εμάς τους Τουρκοσπορίτες Καραγκιόζηδες φροντίσαμε να μεγαλώσουμε Έλληνες μεγάλους πολύ και καλύτερους πολύ από εμάς και τους πατεράδες μας, μπορεί τελικά η παρτίδα αυτή να παιχτεί απλώς για να ξανακερδηθεί.

Ο νέος Έλληνας, ως ιδανικός υπνοβάτης του Καίσλερ, ψάχνει ακούραστα και επίμονα τον δρόμο του, μαζί με τον νέο Ευρωπαίο, για να σηκωθεί και να σαρώσει τα ιδιοτελή μειράκια και τα τοκοσυντήρητα βαμπίρ που τα συντροφεύουν.

Ας τρέμουν οι ελίτ της καταστροφής και του τυφλού εγωκεντρισμού.

.