Είναι η "αριστερά" για ... κλωτσιές ; (upd)*

από Redduckling μέσω σίβυλλα

Έμαθα ότι η Αλέκα αναλαμβάνει τον ΟΣΦΠ και ο Αλέξης την ΑΕΚ ... αληθεύει ;
.

(*) έβαλα εισαγωγικά στο "αριστερά" όπως και θα έπρεπε - βέβαια - να έχω κάνει εξ' αρχής ...

Ντροπή πανανθρώπινη το ισραηλινό ψευδοκράτος

Το κατάπτυστο ψευδοκράτος των εβραίων εμποδίζει και πάλι το πλοίο Αμάλθεια που μεταφέρει τρόφιμα και υλικά πρώτης ανάγκης να δέσει στην Γάζα. Η χυδαία ισραηλινή συμμορία αφήνει την φασιστική της ηγεσία να αυθαιρετεί επί χρόνια στην Γάζα. Οι εβραίοι αυτοί, όχι μόνο ανέχονται αλλά και συδαυλίζουν την γενοκτονία που επιτελούν συστηματικά οι στρατοκράτες τους με την σύσσωμη υποστήριξη της παρακμάζουσας και φοβικής Δύσης.

Η ανίερη συμπεριφορά, η κατάφωρη αδικία προβάλλονται στο μέλλον. Οι άνθρωποι μπορεί ναι αλλά η ιστορία δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί.

.

Οι πνευματικοί (sic) άνθρωποι ...

Φοβούμαι ότι την ντροπή η οποία εκστόμισε το παρακάτω ζέχνον και απίστευτο, την πληρώνετε όλοι εσείς κορόιδα (κι εγώ μαζί φυσικά) διότι είναι καθηγητής (sic) σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο …

Ανατριχιάστε:

[ Το σύνταγμα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία προβλέπει και «φύλακες» της νομιμότητας, ένοπλους κοινωνικούς λειτουργούς (αστυνομία, στρατό) επιφορτισμένους επαγγελματικά με το χρέος να επιβάλλουν την τήρηση του συντάγματος και των νόμων. Για να αποφεύγεται η παράχρηση αυτού του λειτουργήματος (οι ιδιοτελείς εξουσιαστικές παρεκτροπές των ενόπλων κοινωνικών λειτουργών), το σύνταγμα απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο των «φυλάκων» της νομιμότητας από την εκάστοτε εκλεγμένη (κομματική) κυβέρνηση.

Ετσι το τελικό (και πρακτικό) ερώτημα στο οποίο οδηγεί ο προβληματιμός για την προστασία του συντάγματος και της δημοκρατίας, είναι: Οταν οι κομματικοί άρχοντες καταλύουν τη συνταγματική νομιμότητα ή ανέχονται αδρανώς την κατάλυσή της, ποιος θα δώσει την εντολή στους ένοπλους φύλακες να την προστατεύσουν; Οταν κάποιο κόμμα ή κάποια κόμματα ή οι συνδικαλιστικές «ειδικές δυνάμεις» των κομματικών συμφερόντων παραβιάζουν απροσχημάτιστα το σύνταγμα και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις λειτουργίας της δημοκρατίας, ενώ η κυβέρνηση αντιτάσσει λαϊκίστικη ανοχή και μεγαθυμία, ποιος θα δώσει εντολή στην αστυνομια και στον στρατό να πατάξουν τους βασανιστές του λαϊκού σώματος; Είναι αυτονόητο να αυτοχειριάζεται η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ελευθερία μιας κοινωνίας πολιτών, για χάρη της εξουσιολαγνείας των κομματικών συντεχνιών; ]

Το βρήκα πριν από λίγο στον Άνεμο …

Πουθενά φως αδέρφια ! ... Πουθενά !

.

Θα πεθάνουμε όλοι ... θεραπευμένοι !

Ο Ρίτσαρντ Νίξον είπε κάποτε ότι, σε καιρούς κρίσης, «είμαστε όλοι με τον Κέινς». Επιβεβαιώνοντας τον αφορισμό κατά το ήμισυ, οι ηγέτες του G8 διοχέτευσαν, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τεράστια ποσά στις τράπεζες, σε μια άσκηση γενναιόδωρου «Κεϊνσιανισμού για τους πλουσίους», αν και ουδέποτε ανέστειλαν τον επώδυνο νεοφιλελευθερισμό για τους υπολοίπους. Σήμερα, καθώς η παγκόσμια οικονομία εμφανίζει σημάδια αβέβαιης ανάκαμψης, οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού βιάζονται να επιστρέψουν στο «είμαστε όλοι με τον Σουμπέτερ», τον Αυστριακό οικονομολόγο που υμνούσε τη δύναμη της «δημιουργικής καταστροφής», με την οποία ο καπιταλισμός απαλλάσσεται περιοδικά από τα περιττά βάρη.

(Άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή, 10/07/2010)

Χθες, ήταν η ώρα των αναπτυξιακών κινήτρων, σήμερα είναι η ώρα για τη δρακόντεια λιτότητα, ώστε να συμμαζευτούν τα δημόσια οικονομικά, λέει το λάιτ μοτίφ των ημερών. Eπαθλο της δημοσιονομικής εξυγίανσης θα είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών, κάτι που θα φέρει την ποθητή ανάπτυξη, διαβεβαίωνε πρόσφατα ο διευθυντής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ. Τόσο απλά – ή μήπως όχι;

Γεγονός είναι ότι στην Αμερική, η ανάκαμψη δεν σημαίνει τίποτα για 40 εκατομμύρια πενόμενους πολίτες, που συντηρούνται με δημοτικά δελτία διατροφής. Το 21% των παιδιών ηλικίας 6 - 14 ετών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι αναλυτές μιλούν για το αλλόκοτο φαινόμενο της «ανάκαμψης χωρίς θέσεις εργασίας» (jobless recovery): τον Ιούνιο, η Αμερική όχι μόνο δεν αύξησε την απασχόληση, αλλά έχασε άλλες 125.000 θέσεις εργασίας. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε 9,5%, ενώ το πραγματικό (αν συνυπολογιστούν οι δραματικά υποαπασχολούμενοι) ξεπερνάει το 17%.

Η παράδοξη αυτή εικόνα αντανακλά την ακήρυκτη «επενδυτική απεργία» των κεφαλαιούχων. Αποτελεί έκφραση ακραίου ανορθολογισμού το γεγονός ότι, πλάι στον «στρατό» της πλεονάζουσας εργατικής δύναμης, βρίσκεται ένα βουνό πλεοναζόντων κεφαλαίων – σχεδόν το ένα τρίτο των συνολικών, κατά τον Νεοϋορκέζο πανεπιστημιακό Ντέιβιντ Χάρβεϊ. Κεφάλαια λιμνάζουν και εργατικοί πληθυσμοί φθείρονται από την ανεργία κι αυτά τα δύο πλεονάσματα δεν μπορούν να συναντηθούν – απλούστατα, διότι οι κάτοχοι κεφαλαίων προτιμούν να «παρκάρουν» τα πλεονάσματά τους στη χρηματιστική κερδοσκοπία από το να ρισκάρουν παραγωγικές επενδύσεις.

Ιδού μια άλλη όψη του σύγχρονου, οικονομικού φρενοκομείου: σύμφωνα με την τελευταία επισκόπηση του ΟΟΣΑ, τη στιγμή που ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία λυγίζουν κάτω από χρέη και ελλείμματα, ο ιδιωτικός τους τομέας εμφανίζει τεράστια πλεονάσματα, ύψους 3 τρισ. (τρισ.!) δολαρίων, κάτι που αντιστοιχεί στο 7% του ΑΕΠ. Η κατάσταση αυτή θυμίζει τον στρατηγό Μακλίλαν, άξιο οργανωτή του περίφημου «Στρατού του Πότομακ», αλλά απρόθυμο να εμπλακεί σε επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Νοτίων, στον αμερικανικό εμφύλιο. Λέγεται ότι ο Αβραάμ Λίνκολν του έγραψε κάποτε: «Αγαπητέ μου Μακλίλαν, αν δεν θέλεις να χρησιμοποιήσεις τον στρατό σου, θα μπορούσες να μου τον δανείσεις για λίγο»;

Οι σύγχρονες πολιτικές ηγεσίες δεν διανοούνται να μιλήσουν στις οικονομικές ελίτ με τη γλώσσα του προέδρου Λίνκολν. Το αποτέλεσμα είναι να συσσωρεύονται, στον ουρανό της διεθνούς οικονομίας, τα σημάδια ενός δεύτερου κύματος ύφεσης – καχεξία στην αγορά εργασίας, νέα πτώση στην αγορά ακινήτων κ. ά. Σωρεία αναλυτών πιθανολογεί ότι η δρακόντεια λιτότητα, στο πρότυπο του μνημονίου ΔΝΤ - Ε. Ε., απλώς θα επιταχύνει αυτήν την εξέλιξη, παρασύροντας την οικονομία στον φαύλο κύκλο του αποπληθωρισμού και της υπερχρέωσης.

Δείτε, για παράδειγμα, πώς τα πηγαίνουν οι τρεις επιμελέστεροι μαθητές του ΔΝΤ: η πάλαι ποτέ «Κέλτικη Τίγρη», η Ιρλανδία, έχει επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία 13,5% και συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό)... 1.052% (έναντι 163% της Ελλάδας)! Η «Τίγρη της Βαλτικής», η Εσθονία, είδε την οικονομία της να συρρικνώνεται μέσα σε ένα χρόνο κατά 14% και την ανεργία να φτάνει το 16%. Oσο για τη Λεττονία, εδώ η πτώση του ΑΕΠ έφτασε το τρομακτικό 18% και η ανεργία το 23%, δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό της ως «επόμενης Αργεντινής». Oλα δείχνουν ότι οι χώρες που υφίστανται την κατά ΔΝΤ «χημειοθεραπεία» (η έκφραση προέρχεται από τους Financial Times), συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα επιβεβαιώσουν την πρόβλεψη του Βέλγου υπουργού Οικονομικών ότι, ακολουθώντας παρόμοιες μεθόδους, στο τέλος «θα πεθάνουμε όλοι... θεραπευμένοι»!

Σκιές στην ομίχλη … (ή το παρόν ως παρελθόν)

Παρακάτω η απάντηση του κ. Λ. Κύρκου σε ερώτηση για το Μνημόνιο στην σημερινή συνέντευξή του στο Βήμα:

«Το μνημόνιο δεν μπορεί να είναι η αρχή και το τέλος αυτής της χώρας. Δεν μπορεί να είναι το μόνο σχέδιο για το παρόν και το μέλλον. Χρειάζεται ο τόπος μια διαφορετική πορεία. Αναγνωρίζω βεβαίως την κρισιμότητα των στιγμών, την ύπαρξη του χρέους, τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα. Σε καμία όμως περίπτωση με αφορμή αυτές τις ανάγκες δεν πρέπει να καταστραφεί η κοινωνική συνοχή του τόπου, να βρεθούν στο περιθώριο οι οικονομικά αδύναμοι. Την κρίση δεν τη δημιούργησε ο απλός λαός».

Καταλάβατε;

Εγώ δεν κατάλαβα τίποτα (φοβάμαι μάλιστα ότι δεν υπάρχει  τίποτα  να καταλάβω).

Κατάλαβα μόνο ότι υπερήλικες, πότε Λεωνίδες και πότε Μίκηδες, με μεγάλη απόσταση από τα τεκταινόμενα και μηδενική - εκ’ των πραγμάτων - συμμετοχή, μιλούν για πράγματα που (πλέον) ούτε γνωρίζουν ούτε κατανοούν φθείροντας έτσι καίρια το όποιο ιστορικό τους κύρος. Με τις σιβυλλικές, υπερφίαλες και κενές νοήματος δηλώσεις τους απλώς πυκνώνουν την ομίχλη μέσα στην οποία βολοδέρνει επί δεκαετίες η Ελληνική αριστερά

.

Ο "ροζ" υπουργός (sic) και το γελοίον του πράγματος

Δεν χρειάζονται νομίζω λόγια ...
Σε πρόσωπα ομοειδή (με μπλε και πράσινους κόκκους) καθρεφτίζονται οι νενέκοι όσο και οι σύγχρονοι "εφιάλτες" ... Ντροπή !

Η Ελπίδα (… ή οι εχθροί του Λαού)

Για διάφορους περίπλοκους λόγους που δεν είναι της παρούσης, έτυχε να ταλαιπωρηθώ ιδιαίτερα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η εγγενής αλλεργία μου σε διαφόρων ειδών λαθροχειρίες, αλαζονείες και απύθμενα ιδιοτελή «εγώ» αποδείχτηκε ιδιαίτερα ακριβή – σε όλα τα επίπεδα – για εμένα και την οικογένειά μου.

Παρ’ όλα αυτά το ηθικόν παραμένει ακμαιότατον και η ελπίδα, ως εσωτερική φλογίτσα καθαρή και όλο υποσχέσεις, παραμένει ζωντανή.

Στο σπινθήρισμα αυτής της φλογίτσας λοιπόν και στην αφέλειά μου που δεν λέει να με εγκαταλείψει τόσα χρόνια τώρα, οφείλεται η αναμονή μου για ένα άμεσο θετικό σημάδι, μια ύστατη απόδειξη φιλότιμου από τους τριακόσιους καλοφαγωμένους και καλομαθημένους αντιπροσώπους που αυτός ο λαός για λόγους που ακόμη – να με συγχωρείτε – δεν έχω καταλάβει, τους έστειλε στην Ελληνική Βουλή.

Περίμενα να βρεθούν λίγες θαρραλέες φωνές, μα πολύ λίγες, που να ξεπλύνουν την ντροπή και από όλους τους υπόλοιπους: Να πουν όχι στην υποτέλεια της χώρας, όχι στην εγκληματική καταστροφή της κοινωνίας μας, όχι στον εξανδραποδισμό των πολιτών.

Όμως αυτό το ΟΧΙ δεν ήλθε … οι Βάρβαροι μπήκαν ήδη στην Πόλη !

Πίστευα ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν ότι χειρότερο έτυχε στον τόπο για δεκαετίες όμως δυστυχώς έκανα λάθος ... όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, υπάρχουν και χειρότερα. Ο ψεύτης και λαοπλάνος Παππούς μαζί με τον ανεύθυνο και ανερμάτιστο Πατέρα μας κληρονόμησαν το χειρότερο από όλα τα χειρότερα: τον σημερινό «πρωθυπουργό» …

Ντροπή σ’ αυτόν για τις καταστροφικές (κατ’ εντολή) πράξεις του, ντροπή όμως μεγαλύτερη και σε εμάς τους Έλληνες που τον βάλαμε εκεί που είναι.

.

Όλα, ακόμα και η αλήθεια, είναι σχετικά ...

η εικόνα από εδώ

Η γνώση που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε για την τρέχουσα οικονομική κρίση στην Ευρώπη αλλά και για τα ειδικά προβλήματα διαφόρων χωρών (ελλείμματα, χρέη κλπ) διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ και τις εκτιμήσεις των «αγορών».

Αυτό που χρειάζεται για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της αρνητικής προπαγάνδας και των ψευδών χωρίς όριο που χρησιμοποιούνται από τις λεγόμενες «αγορές» είναι χρόνος και λίγη ενασχόληση με τα δεδομένα τα οποία – εκ των πραγμάτων – κυκλοφορούν ελεύθερα σε διάφορες πηγές.

Αυτό όμως ακριβώς, ο χρόνος, είναι που λείπει από τον μέσο εργαζόμενο στην Ευρώπη ο οποίος παλεύει για να κερδίσει την ζωή την δική του και της οικογένειάς του.

Τα διάφορα γεράκια λοιπόν, οι οικονομικοί (μήπως και φυσικοί;) δολοφόνοι, εκμεταλλεύονται την αδυναμία αυτή του Ευρωπαϊκού κοινού και τον τροφοδοτούν μέσω των εφημερίδων και των καναλιών που ελέγχουν και που δυστυχώς είναι τα περισσότερα, με κάθε είδους στρεβλή και αποπροσανατολιστική μπαρούφα.

Ένα παράδειγμα είναι ότι αποφεύγεται συστηματικά να διευκρινιστεί ότι εκτός από το Δημόσιο υπάρχει και το Ιδιωτικό χρέος των χωρών. Ελάχιστες τέτοιες κουβέντες έχουν γραφτεί στα μέσα ή στο διαδίκτυο και ελάχιστος χρόνος έχει αφιερωθεί για να διευκρινιστεί το πραγματικό ύψος και η σημασία των μεγεθών.

Παραθέτω στον πίνακα που ακολουθεί στοιχεία που αφορούν στο συνολικό χρέος των χωρών, το σύνολο δηλαδή του Δημόσιου και Ιδιωτικού χρέους σε ποσοστά επί του ΑΕΠ των χωρών αυτών.

Ιρλανδία                 1.052% (!)

Βρετανία                431%

Ολλανδία               311%

Ελβετία                  277%

Βέλγιο                    276%

Πορτογαλία            231%

Δανία                     197%

Γαλλία                   191%

Ισπανία                  168%

Ελλάδα                  163%

Γερμανία                161% (ίδιο με το δικό μας …)

Ιταλία                     123%

Τα συμπεράσματα, φυσικά, είναι δικά σας.

Τα στοιχεία είναι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου – ΔΝΤ (International Monetary Fund – IMF) και δημοσιεύτηκαν την Δευτέρα στην Ισπανική εφημερίδα El Pais. Ο Γιώργος Δελαστίκ έκανε τον κόπο να συγκεντρώσει κάποια στοιχεία και να διατυπώσει κάποιες απλές διαπιστώσεις σε άρθρο του στην εφημερίδα «Έθνος».

Προσπαθώ να ετοιμάσω αντίστοιχο πίνακα με τα ποσοστά δημοσιονομικού ελλείμματος ανά χώρα. Πιστέψτε με θα είναι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, εντυπωσιακός με τον παραπάνω.

Σκεφτείτε όμως και κάτι άλλο: γιατί έχει δοθεί τόσο δυσανάλογα μεγάλο βάρος στα δημοσιονομικά ελλείμματα; Ποια είναι άραγε η τελική σημασία τους και η πραγματική τους βαρύτητα; Μήπως η λύσσα για μείωση των ελλειμμάτων έχει μια απολύτως διαφανή ιδεολογική αφετηρία αφού λειτουργεί ως μοχλός συγκέντρωσης κεφαλαίων και άρα μείωσης της ποιότητας και του επιπέδου ζωής των πολλών;

.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι ...

Δεν την γνωρίζω ούτε με γνωρίζει, πάντα όμως μου ήταν συμπαθής λόγο της σοβαρότητας και της μετριοπάθειας. Να λοιπόν που η διαίσθησή μου βγήκε αληθινή :

[ Στην ομιλία της στη Βουλή η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα γνωστοποίησε και επίσημα την απόφασή της να καταψηφίσει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Χαρακτήρισε πολιτικά ανέντιμο από την μια η κυβέρνηση να κόβει μισθούς και συντάξεις και από την άλλη να νομιμοποιεί στα νοσοκομεία παρανομίες δισεκατομμυρίων με το επιχείρημα ότι θα είναι η τελευταία φορά. Σε επίπεδο φιλοσοφίας, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο θατσερικό καθώς “μετατρέπει το ασφαλιστικό σύστημα από δημόσιο κοινωνικό, αναδιανεμητικό και αλληλέγγυο σε κεφαλαιοποιητικό ενώ “εισάγει την ιδιωτική ασφάλιση και ελαχιστοποιεί τη συμμετοχή του κράτους”.

Η Σοφία Σακοράφα προχώρησε ένα βήμα περισσότερο στην κριτική της καταλογίζοντας πολιτική πρόθεση για τη λήψη των μέτρων: “πιστεύω ξεκάθαρα πια, ότι τα μέτρα δεν επιβλήθηκαν λόγω της κρίσης, αλλά, δυστυχώς για την κυβέρνηση και την ταυτότητα που επικαλείται, με αφορμή την κρίση σημείωσε χαρακτηριστικά. ]

Μπράβο Σοφία !

.

Οι δυνατοί οι στίχοι προφητείες … «πάψαν τα λόγια πια … »

Πάψαν τα λόγια πια ν' αποτελούν χρησμούς

του Βασίλη Καρδάση, Ελευθεροτυπία, 7 Ιουλίου 2010, kardasis@econ.soc.uoc.gr

(Μανόλης Αναγνωστάκης, «Πάψαν τα λόγια πια...», Τα ποιήματα, Στιγμή - 1985)

Από τη μια πλευρά η κυβέρνηση, που νομοθετεί και εφαρμόζει τα χειρότερα μέτρα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που έλαβαν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις. Παρά τους κλυδωνισμούς και τις πρόσκαιρες αναταράξεις, και με τη συνδρομή ορισμένων Μέσων Ενημέρωσης έστω, η κυβέρνηση φαίνεται να διασώζεται, την ίδια στιγμή που οικοδομεί ένα κατάφωρα άδικο κοινωνικό σύστημα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ πλευρά η Αριστερά, που διατυπώνει την υπέρτατη ρητορεία εναντίον των μέτρων, που κινητοποιεί τους εργαζόμενους, που προκαλεί απεργίες, περιχαρακώνεται και περιθωριοποιείται στις δημοσκοπήσεις. Η καταστροφολογία που εκπέμπει ο αριστερός λόγος, παρότι περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τη διαμορφούμενη πραγματικότητα, ακόμη και αν διαπερνά τη συλλογική συνείδηση, δεν ωθεί το κοινωνικό σώμα να στρέψει το βλέμμα προς τα αριστερά κόμματα.

Η ΔΙΑΦΑΙΝΟΜΕΝΗ αποτυχία της αριστερής πολιτικής στρατηγικής, εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης, αναζητεί την ερμηνεία της. Τουλάχιστον για εκείνους τους εχέφρονες που συγκινούνται από τον ουμανισμό και το δημοκρατικό περιεχόμενο των αριστερών ιδεών. Οι άλλοι, οι πολλοί, νάρκισσοι μιας αστείρευτης εξεγερσιολογίας, βιώνουν το εκάστοτε κλείσιμο της Πανεπιστημίου και τους διαξιφισμούς του λιμανιού ώς το τέλος του καπιταλισμού.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ, άραγε, τη χρεοκοπία της αριστερής προοπτικής; Την κάμψη του οράματος μιας πιο δίκαιης κοινωνίας; Την υποχώρηση του πάλαι ποτέ ελκυστικού μαρξισμού; Την αποψίλωση της κοινωνικής αγωνιστικότητας; Μήπως απλά η παρ' ημίν Αριστερά έχει πάψει στα τελευταία χρόνια να αντανακλά σοφία και πλούτο ιδεών;

ΜΗΠΩΣ έχει μεταβληθεί σε χώρο εκπομπής αρνητισμού και μανίας καταδίωξης; Μήπως έχει υπονομεύσει τον αείποτε ευεργετικό ρόλο της επεξεργασίας προτάσεων; Μήπως έχει απομακρυνθεί από τη διατύπωση προγραμματικών θέσεων; Μήπως έχει αναλωθεί σε λαϊκισμό και στήριξη συντεχνιακών αιτημάτων; Σε τελική ανάλυση, μήπως έχει αποβεί συνιστώσα ενός κομφορμιστικού συστήματος άσκησης της πολιτικής, που συγκροτείται σε δύο μέρη, από τη μία οι δυνάμεις του δικομματισμού και από την άλλη οι φορείς της μόνιμης διαμαρτυρίας;

ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ γενικευμένης κρίσης που βιώνει η ελληνική κοινωνία, η στροφή στον ουμανισμό και τη δημοκρατία είναι το ζητούμενο της Αριστεράς. Η μέριμνα για τον άνθρωπο, για τους πολίτες, να γίνει το θεμέλιο της πολιτικής παρέμβασης. Χωρίς ρητορεία πολιτικής θωπείας, χωρίς την παροχή παραδείσων προς ευεπίφορους πολίτες, χωρίς τον ναρκισσισμό του αλάθητου.

.

Μία τρύπα στο νερό

Υπάρχουν άνθρωποι που τους εμπιστεύομαι ακόμη και αν δεν τους γνωρίζω προσωπικά. Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο κ. Γιώργος Δελαστίκ που ξεχωρίζει για την απλότητα της σκέψης του και την θετική του στάση και του οποίου άρθρα έχω κατά καιρούς αναδημοσιεύσει. Ένα τέτοιο άρθρο βρίσκεται αναδημοσιευμένο στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μου.

Αν κάποιος επεξεργαστεί λίγο τους αριθμούς που παρουσιάζονται στο άρθρο βλέπει ότι το 0,15% του συνολικού πληθυσμού (περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι) κατέχει περίπου το 57% του παγκόσμιου πλούτου. Επίσης διαπιστώνει ότι μια ελάχιστη ομάδα ανθρώπων που είναι λιγότεροι από 100.000 κατέχει περίπου το 20% του παγκόσμιου πλούτου. (για την πληροφόρησή σας αναφέρω ότι ο πληθυσμός μας σήμερα είναι περίπου 6,8 δις και το Παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν κάπου 58 τρις ευρώ το 2009).

Με αφετηρία αυτές τις απίστευτες και  ελάχιστα συζητημένες  διαπιστώσεις (που εμπεριέχονται στα υπάρχοντα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ, της Eurostat, των Ηνωμένων Εθνών κλπ κλπ) μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι στην ουσία ο ανθρώπινος πολιτισμός ελάχιστα έχει διαφοροποιηθεί – στο οικονομικό τουλάχιστον επίπεδο – από την εποχή της Βαβυλώνας και των Φαραώ. Όμως το οικονομικό επίπεδο καθορίζει την ποιότητα ζωής των ανθρώπων δηλαδή την εκπαίδευσή τους, την υγεία τους, την ευκολία της πρόσβασής τους σε κάθε είδους αγαθά και υπηρεσίες.

Είναι απίστευτα αποκαρδιωτικό να σκέφτεται κανείς ότι τόσοι αιώνες προσπαθειών, αντιπαραθέσεων, θυσιών, πολιτικών αγώνων και σχημάτων κοινωνικής διακυβέρνησης με προεξάρχον αυτό της περιβόητης όσο και άπιαστης «Δημοκρατίας» μας οδήγησαν να κάνουμε τελικά ακριβώς αυτό: μία τρύπα στο νερό …

.

Η κρίση γεννά … εκατομμυριούχους

του Γιώργου Δελαστίκ (από το ΕΘΝΟΣ της 5 Ιουλίου 2010)

Λαίλαπα λιτότητας μαίνεται σε όλη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις της Γηραιάς Ηπείρου λεηλατούν η μία μετά την άλλη τους μισθούς των εργαζομένων, τις συντάξεις των ηλικιωμένων, τα εισοδήματα των μικρομεσαίων, τα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης προς τους αδύναμους. «Εχουμε ελλείμματα, έχουμε χρέη, απειλούμαστε με χρεοκοπία» κραυγάζουν ως δικαιολογία για την επιβολή μέτρων λιτότητας εναντίον του πληθυσμού των χωρών τους. «Η παγκόσμια οικονομία σε κρίση» διατυμπανίζουν, προβάλλοντας τους αριθμούς του ύψους των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού και του δημόσιου χρέους.

Μόνο που αυτή η «παγκόσμια κρίση» όπως αποδεικνύουν πάλι οι αριθμοί προκαλώντας αυτή τη φορά σοβαρότατες υποψίες για τους στόχους της ακολουθούμενης πολιτικής,....

 έχει παράξενα αποτελέσματα: από τη μια σκληρή λιτότητα για τις μάζες του πληθυσμού και φυσικά μείωση των εισοδημάτων τους και πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, από την άλλη... θεαματική αύξηση του πλούτου των πλουσίων!

Μπορεί η χρηματοπιστωτική κρίση να ξεκίνησε το 2008 από τις τράπεζες και να είχε ως πρώτα θύματα τους ζάπλουτους και τους πλούσιους, δεν χρειάστηκαν όμως παρά έναν χρόνο για να ξαναφέρουν τις περιουσίες τους στα προ της κρίσης επίπεδα!

Περίπου 10,1 εκατομμύρια ήταν σε όλο τον κόσμο αυτοί που είχαν περιουσία άνω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων το 2007. Μειώθηκαν δραματικά σε 8,6 εκατομμύρια το 2008. Το 2009 όμως εκτινάχθηκαν πάλι στα 10 εκατομμύρια άτομα. Σε 40,7 τρισεκατομμύρια ανερχόταν συνολικά η περιουσία τους το 2007. Επεσε στα 32,8 τρισ. το 2008, αλλά το 2009 εκτοξεύτηκε πάλι στα 39 τρισεκατομμύρια δολάρια.

«Οι εκατομμυριούχοι έδιωξαν την κρίση» πανηγύριζε στους τίτλους σχετικής ανάλυσής της η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Ο τίτλος άλλης ανάλυσής της μάλιστα μας πληροφορούσε ότι «Η χρηματική περιουσία των Γερμανών ανήλθε σε νέα επίπεδα - ρεκόρ με 4,67 τρισεκατομμύρια ευρώ» κατά το 2009. «Οι εκατομμυριούχοι ευημερούν ακόμη και στην ύφεση» έγραφαν πανηγυρικά και οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

Ακόμη και στους κύκλους των εκατομμυριούχων όμως αυτή η κρίση και κυρίως τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι κυβερνήσεις για την υπέρβασή της οδήγησαν σε θεαματική ενίσχυση των ζάπλουτων. Από τα 10 εκατομμύρια εκατομμυριούχους, μια πολύ μικρή ομάδα 93.000 ατόμων που το καθένα τους έχει περιουσία τουλάχιστον 30 εκατομμυρίων δολαρίων και δεν αντιπροσωπεύει ούτε το 1% του αριθμού των εκατομμυριούχων, κατέχει το... 35,5% του συνολικού πλούτου των εκατομμυριούχων - δηλαδή 13,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αδρές γραμμές τόσο ο αριθμός των εκατομμυριούχων όσο και η συνολική περιουσία τους συγκλίνουν στα ίδια νούμερα ανάμεσα στους τρεις οικονομικούς πόλους του πλανήτη - τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία.

Στις ΗΠΑ οι εκατομμυριούχοι ανέρχονται σε 3,1 εκατομμύρια, στην Ευρώπη σε 3 και στην Ασία επίσης σε 3. Η περιουσία των Αμερικανών αυτών είναι 10,7 τρισ. δολάρια, των Ευρωπαίων 9,5 τρισ. και των Ασιατών 9,7 τρισ.

Χωριστή περίπτωση υπερπλουσίων αποτελεί η Λατινική Αμερική, όπου εκεί πολύ λιγότεροι εκατομμυριούχοι, ούτε καν 500.000, έχουν συνολική περιουσία 6,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Τέτοια ανισότητα στη συγκέντρωση πλούτου δεν υπάρχει ούτε καν στους σεΐχηδες της Μέσης Ανατολής, όπου 400.000 Μεσανατολίτες εκατομμυριούχοι έχουν συνολική περιουσία «μόλις» 1,5 τρισεκατομμυρίου δολαρίων!

Απροσδόκητη διαπίστωση είναι ότι κατά μέσο όρο οι Αφρικανοί εκατομμυριούχοι είναι πλουσιότεροι από τους... Αραβες σεΐχηδες! Οντως, οι 100.000 Αφρικανοί εκατομμυριούχοι έχουν συνολική περιουσία 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, άρα κατά μέσο όρο δυόμισι φορές περισσότερα κατά άτομο από τους Αραβες εκατομμυριούχους!

Κατά εθνικότητα, τους πιο πολλούς εκατομμυριούχους (2,86 εκ.) τους έχουν οι ΗΠΑ. Ακολουθούν οι Γιαπωνέζοι (1,65 εκ.) και οι Γερμανοί (861.000) με τους Κινέζους (477.000) τους Βρετανούς (448.000) και τους Γάλλους (383.000) αισθητά πίσω.

.

Οι 24ωρες απεργίες αποτελούν στοιχείο ανώδυνης εκτόνωσης του κινήματος; Μια ενδιαφέρουσα ματιά …

Οι 24ωρες απεργίες γονατίζουν το κίνημα Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου (από τον ακτιβιστή) Υπάρχει μία απολύτως στρεβλή αντίληψη για την λειτουργία των απεργιών στην υποστήριξη συγκεκριμένων κοινωνικών αιτημάτων. Σε κάποιες χώρες της ΕΕ και ιδιαίτερα σ’ εκείνες όπου ανθεί ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, οι 24ωρες απεργίες θεωρούνται ο ουσιαστικότερος μοχλός πίεσης των κυβερνήσεων. Η παραπάνω υπόθεση εμφανίζεται να λειτουργεί ως κανόνας στην Ελλάδα. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Σημαντικές μελέτες δείχνουν ότι οι 24ωρες απεργίες αποτελούν στοιχείο διαπραγμάτευσης επαγγελματικών ομάδων ή, αν πρόκειται για γενικές απεργίες, ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων με την εκάστοτε κυβέρνηση. Είναι δηλαδή εκδηλώσεις που συνήθως αποσκοπούν να εκφράσουν την αντίθεση ομάδας εργαζομένων ή του συνόλου των εργαζομένων, απέναντι σε μέτρα που λαμβάνει η εκάστοτε κυβέρνηση και τα οποία θεωρούν επιζήμια γι’ αυτούς. Μια και στην χώρα μας ουσιαστικά δεν υφίστανται άλλοι μηχανισμοί πίεσης, διότι το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εργοδοτικές ενώσεις και το πολιτικό σύστημα φρόντισαν να μην αναπτυχθούν, κάθε αντίθεση των εργαζομένων απέναντι σε κυβερνητικές πρωτοβουλίες που θίγουν τα δικαιώματά τους ή τις «κατακτήσεις» τους οδηγεί αναπόδραστα στην απεργία. Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι 24ωρες απεργίες δεν αποτελούν αναγκαστικά μέρος κάποιου κινήματος. Σε ότι αφορά στην Ελλάδα θα έλεγα ότι αποτελούν στοιχείο εκτόνωσης του κινήματος. Μην απορείτε, λοιπόν, που πλέον οι 24ωρες απεργίες που κηρύσσει η ΓΣΕΕ ή και η ΑΔΕΔΥ καταλήγουν στο τέλος της ημέρας σε … κατάθλιψη – εκτός εάν υπάρξουν επεισόδια ή τραγωδίες. Μέσω των 24ωρων απεργιών η συνδικαλιστική ηγεσία συντηρεί την νομιμοποίησή της σε περιόδους κρίσεων, ενώ πάντα υπάρχει το περιθώριο η κυβέρνηση να υποχωρήσει ελάχιστα ή να καταφύγει στην διασκέδαση των πολιτικών που επιδιώκει να επιβάλει. Άρα, αν δεν υπάρξει κάποιο «ατύχημα» - εννοώ δυστύχημα – οι 24ωρες απεργίες λειτουργούν στο πλαίσιο νομιμοποίησης της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του και όχι ως μηχανισμοί που αμφισβητούν το καθεστώς, όπως αντίθετα πράττει η κάθε μορφή κινήματος. Με δύο λόγια η μορφή των κινητοποιήσεων στην Ελλάδα που κατά βάση στηρίζεται σε 24ωρες απεργίες, αντί να ενισχύει το κίνημα, το υποδαυλίζει. Εάν η συνδικαλιστική ηγεσία το ήθελε είναι βέβαιο ότι δεν επρόκειτο ποτέ να περάσει το «Μνημόνιο» στην βουλή. Εάν το επεδίωκε δεν θα υπήρχε ποτέ περίπτωση η κυβέρνηση αυτή ή οποιαδήποτε άλλη, να επιβάλει τα μέτρα που σε λίγο θα αποτελούν τον εφιάλτη τριών γενεών. Τολμώ να πω κι ας παρεξηγηθώ, ότι ακόμα και η κατακερματισμένη αριστερά δεν έκανε αυτό που θα μπορούσε να πράξει, οδηγώντας τον λαό έγκαιρα σε ένα διαρκές, μαζικό συλλαλητήριο που θα ακύρωνε τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Η οργανωμένη αριστερά ωφελείται και αυτή από τις «24ωρες» στο βαθμό που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ομάδα πίεσης και όχι ως τμήμα ενός πολυκομματικού συστήματος ή ως παράγοντα ανατροπής του καθεστώτος – άσχετα με την όποια ρητορεία της. Το αποτέλεσμα είναι ευρύτερα λαϊκά στρώματα που θίγονται - στην περίπτωσή μας σήμερα καταστρέφονται – από την κυβερνητική πολιτική, από την μια να την  αντιλαμβάνονται κατακερματισμένα ως επί μέρους μέτρα και από την άλλη να αποθαρρύνονται γνωρίζοντας ότι η μορφή αυτή κινητοποιήσεων δεν είναι αποτελεσματική ή ακριβέστερα δεν είναι αποτελεσματική αν δεν συνοδεύεται από άλλες πολιτικές διαδικασίες που συνδέονται με το πολιτικό κόστος του κυβερνώντος κόμματος, όπως τότε στην περίπτωση του «ασφαλιστικού» του Γιαννίτση. Όταν μία μονοκομματική κυβέρνηση δείχνει να αδιαφορεί για το πολιτικό κόστος τότε οι 24ωρες απεργίες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε καν ως υποβοηθητικός μηχανισμός για την ανατροπή μιας πολιτικής. Στην καλύτερη περίπτωση μπορούν απλώς να μετριάσουν τις συνέπειες για ορισμένες ομάδες εργαζομένων. Αυτή είναι η αλήθεια και όπως όλες οι αλήθειες απαιτεί ένα επιμύθιο. Το πολιτικό μας σύστημα αποδείχθηκε ανίκανο και ασφαλώς αφερέγγυο να διαχειριστεί επ’ ωφελεία της ελληνικής κοινωνίας την κρίση που προκάλεσε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν χρειάζεται, νομίζω, να σημειώσω ότι η κρίση αυτή ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής του Κώστα Σημίτη (ΠΑΣΟΚ) και κυρίως αυτής του αριβίστα Κώστα Καραμανλή (ΝΔ). Το συνδικαλιστικό κίνημα αποδείχθηκε ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον μηχανισμό στήριξης αυτού του διεφθαρμένου, διαπλεκόμενου, ή, στην περίπτωση της αριστεράς, μικροκομματικής προσέγγισης πολιτικού συστήματος. Άρα, η κοινωνία των πολιτών στην Ελλάδα σε ότι αφορά στον συνδικαλιστικό χώρο, ενώ οργανωτικά εμφανίζεται ισχυρή, πολιτικά και κοινωνικά είναι όχι μόνον αδύναμη, αλλά κυρίως φορέας πολιτικών σκοπιμοτήτων που αποτελούν την έκφραση της παθογένειας του πολιτικού συστήματος. Έτσι, αγαπητοί φίλοι, μην περιμένετε σημαντικά αποτελέσματα από την συνδικαλιστική δράση. Αναζητήστε πλέον άλλες μορφές κινηματικού χαρακτήρα αυτή την φορά που θα προκαλέσουν συνολική ανατροπή των καθεστωτικών πολιτικών στάσεων και συμπεριφορών, συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς, εκείνων  των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Άλλο τρόπο ανατροπής των μέτρων φτωχοποίησης και εξευτελισμού της ελληνικής κοινωνίας δεν βλέπω. .

Αναζητείται το «εθνικώς ορθό» …

 image: artyfactory

Παρά τα μέτρα και παρά την άνευ όρων παράδοση της χώρας στα διεθνή χρηματιστικά κέντρα η κατάσταση στην ουσία επιδεινώνεται αντί να βελτιωθεί.

Διαβάζω στο tvxs: [ ... Στο 68,5% ανέρχεται η πιθανότητα χρεοκοπίας της Ελλάδας εντός των επόμενων 5 ετών, καθιστώντας την ως τη χώρα με τις μεγαλύτερες πιθανότητες χρεοκοπίας παγκοσμίως. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε η αρμόδια εταιρεία CMA, μετά την αύξηση ρεκόρ που σημείωσε το 5ετές ασφάλιστρο κινδύνου (CDS) έναντι πτώχευσης της Ελλάδας στις 1.131 μονάδες, καταγράφοντας άνοδο 350 μονάδων μέσα σε μία εβδομάδα ... ]

Ο πίνακας κατάταξης της εταιρείας CMA:

Ελλάδα -               68,5%

Βραζιλία -               58,8%

Βενεζουέλα -           58,8%

Αργεντινή -             48,5%

Πακιστάν -             38,9%

Ουκρανία -             35,8%

Ιράκ -                    29,2%

Ντουμπάι -             29,1%

Το ενδεχόμενο χρεοκοπίας των άλλων χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια είναι ακόμα χαμηλότερο:

Πορτογαλία -         25,2%

Ισπανία -               21,2%

Ιταλία -                 15,5%

Ιρλανδία -              21,5%.

Στο κλίμα αυτό, οι προβληματισμοί αναπτύσσονται και διευρύνονται σε μια όλο και περισσότερο αγωνιώδη προσπάθεια να οριστεί ένας μπούσουλας και να καθοριστούν, σε κάποια μυαλά τουλάχιστον, οι παράμετροι και τα πραγματικά χαρακτηριστικά της τρέχουσας κατάστασης αλλά και των προοπτικών.

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο στο portal sofokleous10 με τίτλο «Tο εθνικώς ορθό είναι το οικονομικώς ορθό;» διαβάζω:

[ … Συνοψίζοντας, η Κυβέρνηση αλλά και άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί ή πρόσωπα προσχώρησαν με μεγάλη ευκολία σε ένα πολύ ιδιότυπο δόγμα: το εθνικώς ορθό είναι και το οικονομικώς ορθό. Κατά τη δική μου άποψη το συγκεκριμένο δόγμα συρρικνώνει το εύρος του εθνικού στο στενό πεδίου του οικονομικού όντος. Από κάθε άποψη - και κυρίως την παιδευτική - αποτελεί στρατηγικό σφάλμα με συνέπειες αόρατες επί του παρόντος. Καταγράφω την παιδευτική όψη του ζητήματος εφόσον οι πολίτες που θα "ανδρωθούν" με τη συγκεκριμένη αντίληψη ασφαλώς και θα αποτελούν στο μέλλον πολίτες με στρεβλή ιεράρχηση αξιών. Ουδείς βεβαίως αμφισβητεί την εξόχως προβληματική οικονομική κατάσταση. Από την άλλη όμως με δυσκολία μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι οι επιλεγόμενες λύσεις του οικονομικού προβλήματος δεν πρέπει να αποσυνδέονται από τον ευρύτερο εθνικό σχεδιασμό … ]

και

[ ... οι δρομολογούμενες πολιτικές σε πλήθος μειζόνων τομέων - πολύ περισσότερων απ' ότι σε άλλες χώρες της ΕΕ - καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από κέντρα αποφάσεων εκτός Ελλάδος. Το "συναρπαστικό" είναι ότι αυτά τα κέντρα δεν διακρίνονται ούτε από κοινά συμφέροντα με εμάς αλλά ούτε και μεταξύ τους, ενώ η χώρα δείχνει να "επιδιώκει" την υποκατάσταση εσωτερικών και εν πολλοίς "φθαρμένων" ή "αδύναμων" θεσμών με αντίστοιχους εισαγόμενους ... ]

Θα έχει πολύ ενδιαφέρον νομίζω, να παρατηρήσει κανείς με προσοχή την συμπεριφορά των «αντιπροσώπων» των Ελλήνων πολιτών στην Βουλή κατά την διαδικασία ψηφοφορίας των νόμων περί Εργασιακών και Ασφαλιστικού.

.